Archief voor maart 2009

Laatste dag.

31 maart 2009

Woensdag, donderdag en vrijdag gaat Nora bij mijn moeder en de volgende twee weken heb ik verlof en de maandag nadien gaat ze – omagaud – naar school. Vandaag was het dus Nora’s laatste dag in de crèche bij Leen en Melissa (momenteel staat Leen er alleen voor wegens Melissa die zwanger is en die baby’s en peuters moet mijden als de pest). En pfffft, het deed toch raar.

Enkele weken geleden leek het mij allemaal iets van niets te zijn. Ja, haar crèche-carrière is afgelopen en ja, ze gaat heel binnenkort naar school. So what? Dat zal wel een dag zijn zoals nen andere. Er leek mij weinig verschil te zijn tussen crèche en school. Alleen dat ze het op termijn waarschijnlijk nog leuker zou vinden.
Maar de krop in mijn keel begint toch altijd een ietsiepietsie groter te worden telkens ik besef dat ze binnen drie weken effectief een schoolgaand kind is en samen met die groeiende krop, trekt mijn maag telkens een heel klein beetje samen. Ze wordt verdorie groot! En dat merken we, aan àlles.
Ik zal er maar al beginnen van uit gaan dat ik het 20 april toch niet helemaal droog ga houden, oogsgewijs dan. Zeker mijn vorig postje indachtig…
Gelukkig bestaat er zoiets als Kleenex-zakdoekskes en een liefhebbende echtgenoot die mij lichamelijk en mentaal gaat ondersteunen en die vooral zijn eerstgeboren dochter zelf wil droppen aan de schoolpoort klasdeur.

Soit, haar laatste dag dus. De kinderverzorgsters Leen en Melissa mochten een beetje in de bloemetjes gezet worden. Met een foto van Nora met tekstje erbij, met pralientjes en met paaseitjes voor de kindjes.

Ideale gelegenheid om mijn PhotoShop-kunsten *ahum* eens tentoon te spreiden eigenlijk. Eerst in de namiddag een uurtje geprutst aan het ontwerp. ’s Avonds toch gemerkt (mede dankzij de ongezouten mening van manlief) dat het niet helemaal perfect was en nadien nog anderhalf uur verder geprutst en geëxperimenteerd en vooral beseft dat ik nog een absolute beginneling en amateur ben. Maar ik heb ook gemerkt dat ik wel al wat heb (bij)geleerd en dat (veel) oefening kunst baart.

Soit, dit is het resultaat:

afscheid-creche-nora-kopie

Bleitkous

28 maart 2009

Gebleit heb ik! Niet gewoon eventjes tranen die opwelden in mijn ogen en dan gedaan. Neen, eerder tranen die opeens in overvloed kwamen en een krop in de keel. Gebleit, dus.

Met dit. Gevonden bij Zapnimf trouwens, waarvoor dank.
Je moet echt eens klikken en kijken. Het is zo mooi, zo ontroerend, zo hartverwarmend en grappig tegelijk. Fantastisch initiatief was het. Dat het reclame was voor een vtm-programma dat me persoonlijk geen sikkepit interesseert, maakt zelfs niets uit.

En ja, ik ben een bleitsmoel tegenwoordig. Alles wat ook maar een beetje ontroerend is, of het nu een film is of een documentaire of een realityprogramma of een soap, een ietwat ontroerend of triestig moment en hoppakee, mijn neus begint te prikkelen en mijn ogen worden vochtig. En dan heb ik het nog niet eens over Nora of Marie die door plots schattig te doen, of onverwacht lief te doen of door gewoon naar hen te kijken, mij kunnen doen bleiten als een onnozel labiel vrouwmens.

Of dat nieuw programma op vtm, “All You Need Is Love”: een ware aanslag op mijn traanklieren.

Momenteel steek ik het op ‘de tijd van de maand’, hoewel ik zelf goed genoeg weet dat ik de ganse maand en cyclus door gewoon met alles bleit. Maar toch, zo’n 5 dagen per maand is het wel extremer dan anders.

Twee-en-een-half

25 maart 2009

Vanavond om 22u20 is ons trezebees exact 30 maanden oud. 2,5 jaar. Ze was al een tijdje een kleuter in onze ogen, maar nu is het ook officieel: al lang geen baby meer, ook geen peuter meer, maar een kleuter effenaf.

Toffe leeftijd wel. Vooral dat meer en meer babbelen en redeneren vind ik super. En haar gevoel voor humor en het beginnen grapjes maken. Zalig.

En ze is zo lief, meneer. Ze houdt van knuffelen en geknuffeld worden. ’s Avonds na het tandjes poetsen kruipt ze heerlijk op de schoot en kijken we samen nog naar K3 (of moet ik nu K2 zeggen?) en vindt ze het (meestal) tof als ik door haar krullen “roefel”.  Als we weg moeten, of als zij weg moet, krijgen we bijna altijd twee dikke smakkerds waarbij ze ons hoofd stevig beetpakt en een knuffel erbovenop. Maar de leukste knuffels blijven natuurlijk de plotse, onverwachte, spontane knuffels uit het niets.
Zelfs als ze boos is op ons wil ze geknuffeld worden. Ze maakt zich colèrig maar in plaats van zich op de grond te smijten of zich ergens boos af te zonderen, gooit ze haar armen in de lucht, begint te wenen, trekt een pruillip van hier tot in Tokio en smeekt ze met haar zieligste stemmetje: “pakkeeeeeeeuuuuuuuuuuh!”. Als we met twee zijn, gaat ze wel ostentatief naar degene die haar niét iets “misdaan” heeft, maar als het niet anders kan, wil ze toch gepakt worden door de grote boosdoener. Ze blijft dan wel boos en doet nog “dwijs”, maar tegelijkertijd neemt ze je toch stevig beet. De nood aan lichamelijk contact neemt het dan even over van het echt kwaad zijn.

Nog 26 keer slapen en ze gaat naar school, maat.

img_9643kopie

Haar “iejaf”kleedje vind ik persoonlijk gewéldig (Nora gelukkig ook), komt uit de JBC (collectie Zulupapuwa, ontworpen door Walter Beirendonck) en heb ik gevonden dankzij de geweldige tip van Kim!

-7: 11 weken

23 maart 2009

– 5,5 kg.

De laatste weken gaat het wel tergend traag en soms is er zelfs een week waarbij er niets nauwelijks iets afgaat. Behoorlijk frustrerend af en toe, maar ik blijf wel volhouden. Het punten tellen lukt nog steeds redelijk, al heb ik met mezelf ondertussen wel afgesproken dat ik in het weekend minder of soms zelfs eens niet tel.

Nog 1,5 kg te gaan dus. Tenzij ik tegen dan beslis dat ik nog enkele kilootjes meer kwijt wil…

Oh, en het voornemen om opnieuw te starten met lopen begint ook weer te sluimeren in mijn hoofd. Maar het is nog afwachten of en wanneer deze gedachte in actie zal worden omgezet.

Lente!

16 maart 2009

Ooooh wat deed dat deugd, gisteren, dat eerste lentezonnetje!

Het oorspronkelijk idee was om Nora te laten fietsen met haar driewielertje, maar ze blijkt toch nog wat te klein te zijn of te weinig kracht te hebben om haar fietsje voort te trappen. Volgens mij is het fietsje nog wat te groot voor haar en zou ze het met een kleiner driewielerke wel kunnen. Maar soit, we hebben dan haar auto’tje maar bovengehaald en dat was wel dolle pret! Zowel voor ons oudste als voor ons jongste.

photoshop

Beloningsbord

14 maart 2009

Een kleine tip voor alle mama’s en papa’s: in het Kruidvat verkopen ze momenteel een kleurrijk en mooi beloningsbord.

Je hebt keuze uit verschillende magneetjes waarop een taakje of opdracht afgebeeld staat (flink eten, tandjes poetsen, aankleden, huiswerk maken, opruimen,aardig zijn, delen, samen spelen, sorry zeggen…) en het bord is ingedeeld in weekdag; per weekdag en per taakje kan je kindje dan wel of niet een magneetje plakken.  Er is ook een grote keuze aan beloningsmagneetjes: een lachend gezichtje, een ster, een voetbal, een centje, een kroon,…
En dit voor maar 7,99 €. Het ziet er echt leuk en uitgebreid uit.

Bij ons staat het opdrachtje ‘flink en goed eten’ alleszins al helemaal bovenaan op het bord… Benieuwd of Nora het ganse concept al begrijpt of dat het iets zal zijn voor binnen een half jaar ofzo.

Raadseltje

13 maart 2009

Raad het liedje:

“paap kintje s(l)aap
luite soop e saap
saap i-i-i poetjes
d(l)inkt melk oetjes
paap kitje s(l)aap
luite soop e saap”

Niet zo moeilijk, toch?

We hoorden het Nora de eerste keer heel plots en spontaan zingen toen we allemaal in de auto zaten en Marie wat aan het neuten was. Pas bij de derde regel hadden we het zelf door. Onnodig te zeggen waarschijnlijk dat ik bijna tot tranen toe ontroerd was en o zo fier was op  lieve grote zus Nora? :)

Oei, ik groei (niet)

11 maart 2009

Ons patatjes werden gisteren nog eens gewikt en gewogen bij Kind & Gezin.
Grappig detail: op 50 grammetjes na schelen de twee zusjes net 3 kilo. Nora weegt 13kg480 en Marie 9kg430.
Minder grappig detail: Marie kreeg twee prikjes and she was definitely not amused! Volkomen terecht uiteraard, deugd doet dat nu ook niet.
Verder werden ze allebei helemaal goedgekeurd en waren ze alletwee superflink (ik blijf het ongelofelijk vinden hoe mak  Nora  tijdens zo een medisch onderzoek is).

Allemaal tof tof tof dus behalve één klein detailleke. Nora haar lengte. Haar lengtecurve volgde altijd mooi de P50, maar nu blijkt dat ze tussen begin september vorig jaar en nu (6 maanden later dus) slechts 0,3 cm gegroeid is. Dat is niet veel, heel weinig zelfs. Waardoor ze van P50 naar P10 gezakt is, op een half jaar tijd. Wat nogal een grote en plotse daling is.
Geen idee wat de verklaring hiervoor zou kunnen zijn; haar gewicht blijft perfect de P50 volgen dus aan te weinig eten (herinner u het anti-groentjesgedrag bij mama en papa maar niet in de crèche) ligt het niét.

Je weet het of je weet het niet maar ik ben zelf arts en moest je denken dat je als ouder daardoor sneller gerustgesteld bent en minder snel panikeert: ha! Vergeet het. Net integendeel zelfs. Als het over een ander kind gaat (of over leerlingen, rekening houdend met mijn werkveld), ben ik een krak in het relativeren, in de context plaatsen, nuanceren, maar als het over mijn eigen kind gaat, dan ben ik daar plots niet meer zo goed in. Gisterenavond, in de auto op weg naar huis, spookten er allerlei diagnoses, aandoeningen, syndromen door mijn hoofd die puur theoretisch een verklaring zouden kunnen zijn voor deze (tijdelijke?) groeivertraging. En blij wordt ne mens daar niet van. En ook al weet ik puur rationeel wel dat al die vrij zeldzame en ernstige ziektebeelden héél weinig waarschijnlijk zijn en ook al weet ik dat ze dan ook andere klachten zou moeten hebben en ook al weet ik dat de kans veel groter is dat ze ‘gewoon’ even een groeistop heeft om wat voor reden dan ook, toch is er zo een klein stemmetje in mij die ervoor zorgt dat ik me bij momenten wél behoorlijk zorgen maak en even wat minder rationeel denk. Want hoe normaal een tijdelijke groeivertraging ook kan zijn, 2 curves dalen in 6 maanden tijd is en blijft véél.

Het advies van de K&G-arts (die er trouwens een eigen bizarre manier op nahoudt om met mensen om te gaan en vooral om kinderen te onderzoeken, maar laat ik daarover maar niet teveel uitwijden. Aangezien ik zelf als K&G-arts gewerkt heb, ben ik misschien ook iets té kritisch en bevooroordeeld. Maar toch.) gisteren was om het advies van de kinderarts in te winnen. En dat ga ik ook doen. Maandag 6 april hebben we een afspraak. Uitgebreide testen ga ik zeker nog niet laten doen (tenzij de kinderarts het wel nodig acht), maar ik voel me zelf toch een stuk zekerder als haar lengte ook door een tweede neutrale en gespecialiseerde arts wordt opgevolgd.

Ter verduidelijking: het is niet het feit dat ze op de P10 zit dat me verontrust; we zijn niet allemaal even groot en zolang ze niet onder de P3 of boven de P97 zit, heeft ze op zich een normale lengte. Maar het is wel die afbuiging van de curve die ongewoon is en me zorgen baart. Een kind moet ook niet perfect een lengtecurve volgen, dat mag wat variëren maar dit is wel een ietwat (te) grote afbuiging. Dat is me – als arts – toch altijd zo aangeleerd.  Bovendien zijn manlief en ik zelf gemiddeld groot tot zelfs iets groter dan gemiddeld, dus zou het me sowieso verwonderen moest Nora op de P10 blijven aangezien de lengte van de ouders ook een invloed heeft op de lengtecurve en uiteindelijke lengte (naast vele andere factoren uiteraard).

Enfin, wordt vervolgd.

Vroemvroem!

7 maart 2009

We kwamen thuis van de zwemles en Nora was doodop en daardoor nogal behoorlijk lastig. Ze zat achteraan in haar autostoel en wou niet zelf uit de auto klimmen, dus liet ik de autodeur openstaan en ging ik alvast naar binnen. Ze zou het uiteindelijk wel beu worden alleen in de auto te zitten en zelf naar binnen komen.

De papa was al thuis met Marie (hun zwemlessen zijn op twee verschillende tijdstippen) en papa ging toch maar eens kijken waar onze pruts bleef en dit was wat hij te zien kreeg:

img_9580

Als ze maar kan klimmen en ‘klauteren’!

Carnaval Ninof 2009

4 maart 2009

Ik kijk elk jaar toch wel een beetje uit naar carnaval. Ik ben ermee opgegroeid, als kind gingen we elk jaar trouw kijken naar de carnavalstoet met als kers op de taart de kermis. Tussen mijn 17de en 20ste ging ik elk jaar de maandagavond carnaval vieren: verkleed uitgelaten dansen op straat met een minimum aan alcohol ;) Pure nostalgie.

Nu kan ik nog steeds genieten van de carnavalstoet en al de gewoontes errond: het verkleden (al doe ik dit zelf niet meer), confetti gooien, de typische carnavalliedjes. Bovendien is het ook een gewoonte geworden dat de familie langs mijn vader zijn kant (bijna) allemaal op één plaats naar de stoet komen kijken waardoor er nog eens kan bijgebabbeld worden. Ook altijd mooi meegenomen.

Ik was dan misschien niet verkleed, maar Nora uiteraard wel, voor de allereerste keer. En als je dan toch gaat voor cliché, kan je beter er totaal over gaan, niet waar? Nora was dus verkleed als prinses: een babyroze prinsessenkleed met hartjes inclusief glitterkroon én toverstaf én schmink. Een “K3-prinses”, volgens Nora zelf.

Nora genoot van de stoet, geheel op haar eigen typerende manier: een uur aan een stuk heeft ze met (letterlijk) grote ogen gestaard naar de grote wagens, de soms even grote maskers, de verklede mensen en was ze behoorlijk onder de indruk va het lawaai en het hele gebeuren. Op zo’n moment kijkt ze heel ernstig en serieus, is ze op en top geconcentreerd, dring je nauwelijks tot haar door als je iets zegt. Ze is niet zo uitgelaten als anders, ze praat niet, lacht zelfs nauwelijks, ze blijft met een uitgestreken gezicht kijken en staren naar al wat er rond haar gebeurt en negeert al de rest straal. Je zou denken dat ze het maar niets vindt of dat ze wat bang is, als je haar zo ziet, maar niets is minder waar: ze is aan het genieten en wil elke prikkel, elke indruk in haar opnemen.

Net toen we op punt stonden om te vertrekken naar de kermis, kwam ze uit haar coconnetje en begon ze lachend en gibberend rond te lopen tussen de mensen en ontdekte ze de geneugten van confetti gooien. Vreemd genoeg vond ze het vooral leuk om de confetti op zichzelf te gooien en dan heel hard weg te lopen…

Op naar carnaval Ninof 2010! Dan mét Marie die we met 40° koorts wijselijk binnen hebben gehouden, in de lieve handen van haar moeke.

2009_03_01