Marie Hysterie

De ochtendrush verloopt bij momenten nogal hectisch alhier. En vaak ben ik blij als ik alleen zit in de auto, op mijn gemak, om te ontstressen met wat luide muziek.

Meestel is het Nora die vanalles niet wilt: niet willen aankleden, niet willen boke eten, niet willen speldje in haar doen, niet willen… Naar school gaan wil ze gelukkig wel. Marie is over het algemeen wel coöperatief en vrolijk. Behalve vandaag.
Het begon nochtans goed. Marie werd wakker om exact 6u43- zoals steeds trouwens. Vrolijk wakker. Bij papa flink flesje gedronken terwijl ik me aan het klaarmaken was. Rond 7u15 krijg ik assistentie van mijn mama (die op donderdag en vrijdag  Nora op school afzet en babysit op Marie) en gaat manlief gaan werken. Ik heb rustig de tijd om de tafel te dekken en mijn lunchpakket klaar te maken. Rond 7u30 ga ik toch maar voorzichtig Nora wakker maken en – joepie de poepie – ze is ook goedgezind, ondanks het niet mogen spontaan wakker worden. Ze helpt flink mee om haar kleren aan te doen (een primeur!) en ze weet het zelf ook want ze zegt heel trots: “Nowa fink meege-olpen eh mama?”. Ik heb dan ook alle superlatieven en positieve bekrachtigingen uit de kast gehaald in de (ijdele) hoop dat ze vanaf nu altijd flink meewerkt. En dan gaan we allemaal samen gezellig “boke eten”. Op Nora is er alweer niets aan te merken, zij eet flink. Maar Marie. Marie Marie Marie…
Ze heeft sowieso de gewoonte van anderhalve keer te bijten van haar stuk brood en dan al een nieuw stukje te willen. Zonder van de korst te eten en zelfs zonder al het niet-korst-zijnde-brood op te eten. En dat vinden wij niet ok. Ze moet niet altijd de volledige korst opeten, maar toch minstens haar stuk opeten tot er enkel korst overblijft (en liefst eigenlijk toch ene keer bijten van de korst maar soit). En meestal doet ze dat na wat aandringen van ons en na wat luid gezeur van haar ook wel. Maar vandaag had ze eens zin om extra moeilijk te doen. Aja, de ochtend verliep toch al veel te vlotjes om goed te zijn. Na een halve beet van haar stukje boterham met confituur, wou ze al een vers stukje. Wijzen, “eh eh eh!” zeggen, rechtstaan in haar stoel (we gaan het plankje wéér wat lager moeten zetten), krijsen, roepen, op tafel slaan enzovoort. We hielden vol en uiteindelijk nam ze toch nog een hap van haar boke. Om de lieve vrede te bewaren (zeker als er al niet teveel tijd over is), was ik al content en mocht ze een nieuw stukje brood. Ik bied haar lovend en content en enthousiast een vers stukje brood aan en wat doet Marie-poppemie? Ze opent haar mond en spuwt de laatste genomen hap waarop ze nog aan het knabbelen was zonder verpinken uit en grijpt enthousiast naar dat nieuw stuk boterham. Ja man! Tarara! Ik werd een klein beetje lichtelijk kwaad en maakte haar duidelijk dat ze dat reeds-in-de-mond-geweest-zijnde-stukje-brood moést opeten voor ze een ander stuk kreeg. En zij maar zeker dat ze dat verstaat.
Een kwartier lang heeft ze gehuild, geroepen en gekrijst. Tranen met tuiten huilde ze. Alsof ze gekeeld werd. Ondertussen was Nora een aardbei aan het eten en boden we Marie ook eentje aan, àls ze eerst dat klein “natgezjabberd” stukje brood zou opeten. En oh wat eet ze graag aardbei (Nora ook trouwens), maar niét toegeven. Na 20 minuten een ware aanslag op onze trommelvliezen getrotseerd te hebben (en toen Nora ook klaar was met eten),  heb ik haar uit de stoel genomen. Zonder dat ze dat verdomd stukje brood heeft willen opeten, maar ook zonder nieuw stukje brood en zonder aardbei.

Erg vond ze het niet, ze begon gewoon weer te spelen alsof er niets aan de hand was. Alleen haar lichtelijk bloed doorlopen ogen en haar snokkende ademhaling verrieden haar hysterische huilbui. Om een petieterig stukje brood.

Wat ik ooit zei over Nora, dat ze heel erg koppig is, dat ze hysterisch kan zijn, dat ze koleriek is. Ik trek mijn woorden terug. Ze is dat allemaal wel, maar in veel, heel veel mindere mate dan Marie.

Marie is een vrolijk kind, kan heel goed alleen spelen, is snel content, maar O WEE als er haar iets niet aanstaat, een heel petieterig klein iets, je zal het geweten hebben. En met niets is ze dan nog af te leiden, ze geraakt helemaal buiten zichzelf.
Ik heb zo een lichtbruin vermoeden dat we er nog mee gaan afzien.
Haar peuterpuberteit was alleszins al een tijdje geleden officieus begonnen. Vandaag officieel. Op de leeftijd 15 maanden, 1 week en 2 dagen.

Advertenties
Explore posts in the same categories: Gedrag, Marie, Tleven

8 reacties op “Marie Hysterie”

  1. saartje Says:

    Hier is dat ook zo. Ik dacht dat Alexander koppig was maar Joost is nog veeeel erger.

  2. Karen Says:

    Ik heb eens ergens gelezen dat er na een drukke peuterpubertijd een (relatief) kalme tienerpubertijd zou volgen. De hoop dus nog niet opgeven Tamara… ;-)

  3. Han Says:

    En meestal gaat het dan ook nog om zo iets stoms he. Ze heeft nu wel gemerkt dat ze uiteindelijk ‘niet’krijgt wat ze wil, dus wie weet zal ze er volgende keer niet zoooo lang over krijsen…
    Hier ook wel eens een koppige peuter, maar is wel snel omgekocht of afgeleid ;-)
    Succes nog

  4. maaike Says:

    ik hou mijn hart vast voor welke toestanden je met marie zal meemaken ;-)
    tja en dat uitspuwen… ik krijg daar ook iets van!!!
    isla heeft dat hier een periode heel vaak gedaan om ons een beetje uit te dagen
    ondertussen heeft ze begrepen dat ze het moet en zal opeten (en gelukkig doet ze het bijna niet meer)

  5. sylvie Says:

    :) Dat hebben wij ook al meegemaakt! Het brein van die kleintjes is ongelooflijk hé. Zo klein en toch al zo’n heisa maken.

  6. Isabel Says:

    Geen twee kinderkes zijn dezelfde hé (hebben het hier ook al dikwijls mogen horen en ondervinden het zelf ook, al is de jongsten nog maar vijf weken).
    Dat uitspuwen durft Renee ook af en toe eens proberen (nadat het stukje al goed beknappeld is natuurlijk), hatelijk iets en vooral uitdagend hé :)

    Met Marie zal je idd nog wat meemaken denk ik ;)

  7. meter/moeke Says:

    marie heeft inderdaad een eigen willeken,maar ze is ontzettend lief en ook een flinke om met haar te gaan winkelen.een lief schattig poppemieke!


  8. […] ze kolerieker, ongeduldiger en temperamentvoller is dan haar grote zus, dat wisten we al. En koppiger. En minder makkelijk af te leiden als ze boos of gefrustreerd is. Ze geraakt vaak echt […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: