“Mamaaa papaaaa pakkeuuuuuuh!”

Nora slaapt goed en graag. Al meer dan een jaar (of zelfs langer) moeten we zelden tot nooit opstaan voor haar ’s nachts. Ze slaapt als een marmotje. Zelfs als ze ziek is, zal ze haar slaap niet snel laten.

Maar gisterenavond was het hier een beetje chaos en hel in huis. Rond 22u werd ze wakker, al roepende en wenende. Jurgen gaat naar boven en blijkbaar vroeg ze naar de mama (ik was nog maar net thuis en had haar van ’s morgens niet meer gezien). Aangezien ik het geroep van Jurgen door de babyfoon niet hoorde, kwam hij met Nora op de arm naar beneden…
Ik heb haar een dikke knuffel gegeven en haar terug in bedje gelegd.
En toen begon de miserie. Doodmoe was ze, maar ze kon of wou niet meer slapen: roepen en wenen deed ze. Constant. Ofwel wou ze gepakt worden, ofwel wou ze “knuffel geveeeeeuuuh” ofwel wou ze water drinken. Ze is momenteel erg verkouden, ze had ferme hoestbuien, dus in begin dachten we dat ze echt wel last had en gingen we erin mee. We gaven haar tot 4 keer toe water en we namen haar even uit bed voor een knuffel. We weten dat als ze moe is ze goed en graag slaapt dus dat ze nu zo overstuur was, kon enkel maar zijn omdat er iéts was waardoor ze niet kon slapen. 
Op een bepaald moment zorgden haar huilbuien en hoestbuien ervoor dat ze wat moest overgeven in haar bed. Nog meer chaos natuurlijk. Met twee in haar kamer en gauwgauw laken verschoond, gelukkig waren slaapzak en pyama nog proper. Haar nog één keer water laten drinken en dan duidelijk gezegd dat ze moest slapen en dat we haar niet meer zouden uit bed nemen…
Maar ze hield vol. Alleen hebben we toen wél onze tactiek veranderd: we gingen wel nog na 3 a 4 minuten huilen ernaartoe maar enkel om wat “shhh shhh shhh” te doen en over haar hoofdje te wrijven. En dan weer weg. Toen was het al 23u30.
Tot 00u30 heeft ze het zo volgehouden. Tot ze zichzelf uiteindelijk in slaap gehuild heeft (en ik bang was of ze niet plots zweeg omdat ze gestikt was ofzo maar niet durfde te gaan kijken uit schrik dat ze weer wakker zou worden). En ook al weet je dat er niets anders op zit dan haar te laten wenen, toch breekt je hart.

Oorzaak? Vermoedelijk teveel prikkels gekregen met naar beneden te komen waardoor ze nog moeilijk opnieuw in slaap geraakte, gecombineerd met die irritante hoestbuien en misschien toch wat onrustiger zijn door het ganse schoolgedoe* én ze dan maar besloot om een spelletje te spelen en zoveel mogelijk knuffels uit de wacht te slepen.
Alleen niet evident om dat op tijd door te hebben. Je denkt toch eerst dat er echt iets mis is waardoor je dan snel teveel aandacht geeft…

Gevolg? Ik had wat meer moeite dan anders om haar wakker te krijgen deze morgen (maar ik was al blij dat ik haar hoorde en zag ademen) maar eigenlijk viel de vermoeidheid tijdens de ochtendrush nogal mee. Gelukkig gaat ze straks bij mijn moeder en kan ze daar een middagdutje doen want ’t zal nodig zijn. Zijzelf wist blijkbaar niets meer van haar gehuil en geroep.

Het verbazende is dat Marie in de kamer ernaast door alle chaos en lawaai heen als een roosje heeft doorgeslapen. Een chance.

*Gisterenmorgen toen ik haar afzette in de opvang waren er voor de allereerste keer traantjes! Na 9 schooldagen. Net op een moment dat ik het absoluut niet meer verwachtte.
Vandaag leek ze te beginnen wenen maar kon de juf haar nog net op tijd afleiden en werd de huilbui vermeden.

Advertenties
Explore posts in the same categories: Nora, School, Tleven

11 reacties op ““Mamaaa papaaaa pakkeuuuuuuh!””

  1. nele Says:

    wat een toeval!
    Wij hebben al 4 dagen op rij hetzelfde scenario, zij het lichtjes gewijzigd omdat we ze na die rampzalige eerste chaosnacht wat kordater aanpakken. Ze zijn zo zielig als ze ziek zijn. Gisteren was Flo haar stem kwijt van dat (kokhals)hoesten. Ze had wel geen koorts meer maar vandaag toch maar naar de dokter geweest en deze zei dat het eigenlijk bijna over was, gelukkig maar!
    Ik hoop voor jullie dat het bij deze ene nacht blijft!

  2. rozebril Says:

    Ocharme toch… ze zal inderdaad wel veel prikkels moeten verwerken van op school. Maar ik denk wel dat je goed gereageerd hebt, voor je het weet is dat een gewoonte geworden en dan is het heel lastig om het terug recht te trekken.

  3. Karen Says:

    Dat is dikwijls zo he, dat eens het nieuwe ergens vanaf is en ze beginnen te beseffen dat deze situatie (de school) ‘blijvend’ is, dat het dan pas echt begint door te dringen. Daarmee die traantjes op school waarschijnlijk. En dat slecht(er) slapen zal er dan ook wel mee te maken hebben. Maar net zoals Rozebril zou ik net hetzelfde gereageerd hebben. Er niet al te veel in meegaan is op zo’n moment misschien nog het beste…

  4. alejosa Says:

    Een slechte nacht dat heeft Alexander ook maar eens om de zoveel tijd, maar oh wee als het dan zover is.
    Herkenbaar dus.
    Hopelijk volgende nacht beter ;-)

  5. Marleen Says:

    Ja, je moet het maar doorhebben. Jolien is ook een goede slaper, dus als ze dan eens in bed ligt te huilen zoek ik ook altijd naar een oorzaak. En pak ik haar er ook sneller eens uit, al weet ik dat dat het risico inhoudt dat je kind dan niet opnieuw in zijn/haar bedje wil…

    Ik hoop dat het vanavond terug probleemloos verloopt!

  6. annava Says:

    hoo ja, zo gek ik het niet he. Ze zal wel overprikkeld zijn (al die nieuwe dingen van tegenwoordig). Dat gebeurt zelfs af en toe nog bij mijn kinders dat ze na een dagje school helemaal in de war zijn van al die gebeurtenissen.

  7. annava Says:

    ik heb me een beetje slecht verwoord. Tuurlijk is het wel een beetje gek dat ze zolang wakker blijft en gezond is het ook niet voor zo’n kleine kindjes. Ik wou zeggen dat dat wel eens gebeurt, zeker als ze zo pas naar school gaan.

    Hopelijk slaapt ze vannacht beter.

  8. Jennifer Says:

    Herkbenbaar. Jona sliep ook plots een pak slechter in toen hij naar school begon te gaan, maar het gaat ook weer over (gelukkig).

  9. Kim Says:

    Ik ken die taferelen, wij hebben die meestal s’nachts :-(
    Het is voor gek van te worden!
    Die traantjes bij het afzetten op school komen misschien wel ook omdat ze wat vermoeider was dan anders…

  10. maaike Says:

    ’t zijn kastaars… maar hey, is “doorzettings-vermogen” niet een positieve eigenschap?


  11. […] Het was spannend, maar de slechte nacht avond was blijkbaar maar eenmalig. Allez ja, voorlopig toch *houdt een een ton hout vast*. Vorige nacht […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: