Oei, ik groei (niet)

Ons patatjes werden gisteren nog eens gewikt en gewogen bij Kind & Gezin.
Grappig detail: op 50 grammetjes na schelen de twee zusjes net 3 kilo. Nora weegt 13kg480 en Marie 9kg430.
Minder grappig detail: Marie kreeg twee prikjes and she was definitely not amused! Volkomen terecht uiteraard, deugd doet dat nu ook niet.
Verder werden ze allebei helemaal goedgekeurd en waren ze alletwee superflink (ik blijf het ongelofelijk vinden hoe mak  Nora  tijdens zo een medisch onderzoek is).

Allemaal tof tof tof dus behalve één klein detailleke. Nora haar lengte. Haar lengtecurve volgde altijd mooi de P50, maar nu blijkt dat ze tussen begin september vorig jaar en nu (6 maanden later dus) slechts 0,3 cm gegroeid is. Dat is niet veel, heel weinig zelfs. Waardoor ze van P50 naar P10 gezakt is, op een half jaar tijd. Wat nogal een grote en plotse daling is.
Geen idee wat de verklaring hiervoor zou kunnen zijn; haar gewicht blijft perfect de P50 volgen dus aan te weinig eten (herinner u het anti-groentjesgedrag bij mama en papa maar niet in de crèche) ligt het niét.

Je weet het of je weet het niet maar ik ben zelf arts en moest je denken dat je als ouder daardoor sneller gerustgesteld bent en minder snel panikeert: ha! Vergeet het. Net integendeel zelfs. Als het over een ander kind gaat (of over leerlingen, rekening houdend met mijn werkveld), ben ik een krak in het relativeren, in de context plaatsen, nuanceren, maar als het over mijn eigen kind gaat, dan ben ik daar plots niet meer zo goed in. Gisterenavond, in de auto op weg naar huis, spookten er allerlei diagnoses, aandoeningen, syndromen door mijn hoofd die puur theoretisch een verklaring zouden kunnen zijn voor deze (tijdelijke?) groeivertraging. En blij wordt ne mens daar niet van. En ook al weet ik puur rationeel wel dat al die vrij zeldzame en ernstige ziektebeelden héél weinig waarschijnlijk zijn en ook al weet ik dat ze dan ook andere klachten zou moeten hebben en ook al weet ik dat de kans veel groter is dat ze ‘gewoon’ even een groeistop heeft om wat voor reden dan ook, toch is er zo een klein stemmetje in mij die ervoor zorgt dat ik me bij momenten wél behoorlijk zorgen maak en even wat minder rationeel denk. Want hoe normaal een tijdelijke groeivertraging ook kan zijn, 2 curves dalen in 6 maanden tijd is en blijft véél.

Het advies van de K&G-arts (die er trouwens een eigen bizarre manier op nahoudt om met mensen om te gaan en vooral om kinderen te onderzoeken, maar laat ik daarover maar niet teveel uitwijden. Aangezien ik zelf als K&G-arts gewerkt heb, ben ik misschien ook iets té kritisch en bevooroordeeld. Maar toch.) gisteren was om het advies van de kinderarts in te winnen. En dat ga ik ook doen. Maandag 6 april hebben we een afspraak. Uitgebreide testen ga ik zeker nog niet laten doen (tenzij de kinderarts het wel nodig acht), maar ik voel me zelf toch een stuk zekerder als haar lengte ook door een tweede neutrale en gespecialiseerde arts wordt opgevolgd.

Ter verduidelijking: het is niet het feit dat ze op de P10 zit dat me verontrust; we zijn niet allemaal even groot en zolang ze niet onder de P3 of boven de P97 zit, heeft ze op zich een normale lengte. Maar het is wel die afbuiging van de curve die ongewoon is en me zorgen baart. Een kind moet ook niet perfect een lengtecurve volgen, dat mag wat variëren maar dit is wel een ietwat (te) grote afbuiging. Dat is me – als arts – toch altijd zo aangeleerd.  Bovendien zijn manlief en ik zelf gemiddeld groot tot zelfs iets groter dan gemiddeld, dus zou het me sowieso verwonderen moest Nora op de P10 blijven aangezien de lengte van de ouders ook een invloed heeft op de lengtecurve en uiteindelijke lengte (naast vele andere factoren uiteraard).

Enfin, wordt vervolgd.

Advertenties
Explore posts in the same categories: Marie, Nora, Ontwikkeling

18 reacties op “Oei, ik groei (niet)”


  1. Ik kan volgen om dat ik al die P’s in de les heb gezien, ‘k weet niet of het voor anderen misschien geen chinees is zo?

    Is het niet altijd zo dat we over anderen beter kunnen relativeren maar als het over onszelf of onze zeer dierbaren gaat, vlot dat niet zo? Rustig afwachten wat de arts zegt, en ondertussen niet te veel nadenken, dat heeft toch geen zin.

  2. Inge Says:

    Oh, ik ben ook zo eens door K&G naar de kinderarts gestuurd omwille van Fran haar “groeistilstand”. In paniek dat ik was, niet te doen. Ik zie me nog trillend op het werk aankomen, en janken maar. Nu, er bleek absoluut niks aan de hand te zijn, een maand later had ze dat al compleet ingehaald! Hahahaha,

    Ik wist inderdaad niet dat jij ook arts bent?

  3. Annelies Says:

    Ben je wel zeker dat ze juist gemeten hebben, de vorige keer én deze keer? Bij ons moeten de kindjes in een houten bak liggen om ze te meten en volgens mij is dat verre van precies. Ik zou me daar niet te veel zorgen over maken.

  4. maaike Says:

    Tja de K&G arts zei tegen mij dat Isla iets aan haar heupen had, ik dacht ook al dat ze nooit ging lopen en van die dingen… Die gedachten sloegen idd ook op hol, miljaar!
    Bleek bij de kinderarts helemaal niets aan de hand te zijn. Die keek maar bedenkelijk als ik daar met die info aan kwam zetten…

    We duimen mee dat het gewoon een groeirustpauze is die ze in de lente helemaal weer goedmaakt en kijken uit naar de kinderarts zijn goede raad….


  5. Haar gewicht blijft toch goed? Dus zal er waarschijnlijk wel niets ergs aan de hand zijn. En zoals Annelies al zei: hoe correct zijn die metingen? En als je beseft dat zelfs volwassenen, die mooi rechtop staan en stilstaan bij de meting, ’s avonds een cm korter kunnen zijn dan ’s morgens (tussenwervelschijven)… Maar ik snap wel dat je je ongerust maakt en onmiddellijk aan alle mogelijke enge ziektes begint te denken.

  6. Jennifer Says:

    Bij Luca is dat ook eens gebeurd dat hij niet gegroeid was, maar het bleek uiteindelijk de vorige meting te zijn die fout was. De vorige keer hadden ze dus teveel gemeten.

  7. veerle Says:

    Soms is het precies beter geen arts te zijn. Zonder medische achtergrond kan je het allemaal misschien wat gemakkelijker relativeren. Waarschijnlijk haalt ze die ‘achterstand’ de volgende keer gewoon weer in.

  8. Kim Says:

    Pfff, ze kunnen je soms toch zo ongerust maken hé. Ik denk dan als leek vrij snel, ach het zal wel niets zijn… Maar als je inderdaad zelf arts bent begin je snel meer te denken hé.

    Ik wist inderdaad niet dat je arts bent, dat had ik nooit gedacht. Wat voor arts ben je precies?

  9. annava Says:

    Hopelijk brengt men snel meer duidelijkheid want ik kan me voorstellen dat het niet fijn is, dokter of niet, je blijft gewoon een mama he.

  10. Tamara Says:

    Bij deze meting en bij de vorige meting mocht Nora tegen de meetlat staan (dus niet meer in die vreselijke bakken) en aangezien ik voor mijn werk heel vaak zelf leerlingen meet (of zie gemeten worden), weet ik waarop moet gelet worden om goed te staan en ze stond heel goed: voetjes tegen de muur, hoofdje mooi recht. Uiteraard varieert de lengte zelfs dan nog wat, maar om op dezelfde curve te blijven moest ze 2 cm groter zijn en ik ben vrij zeker dat het geen foute meting is van 2 cm want dat is best wel al veel. Een fout van 1 cm kan misschien wel wat de afbuiging al minder sterk maakt.

    Ik moet zeggen, ondertussen maak ik me al niet zoveel zorgen meer, ik ben (vrij) zeker dat er niets ergs of verontrustend aan de gang is, maar ik wil vooral bevestiging en extra opvolging door een andere neutrale gespecialiseerde arts. Waarschijnlijk gaat het inderdaad om een tijdelijke (ferme) groeistop en zal ze het wel weer inhalen, maar ik wil het wel op de voet (laten) volgen.

    En jaja, ik ben arts :) Arts in de preventieve gezondheidszorg, dus geen ‘klassieke’ huisarts of kinderarts. Beter gekend als die artsen die voor Kind en Gezin en het CLB werken. Ik heb jaren voor Kind en Gezin gewerkt (grappig en tegelijk frustrerend om de talrijke negatieve ervaringen van medebloggers met K&G te lezen, vaak volkomen terecht trouwens al kan ik zeggen dat de meeste ouders bij mij wel een positief gevoel hadden ;)) en momenteel werk ik nog enkel in het CLB, als schoolarts dus. De vroeger zo gehate medische schoolonderzoeken met de vieze strenge schoolarts die je allerlei rare testjes laat doen. Dat doe ik dus. Maar dan iets minder vies en streng, mag ik hopen. En gelukkig is de jobinhoud tegenwoordig ook al wat gevarieerder dan vroeger.

    Vanuit mijn werk en opleiding weet ik dus heel goed van wat een plotse groeivertraging allemaal een symptoom kan zijn (zelfs bij een voor de rest ‘normaal’ en gezond kind) en is het als arts inderdaad soms net moeilijker te relativeren. Het is zoals anna zegt: dokter of niet, medische kennis of niet, ik blijf eerst en vooral een mama. En mama’s (én papa’s) zijn nogal vaak plots onzeker, (over)bezorgd als het om hun eigen kind gaat. Maar het lukt redelijk. De avond zelf wou ik dezelfde week nog bij de kinderarts, nu ben ik er gerust in dat het wel kan wachten tot 6 april ;)

  11. Karen Says:

    Ik kan best begrijpen dat het even schrikken was. En ik zou net als jij ook een afspraak gemaakt hebben bij een andere arts voor een second opinion. Maar gelukkig ben je al wat minder ongerust! Je zal zien, tegen volgende keer is Nora alweer een flink stuk gegroeid…

  12. Isabel Says:

    Mja, ik zou daar dus ’t eerste moment ontzettend ambetant van lopen natuurlijk :) Ik vermoed dat groeien en verdikken ook in ups and downs gebeurt? Renee is nu op 6 maanden tijd, twee centimeter gegroeid, ook gene vetten, maar zij is wel al altijd een traag groeierke en verdikkerke geweest, maar zolang hun algemene ontwikkeling deftig blijft, zou ik niet aan de grote alarmbel trekken denk ik.
    En ja, een ouder die dokter is, pfff, vreselijk met momenten :))

  13. Sarah Says:

    Wij zetten sinds 20.10.2008 streepjes op de muur: we zetten Wout tegen de muur met zijn rug, zonder schoentjes aan, boekje op zijn hoofd, zo horizontaal mogelijk en tekenen dan een streepje met de datum en zijn naam erbij. Ongeveer om de maand doen we dat en we zien mooi hoe hij altijd groter wordt. Sinds kort staat Lize er ook bij, ze kan nog niet staan (is 5 maanden nu), maar wat wordt gemeten bij K&G meten we op de muur en zo ‘zien’ we haar ook groeien.
    Nu doen we het ook als er kindjes op bezoek komen en we er aan denken. Er staan dus al aardig wat streepjes op de muur. Het zal allemaal niet zo precies zijn, maar het is toch leuk om te zien dat ze altijd wat groter worden.
    Misschien een tip om je gerust te stellen? En het is ook gewoon leuk voor later denken wij dan :)

  14. anne Says:

    even een bakerpraatje checken… zijn jullie bezig met potjestraining voor Nora ?

  15. maaike Says:

    Tamara, als het een K&G geruststelling mag zijn… ook ik heb een goed gevoel bij de K&G arts waar ik met Isla, op 1 keer na, ga… Die ene keer dat er een andere dokter was, joeg ze mij op stang. Dat vond ik zo vreemd. Het was de eerste keer dat ze Isla zag en deed daar zo een uitspraak om achterover te vallen. Dit terwijl Isla al meermaals door andere (kinder)artsen gezien was.
    Tja… dat moederhart toch he ;-)

  16. Elke Says:

    “Ter verduidelijking: het is niet het feit dat ze op de P10 zit dat me verontrust; we zijn niet allemaal even groot en zolang ze niet onder de P3 of boven de P97 zit, heeft ze op zich een normale lengte.” Mag ik dan ongerust zijn omdat Ärlis daarboven zit? :)


  17. […] ik groei (wel) Vorige maandag had ik met Nora een afspraak bij de kinderarts, weet je nog wel? Ik heb getwijfeld om de afspraak te annuleren omdat ik me ondertussen al heel wat minder zorgen […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: