Archief voor februari 2009

Conjunctivitis II

28 februari 2009

Beter was het deze ochtend allerminst, integendeel. Ik kreeg m’n oog nauwelijks open:mijn  oogleden waren helemaal opgezwollen. Ik zag er echt een beetje monsterachtig uit. De zwelling verbeterde gelukkig, maar ondertussen is mijn ander oog ook ontstoken. Beide ogen zien vuurrood en oogleden staan nog wat dik, maar voorlopig nog steeds geen pijn, enkel een irriteren en irrtant gevoel en veel tranen en ander ehm vuil. 

Maar ach, er zijn veel ergere dingen en dat gaat allemaal over. Hopelijk is het morgen al ietsje beter en anders is het ook maar zo. Ik veronderstel dat er niet zo bijster veel zal gestaard worden naar mij als ik tussen massa’s verklede mensen loop.

Voor de rest was het vandaag een beestig drukke, maar heel erg gezellige dag! In de voormiddag en namiddag wreed in de weer geweest om alles in orde te maken en te zetten en in de namiddag waren we met 9 volwassenen en 5 kinderen om alvast Marie’s eerste verjaardag te vieren. Het was plezant. Vooral Nora heeft zich beestig goed geamuseerd, Marie was wat minder in form, ’t kind heeft alwéér koorts. Alweer tot 40°C, verder niets van klachten. Tandjes? Misschien, hoewel ik moelijk kan geloven dat ze daardoor zo hoge koorts maakt. Ma bon, dat passeert ook wel weer. Ze was alleszins heel erg onder de indruk van de massa’s cadeautjes en leek af en toe wel plezier te hebben tijdens een piekmoment. 

Ik heb er echt deugd van gehad, van zo’n familienamiddag.

Eén klein frustratietje: door alle drukte, georganiseer en rode-ogen-miserie was ik helemaal vergeten om een kroon te maken voor Marie. Op het moment van de taart, de kaars en de foto viel mijn euro en ik was zo kwaad op mezelf! Een verjaardag zonder kroon, tssss!  Maar bon, het is nog niet echt haar verjaardag en tegen maandag zal ze wel een kroon hebben. Veel tijd en moeite ga ik er wel niet insteken want ze heeft het niet zo voor mutsen, hoedjes en kronen. Als ze het ding 0,678 seconden zal aanhebben, zal het veel zijn. Net genoeg voor een bliksemsnelle foto.

Advertenties

Conjunctivitis

27 februari 2009

Ik heb een  conjunctivitis en dat ziet er zo uit (niet geschikt voor gevoelige kijkers):

img_9399

Ik veronderstel dat het onnodig is te zeggen aan welk oog ik die oogontsteking heb?

Ironie o ironie: net vandaag moest ik naar Hans Anders bij de ‘contactlensspecialist’ om mijn ogen te laten testen en onderzoeken omdat ik nieuwe, sterkere lenzen nodig heb. Gelukkig zag ik er toen nog niet zo Frankenstein-achtig uit als op de foto, toen leek het enkel alsof ik heel hard geweend had… uit één oog. Tijdens zijn spleetlamponderzoek zei hij trouwens dat mijn oog er redelijk rood uitziet. Ehm. Duhuh. Daarvoor had hij nu echt geen speciale lamp nodig om dat te concluderen…

Slechte timing wel. Morgen is het familiefeestje wegens het bijna eenjarig bestaan van ons kleinste patat en zondag gaan we kijken naar de carnavalstoet en gaan we ook al veel familie tegenkomen. Laat ons hopen dat mijn oog morgen toch al ietsje toonbaarder is. En anders moet ik morgen nog gauw een vampierenkostuum  gaan zoeken, schminken hoeft dan niet meer.

Het zou ook nog handig zijn moest ik tijdens eventuele foto’s mijn één rood oog elegant kunnen dichtknijpen, maar ik kan dat niet, knipogen. Met de beste wil van de wereld niet. Beide ogen tegelijkertijd dichtknijpen zal de enige esthetische optie zijn, vrees ik.

Ditjes en datjes

26 februari 2009

Vandaag en morgen heb ik twee daagjes verlof. Normaalgezien bleven de meisjes lekker bij mij en gingen we leuke dingen doen, maar wegens een misverstand dacht de crèche dat Nora en Marie vandaag en morgen wel komen en toevallig is het vandaag ook carnavalfeest in de crèche en had een van de kinderverzorgsters al een sjiek prinsessenkleed gemaakt voor Nora. Ik kreeg het dan ook niet over mijn hart (zowel voor Leen als voor Nora) om te zeggen dat ze eigenlijk niet komt. En morgennamiddag moet ik sowieso in Gent zijn. Dus zijn de meisjes toch naar de crèche en ben ik vandaag en morgen home alone.

En wat doet ne mens als hij eens het huis voor zichzelf heeft? Juist ja. Kuisen! Moet ook gebeuren natuurlijk… Vanmorgen 2 uur non-stop den beneden gekuist. In de namiddag ongeveer even lang boven bezig geweest. Het beddengoed verschoond, de badkamer gekuist en de kleerkast van de twee meiden gereorganiseerd: te kleine kleertjes weggelegd in een curverbox en kleertjes met een groter maatje uit een andere curverbox in hun kasten gelegd.
In Nora haar kleerkast lagen er nog enkele T-shirts en kleedjes maatje 80 die rechtstreeks naar Marie haar kleerkast konden verhuizen. En ook de kleertjes maat 86 heb ik al in Marie haar kast gelegd, ze zijn nu wel nog te groot maar tegen (het einde van) de zomer zal ze die wel al kunnen dragen. Grappig hoe hun kledingmaatjes in begin zo ver uit elkaar lagen en nu eigenlijk steeds dichterbij komen. Nora draagt broeken maat 86, haar T-shirts moeten wel al minstens 98 zijn (ze heeft nog altijd een ferme buik ;)) terwijl Marie maatje 80 draagt en soms ook wel al (net) in een 86 zou kunnen (afhankelijk van merk enzo).

Volgend jaar kunnen ze hun kleertjes uitwisselen!

Tijdens het uitsorteren van de kleertjes, was ik trouwens stiekem blij dat we twee meisjes hebben, omdat Marie de o zo schattige kleertjes die Nora vorige zomer droeg en waar ik moeilijk afscheid van kon nemen binnen een half jaar ofzo zelf zal kunnen dragen. Dubbel genot!

Enfin, om maar te zeggen dat het een ongelofelijk voldaan gevoel geeft, zo eens deftig kuisen en opruimen en reorganiseren! Ik kan daar echt een boost van krijgen en goedgezind van lopen. Alleen jammer dat eraan beginnen niet gepaard gaat met een even groot enthousiasme.

Voor morgen staat er gelukkig geen gekuis op het programma, dan mag ik opnieuw naar Gent. Naar Hans Anders voor nieuwe lenzen, sterkere lenzen ook want ik zie sinds enkele maanden plots minder goed (heb me trouwens altijd laten wijsmaken dat bijziendheid vanaf 25 jaar niet meer kan verslechteren? Zou ik dan toch eigenlijk nog maar 20 zijn?? ;) ) en als ik dan toch in Gent ben kan ik evengoed eens binnenspringen in wat kinderkledingwinlels om enkel eens te kijken, niet waar? En een koffietje gaan drinken ergens, op mijn gemak, met de Story ofzo…

Over een oranje kaartje en een zwart hoesje

24 februari 2009

Dit postje van Isabel waarin ze overloopt wat er niet en (vooral) wel al in orde is in het kader van de komst van een tweede Klein Konijn, deed me denken aan een heel dom en stom voorval dat zich vlak na de geboorte van Nora voordeed. Een voorval waarmee ik op het moment zelf heel hard en luid gevloekt heb (heel erg letterlijk te nemen), maar waar ik ondertussen, bijna 2,5 jaar later, wel al mee kan lachen, weliswaar nog steeds een beetje groen. Wat meestal het geval is met van die voorvallen.
Maar kijk, ik heb het toch al zodanig verwerkt dat ik in staat ben om mijn stomme stoot met jullie te delen.

Jurgen en ik hadden bij de drukker een geboortekaartje gekozen. Een kaartje dat uit twee delen bestond: een zwart blanco hoesje met uitgesneden voetjes waarin een oranje kaartje zat met daarop een tekstje en alle geboortegegevens. Het zwarte gedeelte konden we meteen meenemen naar huis, samen met de enveloppen. Het oranje kaartje moest uiteraard op het moment van de geboorte (allez, erna eigenlijk feitelijk) nog gedrukt worden. Niet de naam moest nog gedrukt worden, want daar hadden we al een concensus over, al van voor ik zwanger was, maar wel de datum en de nummer van de kamer.
Dus, voorzienig en controlefreakerig zijnde, kon ik de zwarte hoesjes al op voorhand in de enveloppen steken, de namen en adressen op de enveloppen schrijven (met een gouden stiftje) en postzegels kleven. Met de nadruk op ík. Ik had namelijk liever niet dat Jurgen hielp met de enveloppen te schrijven omdat ik vind dat mijn geschrift misschien net iets ehm esthetischer is…
Als onze eerste nazaat dan geboren was, moesten we nog enkel wachten op de oranje kaartjes en die in de envelop en in het zwarte hoesje steken. En in de brievenbus stoppen. Simple comme bonjour.

Nora werd geboren op een maandagavond, om 22u20, na een arbeid van bijna 24u (deze informatie kan in de loop van het verhaal nog nuttig zijn). Dinsdagmorgen belde Jurgen naar de drukker om de blijde komst van ons oudste patatje te verkondigen en vooral om te zeggen dat de oranje kaartjes mochten gedrukt worden. ’s Middags waren we al bezig met de oranje kaartjes een voor een in het zwarte hoesje en de envelop te steken. Toen het bezoek begon toe te stromen, moesten we onze kaartje-in-hoes-steek-activiteit tijdelijk stilleggen. Jammer, want de controlefreak in mij wou zó graag dat de kaartjes klaar zouden zijn tegen dat mijn moeder kwam zodat zij ze allemaal al kon posten of in de brievenbus steken van familie die vlakbij woont. Enfin, we konden dus nog maar een deel meegeven met mijn mama en Jurgen zou dan ’s avonds de rest posten. Hoe sneller ze weg waren, hoe beter.

Na de eerste golf van bezoek hadden we opnieuw tijd om de kaartjes in de hoesjes te steken. Tot we merkten dat we wel nog héél veel oranje kaartjes hadden, maar geen, nada, nul, rien enveloppen met zwarte hoesjes meer hadden.

Een fractie van een seconde begrepen we er niets van, tot ik het plots warm en koud tegelijk kreeg, ik mijn borstkas voelde samentrekken en mijn hart als een razende in mijn keel bonkte. Twee seconden was ik sprakeloos, daarna klonk het zo: ‘Milj******r, ’t is niet waar eh! Ik heb per ongeluk álle enveloppen aan mama meegegeven, ook die met enkel een zwart hoesje! G*dverd*mme eh!!”  Dat laatste ‘woordje’ heb ik trouwens een keer of 38 herhaald. In verschillende toonhoogtes waarbij de hoge en luide tonen primeerden. Om mijn razernij nog wat kracht bij te zetten, trok ik ook nog wat aan mijn haren en verweet ik mezelf voor “stomme kiek”, “domme trut” en nog meer van dat fraais. Ik ijsbeerde als een zottin door de kamer, nog steeds aan mijn haren trekkend en mezelf verwensend, terwijl Jurgen nog een bij voorbaat hopeloze poging ondernam en mijn moeder opbelde om te vragen of ze heel heel misschien die brieven wegens een of andere onwaarschijnlijke reden toch nog niet gepost zou hebben. Maar helaas. Ze had haar uiterste best gedaan om ze zo snel mogelijk te posten, ze had zelfs nog een omweg gemaakt naar een brievenbus die ze om 17u nog kwamen lichten. Ze heeft ook nog naar de Post gebeld om te vragen of ze de kaartjes nog kon recupereren. Of dat mogelijk zou geweest zijn, weten we eigenlijk nog altijd niet want het was al 16u50 en dan werken de mensen van de Post uiteraard al lang niet meer, aja.

Ik, die meestal zo overzichtelijk ben, zo pietluttig, zo controlefreakerig, ik had zo een stomme onoplettende fout kunnen maken. Ik was echt zó ongelofelijk kwaad op mezelf. Achteraf waren er uiteraard wel verzachtende omstandigheden: de lange bevalling (bijna 24u, maar dat had ik al eens vermeld zeker?), de drukte van het bezoek, de slapeloze nachten, enz.

Enfin, het werd min of meer opgelost. Jurgen is nog naar de Ava gespurt (een chance dat het AZ Sint Lucas zich in het centrum van Gent bevindt), een stuk of 70 enveloppen gekocht en die avond nog hebben we alle oranje kaartjes in een envelop gestopt. Zonder zwart hoesje. Deze keer mocht Jurgen wel helpen schrijven en waren de enveloppen (ook door mij) iets minder mooi geschreven, maar wel nog steeds met een gouden stiftje… 

De meeste familie, vrienden en kennissen kregen dus twee enveloppen: eentje met een zwart hoesje zonder tekst op. Zonder tekening. Zonder iets. En een tweede envelop met een oranje kaartje waarop wel alle heuglijke gegevens vermeld stonden. In het beste geval kregen ze de twee enveloppen op dezelfde dag en konden ze met een beetje gezond verstand wel achterhalen hoe de puzzel in elkaar zat. Maar ik heb nog steeds geen idee of de mensen die de twee enveloppen op twee verschillende dagen gekregen hebben, door hadden dat het oranje kaartje eigenlijk in het zwarte hoesje moest zitten…

Bij deze: het oranje kaartje moest in het zwarte hoesje zitten zodat je bij een eerste blik enkel de naam kon zien, de geboortedatum en een zinnetje eronder en de rest pas gezien kon worden als je het kaartje eruitnam. Dat maakte het kaartje net zo leuk, vonden wij. Dat surprise-effect. Nuja, het surprise-effect was er wel, maar net iets anders dan dat we gehoopt hadden…

Quality-time (met Brad Pitt)

23 februari 2009

Zaterdag zijn we naar de film “The Curious Case of Benjamin Button” gaan kijken. Omdat ik er al goede kritieken over gehoord had en – ik geef het toe – omdat Brad Pitt erin meespeelt. Ik ben een beetje fan van hem ja. Omdat het een goeie acteur is natuurlijk. Dat hij er, naar mijn bescheiden mening, ongelofelijk lekker uitziet, heeft daar uiteraard niets mee te maken :)

Ik vind het een goed filmpje. Meeslepend, mooi in beeld gebracht, originele scènes en verhaallijnen, mooie acteerprestaties. Hij duurt bijna 3 uur en hij verveelde geen seconde. Althans, mij niet. Mijn teerbeminde echtgenoot verveelde zich reeds halfweg de film en vond dat er niets gebeurde in de film. Hij heeft gelijk, er gebeurt niets spectaculairs of wereldschokkends. Het is dan ook geen thriller of actiefilm maar ‘gewoon’ een (heel bizar) levensverhaal van Benjamin Button.

Volgende keer mag hij de film kiezen….

Oh, eventjes geheel terzijde, de manier waarop Brad Pitt op een bepaald moment “Absolutely” zegt wanneer Cate Blanchett een indecent proposal doet: Rrrrrraw! Hallelujah!
Alleen al daarvoor raad ik jullie aan om te gaan kijken. Allez, tenzij je niet voor de mannen bent natuurlijk of tenzij je Brad Pitt niet ongelofelijk sexy vindt vaneigens. Wat ik onbegrijpelijk zou vinden (dat laatste dan), maar soit, ieder heugje zijn meugje, niet waar?

We hebben trouwens heel erg genoten van onze quality-time: wat veel geshopt (Jurgen had al een jaar zijn garderobe niet bijgevuld en laat ons zeggen dat zijn kleerkast momenteel behoorlijk goed is aangevuld *kuchje*. En ha, ik ben erin geslaagd om niets voor mij of de meisjes te kopen! Onvoorstelbaar. Ik moet er wel bijzeggen dat ik vrijdag opnieuw in Gent moet zijn en ik heb me al voorgenomen dat ik dan wel eens zal kijken in een paar winkeltjes…), gezellig en veel gebabbeld in “Brasserie Borluut” met een koffietje en een Westmalle, lekker gegeten en opnieuw veel en gezellig gebabbeld in “Kasserolle” op de Vrijdagmarkt en tot slot lekker samen gezellig filmpje gekeken. En zondag mogen uitslapen. Super! Wel jammer dat ik om 8u al klaarwakker was…
Zo eens met tweetjes ertussenuit, ’t kan echt wel eens deugd doen.

PS Na de film hebben we allebei de slappe lach gekregen door een opmerking van een meisje dat voor ons zat. Een domme opmerking. En ja, ze was blond. Puur toeval uiteraard… Ik zou de opmerking wel willen delen met jullie maar als je de film niet kent of niet gezien hebt, is het eigenlijk niet zo grappig. Maar voor ons was het wel hilarisch.

*geeuw*²

19 februari 2009

Ken je dat? Zo ongelofelijk moe zijn dat het gevoel van vermoeidheid zo allesoverheersend is. Niet te negeren. En zich uit door veel minder geduld te hebben, emotioneel labiel(er) te zijn, minder tolerant, meer prikkelbaar, enz. enz.

Wel, zo voel ik mij momenteel. Geen specifieke reden eigenlijk, eerder een chronische reden: ik ga veel te laat gaan slapen en ik ben zo een van die mensen die veel (toch minstens 8 uur) slaap nodig heeft om deftig te kunnen functioneren. En zeker als ik uitzonderlijk nog later dan laat ga slapen, duurt het een eeuwigheid eer ik dat een beetje ingehaald heb. We worden oud, niet waar?

Vandaag sleep ik me bijna letterlijk doorheen de dag en heb ik nergens energie voor behalve voor te klagen, hier. Bij deze dus.  

En jaja, vanavond ga ik écht vroeg gaan slapen. Ten laatste om 22u, liefst nog vroeger. Echt.

Kleuren

16 februari 2009

Sinds kort en heel plots begint Nora min of meer plaatjes in te kleuren. Tot nu toe was kleuren voor haar: in het wilde weg kriebelen over een kleurplaat, soms verschillende kleurtjes gebruikend, maar vaak slechts één kleur en dan nog meestal donkere zwarte kleuren.
Maar nu kleurt ze (ongeveer) binnen een vak van de kleurplaat en probeert ze de overeenstemmende kleur vanop de voorbeeldafbeelding te vinden.

Ze is het inkleuren wel nog vrij snel beu. Ze begint al snel te kriebelen over de prent of begint te kleuren op de voorbeeldprent.

Wat ze ook nog steeds graag doet, is schrijven: dan kriebelt ze fijn (kleine zigzagvormpjes of krulletjes of lijntjes) – liefst met een balpen – en brabbelt ze of telt ze  intussen in zichzelf: “vijf zes zeve akt zeve tien

Oh, en nog iets, – en dan stop ik (alweer!) met stoefen – ik vind haar potloodgreep al behoorlijk goed eigenlijk feitelijk. Goed, maar nog niet perfect, ze plaatst  namelijk haar wijsvinger, duim én middelvinger nog op het potlood in plaats van enkel de wijsvinger en de duim.

Wat ze trouwens het allerallerleukste vindt, is dat mama kleurt en zij bepaalt welke kleur ik moet gebruiken of – nog beter – dat ik zelf teken. Uit mijn hoofd. Een hondje. Of een poes. Of Tweety. En ondanks 5 jaar tekenacademie in een ver verleden zijn mijn tekenkunsten echt niet om naar huis te schrijven.Gelukkig is ze voorlopig ook tevreden als ik een mooi rood hartje teken…

img_9266

img_9302