Archief voor september 2009

Bloemenfiets

26 september 2009

We hebben lang getwijfeld tussen een gewone fiets met wieltjes of een loopfiets voor Nora als verjaardagskado, maar het is uiteindelijk toch een gewone fiets met wieltjes geworden. Maar ik sluit niet uit dat ik mij later ooit eens aan zo’n loopfietsje ga wagen.

En ze is content met haar bloemenfietsje! Ik kan al niet meer tellen hoe vaak ze het “privé-straatje” voor ons huis heeft heen en weer gefietst. Met ons erachteraan om in te grijpen als ze uitwijkt, vastzit of valt.
Maar ze doet dat goed, onze 3-jarige! Slechts 2 x gevallen: ze neemt haar bochtjes nogal kort…

(klikken voor groter!)

Cakejes en een prinsessenkroon.

25 september 2009

Ik wou per se een zelfgemaakte sjieke kroon en ik wou per se – als absolute keukenanalfabeet – zelf cakejes bakken als traktatie voor Nora’s klasgenootjes. Het heeft me net geen bloed, zweet en tranen gekost, maar het is gelukt!

Project 1: de kleurrijke cupcakejes.

Met dank aan de koekjesfee voor het lekkere recept, met dank aan Anna voor de link, met dank aan lichtindeduisternis voor de SOS Piet-email-interventie en met dank aan Miestaflet voor de emailsgewijze glazuurtips voor de kleursuikerdingetjes!

En ja, ik was er best wel trots op, op het geheel:

IMG_1080

En ja, ze waren lekker. Zeker de smaak van de cakejes gecombineerd met de zoete smaak van de spîkkeltjes maakten het af.
’t Is wel tof, zelf iets bakken en merken dat het met plezier opgegeten wordt. Maar de grootste motivatie om het de volgende keer opnieuw te doen, is wel het gezicht van Nora dat glunderde en blonk van trots omdat ze de cakejes waar ze zelf aan heeft meegeholpen(correctie: ze heeft meegeholpen aan de proefbaksessie, niet aan de échte cakejes, maar soit) zelf mocht uitdelen aan de kindjes uit haar klas. Alleen al daarvoor zou ik de ganse nachts wel willen staan bakken (bij wijze van spreken weliswaar!).

Project 2: de kroon.

Geïnspireerd op deze tutorial. Jaja, er bestaan zelfs tutorials voor verjaardagskronen. Woensdagnamiddag ineengeknutseld en ik ben er toch wel 2,5 uur zoet mee geweest. Lijkt veel, maar aangezien ik volgens de tutorial de viltstukken moest aan elkaar stikken, maar ik enkel het materiaal en de capaciteiten heb om te plakken met Pritt of secondelijm, was het soms nogal een gepruts want vilt en lijm gaan niet zo goed samen.

Maar ik ben best wel blij met het resultaat. En ook Nora vindt haar prinsessenkroon geweldig. Een chance. Stel u voor dat ze ze lelijk vond. Ik zou gebleit hebben. En haar hardhandig verplicht om ze toch op te zetten, minstens voor één foto. Maar soit, ’t was niet nodig, ze heeft ze bijna de ganse dag opgehad.

De foto’s:

IMG_1068

Nora meets kroon:

IMG_1073

Trotse Nora met prinsessenkroon:

IMG_1122

Grappig detail: op deze foto kan je de huidige kroon vergelijken met het exemplaar van exact een jaar geleden:

IMG_1150

En weet je wat superhandig is? De ‘patch’ in vilt waar het cijfer 3 opstaat, is bevestigd met velcro. Dus volgend jaar (of als Marie jarig is), kan ik dezelfde kroon gebruiken en gewoon een andere cijferpatch maken. Wreed ingenieus systeem! Als de kroon de nog twee komende verjaardagsfeestjes overleeft, that is…

De kroon die ze in de klas gemaakt heeft, vond ze ook heel speciaal omdat ze de blauwe kleur zelf gekozen én zelf “gevejvd” heeft.

IMG_1083

Telkens we haar vroegen welk kadootje ze wou voor haar verjaardag, antwoordde ze dat ze een bellenblaaspotje wou. Blijkbaar is dat een vast geschenkje van de school aan de jarige. En trots dat ze was op haar groen potje :)
Ben benieuwd of ze even enthousiast zal zijn als ze morgenvroeg opstaat en in de living een spiksplinternieuw fietsje ziet staan…

3!

25 september 2009

Gelukkige verjaardag, Nora.
Drie jaar vandaag.
Drie jaar geleden, vanavond om 22u20 om precies te zijn, kwam je in ons leven. En niets was nog hetzelfde. Jouw komst veranderde ons leven compleet. In a very good way.

Lieve Nora-pora,
Al bijna 1100 dagen maak je van ons leven een feest.
– Met je (bijna altijd aanwezige) vrolijkheid en enthousiasme. Van een ochtendhumeur heb je voorlopig nog geen last. Tenzij dan van het mijne soms.
– Met je donkere, grote ogen en je (nog steeds een beetje aanwezige) schattige krullen waar iedereen (en niet in het minst je eigen moeder) constant wil in wriemelen. De momenten dat je op mijn schoot zit, je lijfje en hoofd helemaal leunend tegen het mijne en ik zachtjes door je krullen wrijf, zijn voor mij onbetaalbaar en koester ik. Keer op keer. Net zoals ik zoveel momenten, gevoelens, gebeurtenissen wil koesteren en onthouden. Ergens programmeren in mijn hoofd zodat ik het steeds haarscherp opnieuw kan oproepen.
– Met je gevoel voor humor, met je gegniffel achter je handje als je een “foppeke” doet of zegt.
– Met je getater en gebabbel, vooral op momenten dat je eigenlijk iets anders zou moeten doen zoals je boterham opeten zodat we op tijd op school geraken. Maar jouw woordenstroom en redeneringen zijn zo boeiend, aandoenlijk, schattig en lief dat we er geen speld kunnen en willen tussenkrijgen. En of je dat al doorhebt. En of dat je daar al gewiekst gebruik van maakt om toch maar niet te moeten doen wat je op dat moment zou moeten doen.
– Met jouw plotse uitgebreide verhalen vanuit de klas de laatste tijd. Niet als we er zelf naar vragen, neen neen, zo koppig en eigenwijs ben je wel. Maar zo heel plots aan tafel of in bad kan je beginnen vertellen over je “fiendinneke Fjooj“, over “Zjiel”, de klaspop” (“Neen, mama, niet Zjuul, maar Zjiel!“), over hoe leuk je het vindt als de juf een kaarsje brandt, de kindjes de handjes vouwen, “lieve Jezus” zeggen en een kindje (en dan nog het liefst jij) het kaarsje mag uitblazen. (Maar ge moet daar nu ook niet mee overdrijven eh schat).
– Met jouw expressief gezichtje dat al heel goed weet wat het moet doen om iets te verkrijgen. Je puppy-look wordt met de dag perfecter. En soms kan je ons zo om je vingertje winden, met je grote donkere ogen, opgetrokken wenkbrauwen and last but not least, je mega pruillip. Maar soms ook niet. En dan verandert je schattig zielig gezichtje in een heuse, rode donderwolk met hartverscheurend gehuil. Maar zelfs dan vinden we je nog beestig schattig.

Lieve schattie-patattie,
Warm en week word ik vanbinnen.
– Als ik voor ik zelf ga slapen nog eens kom piepen op je kamer en je zie slapen als een engeltje in dat megagrote bed. Ik zou je kunnen opvreten, dan.
– Van je “Ksie je gjaag” als je gaat slapen.
– Als ik je volledig zie opgaan in je fantasiespel met je poppen en ik vaak mezelf  ‘terughoor’ als je je boos maakt op je poppen, als je ze verzorgt, als je ze laat slapen. En als het niet mezelf is dat ik in je woorden herken, is het wel je grote idool, juf Judith.
– Als ik je ongeremd, uitgelaten, maar tegelijk geconcentreerd de danspasjes van K3 zie imiteren (wat al behoorlijk goed lukt trouwens!)
– Als je met K3, andere kinderliedjes of zelfs gewoon met de muziek op de radio in de auto spontaan ‘meezingt’, vol overgave. Totaal niet wetend waarover het liedje gaat. Wat het extra grappig maakt.
– Als je mij spontaan vastgrabbelt voor een knuffel of een kus of als je je gezichtje nestelt in mijn nek en je als een klein aapje aan me vasthangt. Als je wakker bent maar eigenlijk nog een beetje moe bent bijvoorbeeld.

Lieve kleine pruts,
Wat ben ik trots op jou.
– Op onze puzzelkampioen
– Op onze patat die geleerd heeft dat nieuw eten proeven soms iets oplevert (Jip&Janneke snoepjes vooral) en die dat tegenwoordig superflink doet. Ook op school. En ook grotendeels dankzij de school.
– Op ons kleutertje die het geweldig goed doet op school. Waarvan de juffen zeggen dat ze zooo flink is, dat ze altijd super enthousiast meedoet, dat ze honderduit vertelt over vanalles en nog wat. Soms onbegrijpelijke verhalen, soms verzonnen.
– Op ons oudste die ferm ruzie kan maken met ons jongste, maar tegelijkertijd haar rol als grote zus heel serieus neemt door haar zus als de beste te troosten, te helpen en te berispen (“Maar Majie toch, da mag niet èh!”).

Lieve trezebees,
Je hebt – samen met je zus – een groot stuk van ons hart veroverd. Voor nu en altijd, no matter what.
En dat we jou graag zien. En dat we van je houden. Van hier tot aan de maan en terug. En dat maal oneindig.

Gelukkige verjaardag, Nora poppemie!
Geniet van jouw dag, wij genieten van jou. Elke dag opnieuw.

Ninove Speelstad

21 september 2009

Zondag was het niet alleen Autoloze Zondag in Ninove, maar ook Ninove Speelstad. Een initiatief waar onder andere de lokale jeugdbewegingen aan meedoen met een massa aan springkastelen, kraampjes met (knutsel)activiteiten en een podium met een heuse show. De editie van vorig jaar was een redelijk succes, dus waren we dit jaar ook van de partij.

Nora was van de eerste tot de laatste minuut dolenthousiast. Alle springkastelen wou ze eens uitproberen. En ’t kind heeft duidelijk geen vrees. Niet bang om te vallen en zichzelf pijn te doen, maar zeker ook niet bang van een groter kind dat iets te wild en onvoorzichtig is. Integendeel, bij elke onzachte stamp verdedigt ze zich met een heel boze blik en een verontwaardigde “seg!”.
En toen begon de show – een show die zich – feest oh feest! – op een springkasteel afspeelde – en stormde Nora naar voren tussen de bende kleine en grote kindjes om geen minuut te missen van de dolle fratsen van “Pruts en Tijl”. Ze was compleet gebiologeerd door het ganse gebeuren en ging er volledig in op. Het moment dat de peuters en kleuters op het springkasteel mochten (na haar een keer of 3 van het springkasteel te moeten sleuren omdat het haar beurt nog niet was ) en ze met overgave danste en zong op de tonen van het Ploplied was slechts een van de vele hoogtepunten.

Maar eerst een quiz-je “Zoek Nora”:

Speelstad Ninove 20,09,091

Het “Plop-moment”:

Speelstad Ninove 20,09,092

Nora in opperste concentratie:

018-1

Tussendoor een beetje knutselen:

Speelstad Ninove 20,09,09

En wat doet Nora als ze plots een meisje ziet met een snoepbrochette? Dan gaat ze op 0,5 milimeter van dat meisje gaan zitten en staart ze ongeneerd en onophoudelijk naar die o zo lekkere snoepjesbrochette. Zonder iets te zeggen, te vragen of zelfs naar mij te kijken met ogen van: “ik wil ook”.

Speelstad Ninove 20,09,093

Eigenlijk lieg ik als ik zeg dat ze van de eerste tot de laatste minuut superenthousiast was. Er speelde zich ook een mini-drama af. Pruts en Tijl hadden twee emmers vol ballonnen die ze vliegensvlug in diertjes en dergelijke plooiden. Veel ballonnen, maar niet genoeg voor iedereen. De ganse, maar echt de gan-se tijd, zat Nora met grote – deze keer wel vragende – ogen en mond te kijken naar meneer Pruts, te hunkeren naar zo een speciale ballon. Op het einde stond ze zelfs recht en stak ze heel braafjes, haar enthousiasme ietsje onderdrukkend, haar vinger op. Maar het mocht niet baten, ze zag de allerlaatste ballon vlak langs haar neus passeren naar een ouder jongetje. Echt, de teleurstelling op haar gezicht: mijn hart brak. En het hare ook. Ze hield zich sterk, maar toen ik bij haar kwam staan, begon ze wel te wenen, ons dutske. Nuja, ze worden er hard van zeker? En 5 minuten later was ze het gelukkig vergeten.

En ja, ik ben dan zo slecht om die teleurstelling nog net op foto vast te leggen:

Speelstad Ninove 20,09,094

Ons kleinste spook liep er ook rond trouwens. Letterlijk dan: het enige wat haar interesseerde was als een wervelwind door de mensenmassa razen. Voor de show was ze nog wat te jong en op de springkastelen werd ze net niet vertrappeld door een bende wilde kinders.

028-1

Moe maar voldaan – en content:

Speelstad Ninove 20,09,095

P.S. Omdat ik ons fototoestel thuis vergeten was, mocht ik het toestel van Luc, de vriend van mijn moeder, gebruiken. Een deftig machientje van Nikon, met een ferme lens. Niet dat ik er veel van af weet. Maar amai, ik vind da wel eens plezant om zo eens met een professioneel toestel wat fotookes te pakken. Om nog maar te zwijgen over het verschil in kwaliteit. Ik voelde mij soms een beetje als een echte journalist van de lokale pers ;) En dan kriebelt het toch weer om een cursus Digitale Fotografie te volgen. Ooit.

Over een pot appelmoes.

16 september 2009

Wat doe je als je tijdens het koken een pot appelmoes niet openkrijgt? En dan bedoel ik echt.niet.open.krijgen. Alles heb ik geprobeerd. Op de ‘poep’ van de pot kloppen, eens schudden met de pot, proberen opendraaien met een handdoek en zelfs de truuk die anders àltijd werkt: een brede elastiek rond het deksel spannen en dan deksel proberen opendraaien. Maar zelfs dat werkte niet.

Ik weet niet wat jullie zouden doen, maar ik heb eens buitengekeken. En ik zag bij de buren een iets oudere man werken aan het tuinhuisje van de buren en ik ben met mijn pot appelmoes in mijn handen en mijn handdoek over mijn schouder op de man afgestapt en heb heel zielig gevraagd of hij mijn pot appelmoes kon openmaken. Hoe cliché, niet waar? En het is hem gelukt, al zag ik dat ook hij eens goed moest wringen. Dus het lag niet aan mij (troostte ik mezelf).

Ohja, ik heb iets lekkers klaargemaakt met die pot appelmoes. Een receptje dat ik bij de fameuze wedstrijd van ons Anna heb gehaald. Ik heb àlle receptjes uit de reacties trouwens overzichtelijk in een word-document gezet en al heel vaak gebruikt! Superhandig. Het was Tess die als eerste reageerde met het heerlijke recept van de appelmoes-gehakt-ovenschotel.
Echt een aanrader. Heel makkelijk, relatief snel en mijn dochters vonden het heel lekker. Zelfs Nora die in begin nochtans niet zo enthousiast was, maar toch proefde (haar eetgedrag is fameus verbeterd de laatste tijd trouwens) en het “eel jekkej” vond! Zelfs de “apeluje” (lees: chapelure) die ze eerst niet moest hebben, vond ze op het einde lekker.

Ik ga ’t nog bijna leuk vinden om te koken. Bijna.

Geen kleurig zakje

16 september 2009

De kogel is door de kerk. Ik heb eindelijk beslist waarmee ik Nora haar klasgenootjes en juf ga trakteren. Cupcakejes in van die witte cupcakepapiertjes met gekleurde suikerdingetjes erover. Een idee gepikt van hier, hier en hier. Enkel dat en geen extra cadeautje of prulletje.

Ik krijg nu al kriebels in mijn buik van de stress als ik nog maar aan mijn bakplan denk. Dit weekend komt er alleszins eerst een proefdraaisessie. En volgende week is het dan voor echt. Alleen weet ik nog steeds niet goed wanneer ik in godsnaam die cakejes ga bakken. Vrijdag is ze jarig en donderdagnamiddag gaan manlief en ik nog eens op stap tot donderdagavond (laat). Dus ofwel moet ik ’s avonds laat nog beginnen bakken, als ik doodmoe ben en dus minder geduldig en dus een grotere kans op mislukking. Ofwel probeer ik alvast donderdagmiddag het deeg klaar te maken voor ik vertrek.
Ik zou nog kunnen kiezen voor een snelle oplossing: gewoon elk een koekje of rozijntjes of stukje fruit, maar nu ik het in mijn hoofd gehaald heb om te trakteren met een eigen baksel, wil ik dat dus ook per se doen. Al kost het me bloed, zweet en tranen. Hoewel de Herta-mix soms ook wel nog aanlokkelijk lijkt…

Ik heb vandaag van die witte cupcakepapiertjes gekocht, maar eigenlijk weet ik begot niet wat ik daarmee precies moet aanvangen. Bestaat er een bakplaat met geribbelde bakvormpjes waarin je die papiertjes kan insteken? Indien neen, wat moet ik dan in hemelsnaam doen met die papiertjes? Indien ja, zouden ze dat in de Aveve hebben?

Stress, maat, stress!
En dan heb ik het nog niet over haar kroon die ik zelf wil maken. Niet zomaar een kroon, neen, een kroon die de kroon van vorig jaar overtreft. Maar ik heb een heuse tutorial gevonden op het net, dus geen nood. Denk ik.

To kleurig zakje of not to kleurig zakje?

9 september 2009

Ons oudste spook wordt binnen een week of twee 3! En uiteraard mag dat ook wat gevierd worden in de klas. Maar hoe?
Ik ben nog steeds van plan om iets te bakken, hoewel ik nog niet weet hoe ik het praktisch ga doen want ze verjaart vrijdag en donderdagnamiddag + – avond gaan manlief en ik naar de film in Brugge en zullen we pas laat terug thuis zijn. Ofwel wordt het dus ’s nachts bakken, ofwel ’s morgensvroeg. Ik word van beide opties alleszins nu al heel erg moe. Maar bon, dat zien we dan wel weer.

Maar wat ik me nu eigenlijk afvraag. Als ik iets lekkers (laat ik er maar even van uitgaan dat mijn baksel ietofwat lekker zal zijn) voorzie dat dan in de klas opgegeten wordt, “moet” ik dan nog iets extra voorzien om met Nora’s klasgenootjes mee te geven? Je kent die klassieke kleine kleurige zakjes met een (chocolade)koek, drankje, snoepje, ballon, potlood,… waarschijnlijk wel. Wel, met alle respect enzo, maar als ik zo een zakje in Nora haar boekentas zie, slaak ik al een diepe zucht. Het koekje mag ze dan wel al eens opeten, het fruitsapje blijft heel lang in de koelkast staan want thuis drinkt ze nagenoeg nooit fruitsap en het zoveelste potlood of gommetje belandt meteen in de kast die al vol ligt met gelijkaardige potloden en gommetjes in de vorm van een kleurig diertje. Nu, er is zo een spreekwoord over een gegeven paard en dat het niet hoort om in diens bek te kijken en iedereen doet uiteraard wat hij/zij wil en ik bedoel het zeker niet respectloos, maar àls ik een extra attentie’tje zou voorzien, wil ik wel iets anders. Maar wat? Verder dan een ook niet zo bijster origineel bellenblaaspotje komt mijn inspiratie momenteel niet.
Maar bon, ik weet dus eigenlijk niet of ik überhaupt iets extra zou voorzien of niet. Wat denken jullie?

En ja, dat zijn dus zo van die eigenlijk onbenullige vragen waar ik soms toch heel lang kan over piekeren en twijfelen  :)

En wat doe ik zoal…

2 september 2009

… op mijn eerste van vele toekomstige vrije woensdagen?

  • Nora zelf op school afgezet, samen met Marie in de buggy. Op ons dooie gemakske, zonder ons te moeten haasten. Hoewel het wel efkes haasten was toen ik om 7u51 wakker werd, de meisjes nog sliepen en de school om 9u begint. Oh en genoten dat ik gedaan heb van die wandeling.
  • Iets minder genoten toen er bij Nora – in grote tegenstelling tot gisteren toen ze heel flink en trots was dat ze terug naar haar klas mocht – deze morgen wel traantjes waren. Het feit dat het nogal chaotisch was op school: overal ouders, overal wenende kindjes en voor mij onduidelijk of ik Nora moest ‘droppen’ op de speelplaats waar er niet direct een juf was of ik haar door de massa in de klas zelf zou afzetten. Uiteindelijk werd het het laatste. Mental note to myself: in ’t vervolg er mooi tegen 9u aankomen en Nora meteen in de klas droppen want op de speelplaats is het nog een beetje te overweldigend…
  • Met Marie naar ’t winkeltje geweest
  • Met Marie wat gespeeld
  • Marie ingeschreven op school! We zijn er vroeg bij, ja. Ze start pas op 08.11.2010 *. Maar wegens een explosief groeiend schooltje, wegens een inschrijvingsstop en wegens dat we toch 256% zeker zijn dat we onze dochters naar dezelfde school gaan sturen (duh), heb ik het nu al gedaan. ’t Kan maar al in orde zijn. Er was zelfs al een wachtrij voor den bureau van den directeur…
  • Een opgewekte Nora van ’t school gehaald en alweer op ons allerdooie gemakske naar huis gestapt en broccoli met patatjes en worst gegeten met Jip&Janneke snoepjes als verdiend dessertje.
  • Nog wat samen gespeeld
  • Eerst Marie, dan Nora in bed gezwierd
  • Nu wat genieten van de rust

Vanaf nu ben ik trouwens ook élke maandag thuis en om de twee weken ook dinsdag. Elke week een weekend van minstens 3 dagen, soms 5 dagen. En dinsdags gaat Marie naar de crèche, ook als ik niet moet gaan werken: me-time! Ge zijt toch nog niet jaloers eh? :)

*Moest Marie op 1 maart geboren zijn (1 dagje vroeger dus), kon ze op 1 september starten. Nu is het na het allerheiligenverlof. Een heel klein beetje jammer toch, het lijkt me ‘leuker’ en interessanter om te starten op 1 september. Maar bon, er zijn véél ergere dingen dan dit natuurlijk.

En dan nog efkes iets totaal anders. Gisteren, toen we gingen gaan slapen, vonden we Nora zo:

IMG_1037-1

Mijn theorie: half slapend zag ze haar kussen op de grond liggen (eens ze slaapt leggen we haar mega-kussen altijd op de grond omdat ze zich anders teveel in bochten wringt in haar bed), wou ze op haar kussen slapen en is ze dus zelf op de grond gaan liggen om voort te slapen.
Manliefs theorie: ze is gevallen op haar kussen.

Gevallen. Dat zouden we toch gemerkt of gehoord hebben (babyfoon staat boven in de gang)? Ook al liggen er ter hoogte van haar hoofd kussens, als ze echt valt uit haar bed, zal dat toch wel efkes hard aankomen, ni?

éénjaareneenhalf

2 september 2009

Marie is al reeds één en een half jaar ons meest geweldige jongste dochter.
Dat het snel gaat, dat moet ik jullie al lang niet meer vertellen, maar toch! De laatste twee maanden hebben we ze bijna letterlijk zien groeien (haar nieuwe sandaaltjes waren na drie weken te klein en haar kleedje dat toen nog halfweg haar kuitjes kwam, is nu een minikleedje geworden). Ook haar gedrag is enorm veranderd. Het blijft toch boeiend en fascinerend, telkens weer, zo een opgroeiend mensje.

Een (nogal uitgebreid) overzichtje van ons kleinste patat haar kunnen:

Taal:
Begrip: ze begrijpt veel. Hoewel ze soms ook wel eens graag doet alsof ze het niet begrijpt (of hoort). Eenvoudige en niet meer zo eenvoudige opdrachtjes lukken goed. Ze maakt ook associaties: als we vernoemen dat we ‘weg’ gaan, stapt ze al richting gang om zelf haar schoentjes uit de schoenenkast te halen.
Lichaamsdelen aanduiden: buik, voetjes, handjes, ogen, neus, mond, oor,…. En elke keer wil ze het lichaamsdeel aanduiden bij élke persoon die in haar buurt zit. En poppen tellen ook mee.

Productie: Marie zegt al vrij veel woordjes, véél meer dan Nora toen zij anderhalf was. Voorlopig is het nog vooral benoemen, hoewel ze de laatste tijd steeds meer haar woordenschat actief gebruikt als ze iets wil. Letterlijk elke dag komen er woordjes bij, dus volgend lijstje is een momentopname:

mama
papa
owa (Nora)
dada
nee
ja (veel minder dan nee)
kijk
shhht!
ziet
tutje
auw (op een heel zielig toontje en voor het minste pijntje)
awwo (hallo)
eteuh (eten)
namnam (njamnjam)
koek
béke (beker melk)
aas (kaas)
pita (pizza)
pata (pasta)
mèk (melk)
ietj(e) (rietje)
coco (choco)
book (boke)
papeuh (slapen)
kakkeuh (pakken)
tappeuh (stappen)
kaka
pipi
Boeba (Bumba)
poesj + jauw (poes + miauw)
koe
paad (paard)
vis
oefoef (doet de hond)
whaaa (doet de leeuw)
vieg (vlieg)
boem (bloem)
eusj (neus)
oog
kietje (kindje)
beebie (baby)
ba (bal)
oh! (als er iets valt of als er gemorst wordt)
dit
oto (auto)
pop
bil (bril)

Motoriek:
Grof: Stappen uiteraard (sinds 13,5 maanden), lopen (lees: snelwandelen met de armen stijf achter haar), op tenen staan, de trap op klimmen, de trap af klimmen op haar poep lukt nog niet helemaal, trapjes met steun tegen de muur, achteruit stappen, op haar autootje of schommelpaardje klimmen, op een stoel kruipen en staan, bukken en rechtstaan, trappelen, op de salontafel klimmen, beetje vooruitkruipen en er weer af klimmen, dansen (handjes elk om beurt in de lucht, rond haar as draaien, handjes draaien, door knietjes buigen, zwieren met de poep, hoofd heen en weer wiegen)

Fijn: Marie lijkt minder bezig te zijn met fijnmotorische activiteiten dan Nora. Ofwel interesseert het haar minder (Nora was al heel snel geboeid door puzzels) ofwel stimuleren we haar (onbewust) minder dan Nora om bvb. legpuzzels te maken? In boekjes bladeren lukt wel, hoewel ze nog vaak de blaadjes kreukt of scheurt. Heel frappant: Nora heeft vroeger zelden boekjes kapotgescheurd of flappen van boekjes kapotgetrokken. Zij had er al op 10 maanden plezier in om in tijdschriften en reclameboekjes te bladeren zonder ze kapot te maken en kon haar daar vrij lang mee bezighouden. Ik herinner mij de twee pamperdozen vol reclameboekjes op ons appartement in Gent nog heel goed. Flapboekjes die al bijna 3 jaar ongeschonden zijn, hebben nu wel afgescheurde flapjes. Maar los van het scheuren vindt ze boekjes wel leuk en interessant, vooral als er dieren in staan.
In legpuzzels is ze sinds kort ook geïnteresseerd. Een ronde vorm lukt, maar andere vormen nog niet. Wat ze wel heel plezant vindt, is de vormen uit de puzzel halen en ergens verbergen in een doos of kast of…
Tekenen zegt haar ook nog niet zoveel, hoogstens eens twee kriebels als Nora ook aan het tekenen is.
Haar kousen krijgt ze uit, gemakkelijke schoentjes ook. En ze doet pogingen om een rits open te krijgen.

Eten:
Wat is het zalig om een peuter te hebben dat zo graag, veel en met smaak eet! Hoewel Nora op 18 maanden ook nog heel graag en alles at…
Marie heeft wel een duidelijke voorkeur voor warme maaltijden. Dan kan ze gemakkelijk 2 borden opeten, soms bijna 3. Moeilijk te zeggen wat haar voorkeuren zijn, ongeveer alles, denk ik. Hoewel pasta toch wel het makkelijkste binnengaat. Op brood is ze iets minder verzot. Yoghurt valt ook wat minder in de smaak dan bij Nora. Fruit eet ze gelukkig wel graag, vooral aardbei. En banaan. En nectarine. En kiwi.
En zowel Nora als Marie is verzot op komkommer.
Sinds half juli drinkt ze zelfstandig uit een (gewone) beker. Water en melk en heel soms eens fruitsap.
Eten doet ze trouwens al lang helemaal zelf (van haar 16 maanden) met lepel en/of vork. O wee als we haar nog een hapje durven geven: het bord wordt in een franse colère op de grond gegooid.
Haar flesjes melk ’s morgens en ’s avonds zijn nu al aan het verdwijnen. ’s Morgens wil ze al een maand of twee geen flesje meer, ’s avonds bieden we haar nu ook geen flesje meer aan omdat ze er niet meer van drinkt. We zorgen wel dat ze bij het ontbijt en bij de boterhammen ’s avonds genoeg zoveel mogelijk melk drinkt en we zorgen ook nog voor een extra calciumboost via (smeer)kaasjes en yoghurt.  ’s Avonds voor het slapengaan wil ze soms wel nog wat melk drinken uit een beker (met een rietje) maar niet meer uit een fles. Ik vind dat wel vroeg, zo geen flesjes meer. Maar als ze niet wil, wil ze niet. Drinken op de schoot uit een fles was trouwens al véél langer verleden tijd. Dat wou ze op 15 maanden al niet meer.

Slapen:
Sinds begin juli (16m) is ze overgeschakeld van 2 dutjes overdag naar eentje in de namiddag (een uur of 2). Gemakkelijk jong! Kunnen we eindelijk volwaardige uitstapjes plannen in de voormiddag. ’s Avonds gaat ze rond 20u slapen, in de vakantie was het meestal 20u30, en slaapt ze redelijk goed door tot 7u30. Gelukkig geen 6u30 meer. Tussen 22u en 23u wordt ze altijd wel nog eens wenend wakker. We laten haar dan een beetje water drinken en slaapt weer voort. ’s Nachts durft ze soms ook nog wel eens wakker worden om water te drinken. ’t Begint gelijk een beetje een ambetante gewoonte te worden…
Marie kan zo blij en opgelucht zijn als ze weet dat ze mag gaan slapen. Heerlijk.
Net als Nora slaapt ze op haar buik met drie tutjes binnen handbereik (net als de mama, allez ja, enkel wat het slapen op de buik betreft uiteraard). Een favoriete slaapknuffel heeft ze niet (Nora ook niet), ondanks onze pogingen om het roze popje (gekocht toen ik zwanger was van Nora maar Nora heeft er nooit iets aan gevonden) of de olifant te introduceren als slaapknuffel. Een avondritueel is er nog niet echt, behalve kusjes geven aan iedereen en de bengelende vlindertjes aan haar plafondlamp slaapwel zeggen.
Ook op verplaatsing slaapt ze vlot in als ze moe is.

Spelen:
Marie kan vrij lang alleen spelen, maar nooit lang met hetzelfde (wat waarschijnlijk nog normaal is voor haar leeftijd). Zeker als Nora in de buurt is, speelt ze heel vluchtig en is ze teveel opgejaagd en geprikkeld. Met speelgoed geschikt voor haar leeftijd zal ze ook enkel spelen als ze alleen is. En dan nog. Opvallend is wel dat Marie al van in begin een voorkeur heeft voor auto’s (in tegenstelling tot Nora). Met als gevolg dat we een paar weken geleden voor de allereerste keer speelgoedauto’s en -bussen gekocht hebben J Andere toppers momenteel zijn: met pottekes en pannekes en bordjes en lepeltjes rondzeulen en ons ‘voederen’ + de zandbak + heel beginnend en pril fantasiespel met de poppen: de pop knuffelen (naast haar gezicht houden), de pop doen “papeuh” (op de grond leggen), pop eten geven en poep afkuisen (“kaka kaka kaka!”) En kuisen doet ze ook graag, vol overgave. Ze weet de kleenexdoekjes al goed staan. Oh, en naar Bumba kijken! Of Hopla. Gehypnotiseerd zit ze dan vanuit haar Nijntjes-zetel naar de tv te staren, af en toe uitbundig te lachen, in de handjes te klappen of extatisch “kijk kijk!” te roepen.
Ook heel opvallend: puzzelstukjes, blokken, en allerhande kleine spulletjes worden constant in doosjes, kasten, bakken gelegd en er weer uitgehaald. Oh, en schoenen! Ze is zot van schoenen: om in haar mond te steken, om zelf proberen aan te doen, om ons aan te doen, om zelf in de schoenenkast te gaan steken,…
Ze steekt trouwens nog heel veel, om niet te zeggen alles in haar mond. Ook iets waar Nora veel sneller mee gestopt is.
Minder leuke spelletjes (voor ons althans): de dvd’s een voor een uit het rek halen, op alle zichtbare knopjes duwen, van “awwooooo” doen met onze gsm, Nora’s spel ostentatief verstoren.

Karakter:
– Als ’t haar niet aanstaat, zullen we het geweten hebben! Als ze iets wil of niet wil, maakt ze dat zowel verbaal (krijsen, roepen) als niet verbaal (rood worden, een harde, verbeten trek rond de mond, vuistjes gebald, benen helemaal gestrekt ofwel snel trappelen met de beentjes) heel erg duidelijk. En als ze echt kwaad is, legt ze zich (zachtjes) neer op de grond om dan te klagen, te jammeren of luid te wenen. Ge-luk-kig is dat hysterisch gedoe de laatste tijd wel veel verminderd. Verminderd in frequentie, niet in hevigheid. Doordat ze steeds meer kan, meer begrijpt en zich ook steeds duidelijker kan maken, lijkt ze een pak minder gefrustreerd te zijn. Ze is makkelijker, sneller en langer tevreden.
Een klein vb.’je van haar koleriek kantje: als ze ’s avonds wakker wordt (tussen 22u en 23u), begin ze hysterisch te wenen, niet omdat ze ons wil zien ofzo, maar wel omdat ze moe is en boos is omdat ze wakker geworden is. Als we haar dan uit bed halen, wordt ze echt kwaad, krijst ze en duwt ze ons weg. Als we haar vragen of ze wat water wil, reageert ze niet, maar als we de beker in haar gezichtsveld houden, begint ze wel te drinken alsof haar leven ervan afhangt. Ze drinkt dan een halve beker water leeg, komt volledig tot rust, pakt haar tutje terug en wijst naar haar bedje (sinds kort zegt ze dan ook superschattig “papeuh”). We leggen haar terug neer en ze is meteen weer vertrokken.
– Tegelijkertijd is het ook een supervrolijk ding die – door bekenden – heel gemakkelijk aan het lachen te brengen is.  Zeker als je haar buik of voeten kriebelt. Of als je haar blaaskusjes geeft in de nek. Ze wordt wakker al lachend (als ze uitgeslapen is) en ze gaat slapen al lachend. Het allerhardst lacht ze eigenlijk als we haar buik en nek inzepen, dan komt ze echt niet meer bij. Ze begint al te giechelen als ze het washandje nog maar ziet.
– Ze is ook vrij zelfstandig, in die zin dat ze het absoluut niet tof vindt als iemand haar zegt wat ze moet doen of hoe ze iets moet doen. Het liefst doet ze alles zelf en op haar eigen manier. Haar voorzichtig duidelijk maken dat je spaghetti gemakkelijker met een lepel eet in plaats van met een vork is riskeren dat haar bord spaghetti onzacht op de grond belandt. Ze wil ook niet teveel bemoeienis tijdens haar spel. Je kan haar wel iets tonen of voordoen (bvb. waar de vierkante blok in moet stoppen), en ze zal wel eens ongeïnteresseerd kijken om nadien toch haar eigen zin te doen: de doos opendoen en de blokjes er zo instoppen. Voordeel is wel dat ze, mits een kleine aansporing, lang en flink alleen kan spelen op die manier. Een klein plantrekkertje.
– Ze knuffelt eigenlijk wel graag, maar enkel als zij wil en op haar initiatief. Als ze moe is, kan ze wel heel lief komen hangen en knuffelen en haar hoofd in onze nek duwen.
Het mooiste knuffelmoment is als we haar gaan halen van de crèche: als ze ons ziet, spurt ze (terwijl ze tegelijkertijd trappelt van plezier) naar ons toe, extatisch schaterlachend, tgelijkertijd bijna huilend omdat het niet snel genoeg gaat. En als we haar pakken, grabbelt ze ons letterlijk vast: ze werpt haar armen rond onze nek en grijpt zich met haar vuistjes vast in onze schouders. En dan begint ze meteen “dada” te roepen en te zwaaien naar de kinderverzorgsters. Nog gauw een babbeltje slaan is er meestal niet bij…
– Ze is heel expressief met haar gezicht, of: ’t is nogal een smoelentrekkertje! Haar typische blik als ze iemand onbekend tegen haar praat, is geld waard, maar moeilijk te omschrijven. Een poging: het is alsof ze wel wil lachen, maar niet wil of durft waarbij ze haar mondje opendoet zoals een visje maar je toch ergens heel licht een glimlachtrekje ziet. Ze kijkt de vreemde persoon net niet aan, maar kijkt ostentatief met opengetrokken ogen lichtjes weg van hem/haar. En als de vreemde persoon te lang probeert contact te zoeken, draait ze haar gezicht helemaal weg.
Verder kan je ook enkel aan haar ogen zien als ze iets aan het doen is wat niet mag: een professionele slinkse, betrapte blik.
– Ze is verzot op haar grote zus. Als ze elkaar  op een werkdag ’s avonds terugzien of ’s morgens als ze opstaan, gibberen ze allebei om ’t er luidst. Waarbij Marie meestal wint. Niet altijd, maar soms geven ze elkaar ook een knuffel en een kus. Om van te smelten! Anderzijds voelt ze zich soms ook ‘bedreigd’ door Nora: als Marie met iets aan het spelen is en Nora maakt aanstalten om in Marie’s buurt te komen, maakt Marie zich al op voorhand kwaad (krijsen, opspannen, verbeten blik) uit schrik dat Nora haar speelgoed zal afpakken. Soms terecht, soms onterecht: soms doet ze al zo als Nora gewoon durft te lachen naar haar…

Sociaal:
Marie is – vergeleken met Nora – meer verlegen en minder extravert naar anderen toe. Naar andere kindjes toe valt het nog mee: ze zal wel eerst rustig en ernstig observeren en als de kust veilig geacht wordt, zal ze naar een ander kindje toestappen, er vlakbij gaan staan en het aanstaren om zo te kunnen ‘meespelen’. Maar veel minder grenzeloos en gemakkelijk dan Nora deed en doet.
Naar volwassenen toe is ze wel erg verlegen en schuw. Als een vreemde volwassene tegen haar begint te praten, zal ze haar typisch verlegen gezichtje trekken (zoals hierboven beschreven) en als de toenadering te opdringerig wordt zou ze zich graag helemaal willen verstoppen tussen onze armen of benen. Zomaar op een andere schoot of andere arm gaan zitten, zal ze ook niet doen zonder protest. Hoewel we al gemerkt hebben dat ze zich bij sommige volwassenen wel meteen op haar gemak voelt en zelfs spontaan begint te lachen. Normaalgezien moet je veel moeite doen of veel tijd hebben om, als vreemde, een spontaan lachje te krijgen van Marie.

Zindelijkheid:
Vorige donderdag heeft ze kaka gedaan op het potje bij mijn mama! Ze is al een tijdje heel gefascineerd door het potjesgebeuren. Als grote zus op haar potje zit, staat ze er vlak naast : “pipi kaka!” te roepen. Sinds een paar weken zegt ze soms plots “kaka” en gaat ze op het potje zitten. Al enkele keren hebben we haar pamper uitgedaan en haar op potje gezet, zonder resultaat. Maar telkens deed ze 5 of 10 minuten later wel kaka in de pamper.
Vorige week deed ze hetzelfde bij haar ‘moeke’, mijn moeder deed haar pamper uit, zette Marie op het potje en – huppekee! – Marie deed rustig verder kaka op het potje.
Een toevalstreffer, maar toch. Ze begrijpt ‘het concept’ toch al een beetje.
Maar we gaan niet beginnen pushen maar volgen op ‘t gemak haar tempo. Als ze zelf aanstalten maakt om op ’t potje te zitten, zullen we haar er nog wel eens op zetten. Voor mij moet ze nog bijlange niet droog zijn. Dat ze maar eerst leert haar broek en pamper zelf open te doen, voor ze op ’t potje gaat…

En voor de rest is zien we ons klein drolleke-krullebolleke vrieje geirn!

2009_08_30