Anti-patatjesgedrag, The End?

Je weet of je weet het niet, maar Nora doet nu al iets meer dan een jaar heel moeilijk rond het eten van groenten. Heel plots toen ze anderhalf jaar was, wou ze geen groenten meer proeven. Behalve in de crèche, daar at ze alles en veel.

Een week geleden twijfelde en piekerde ik er weer op los en wou ik ofwel een andere aanpak waar ik mij beter bij voelde, ofwel wou ik professioneel advies inwinnen. Wat gezocht op internet, wat advies gevraagd aan collega’s en vriendinnen, zelf een ‘analyse’ gemaakt over haar eetgedrag (alles puntje per puntje uitgeschreven, wat heel nuttig is om de denkwijze van Nora proberen te achterhalen) en ook dankzij tips van Maaike, hebben we beslist om het eens helemaal anders te proberen. En als er dan geen evolutiemerkbaar is, gaan we verder.

Hoe we het voor vandaag aanpakten: we gaven haar een piepkleine portie groenten op haar bord, samen met patatten (of pasta of rijst) en vlees – wat ze wel graag eet. Met de duidelijke boodschap: je moet van alles eens proeven, dan krijg je een dessertje.
Miserie! Zeker de laatste tijd was dat echt een ramp. Ze komt enthousiast aan tafel, is vol goeie moed, zegt dat ze zal proeven, begint aardappelen en vlees te eten. Maar dan is het “neen”, ze wil niet proeven. Wenen doet ze niet, ze maakt haar ook niet kwaad. Wij ook niet trouwens, we blijven kalm. Ze speelt, ze babbelt, ze trekt aan onze arm, ze treuzelt, ze prutst… En wij halen al onze truuken uit de kast om haar te doen proeven. Uit-ein-de-lijk proeft ze wel, maar pas na een lang (heel lang) spelletje. Want dat is het voor haar (heb ik te laat beseft): een doodeenvoudig machtsspelletje waar ze eigenlijk best wel veel plezier aan heeft. Van het moment dat ze aan tafel gaat, weet ze dat ze ‘moet’ protesteren, dat ze er een lange strijd van moet maken én dat ze op het einde toch zal proeven en nog een dessertje krijgt ook. En tonnen aandacht.
Nu klinkt het allemaal logisch en vanzelfsprekend dat dat niet de beste aanpak was, maar het heeft toch even geduurd eer ik haar denkpatroon doorhad. Grotendeels omdat ik té gefixeerd was op dat proeven, ik kon dat niet loslaten. Ik dacht dat proeven een noodzaak was uit angst dat ze zou opgroeien tot een kind of volwassene die heel selectief eet en vies is van vanalles.

Maar bon, die cirkel en dat machtsspelletje moesten we sowieso doorbreken.

Hoe we het nu doen: we geven haar een beetje groentjes, een beetje vlees en een beetje patatten. Met de duidelijke boodschap: als je bordje leeg is, krijg je eventueel nog een portie van om ’t even wat. En als je bordje leeg is, krijg je ook een dessertje. Als bord niet leeg is, ook goed, dan mag je van tafel, maar krijg je geen dessert.
Vandaag: een beetje pasta (veel minder dan vroeger), een klein roosje broccoli en een halve kerstomaat met witte kaassaus erover en een klein stukje gegrilde zalm. Ondertussen eet ze ook al graag broccoli, maar het feit dat de broccoli bedekt was met saus (“boccoli is niet meer moooooi, mama!”) stond haar absoluut niet aan. Tomaat lust ze eigenlijk ook, maar niet warm. Koud wel, bij haar boterham bijvoorbeeld, maar als diezelfde koude tomaat tijdens haar middagmaal gepresenteerd wordt, moet ze het plots niet meer hebben en is het precies het viesste dat ze ooit gezien heeft… Of hoe bizar een peuterbrein soms toch kan werken.
Vandaag dus, onze nieuwe aanpak. Eerst veel protest omdat ze veel meer pasta wou. Wij voet bij stuk gehouden: eerst groentjes en vis eten, dan extra pasta. Met lange tanden een stuk broccoli gegeten én haar stuk zalm en toen hebben we haar extra pasta gegeven. Een toegeving op onze regels, want ze had nog niet van haar tomaat geproefd, maar ne mens moet flexibel zijn, ni waar? Verder flink pasta gegeten, maar aan haar tomaatje kwam ze niet aan. Marie was klaar met eten (zij heeft trouwens superveel gegeten, en zalig dat dat is) en wij ook. We hadden Nora al gewaarschuwd dat haar bord weg zou gaan als wij gedaan hadden met eten (ze was al een ganse tijd aan het treuzelen) met de belofte dat ze Jip en Janneke-snoepjes (rozijntjes met yoghurtlaagje rond) kreeg als bordje leeg was. We telden tot 10, bij 10 namen we haar bord weg en toen: LUID protest. “Bodje moet bijveuh staan! Bodje niet weg!”. “Maar ga je nog iets eten, Nora?” “Neeeeeeeeeeee!” “Ah, maar dan gaat het bordje weg he, dan heb je genoeg en mag je gaan spelen”. Nog steeds behoorlijk luid protest. Haar wat laten wenen, denkende dat ze meteen wel zou beginnen spelen. Tot ze plots heel zielig zei: “Ik wil tomaat eten!” Onze beide monden vielen zowat open. Ze had nog wat aanmoediging nodig, onder andere 10 Jip en Janneke-snoepjes helemaal uitgestald op de tafel, maar ze at een vierde van een (groot) kerstomaatje op! En trots dat ze was toen ze haar 10 (“feeeeeeeeel!”) snoepjes opat. En wij nog trotserder. Ik begon bijna te bleiten.

Ik had niet verwacht dat de nieuwe aanpak zo snel zou werken. Hoewel het afwachten blijft natuurlijk of het een succes blijft. Anderzijds is het wel een beetje logisch: we onderbreken plots haar spelletje door niet meer aan te dringen om te proeven, we ontnemen haar plezier om constant neen te zeggen en tegendraads te doen, we ontnemen haar extra aandacht door niet meer een half uur of drie kwartier aan tafel te zitten. En daarbovenop krijgt ze dan ook geen dessertje meer! The horror! Daar schrok ze écht wel van. En gelukkig heeft haar koppigheid toch nog grenzen.

P.S. Ons eerste idee voor dessertje was een chocolaatje, een Mignonnetteje. We hadden ons voorbereid en een family-pack gekocht. Blijkt nu dat dat chocolaatje haar niet zoveel zegt, maar ze wel superzot is van die Jip en Janneke snoepjes! Toen ze zag dat we die aan Marie gaven, begon ze wél te jammeren dat ze geen kreeg. Vreemd, omdat ze een paar maanden geleden die snoepjes niet moest hebben: ze at wel het yoghurtlaagje op maar de rozijnen lustte ze niet. Nu, des te beter natuurlijk! Veel gezonder dan chocola! En nu zal mama (en papa ook wel een beetje) zich moeten opofferen om die massa’s Mignonnettejes op te eten…

Advertenties
Explore posts in the same categories: Gedrag, Kleine Ergernissen, Nora

17 reacties op “Anti-patatjesgedrag, The End?”

  1. prutsen Says:

    Goed aangepakt! Ik merk zelf ook dat het idd een machtsspel kan worden als je er teveel aandacht aan hecht.
    Heb je misschien tips hoe we een baby van bijna 6 maanden beter (meer) kunnen laten eten? Wij zitten hier met onze handen in het haar. Ze eet gewoon niet graag. Geen melk, geen groentenpap. Enkel fruitpap, maar dan nog niet echt veel. Ik vrees dat ik volgende week bij K&G weeral te horen ga krijgen dat ze te weinig bijkomt. En voor de rest is dat dus een superblije, vrolijke en actieve baby. Pfff, ik snap er niks van. Tja, eten… ook hier een zorg.

    • Tamara Says:

      Goh, moeilijk. Eet ze plots weinig of altijd zo geweest? Veel kan je eigenlijk niet doen eh, denk ik: blijven aanbieden, aanmoedigen maar als ze niet wil, dan wil ze niet. Makkelijk gezegd he :)
      Zal wel een fase zijn, ofwel heeft ze een gestel dat weinig nodig heeft om perfect te ontwikkelen. Of voorbode van tandjes? (dan eet en drinkt Marie hier ook heel weinig en haalt dat dan nadien weer in)
      Alleszins, zelfs baby’s van 6 maand zullen zichzelf niet uithongeren eh.
      Succes!

  2. annava Says:

    Ik was vandaag ook ik-ben-zo-trots-dat-ik-bijna-moet-bleiten trots. Leuk he!

    Heel erg knap van jullie én van Nora. Ik hoop echt dat het blijft werken! En als je nog hulp nodig hebt, zo’n chocolaatje kan er bij mij altijd in :)

  3. maaike Says:

    ben blij dat het werkt en hopelijk blijft het zo!

  4. nele Says:

    Amai, Tamara, wat een prestatie! Proficiat!
    Het blijft toch straf dat het achteraf zo simpel lijkt maar als je er midden in zit zo hopeloos ingewikkeld. Ik duim mee dat het een dagelijks succes blijft!

    Om even verder te gaan met ouderfrustraties. Enige tips om een 2 jaar en 4 maanden oud slim ding wél op een potje te laten gaan? Kwestie van wat expertise te stelen van jou … We zetten haar 5 tot 6 keer per dag op het potje, beloven stickers en prinsessenpampers (optrekbroekjes die ze geweldig vindt) maar noppes, we maken er ontspannen en rustige momenten van met boekjes lezen, niet al te veel aandacht aan het potjes gebeuren, noppes dus. (De crèche is absoluut geen hulp, daar is ze het enige kindje dat van de pamper probeert af te raken en ik heb niet het gevoel dat de kinderjuffen er veel vanaf weten). Any help?

  5. maaike Says:

    @ nele: houdt ze altijd op dan? of is er ooit al eens een succes geweest?

  6. Jennifer Says:

    super dat het gewerkt heeft :)

  7. nele Says:

    @maaike:
    1 x succes, veel pipi, waar we dan een groot feest van gemaakt hebben, en ik dacht dat ze toen vertrokken was, helaas. Het is een week geleden. Ze wacht tot ze een pamper aan heeft (tijdens het slapen bijvoorbeeld) of gewoon op de grond. We laten wel niet altijd de pamper uit, we hadden gehoord dat je best pas de pamper uitlaat als er min of meer dagelijks wat in het potje komt. Dus erg consequent zijn we daar niet in. Zou dat het zijn?

    Ik heb wel het gevoel dat ze het heel goed snapt. Ze herhaalt zelf vaak ‘de regeltjes’ (als ik op het potje graag krijg ik een sticker, pipi doe je niet in de pamper maar op het potje, flink als ik op het porje ga, flo is een grote meid, …) maar toch doet ze het niet.

    Op zich hebben we nog tijd, ze gaat pas in september naar school en we dachten in de vakantie (dan is ze 100% bij ons en gaat ze niet meer naar de crèche) er voluit voor te gaan.

    • maaike Says:

      bij ons werd de klik echt gemaakt door de pamper altijd uit te laten
      misschien is het gewoon de moment niet ;-)

    • Tamara Says:

      Ik ben zeker geen zindelijkheidstraining-expert. Zeker niet omdat het hier eigenlijk verbazend vlot ging. Ook dankzij de crèche die wel inspanningen deed en wel fel bezig is met hun kindjes ‘proper te krijgen’, op een goeie manier.
      Ik ben geneigd te denken, zoals Liesbeth hieronder al zei, om het even gerust te laten. Ze weet wat er verwacht wordt en ze weet dat ze ervoor beloond wordt. Dat ze het nog niet doet, is waarschijnlijk omdat ze er inderdaad misschien nog niet klaar voor is of het gemak of het voordeel er nog niet van inziet. Ik zou wachten op mooi weer en haar dan in de tuin zonder broek of met een sponzen broekje (lekker hip!) laten rondlopen. Als ze dan moet plassen, merk je het snel (en zij ook) en kan je haar op haar potje zetten (als ze wil).
      En eens ze de klik (willen) maken, kunnen ze op heel korte tijd zindelijk worden hoor, dus nog meer dan tijd genoeg tegen dat ze naar school gaat! En zelfs als ze in september nog niet droog is, lukt dat wel via de school.
      Succes alleszins!

  8. liesbethbruyneel Says:

    @nele:
    Misschien is ze er nog niet helemaal klaar voor? Sommige kindjes zijn daar gewoon wat later in…?!

  9. nele Says:

    Merci allemaal voor de goede raad! Ik zal ze maar nog even laten rondhossen met haar pamper en in de zomer de pamper resoluut uitlaten. En we zien dan wel. Is er geen vooruitgang tegen september is er inderdaad de school nog (alhoewel ik dat liefst zou willen vermijden). De druk bij mij om het morgen, onmiddellijk en direct er door te jagen is alvast wat verminderd, gelukkig. Dank jullie wel!

  10. polle Says:

    Ik heb zelf helemaal nog geen kindjes maar ik at als peuter ook zeer weinig en moeilijk. Dit veranderde toen mijn ouders met me gingen gaan zwemmen. Vlak voor het middag -of avondeten gingen we naar het zwembad en de volgende maaltijd was mijn bordje wel steeds leeg. Dus misschien een tip om te doen met Nora? Wie weet eet ze met een reuzehonger wel zonder problemen groentjes? Wie weet…

  11. Karen Says:

    Jeej! Wat goed van Nora (en van jullie). Hopelijk verlopen de eet-momenten vanaf nu wat meer ontspannen.

  12. Anneke Says:

    zindelijkheidstraining; wij lieten altijd de pamper uit als we thuis waren, als start.
    En ze kreeg een snoepje als ze op ’t potje zat


  13. […] zorgt. Hoeveel postjes er hier al over geschreven zijn, het is bijna niet bij te houden ( zie hier en hier en […]


  14. […] is overduidelijk dat het alweer puur een machtsspelletje is. Thuis is haar eetgedrag spectaculair verbeterd, dankzij het niet meer moeten proeven en bord leegeten maar wel beloond worden als haar bord leeg […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: