Archief voor januari 2010

1Kb

31 januari 2010

Maandag is een spannende dag voor Nora. Op 1 februari verhuist Nora namelijk van 1Ka (de peuters) naar 1Kb (de kleuters). Normaalgezien mocht ze 1 september al naar 1Kb maar om het grote aantal kleuters wat te spreiden over de twee klasjes mochten de jongsten van 2006 wat later naar de eerste kleuterklas. Ze zijn met 9 uit de klas van juf Judith die verhuizen. Gelukkig zitten haar 3 beste vriendinnetjes er ook bij. Ze zullen toegevoegd worden aan een klasje waar ze nu al met 23 zitten. Plus 9. Nora zal dus vanaf maandag in een klas van 32 kleuters zitten, terwijl ze nu in een klas van 18 kindjes zit *slik*. Gelukkig zijn ze meestal met 2 juffen om de grote kleutermenigte in toom te houden.
En het is een hele lieve juf, naar ’t schijnt, juf Kristien. Vrijdag hebben de 9 kleutertjes al eens  een bezoekje mogen brengen in de klas en Nora is alleszins al heel enthousiast.

En ik eigenlijk ook wel. Enthousiasme, spanning, gecombineerd met een beetje bang afwachten. Enthousiast omdat ze nu bij alle andere 2006-boorlingen zit, in haar “eigen” klasje waar ze haar ganse verdere lagere schoolloopbaan mee zal opgescheept zitten (normaalgezien). En ook omdat in haar nieuwe klas de taakjes en werkjes en spelletjes misschien toch voor meer uitdaging zullen zorgen. Niet dat ze zich nu verveelde of zo, absoluut niet. Maar wat extra prikkels kunnen nooit kwaad. Belangrijkste natuurlijk is dat ze veel kan spelen en plezier maken en zichzelf kan zijn. Maar het zal ook een spannende dag worden voor mij. Zal ze zich in begin heel stil en verlegen gedragen? Zal ze lang onwennig zijn? Zal het klikken met juf Kristin? Zal ze niet te overdonderd zijn door zo een grote klas? Zal ze snel zichzelf kunnen zijn in haar nieuwe klas?
’t Is een sociaal, spontaan, extravert kind – naar leeftijdgenootjes toe – dus ik denk wel dat het zal loslopen. Maar ’t blijft toch spannend.

Maar wat zal ze haar juf Judith missen. Haar allereerste juf. En een heel lieve, betrokken, toffe juf! Wij gaan ze ook missen. En dus hebben we haar uit de grond van ons hart bedankt met een kleine attentie*:

Een kaartje met een tekening van Nora – uiteraard – en een foto en tekstje binnenin. En – hoe cliché  – een doos Merci-chocolaatjes. Iets persoonlijks en niets overdreven.

* Aanvankelijk hadden we één kaartje geknutseld, tot ik besefte dat ze eigenlijk 2 juffen heeft – ook nog een ‘hulpjuf’ Tabitha – en we nog een kaartje extra maakten. Toen we juf Judith haar kaartje gaven, bleek dat juf Tabitha meeverhuist naar ’t nieuw klasje en we dus nog geen ‘afscheid’ moesten nemen van haar. Maar Nora wou toch perse het geknutseld kaartje afgeven aan juf Tabitha “want da lijkt toch ook een beetje op een gewone tekening eh mama?”

Puber in ’t klein.

24 januari 2010

Een kleine bloemlezing uit de recente conversaties (vooral monologen eigenlijk) met ons oudste dochter:

– Als we haar voorzichtig op de vingers durven te tikken als ze iets aan het doen is wat we niet zo leuk vinden:

“Jij mag niets zeggen!”

“Jij moet wel stil zijn eh!”

“Jij mag da wel ni zeggen eh!”

“Jij bent niet flink hoor.”

“Stouterik!”

“Dommerik!”

– Als we vriendelijk vragen om iets te doen: aan tafel komen, pyama aandoen, schoenen aan/uitdoen,…

“Ik moet wel eerst nog naar de winkel eh”

“Ik ben wel nog bezig eh”

“Ik moet wel nog tv kijken eh”

– Toen ik de grote fout maakte om samen met haar kleertjes te kiezen (meestal kies ik ze gewoon zelf ):

“Ik moet áltijd da rokje aandoen, ik wil ook wel eens een ander rokje hoor”

– Aan de kassa in de H&M toen ik uitlegde dat kousen maatje 34 nog te groot zijn voor haar en we die dus niet zouden kopen en ze boos werd en ze heel boos keek en heel luid “NEE” riep, toevallig in de richting van Marie die zelf ook boos werd en “NEE” riep naar Nora omdat ze dacht dat Nora op haar boos was:

“Jij bent niet stout hoor, Marieke, maar mama wel”, inclusief een aaike over Marie haar kaak.

– Als ze iets uitlegt en we twee keer moeten vragen of ze het wil herhalen omdat we haar niet verstaan:

“Jij luistert wel niet eh!”
Wat kan ze dan ongelofelijk kwaad worden trouwens. Echt wenen van boosheid. En frustratie waarschijnlijk.

– Als ze (volgens haar) al geantwoord heeft op een vraag van ons:

“Ik héb dat toch al gezegd!”

En op elke vraag of elk verzoek heeft ze wel commentaar. En blijft ze doorbomen en zeuren en zagen. En echt tegenspreken op een vaak onbeleefde manier. Een puber in ’t klein, amai niet.
En uiteraard gaan bovenstaande uitspraken gepaard met een overdreven mimiek: gefronste wenkbrauwen, rollende ogen, handjes in de zij, roepen, wenen, krijsen, gezucht en geblaas, een gorgelend “gggggoooh”-keelgeluid en soms ook slaan.

Maar ze is duidelijk niet de enige. ’t Zal dus wel een perfect normale fase zijn. We zeggen tot in de treuren dat het niet beleefd is wat ze zegt, dat ze dat niet mag doen, dat we dat niet leuk vinden enz. Maar misschien moeten we dat puberaal gedrag eerder proberen negeren en haar extra belonen als ze wel flink luistert zonder (onbeleefd) tegen te spreken.  Verbaal belonen we haar al heel veel, denk ik, maar misschien is zo een systeem waarbij ze stickers kan verdienen wel geen slecht idee. Op aanraden van deze mama in een reactie hierop trouwens.

Soms, heel soms, kan haar tegenspreken en eindeloos redeneren wel eens grappig zijn.
Die keer bijvoorbeeld toen papa een eitje had gebakken en Nora – uiteraard – niet wou proeven. Toen we haar zeiden dat ze vorige zomer toen we vaak buiten boterhammen aten, ze wel graag eitjes at, zei ze doodserieus: “As’t nog eens somer is, ga ik wél eitje eten, ok  mama en papa?“. Ehm ja, oke dan zeker…?
Of die keer toen we naar de winkel geweest waren, de meisjes terug in de autostoel zaten en ze aan het zeuren waren achter druiven die we net gekocht hadden. Ik had het doosje op de zetel tussen de twee stoelen gezet en aan Nora duidelijk maakte dat ze even moest wachten tot ik Marie had vastgeklikt waarop ze verontwaardigd zei: “Maar mama, mijn armen zijn wel lang genoeg om ’t doosje te pakken hoor, kijk maar!” Waarbij ze zich net niet helemaal uit de stoel smeet om met de toppen van haar vingers toch het doosje te kunnen aanraken.

Ik vraag me dan altijd af of ze tegen haar juf ook zo doet, maar ik betwijfel het sterk…

Girls will be girls.

18 januari 2010

Onze dochters houden het cliché met verve in stand. Meisjes doen van kokeneten (hun houten speelgoedkeukentje is een meer dan groot succes: koffie, fruittaart, cakejes, koekjes, … We worden hier volgestouwd.), van poppekes spelen (10 exemplaren ondertussen. Er is een pop-stop ingelast), en natuurlijk: prinsesje zijn! Of op z’n Nora’s: “pjinses” en op z’n Marie’s: “pisjès

De prinsessenverkleedkoffer is hier nog niet vaak dicht geweest. Zalig om ze samen bezig te zien: Nora die Marie helpt rokjes en bloesjes aan te doen en Marie die haar láát helpen wat uiterst uitzonderlijk is.
Er zitten ook prinsessenmuiltjes met een hak bij. Dat Nora vlotjes kon stappen met die hakjes had ik wel verwacht, maar dat Marie er na twee keer proberen zo behendig mee is, verbaasde me toch enigszins.

Marie als schattig, maar ook ietwat hautain en trots (vlinder)prinsesje:

Let op de handjes en vingertjes die wat in hyperextensie komen te staan tijdens het hakjes-lopen:

Zo moeder zo dochters?

10 januari 2010

En toen speelden ze doktertje bij elkaar.
En ja, die foto linksboven, dat is wat je denkt dat het is. En ook bij mama en papa moest de “kjoots” gemeten worden. Maar die foto’s bespaar ik jullie :)

’t Was hilarisch!

(klikken voor groter)

En nadien moesten er medicamentjes (“masijntjes“) gekozen en gemaakt worden:

Rimmel Rammel Rusje

6 januari 2010

Ik keek er toch al een paar weken naar uit: Nora’s allereerste nieuwjaarsbrief. Wachten tot 1 januari moest ik wel niet, want toen ik de week voor de kerstvakantie gewoon vroeg of ze haar nieuwsjaarsbrief al een beetje kende, begon ze hem al met veel geste op te zeggen. Maar toch bleef het op 1 januari toch nog een beetje een smeltmoment. Ze heeft hem dan ook uiterst mooi en trots opgezegd. Goed wetende dat er een cadeautje volgde dan… :)

En wat voor een cadeautje(s)! Voor elk van de meisjes een pop (en nu is het ge-daan met de uitgebreide poppencollectie) en voor allebei: een … prinsessenverkleedkoffer! Nora werd bijna gek van enthousiasme; de net gekregen pop werd tegen de grond gegooid (en begon te wenen, jaja, het is een pop die kan wenen, brabbelen, lachen en smakgeluidjes maken als je haar een flesje geeft) en de koffer kon niet snel genoeg opengaan. En Marie deed even uitbundig mee.
Zalig om die twee dametjes bezig te zien. En uiteraard mochten de prinsessenkleren niet uitgedaan worden toen het tijd was om bij meter/moeke nieuwjaar te gaan wensen.

Onze allerliefste prinsesjes:

Dit was de brief:

Liefste papa, liefste mama,

Rimmel rammel rusje (wat bij Nora klonk als: jimme jamme jusje)
In mijn mond kriebelt een kusje
Hou je nu maar klaar
*smak*
(hier deed ze heel schattig een kusgeluid na)
Een heel gelukkig Nieuwjaar!

Je kapoentje, Nora (dit wou ze nooit zeggen, want de juf had dat ook niet gezegd…)

En volgend jaar 2 brieven! Jippie!

Happy 2010!

5 januari 2010

Een tof 2010 gewenst aan allen!

Cakejes met snoepjes

3 januari 2010

Belofte maakt schuld: ik had me voorgenomen om nog in de kerstvakantie een receptje uit mijn prachtig Secret Santa cadeau uit te proberen, samen met Nora. En dat gebeurde vandaag, net op de valreep dus. Het verzoek van Nora was: cakejes met snoepjes op. Het werden de chocolade-hazelnootcakejes met kant-en-klaar chocoladeglazuur uit een zakje, afgewerkt met mini Smarties.

Duidelijk recept en vooral: een lekker recept! Ik denk dat het de allereerste keer is dat koekjes of cakejes van de eerste keer lukken bij mij. Niet dat ik al zoveel ervaring heb natuurlijk, maar toch, maar toch.
En Nora was zo fier als een gieter elke keer ze met iets kon meehelpen. Alleen aan haar geduld moet ze nog wat werken: nog nooit zo opgejaagd geweest tijdens het scheiden van 6 eiwitten en eigelen. Aja, want dat gaat immens traag bij mij wegens dat nog niet zo vlot kunnen en bijna panisch zijn uit angst dat er een ietsiepietsie eigeel tussen mijn eiwitten komt. En uitspraken als: “Tggggoooh mama, ik moet altijd zo lang wachten” of “Alleeeezz, dat duujt zo lang” of “Pffft ik ga ondejtussen een beetje naaj de jiving (= living) ooj” werken niet echt bevorderlijk.
Maar bon, ze leek het ferm plezant te vinden. En nog het meest genoot ze van haar bordje smarties te verdelen op de cakejes… en in haar mondje.

Het resultaat:

De Smarties liggen er niet zo netjes op, omdat het chocoladeglazuur nog te vochtig was (omdat ik het op niet afgekoelde cakejes heb gegoten wegens tijdnood) en ook wel omdat Marie-poppemie ook wel wat Smartietjes (die niet in haar mond belandden) in de chocola wou duwen. Met de nadruk op duwen.
Maar dat maakt allemaal niet uit. Ze waren echt heel lekker: niet te droog, krokant korstje, niet te zwaar en een lekker vleugje hazelnootsmaak.

Voor de geïnteresseerden, het recept:

Chocolade-hazelnootcakejes
– 185 gram ongezouten boter
– 6 eiwitten
– 155 gram bloem
– 30 gram cacao
– 250 gram poedersuiker
– 200 gram gemalen hazelnootpoeder

1, Verwarm de oven voor op 200°C. Vet een muffinplaat met twaalf grote holten in.
2. Smelt de boter in een pannetje op matig vuur. Verhit hem 3-4 minuten tot hij diep goudkleurig is. Laat afkoelen.
3. Klop de eiwitten lichtjes tot ze schuimig zijn. Zeef de bloem, cacao en poedersuiker boven een grote kom. Roer de gemalen hazelnoten erdoor.
4. Maak een kuiltje in het midden. Voeg de eiwitten en gesmolten boter toe en meng alles. Vul de muffinholten voor driekwart met het beslag.
5. Bak de cakejes 20-25 minuten in de oven tot een prikker die je erin stopt er schoon uit komt. Laat ze enkele minuten in de vorm staan en laat ze dan op een rooster afkoelen.