Archief voor september 2009

Bloemenfiets

26 september 2009

We hebben lang getwijfeld tussen een gewone fiets met wieltjes of een loopfiets voor Nora als verjaardagskado, maar het is uiteindelijk toch een gewone fiets met wieltjes geworden. Maar ik sluit niet uit dat ik mij later ooit eens aan zo’n loopfietsje ga wagen.

En ze is content met haar bloemenfietsje! Ik kan al niet meer tellen hoe vaak ze het “privé-straatje” voor ons huis heeft heen en weer gefietst. Met ons erachteraan om in te grijpen als ze uitwijkt, vastzit of valt.
Maar ze doet dat goed, onze 3-jarige! Slechts 2 x gevallen: ze neemt haar bochtjes nogal kort…

(klikken voor groter!)

Cakejes en een prinsessenkroon.

25 september 2009

Ik wou per se een zelfgemaakte sjieke kroon en ik wou per se – als absolute keukenanalfabeet – zelf cakejes bakken als traktatie voor Nora’s klasgenootjes. Het heeft me net geen bloed, zweet en tranen gekost, maar het is gelukt!

Project 1: de kleurrijke cupcakejes.

Met dank aan de koekjesfee voor het lekkere recept, met dank aan Anna voor de link, met dank aan lichtindeduisternis voor de SOS Piet-email-interventie en met dank aan Miestaflet voor de emailsgewijze glazuurtips voor de kleursuikerdingetjes!

En ja, ik was er best wel trots op, op het geheel:

IMG_1080

En ja, ze waren lekker. Zeker de smaak van de cakejes gecombineerd met de zoete smaak van de spîkkeltjes maakten het af.
’t Is wel tof, zelf iets bakken en merken dat het met plezier opgegeten wordt. Maar de grootste motivatie om het de volgende keer opnieuw te doen, is wel het gezicht van Nora dat glunderde en blonk van trots omdat ze de cakejes waar ze zelf aan heeft meegeholpen(correctie: ze heeft meegeholpen aan de proefbaksessie, niet aan de échte cakejes, maar soit) zelf mocht uitdelen aan de kindjes uit haar klas. Alleen al daarvoor zou ik de ganse nachts wel willen staan bakken (bij wijze van spreken weliswaar!).

Project 2: de kroon.

Geïnspireerd op deze tutorial. Jaja, er bestaan zelfs tutorials voor verjaardagskronen. Woensdagnamiddag ineengeknutseld en ik ben er toch wel 2,5 uur zoet mee geweest. Lijkt veel, maar aangezien ik volgens de tutorial de viltstukken moest aan elkaar stikken, maar ik enkel het materiaal en de capaciteiten heb om te plakken met Pritt of secondelijm, was het soms nogal een gepruts want vilt en lijm gaan niet zo goed samen.

Maar ik ben best wel blij met het resultaat. En ook Nora vindt haar prinsessenkroon geweldig. Een chance. Stel u voor dat ze ze lelijk vond. Ik zou gebleit hebben. En haar hardhandig verplicht om ze toch op te zetten, minstens voor één foto. Maar soit, ’t was niet nodig, ze heeft ze bijna de ganse dag opgehad.

De foto’s:

IMG_1068

Nora meets kroon:

IMG_1073

Trotse Nora met prinsessenkroon:

IMG_1122

Grappig detail: op deze foto kan je de huidige kroon vergelijken met het exemplaar van exact een jaar geleden:

IMG_1150

En weet je wat superhandig is? De ‘patch’ in vilt waar het cijfer 3 opstaat, is bevestigd met velcro. Dus volgend jaar (of als Marie jarig is), kan ik dezelfde kroon gebruiken en gewoon een andere cijferpatch maken. Wreed ingenieus systeem! Als de kroon de nog twee komende verjaardagsfeestjes overleeft, that is…

De kroon die ze in de klas gemaakt heeft, vond ze ook heel speciaal omdat ze de blauwe kleur zelf gekozen én zelf “gevejvd” heeft.

IMG_1083

Telkens we haar vroegen welk kadootje ze wou voor haar verjaardag, antwoordde ze dat ze een bellenblaaspotje wou. Blijkbaar is dat een vast geschenkje van de school aan de jarige. En trots dat ze was op haar groen potje :)
Ben benieuwd of ze even enthousiast zal zijn als ze morgenvroeg opstaat en in de living een spiksplinternieuw fietsje ziet staan…

3!

25 september 2009

Gelukkige verjaardag, Nora.
Drie jaar vandaag.
Drie jaar geleden, vanavond om 22u20 om precies te zijn, kwam je in ons leven. En niets was nog hetzelfde. Jouw komst veranderde ons leven compleet. In a very good way.

Lieve Nora-pora,
Al bijna 1100 dagen maak je van ons leven een feest.
– Met je (bijna altijd aanwezige) vrolijkheid en enthousiasme. Van een ochtendhumeur heb je voorlopig nog geen last. Tenzij dan van het mijne soms.
– Met je donkere, grote ogen en je (nog steeds een beetje aanwezige) schattige krullen waar iedereen (en niet in het minst je eigen moeder) constant wil in wriemelen. De momenten dat je op mijn schoot zit, je lijfje en hoofd helemaal leunend tegen het mijne en ik zachtjes door je krullen wrijf, zijn voor mij onbetaalbaar en koester ik. Keer op keer. Net zoals ik zoveel momenten, gevoelens, gebeurtenissen wil koesteren en onthouden. Ergens programmeren in mijn hoofd zodat ik het steeds haarscherp opnieuw kan oproepen.
– Met je gevoel voor humor, met je gegniffel achter je handje als je een “foppeke” doet of zegt.
– Met je getater en gebabbel, vooral op momenten dat je eigenlijk iets anders zou moeten doen zoals je boterham opeten zodat we op tijd op school geraken. Maar jouw woordenstroom en redeneringen zijn zo boeiend, aandoenlijk, schattig en lief dat we er geen speld kunnen en willen tussenkrijgen. En of je dat al doorhebt. En of dat je daar al gewiekst gebruik van maakt om toch maar niet te moeten doen wat je op dat moment zou moeten doen.
– Met jouw plotse uitgebreide verhalen vanuit de klas de laatste tijd. Niet als we er zelf naar vragen, neen neen, zo koppig en eigenwijs ben je wel. Maar zo heel plots aan tafel of in bad kan je beginnen vertellen over je “fiendinneke Fjooj“, over “Zjiel”, de klaspop” (“Neen, mama, niet Zjuul, maar Zjiel!“), over hoe leuk je het vindt als de juf een kaarsje brandt, de kindjes de handjes vouwen, “lieve Jezus” zeggen en een kindje (en dan nog het liefst jij) het kaarsje mag uitblazen. (Maar ge moet daar nu ook niet mee overdrijven eh schat).
– Met jouw expressief gezichtje dat al heel goed weet wat het moet doen om iets te verkrijgen. Je puppy-look wordt met de dag perfecter. En soms kan je ons zo om je vingertje winden, met je grote donkere ogen, opgetrokken wenkbrauwen and last but not least, je mega pruillip. Maar soms ook niet. En dan verandert je schattig zielig gezichtje in een heuse, rode donderwolk met hartverscheurend gehuil. Maar zelfs dan vinden we je nog beestig schattig.

Lieve schattie-patattie,
Warm en week word ik vanbinnen.
– Als ik voor ik zelf ga slapen nog eens kom piepen op je kamer en je zie slapen als een engeltje in dat megagrote bed. Ik zou je kunnen opvreten, dan.
– Van je “Ksie je gjaag” als je gaat slapen.
– Als ik je volledig zie opgaan in je fantasiespel met je poppen en ik vaak mezelf  ‘terughoor’ als je je boos maakt op je poppen, als je ze verzorgt, als je ze laat slapen. En als het niet mezelf is dat ik in je woorden herken, is het wel je grote idool, juf Judith.
– Als ik je ongeremd, uitgelaten, maar tegelijk geconcentreerd de danspasjes van K3 zie imiteren (wat al behoorlijk goed lukt trouwens!)
– Als je met K3, andere kinderliedjes of zelfs gewoon met de muziek op de radio in de auto spontaan ‘meezingt’, vol overgave. Totaal niet wetend waarover het liedje gaat. Wat het extra grappig maakt.
– Als je mij spontaan vastgrabbelt voor een knuffel of een kus of als je je gezichtje nestelt in mijn nek en je als een klein aapje aan me vasthangt. Als je wakker bent maar eigenlijk nog een beetje moe bent bijvoorbeeld.

Lieve kleine pruts,
Wat ben ik trots op jou.
– Op onze puzzelkampioen
– Op onze patat die geleerd heeft dat nieuw eten proeven soms iets oplevert (Jip&Janneke snoepjes vooral) en die dat tegenwoordig superflink doet. Ook op school. En ook grotendeels dankzij de school.
– Op ons kleutertje die het geweldig goed doet op school. Waarvan de juffen zeggen dat ze zooo flink is, dat ze altijd super enthousiast meedoet, dat ze honderduit vertelt over vanalles en nog wat. Soms onbegrijpelijke verhalen, soms verzonnen.
– Op ons oudste die ferm ruzie kan maken met ons jongste, maar tegelijkertijd haar rol als grote zus heel serieus neemt door haar zus als de beste te troosten, te helpen en te berispen (“Maar Majie toch, da mag niet èh!”).

Lieve trezebees,
Je hebt – samen met je zus – een groot stuk van ons hart veroverd. Voor nu en altijd, no matter what.
En dat we jou graag zien. En dat we van je houden. Van hier tot aan de maan en terug. En dat maal oneindig.

Gelukkige verjaardag, Nora poppemie!
Geniet van jouw dag, wij genieten van jou. Elke dag opnieuw.

Ninove Speelstad

21 september 2009

Zondag was het niet alleen Autoloze Zondag in Ninove, maar ook Ninove Speelstad. Een initiatief waar onder andere de lokale jeugdbewegingen aan meedoen met een massa aan springkastelen, kraampjes met (knutsel)activiteiten en een podium met een heuse show. De editie van vorig jaar was een redelijk succes, dus waren we dit jaar ook van de partij.

Nora was van de eerste tot de laatste minuut dolenthousiast. Alle springkastelen wou ze eens uitproberen. En ’t kind heeft duidelijk geen vrees. Niet bang om te vallen en zichzelf pijn te doen, maar zeker ook niet bang van een groter kind dat iets te wild en onvoorzichtig is. Integendeel, bij elke onzachte stamp verdedigt ze zich met een heel boze blik en een verontwaardigde “seg!”.
En toen begon de show – een show die zich – feest oh feest! – op een springkasteel afspeelde – en stormde Nora naar voren tussen de bende kleine en grote kindjes om geen minuut te missen van de dolle fratsen van “Pruts en Tijl”. Ze was compleet gebiologeerd door het ganse gebeuren en ging er volledig in op. Het moment dat de peuters en kleuters op het springkasteel mochten (na haar een keer of 3 van het springkasteel te moeten sleuren omdat het haar beurt nog niet was ) en ze met overgave danste en zong op de tonen van het Ploplied was slechts een van de vele hoogtepunten.

Maar eerst een quiz-je “Zoek Nora”:

Speelstad Ninove 20,09,091

Het “Plop-moment”:

Speelstad Ninove 20,09,092

Nora in opperste concentratie:

018-1

Tussendoor een beetje knutselen:

Speelstad Ninove 20,09,09

En wat doet Nora als ze plots een meisje ziet met een snoepbrochette? Dan gaat ze op 0,5 milimeter van dat meisje gaan zitten en staart ze ongeneerd en onophoudelijk naar die o zo lekkere snoepjesbrochette. Zonder iets te zeggen, te vragen of zelfs naar mij te kijken met ogen van: “ik wil ook”.

Speelstad Ninove 20,09,093

Eigenlijk lieg ik als ik zeg dat ze van de eerste tot de laatste minuut superenthousiast was. Er speelde zich ook een mini-drama af. Pruts en Tijl hadden twee emmers vol ballonnen die ze vliegensvlug in diertjes en dergelijke plooiden. Veel ballonnen, maar niet genoeg voor iedereen. De ganse, maar echt de gan-se tijd, zat Nora met grote – deze keer wel vragende – ogen en mond te kijken naar meneer Pruts, te hunkeren naar zo een speciale ballon. Op het einde stond ze zelfs recht en stak ze heel braafjes, haar enthousiasme ietsje onderdrukkend, haar vinger op. Maar het mocht niet baten, ze zag de allerlaatste ballon vlak langs haar neus passeren naar een ouder jongetje. Echt, de teleurstelling op haar gezicht: mijn hart brak. En het hare ook. Ze hield zich sterk, maar toen ik bij haar kwam staan, begon ze wel te wenen, ons dutske. Nuja, ze worden er hard van zeker? En 5 minuten later was ze het gelukkig vergeten.

En ja, ik ben dan zo slecht om die teleurstelling nog net op foto vast te leggen:

Speelstad Ninove 20,09,094

Ons kleinste spook liep er ook rond trouwens. Letterlijk dan: het enige wat haar interesseerde was als een wervelwind door de mensenmassa razen. Voor de show was ze nog wat te jong en op de springkastelen werd ze net niet vertrappeld door een bende wilde kinders.

028-1

Moe maar voldaan – en content:

Speelstad Ninove 20,09,095

P.S. Omdat ik ons fototoestel thuis vergeten was, mocht ik het toestel van Luc, de vriend van mijn moeder, gebruiken. Een deftig machientje van Nikon, met een ferme lens. Niet dat ik er veel van af weet. Maar amai, ik vind da wel eens plezant om zo eens met een professioneel toestel wat fotookes te pakken. Om nog maar te zwijgen over het verschil in kwaliteit. Ik voelde mij soms een beetje als een echte journalist van de lokale pers ;) En dan kriebelt het toch weer om een cursus Digitale Fotografie te volgen. Ooit.

Over een pot appelmoes.

16 september 2009

Wat doe je als je tijdens het koken een pot appelmoes niet openkrijgt? En dan bedoel ik echt.niet.open.krijgen. Alles heb ik geprobeerd. Op de ‘poep’ van de pot kloppen, eens schudden met de pot, proberen opendraaien met een handdoek en zelfs de truuk die anders àltijd werkt: een brede elastiek rond het deksel spannen en dan deksel proberen opendraaien. Maar zelfs dat werkte niet.

Ik weet niet wat jullie zouden doen, maar ik heb eens buitengekeken. En ik zag bij de buren een iets oudere man werken aan het tuinhuisje van de buren en ik ben met mijn pot appelmoes in mijn handen en mijn handdoek over mijn schouder op de man afgestapt en heb heel zielig gevraagd of hij mijn pot appelmoes kon openmaken. Hoe cliché, niet waar? En het is hem gelukt, al zag ik dat ook hij eens goed moest wringen. Dus het lag niet aan mij (troostte ik mezelf).

Ohja, ik heb iets lekkers klaargemaakt met die pot appelmoes. Een receptje dat ik bij de fameuze wedstrijd van ons Anna heb gehaald. Ik heb àlle receptjes uit de reacties trouwens overzichtelijk in een word-document gezet en al heel vaak gebruikt! Superhandig. Het was Tess die als eerste reageerde met het heerlijke recept van de appelmoes-gehakt-ovenschotel.
Echt een aanrader. Heel makkelijk, relatief snel en mijn dochters vonden het heel lekker. Zelfs Nora die in begin nochtans niet zo enthousiast was, maar toch proefde (haar eetgedrag is fameus verbeterd de laatste tijd trouwens) en het “eel jekkej” vond! Zelfs de “apeluje” (lees: chapelure) die ze eerst niet moest hebben, vond ze op het einde lekker.

Ik ga ’t nog bijna leuk vinden om te koken. Bijna.

Geen kleurig zakje

16 september 2009

De kogel is door de kerk. Ik heb eindelijk beslist waarmee ik Nora haar klasgenootjes en juf ga trakteren. Cupcakejes in van die witte cupcakepapiertjes met gekleurde suikerdingetjes erover. Een idee gepikt van hier, hier en hier. Enkel dat en geen extra cadeautje of prulletje.

Ik krijg nu al kriebels in mijn buik van de stress als ik nog maar aan mijn bakplan denk. Dit weekend komt er alleszins eerst een proefdraaisessie. En volgende week is het dan voor echt. Alleen weet ik nog steeds niet goed wanneer ik in godsnaam die cakejes ga bakken. Vrijdag is ze jarig en donderdagnamiddag gaan manlief en ik nog eens op stap tot donderdagavond (laat). Dus ofwel moet ik ’s avonds laat nog beginnen bakken, als ik doodmoe ben en dus minder geduldig en dus een grotere kans op mislukking. Ofwel probeer ik alvast donderdagmiddag het deeg klaar te maken voor ik vertrek.
Ik zou nog kunnen kiezen voor een snelle oplossing: gewoon elk een koekje of rozijntjes of stukje fruit, maar nu ik het in mijn hoofd gehaald heb om te trakteren met een eigen baksel, wil ik dat dus ook per se doen. Al kost het me bloed, zweet en tranen. Hoewel de Herta-mix soms ook wel nog aanlokkelijk lijkt…

Ik heb vandaag van die witte cupcakepapiertjes gekocht, maar eigenlijk weet ik begot niet wat ik daarmee precies moet aanvangen. Bestaat er een bakplaat met geribbelde bakvormpjes waarin je die papiertjes kan insteken? Indien neen, wat moet ik dan in hemelsnaam doen met die papiertjes? Indien ja, zouden ze dat in de Aveve hebben?

Stress, maat, stress!
En dan heb ik het nog niet over haar kroon die ik zelf wil maken. Niet zomaar een kroon, neen, een kroon die de kroon van vorig jaar overtreft. Maar ik heb een heuse tutorial gevonden op het net, dus geen nood. Denk ik.

To kleurig zakje of not to kleurig zakje?

9 september 2009

Ons oudste spook wordt binnen een week of twee 3! En uiteraard mag dat ook wat gevierd worden in de klas. Maar hoe?
Ik ben nog steeds van plan om iets te bakken, hoewel ik nog niet weet hoe ik het praktisch ga doen want ze verjaart vrijdag en donderdagnamiddag + – avond gaan manlief en ik naar de film in Brugge en zullen we pas laat terug thuis zijn. Ofwel wordt het dus ’s nachts bakken, ofwel ’s morgensvroeg. Ik word van beide opties alleszins nu al heel erg moe. Maar bon, dat zien we dan wel weer.

Maar wat ik me nu eigenlijk afvraag. Als ik iets lekkers (laat ik er maar even van uitgaan dat mijn baksel ietofwat lekker zal zijn) voorzie dat dan in de klas opgegeten wordt, “moet” ik dan nog iets extra voorzien om met Nora’s klasgenootjes mee te geven? Je kent die klassieke kleine kleurige zakjes met een (chocolade)koek, drankje, snoepje, ballon, potlood,… waarschijnlijk wel. Wel, met alle respect enzo, maar als ik zo een zakje in Nora haar boekentas zie, slaak ik al een diepe zucht. Het koekje mag ze dan wel al eens opeten, het fruitsapje blijft heel lang in de koelkast staan want thuis drinkt ze nagenoeg nooit fruitsap en het zoveelste potlood of gommetje belandt meteen in de kast die al vol ligt met gelijkaardige potloden en gommetjes in de vorm van een kleurig diertje. Nu, er is zo een spreekwoord over een gegeven paard en dat het niet hoort om in diens bek te kijken en iedereen doet uiteraard wat hij/zij wil en ik bedoel het zeker niet respectloos, maar àls ik een extra attentie’tje zou voorzien, wil ik wel iets anders. Maar wat? Verder dan een ook niet zo bijster origineel bellenblaaspotje komt mijn inspiratie momenteel niet.
Maar bon, ik weet dus eigenlijk niet of ik überhaupt iets extra zou voorzien of niet. Wat denken jullie?

En ja, dat zijn dus zo van die eigenlijk onbenullige vragen waar ik soms toch heel lang kan over piekeren en twijfelen  :)