Archief voor april 2009

Beloofd is beloofd

30 april 2009

Na een weekje schoollopen doet Nora dit nu wél! En vlotjes.

Ze is alleszins een vrouw meisje van haar woord.

Lopen

30 april 2009

Ik heb me aan mijn woord gehouden: ik ben gisterenavond gaan lopen. En het heeft me deugd gedaan!
Het plan was om de route te lopen die we anders vaak al wandelend doen, door de kleine landelijke weggetjes die rond ons huis lopen. Ik had op voorhand geen idee hoelang deze toer was, maar ik dacht niet dat ik hem ging kunnen uitlopen, aangezien het toch weer bijna een half jaar geleden is dat ik gelopen heb.

Maar het ging redelijk goed. Heel goed zelfs. Ik heb de toer vlotjes uitgelopen zonder echt ongelofelijk buiten adem te zijn. En maar een kwartiertje gelopen. Achteraf heb ik hier (een geweldig handige tip van mijn broer!) berekend hoeveel ik gelopen heb en kwam ik – slechts – aan 2 kilometer. En na mijn S2R-project liep ik 5 km, dus dit was peanuts. Omdat het wat té vlotjes ging en het toch de bedoeling is dat je na het lopen wat moe bent, ga ik de volgende keer dat toertje tweemaal doen. En ik heb al een route uitgestippeld die 4 km lang is voor nog een volgende keer.

Ik zie het weer zitten, dat lopen. Benieuwd of ik het nu ook echt kan volhouden.

Eureka!

29 april 2009

Het zag er vanmiddag alweer niet zo goed uit. Ik had Nora patatten op haar bord gelegd en een (heel) kleine portie wortelen en erwtjes: 2 worteltjes en een 20tal erwtjes. En ik had duidelijk gezegd dat haar bordje leeg moest zijn, dat het niet veel is en dat ze snoepjes (een verjaardagstraktatie van een klasgenootje) kreeg als haar bord leeg was. En ze knikte enthousiast van ja. Haar patatten gingen vlotjes binnen, haar vleesje vlees (sorry, Elke!) nog vlotter. Tot er nog enkel groenten op haar bord lagen en het weer van datte was: ze weigerde, duwde haar bord weg, vroeg naar haar snoepjes (ja tarara!), zeurde, griende en zat met haar hoofd in haar handen wat naar buiten te staren. Ik heb haar gewoon straalgenegeerd, tafel afgeruimd en nog een paar keer kordaat, kort en duidelijk gezegd wat er van haar verwacht werd.

Tot ik een ideetje kreeg. Ik maakte van de worteltjes een neusje, van twee stapeltjes erwten twee oogjes en ze kreeg wat extra vlees om een mond te maken. En dan mocht ze het gezichtje opeten.

En olé olé, het werkte! Ik mocht hapjes maken van de ogen, neus en mond en zij at het ongelofelijk vlot en met een grote glimlach op. Alleen bij de eerste hap erwtjes spuwde ze de ‘velletjes’ van de erwten uit, bij de tweede hap gelukkig niet meer.

’t Is een vedet.

Kriebels

27 april 2009

Het kriebelt weer om te gaan lopen. Ik heb zelfs een nieuwe loopbroek gekocht. Mijn voornemen is om woensdagavond nog eens sportief te gaan doen. Niet meer met de auto naar het park van Ninove om daar toertjes te lopen, maar wel hier in de buurt de landweggetjes ontdekken.

Sportkriebels en een voornemen zijn natuurlijk nog geen garantie voor actie. Maar nu ik het hier heb gepost kan ik er niet meer onderuit natuurlijk.

Tenzij het regent vaneigens…

Koek of geen koek

27 april 2009

Ik ging na mijn werk de meisjes oppikken bij mijn moeder. Toen we op punt stonden om te vertrekken zag Nora toevallig nog een helft van een Vitabiskoek in haar brooddoos en ze wou die opeten. En wel meteen. Eerst was het een njet van mijnentwege omdat ze eerst boke moest eten, maar na hartverscheurend gehuil, uitgebreid geknuffel, enkele zielige blikken en haar puppy-look (en oooh wat kan ze haar charmes fantastisch goed uitspelen) deed ik een kleine toegeving: ze kreeg een suk van de koek eens ze in de auto zat. Nog niet goed. Ze wou een groot stuk koek, de volledige koek nog eigenlijk. Haar verder genegeerd tot we in de auto zaten terwijl zij nonstop aan het zagen en huilen was. In de auto een stuk van de koek afgebroken en haar aangeboden. Maar ze weigerde: “ik wil grooooot stuk koek” (x 20). En ik hield voet bij stuk en zei duidelijk dat het dat of niets was. Gehuil. Haar drie keer de kans geboden en dan haar brooddoos dichtgedaan. Ze heeft nog even geweend tot ze afgeleid werd door een verkeerslicht dat groen werd waardoor ze luid “Doorrijje mama doorrijje!” riep.

Ze eet dus nog liever géén koek dan te moeten toegeven en tevreden zijn met een kleiner stuk koek. Koppig? Nora? Neuuuuhhhh…

En dit was slechts één van de 62 huilbuitjes vanavond. Niets was goed en alles was aanleiding om te ontploffen. Om maar te zeggen dat ze m.o.e. is. We herkennen ondertussen al als de beste de typische lege, starende blik in haar ogen. En ze moesten dan nog gewassen worden ook. Rond 18u thuis, boke eten, om 18u45 snel snel douchen in bad (en groot drama omdat ze niet met mama in de grote douche kon) en om 19u15 lag Nora in bed (ze wou zelfs geen boekje meer lezen) en om 19u30 Marie. En wij waren ook om bij elkaar te vegen. 

En het is nog maar maandag… 

Chance dat we ze maar om de twee dagen in bad steken ;) 
En chance dat ze vrijdag én donderdag verlof heeft op school!

Eerste schoolweek

25 april 2009

Nul, zero, nada traantjes! Meer nog: ze leek het er echt leuk te vinden en van een moeilijke aanpassing hebben wij of de juffen niet veel gemerkt. Zelfs als ik haar de eerste keer moest afzetten in de opvang rond 8u was ze heel flink en dapper: eens ze aan een tafel kon zitten met papier en kleurtjes en andere kindjes was ze afgeleid en bekeek ze mij nog nauwelijks. Later in de week ging ze zelfs op een bankje naast een ander kleutertje zitten (en naast de juf) en legde ze spontaan haar arm rond het meisje dat naast haar zat. Het was mijn moeder die getuige was, ik had het graag zelf eens gezien :)
Volgens de juf mogen we heel fier zijn (duh) op onze dochter omdat ze zo heel flink geweest is. En ze heeft een ballon gekregen!

Ik moet toegeven, het is echt een grote geruststelling dat het zo vlot gaat en vooral, ik ben zo trots op ons oudste patat.

Van de school en dan meer bepaald van de communicatie tussen de juffen en ons zijn we – tot nu toe – heel tevreden. Er is een heen-en-weer-schriftje waarin er de eerste dag een vrij uitgebreid verslagje zat (naast het mondeling verslagje aan de schoolpoort) en waarin belangrijke of opvallende zaken worden gemeld of gevraagd (dus niet elke dag). Als we ze halen of afzetten zijn ze ook steeds bereid om even te luisteren naar onze duizenden vragen en doen ze hun best om hun indrukken ook aan ons te vertellen. Een van mijn grootste zorgen was het middageten. Ze hééft groentjes gegeten op school, niet veel, maar wel een beetje. Maar: ze eet enkel groentjes als de juf die toezicht heeft haar op haar schoot neemt (gelukkig enkel de eerste dag) en ze haar de hapjes zelf geeft (wat wij nooit ofte nooit mochten proberen of ze werd hysterisch). Ze geven er genoeg aandacht aan dus, wat wel plezant is. Misschien zelfs wel een beetje té veel…

Want hier thuis zitten we wat betreft haar eetgedrag jammer genoeg ongeveer terug naar af, hebben we vandaag tot onze grote frustratie gemerkt. Net toen er een grote doorbraak aan het komen was. Ik vrees dat dit te wijten is aan het feit dat ze op school er net wat teveel aandacht aan geven (goedbedoeld uiteraard). Ik denk dat ik hen maandag ga voorstellen om er volgende week niet teveel aandacht aan te geven en haar te laten eten wat ze wil eten (patatten en vlees) en de week nadien haar proberen overtuigen om een klein hapje groenten te proeven. Ik blijf hopen dat ze goed zal beginnen eten onder sociale druk en als er niet teveel spel rond gemaakt wordt.
Maar pffff, dat eetgedoe is nu al bijna een jaar aan de gang en net op het moment dat ik denk dat we goed bezig zijn, gebeurt er wel iets waardoor ik alles weer in twijfel trek. Maar soit, dat is voer voor een apart postje, want eens ik begin…

Een ander zorgpuntje van mezelve was het slapen. Thuis en bij mijn moeder slaapt ze nog gemakkelijk 2 a 3 uur in de namiddag, dus het was een groot vraagteken of ze dit op school ook zou doen. Voorlopig niet alleszins. Ze legt zich wel een uurtje of zo neer om wat te rusten of om te proberen slapen maar er zijn nog teveel prikkels en er is nog teveel afleiding om echt in slaap te vallen. Maar misschien komt dat nog wel.
Op haar vermoeidheid ’s avonds leek het in begin van de week nog weinig invloed te hebben. Ze was wel moe, dat merkten we wel, maar er was nog wat mee aan te vangen en uiteindelijk lag ze maar een kwartiertje vroeger in bed dan anders. Maar donderdag en vrijdag: halleluja! Doodop was ze, de arme duts. Donderdag was ze ongelofelijk hyper, overbeweeglijk en wist ze met zichzelf echt geen blijf. Ze raasde vaak als een gek door het huis en het grappigste van al: ze lachte om àlles. Het leek alsof ze high was. Of zat.
Vrijdag was het een iets minder leuk effect, toen neutte, weende ze om alles en – vooral – niets. We moesten op onze kousevoeten lopen om haar toch niet overstuur te krijgen, af en toe dingen door de vingers zien als het eigenlijk niet zo’n kwaad kon en haar vooral om 19u15 in bed zwieren. Met als gevolg dat ze vanmorgen om 6u30 klaarwakker was.

Er zijn ons trouwens al twee dingen opgevallen in haar gedrag sinds ze naar school gaat:

1. Ze zeurt veel meer dan vroeger om haar tut. Terwijl ze het al lang gewoon was om enkel een tutje te krijgen in bed of als ze zich (heel erg) pijn gedaan had. Niet meer tijdens het spelen en ook niet meer in de auto. Maar bijna elke keer dat we in de auto zitten nu, vraagt zaagt ze achter haar tut. En ook thuis. En ze is volhardend. Maar wij ook! Ik geef niet toe, ook als is het soms hartverscheurend. Enige uitzondering is ’s avonds als we weten dat ze doodmoe is en bijna kan gaan slapen, dan krijgt ze wel haar tutje.

2. Ze zeurt, klaagt, neut bij élk ietsiepietsie klein onnozel pijntje. Als er een pluisje op haar kleine teen valt, begint ze al te jammeren dat haar ganse voet enorm veel pijn doet. En ze kan zielig doen als de beste. De eerste dagen ging ik er automatisch op in tot het mij begon te dagen dat het toch wel wat overdreven is. Misschien is er zelfs wel een link met het eerste puntje… Nu ga ik er nog nauwelijks op in als ik zeker weet dat het niet zo erg is. Gewoon een: “maar dat is niet zo erg, Nora, dat kan gebeuren eh” moet volstaan. Ik kan me voorstellen dat ze in de klas heel regelmatig een kleutertje hoort en ziet jammeren bij de juf en er aandacht voor krijgt. Gisteren had ze trouwens een grote pleister op haar voet, op de plaats waar er enkele weken geleden een blein zat die nu zo goed als genezen was. Ik kan me levendig voorstellen hoe ze met haar zielig-puppy-gezicht aan de juf gaan zeggen is dat haar voetje pijn doet en hoe ze glunderde toen de juf een megapleister op haar zwaar gewond hieltje aanbracht…

Enfin, de eerste week van haar 10jarige schoolcarrière (in deze school welteverstaan) heeft ze met glans doorlopen!

Oproepje: bellen blazen!?

22 april 2009

Gevraagd: de ideale samenstelling voor een zeepsopje om perfecte mooie grote en veeeeeeel bellen te blazen!

Ik had een bellenblaaspotje met al zeepsop in maar dat is nu op. Ik dacht dat gewoon een beetje afwasmiddel met water voldoende was, maar dat lukt dus voor geen meter. Met veel moeite komt er ocharme 1 bel uit die dan nog meteen kapot spat. Ik heb er ook al wat suiker bij gedaan (de tip was honing maar die is hier ook op, dus eens met suiker geprobeerd), maar dat gaf ook geen verschil.

Nora en ik danken u alvast van harte!

1 2 3

22 april 2009

Nora telt zo:

“vie vijf zesj zefeuh akt negeuh tien!”

Vanaf vier telt ze dus perfect tot tien. Maar 1 2 3 slaat ze consequent over. En ze wordt ook heel boos als we haar durven corrigeren.
Maar waarom slaat ze die eerste drie cijfertjes over? Omdat ze ze niet kent? Zou me verbazen, aangezien ze de andere cijfers perfect kent en 1 2 3 toch het vaakst gezegd en dus het makkelijkste aangeleerd wordt? Omdat ze soms graag tegendraads doet? Waarschijnlijk!

Cijfers boven de tien kent ze ook al, maar die zegt ze nog in totaal willekeurige volgorde:

“dettien zètien veetien zevetien aktien”

Schoenenkastjes

22 april 2009

Eindelijk zijn we verlost van dat lelijk, slordig, klungelig houten schoenenrekje in de inkomhal. Ik wou al lang een handige, mooie schoenenkast waarin de schoenen helemaal konden weggeborgen worden, liefst niet uit hout en die vooral groot genoeg moest zijn.

We hebben lang gezocht in winkels en gekeken in reclameboekjes maar niet echt iets naar ons goesting gevonden. Een paar maanden geleden twijfelden we wel even over hangschoenkastjes die we in Ikea zagen, maar ik was toch nog niet helemaal overtuigd. Maar lang leve blogland, want even later zag ik een foto van diezelfde hangkastjes hier en vond ik ze er wel leuk uitzien! En handig vooral.

Ondertussen hebben we ons ook de witte Trones kastjes aangeschaft en zijn ze zelfs al opgehangen. In net dezelfde constructie als bij rozebril trouwens. Bij hen was het uit noodzaak, hier kon het wel anders maar ik vond dat trapsgewijs-effect net zo leuk. De kastjes zijn nu al helemaal gevuld, dus eventueel kunnen we er nog 3 bijplaatsen. Ongelofelijk én schandalig hoeveel paar schoenen diene vent en dochter(s) van mij hebben jong …*grijns*

Dus, rozebril, sorry voor het schaamteloos pikken van jouw idee! :)

img_0024

Eerste schooldag

20 april 2009

En hoe was Nora’s eerste schooldag? Wel, uitstekend eigenlijk, dankuwel!

Ze was dolenthousiast deze morgen en het kon allemaal niet snel genoeg gaan. Als ’t van haar afging stonden we om 7u13 al aan haar klasje. Maar het was 8u40 toen we op school waren en ze rustig nog kon kennismaken met haar twee juffen. Terwijl ze aan het puzzelen was, namen we afscheid en gaven haar nog een dikke kus. Nora gaf flink een kusje terug en zwaaide eens. Ons nauwelijks aankijkend. Helemaal afgeleid en in de ban van juf Leen en juf Astrid.

Geen traantjes dus! Tof natuurlijk, heel tof. Maar ook wel wat verbazend. Maar vooral heel plezant!
En – tromgeroffel – ook bij de mama geen traantjes!! (’t Zou wel anders geweest zijn moest Nora het wel lastig gehad hebben en beginnen wenen zijn.) Geen gebleit dus, alleen gloeiend en blinkend van trots. Trots op ons kleine grote meid die achtergelaten wordt in een nieuw klasje, bij een nieuwe juf en geen kik geeft, alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Ik heb mijn 3 pakjes Kleenex-zakdoekjes dus niet nodig gehad, toén toch nog niet…

Maar nieuwsgierig waren we wel. En hoe! Onvoorstelbaar. Om het half uur vroegen we ons af wat ze aan het doen zou zijn en of ze het naar haar zin heeft of niet. Tal van scenario’s spookten door ons hoofd, zowel goeie als slechte als heel slechte. Maar verder hebben we vooral genoten van ons dagje samen.

En dan was het 15u50 en stonden we heel ongeduldig aan haar klasdeur te wachten. Ik zag Nora piepen door de deur, ons herkennen en zich door de benen van haar juf wringen om tot bij ons te geraken. Ze straalde. En was blij om ons terug te zien.

Het verslag van de juf: Nora was heel heel flink geweest. Niet geweend, goed meegedaan, veel gespeeld. Nog niet echt contact gezocht met de andere kindjes maar ze was ook zeker niet bang van dat ander jong geweld en ging wel naast de andere kindjes spelen. Toch niet evident, in een klasje met 26 peuters en kleuters.
We hadden de juffen gewaarschuwd over haar eetgedrag (wat trouwens al iétsje verbeterd is maar nog niet denderend is). Ze had het inderdaad moeilijk in de eetzaal. In begin at ze niet, als de juf haar op de schoot zette en haar zelf hapjes gaf at ze wel (tssss!), nadien at ze zelf een klein beetje voort. Afwachten hoe dit evolueert: ofwel verbetert het eens ze het daar meer gewoon is, ofwel verslechtert het net omdat ze het er meer gewoon is.
En ja, we laten haar warm eten op school: veel makkelijker om haar ’s avonds gewoon nog een boke te laten eten – bovendien eet Marie ook warm ’s middags – en bovendien kan ze nauwelijks slechter of minder eten dan dat ze thuis eet.
Geslapen heeft ze niet, ze heeft wel een klein uurtje wat gerust in het slaaphoekje. Volgens de juf was ze zeker in slaap gevallen moesten er geen twee luidruchtige vermoeide jongetjes naast haar gelegen hebben… Ook iets dat zichzelf zal uitwijzen. Thuis slaapt ze nog makkelijk 2 a 3 uur in de namiddag dus na een paar dagen zal ze zeker en vast wel doodop zijn en zal ze wel slapen, vermoed ik. Indien het echt een probleem wordt, dan kan mijn moeder haar ’s middags gaan halen en gaat ze maar halve dagen.

Het was pas toen ik Nora terugzag en in mijn armen had en de juf zo positief was dat ik het moeilijk kreeg en mijn traantjes moest verbijten. Zo opgelucht, blij en trots was ik.

Het verslag van Nora zelf is nog vrij summier natuurlijk. Spontaan vertelt ze weinig of niets, op suggestieve vragen antwoordt ze wel met ja of neen. Hoewel we in de loop van de avond wel zijn te weten gekomen dat juf Leen een boekje over kippetjes gelezen heeft, dat juf Leen een toren gemaakt heeft, dat Nora (en andere kindjes ook?) een hoedje heeft mogen opzetten en dat ze (vermoedelijk) gevallen is op de speelplaats omdat iemand haar geduwd heeft. Ah, en dat ze volgens haar “hee fink” patatjes heeft gegeten, maar welke groentjes het precies waren, leek ze toch niet meer te weten. En ze heeft ook “fink geslaapt”

Maar enthousiast leek ze alleszins wél. Ze wil morgen nog eens gaan. Een chance.

Zoals verwacht was ze vanavond nogal hyper. Combinatie van doodmoe zijn en overprikkeld zijn. Maar het viel nog redelijk mee zolang we duidelijk en kordaat waren. Ze heeft nog vrij goed gegeten en lag rond 19u30 in haar bedje.

En – tadaaaaa! – dit is haar boekentas:

2009_04_20

(Een mooie foto maken is tegenwoordig trouwens heel moeilijk: ofwel trekt ze een boos gezicht (zoals hierboven), ofwel loopt ze weg, ofwel lacht ze heel gemaakt en geforceerd)

Flink aan het stappen met op de achtergrond haar toekomstig huidig schooltje:

img_0011

Na schooltijd:  een bezinningsmoment tussen vader en dochter:

2009_04_201