Archief voor februari 2010

Koekjesfee (in spe)

28 februari 2010

– Woensdagavond de befaamde Annelyse-koekjes (traktatie voor mijn verjaardag – slechts 2 maanden geleden… – op het werk)
– Gisteren stippelkoekjes in verschillende vormpjes* (voor Wout, Ferre en ouders bij wie we op bezoek mochten gaan en blijven eten)
– Morgenavond muffins (traktatie van bijna jarige Marie in de crèche)
– En volgende zaterdag en zondag taarten en/of cakes (nog niet nader bepaald) voor Marie’s verjaardagsfeestjes.

Allemaal zelf gebakken (of nog te bakken). Door mij. Ja, mij als in: ik! Ik met twee linkerhanden en torenhoog stressgehalte als het op koken of bakken aankomt. Ik die nog niet zo lang geleden voor de eerste keer iets bakte en daar onnozel veel stress van kreeg.
Moest je me een jaar geleden gezegd hebben dat ik bakken ooit leuk zou vinden én dat mijn baksels nog redelijk te vreten zouden zijn, ik zou eens heel luid gelachen hebben. Maar kijk, ik beken, ik doe het ondertussen eigenlijk best wel graag.

En merken dat je kind (of iemand anders, maar toch vooral je eigen kind…) je baksels zichtbaar lekker vindt en er geen genoeg van kan krijgen, awel, dat doet deugd en is wreed plezant. En verslavend!

*Het recept van deze koekjes komt uit dit boek: “1 2 3 4 Bakken met plezier!” van Lucy Broadhurst, gekregen van mijn Secret Santa en nog steeds superwreedcontent mee!

Recept:

125 gr ongezouten boter, in blokjes
125 gr witte basterdsuiker (ik ben ervan uitgegaan dat dit gewone witte kristalsuiker is)
1 ei
1/4 eetlepel vanille-extract
125 gr bloem
125 gr zelfrijzend bakmeel
150-200 gr Smarties of M&M’s

Verwarm de oven voor op 160°C. Bekleed een bakplaat met bakpapier.

Klop de boter en suiker met een elektrische mixer tot een licht en luchtig mengsel. Voeg het ei en vanille-extract toe en klop goed.

Zeef de bloem en het meel (heb ik niet gedaan, teveel gedoe) en schep ze door het mengsel tot er een zacht deeg ontstaat.

Leg het deeg op een vel bakpapier. Leg er een ander vel bovenop en rol het deeg uit tot een lap van 5 mm dik. Het heeft toch een tijdje geduurd eer ik doorhad dat dat uitrollen met een deegrol moest gebeuren. En 5 mm dik is bij mij letterlijk 5 mm dik, nagemeten met een lat. Jawel.

Steek cirkels uit het deeg en leg ze op de bakplaat. Bij ons zijn het andere figuurtjes geworden. Druk Smarties in de koekjes.

Bak de koekjes in porties in 10-15 minuten goudbruin. Laat ze op een rooster afkoelen.

Smakelijk!

Advertenties

Carnaval Ninof 2010

22 februari 2010

Alreeds de derde editie met kind(jes). En elk jaar kijk ik er iets harder naar uit dan het jaar ervoor. Hoe groter de meiden zijn, hoe meer ze al dat carnavalgedoe beseffen en hoe harder ze er kunnen van genieten. Dat was zondag alleszins al heel erg duidelijk.

Wij hebben er ook van genoten. Niet alleen van de stoet, van de uitgelaten, verklede mensen en van het weerzien van familie, maar zeker ook van Nora en Marie die even uitgelaten en enthousiast waren. Kleine correctie: manlief heeft wat minder genoten van de stoet en de uitgelaten, verklede mensen, want den duts begrijpt nog steeds niets van al dat carnavalgedoe. Ge moet ermee opgegroeid zijn om het te kunnen begrijpen, denk ik. Maar van zijn dochters kon hij natuurlijk wel genieten. En die dochters van ons, die hebben volgens mij zelfs nog meer genoten dan ons. Dat worden nog échte carnavalistes: meedansen en -springen, liefst zoveel mogelijk ín de stoet in plaats van ernaast en  al gibberend confetti smijten, ook op wildvreemde mensen.
Nora was vooral in de ban van de confetti, Marie was gefascineerd door de versierde wagens en die rare, zotte, verklede, dansende mensen en danste gelijk een echte gewoon mee naast en tussen de carnavalisten.

Nora, aka “kevertje” (Lieveheersbeestje is een moeilijk woord hoor…):

Marie, aka “muisje”:

Ons twee patatjes in actie:

Synchroon dansen:

Marie en haar eerste confetti-confrontatie:

Terwijl Nora  met haar poep aan het schudden was (dansen dus), kreeg ze van een carnavalist een stickertje opgekleefd:

Moest je’t niet kunnen lezen (of verstaan): er staat “Geweun miskwekt” of “Gewoon miskweekt (= mis-opgevoed)”. Tssssss!

Al afsluiter de kermis. Uiteraard.

Paardenmolens zijn voor mietjes, Nora en Marie hebben de rups ontdekt… :

Voorlopig zitten ze nog naast elkaar. Binnen een jaar of 12 zal er wel iemand anders naast zitten *blokkeert gedachte*.

’t Was plezant!

Knutselsmurf

19 februari 2010

Nora knutselt graag, heel graag.
Foto’s en prenten uitknippen en op een wit blad plakken. Figuurtjes uit een wit papier knippen en die aan en op elkaar plakken. Tekenen en kleuren natuurlijk. Lijntjes trekken met een latje en een potlood. Prutsen met plakband.

Een paar dagen geleden leerde ik haar een slinger maken. Je weet wel, strookjes papier knippen, de strookjes in elkaar haken en de uiteinden aan elkaar lijmen (merci, Mevrouw Frutsel, voor de inspiratie!).

Geweldig dat ze dat vond! De hele dag slingerde ze voort en de dag nadien ook nog.
En ze begon eigen creaties te maken en zelf dingen te bedenken. Aja, want het hele huis moest versierd worden voor carnaval (dixit Nora-pora).

Echt plezant om haar zo gefocust bezig te zien. En zo blij en trots met haar knutselwerkjes.

De kleurtjesslinger.

Ze vond toevallig een papiertje met een hartje op getekend (heeft ze dus niet zelf getekend), knipte het hartje uit, ik moest nog een hartje tekenen en zij knipte en plakte. Et voila: een mini-hartjesslinger.

Een versierde hartjesarmband.

Logeerpartijtje

12 februari 2010

Mama’s en papa’s met kleuter kennen hem wel: de klaspop Jules. Nora vertelde er al heel vaak over, maar wat blónk ze van trots toen ze woensdagmiddag uit de klas kwam, geladen met een grote zak met daarin Jules en zijn logeerkoffertje. Jules mocht komen logeren!

Heel plezant! Ze genoot er echt van en betrok Jules in alles wat ze deed. Hij moest zelfs mee naar de gang om zijn schoentjes in de schoenenkast te leggen. Ja, op sommige vlak worden ze hier nogal neig gedrild.
En handig! “Ja maar Nora, ik denk dat Jules het ook wel heel leuk zou vinden als jij je bordje leeg eet hoor. Dan zal Jules dat morgen aan de juf en de andere kindjes vertellen.” En ja, haar bordje was leeg. Sneller dan anders. Of: “Kijk eens, Jules kijkt al verdrietig omdat jij zo boos bent (ook andere variaties zijn mogelijk: omdat je stout bent, omdat je niet luistert, omdat je Marie pijn doet). ”

Uiteraard zat er een logeerdagboekje bij en mochten we een klein verslagje schrijven van Jules’ logeerpartijtje. En er mochten foto’s bijgeplakt worden ter illustratie. Heel leuk, ware het niet dat onze printer al een eeuwigheid kapot is. Wat doet een mama dan? Om 21u30 naar haar eigen mama rijden, drie kwartier prutsen en vloeken om een tegendraadse printer 6 foto’s te laten printen. Om 22u30 knippen en plakken. En puzzelen om die 6 foto’s op dat niet zo groot blad te doen passen. En om 23u30 moest er ook nog een beetje gestreken worden.
Haar trots en content gezichtje de volgende morgen toen ze de foto’s van haar en Jules zag… daar doen we het natuurlijk allemaal voor, nietwaar?

Okus Pokus Pas

5 februari 2010

Ook Marie kan zich af en toe nog behoorlijk boos maken. Maar sinds ze heel veel begrijpt en zichzelf al verrassend goed kan uitdrukken, zijn haar woedebuien drastisch geminderd. Tof!

Maar toch kan ze zich af en toe nog wel eens ferm colèrig maken. Vooral ’s avonds als ze al wat moe is. Zo ook deze week. Geen idee meer waarom, waarschijnlijk omdat ik haar kordaat maar vriendelijk zei dat ze haar vlees op haar boterham moest laten liggen en er niet van tussen mocht prutsen. En ja, dan kan ze razend worden. She luvs meat. Na haar megazielige, overdramatische korte huilbui, bekijkt ze mij heel kwaad met overdreven gefronste wenkbrauwen en verbeten mondje. En plots komt er uit dat mondje, nog steeds extreem boos kijkend:

“Okus pokus pas mama wèg!”

Nog geen twee jaar is ze, ons klein aapke.

Puber in ’t – niet meer zo – klein (2)

2 februari 2010

Geen idee wat Nora vanmorgen bezielde. Een vreselijk ochtendhumeur waar ze anders geen last van heeft? Toch wat zenuwen of stress door de nieuwe klas ook al is ze heel enthousiast? “Gewoon” de leeftijd? Dat ik het niet weet, maar dat het maar snel weer voorbij is!
Dit
was alleszins peanuts, vergeleken met hoe ze vanmorgen deed. Vanmorgen was het niet meer gewoon tegenspreken en verbaal wat bijdehand zijn, vandaag gedroeg ze zich bij momenten echt stout. En ongelofelijk irritant.

Het begon toen ik haar koek in een doosje wou steken. De juf had gevraagd om ofwel op de koek de naam te schrijven ofwel de koek in een genaamtekend doosje te stoppen. Dus was ik op zoek naar een geschikt koekendoosje. Ik dacht er een gevonden te hebben, had haar naam er al opgeschreven, maar toen ik merkte dat Nora ’t doosje zelf niet kon openkrijgen, nam ik een ander doosje. Zwaar tegen de zin van Nora. Zij wou – natuurlijk – dat eerste doosje. Aja, want tegendraads zijn is fun! Toen ik haar duidelijk en rustig uitlegde waarom ik een ander doosje nam, was ze nog steeds boos.  “Ik kan dat wél openkrijgen hoor!”, “Ik moet dát doosje niet hebben hoor!”, “Ik mag dat zelf wel kiezen!”.
En moest het daar dan nog bij blijven, maar neen, om haar woorden kracht bij te zetten, grabbelt ze razend de koek uit mijn handen en smijt ze het niet gewenst doosje met veel air op de grond. En ja, dat vind ik er dus over. En dan word ik een beetje boos. En Nora ook: “Stoute mama! Ik ben boos op jou!”, “Ik mag wél dat doosje gooien want ik wil dat doosje niet hebben!”, “Jij moet stil zijn!”.
Het was duidelijk dat mij boos maken of kalm blijven en ’t haar proberen uitleggen op dat moment niet ging werken. Dus ik liet haar uitrazen en begon rustig (yeah right) te eten en herhaalde een paar keer dat als ze terug kalm werd, we gingen voortpraten. Ondertussen was ze al aan het krijsen, huilen en “mamaaa pakkeeeuuuh” aan ’t roepen.
Uiteindelijk werd ze toch kalm, deed ik het eerste doosje dicht en zei haar dat als ze het doosje zelf open kan doen, ik de koek in het gewenste doosje zou doen. Het is een doosje met een draaideksel dus neen, ze krijgt dat echt nog niet open. En huppakee, ’t was oke. Met nog steeds boze ogen schoof ze het niet open te krijgen doosje naar mij toe en stak ze de koek in het wel open te krijgen doosje. Maar ik zweer u dat dat in begin niet zou geholpen hebben. Ze kon het maar pas aanvaarden na eerst een woedebui gehad te hebben.

De rest van de maaltijd verliep relatief rustig. Als we het eeuwige gecommandeer en onbeleefd gedoe proberen te negeren: “Jij moet wel nog mijn peer schillen eh mama. Jij vergeet dat áltijd”, “Jij mag wel niet kijken naar mij eh, anders word ik boos”, “Ik moet wel nog een stukje peer hebben om nu te eten eh mama”. Gezucht en geblaas. Van haar, niet van mij. Ik probeerde heel hard binnensmonds te zuchten en te blazen.

Oh, en dan vergeet ik nog het gehuil toen ik zelf haar naam op haar fruitdoosje schreef en ze dat zelf niet mocht doen. Achteraf gezien had ik haar dat misschien wel kunnen laten doen, maar omdat ze ervoor zo ‘ambetant’ deed en het bovendien ook moeilijk ging gaan omdat ze haar hand nergens kon steunen en het met permanente inkt moest gedaan worden, weigerde ik. Maar ik deed wel de moeite om een wit blad papier te halen waar ze wel haar naam op mocht schrijven. Op voorhand wetende dat ook dat blad papier op de grond zou belanden. Maar hey, ik heb het toch aangeboden eh?

En dan. Dan moest ze kaka doen. En vroeg ze om haar rokje open te doen. En ik zei dat ze haar rokje mocht omhoog doen, dat ze dan zelf haar broekkousen en broekje omlaag kon doen en zelf op potje kon gaan. Aja, want op school zijn ze aan het leren om alles zelf te doen. En ik wéét dat ze op school alleen naar toilet gaat, ook als ze een rokje aanheeft. Dus ik weet ook dat ze op school haar rokje omhoog doet en niet omlaag want dan moet ze rits en knopje opendoen en dat kan ze niet. Dat legde ik haar ook allemaal heel rustig en duidelijk uit. En toch gaat ze in discussie. Voluit. “Ja, ik ga op school helemaal zelf naar toilet en ja, ik doe mijn rokje naar beneden en niet naar omhoog mama!”Ik moet alleen van jou mijn rokje omlaag doen, maar dat mag wel niet hoor, rokje moet omlaag”. Ze hield voet bij stuk dat ze op school ook haar rokje omlaag doet, maar zei wel dat ze haar knop niet zelf openkrijgt. En toen ik vroeg wie haar knop dan wel opendoet, antwoordde ze: “Liv doet dat”. Liv is een vriendinnetje en is ook 3 jaar. “En kan Liv dat knopje opendoen?” “Maar neen mama, natuurlijk niet.” zei ze beteuterd. Toen moest ik voor de eerste keer heel hard proberen mijn lach in te houden. “Wie doet er dan je knopje open?” “Niemand…” “Hoe ga je dan alleen naar toilet?”
En dan, toen ze door had dat ze niet meer kon ‘winnen’ – en ze ondertussen trouwens haar rokje wel omhoog had gedaan en rustig aan het kaka doen was – zei ze grommend en boos wegkijkend: “De vraag is nu wel gedaan hoor”

Mama – Nora: 1-0

En ja, ik weet dat ik er geen strijd mag van maken en dat ik nooit win (hoewel…) maar als het om zoiets gaat, dan heb ik toch liever dat ze inziet waarom ze zo onredelijk doet. Is misschien fout van mij. Maar erin meegaan en haar rok los doen terwijl ze op school perfect zelfstandig gaat plassen, dat vertik ik dan ook weer. Vooral omdat ze gisterenavond wel enkele keren alleen op potje gegaan is en wel haar rok omhoog deed. Het was dus echt gewoon om dwars te liggen. Ik denk dat ze dat écht leuk vind.

En dan heb ik het nog niet over de kleinere woedebuien waarbij ze ook durft te slaan en schoppen. Bijvoorbeeld toen ze liever een broek wou (en als ze een broek moet aandoen, vraagt ze een rok, uiteraard), toen ik de groene beker op tafel had gezet en niet de roze, toen ik de peer dan weer te groot en dan te klein sneed en tenslotte toen ze een muts met koordjes wou die ze dan zelf kon dichtdoen: “Ik krijg van jou nooit niet zo een muts met koordjes!”.

Ze eindigt de discussie trouwens bijna altijd met: “Ik wil wel alles wat ik wil eh mama!”. En ze meent het nog ook.

Een chance dat ze ook (vaak zelfs) heel lief en zelfstandig kan zijn. En behulpzaam.

’t Zal haar dagje niet zijn zeker? Hopelijk is ze vanavond beter gezind. Anders zal ze kunnen fluiten naar haar pannenkoeken! En eet ik ze allemaal op.

Kameleon

2 februari 2010

Vrijdagavond, na haar allerlaatste dag bij juf Judith, klonk het zo:
“Maar mamaaa, ik wil eigenlijk altijd bij juf Judith blijven en niet bij juf K(r)istin”

Ik hield mijn hart al vast hoe dat maandag zou aflopen.

Gisterenavond, na haar allereerste dag bij juf Kristin, klonk het zo:
Mamaaa, ik wil nu altijd bij juf Kristin blijven en niet meer bij juf Judith!”

Nora is soms een echte kameleon. Zolang ze omringd is door leeftijdgenootjes, voelt ze zich overal en altijd op haar gemak en hecht ze zich makkelijk aan een volwassene. In het zwembad of in een speeltuin zal ze ook uit zichzelf naar andere kindjes toestappen, soms op een beetje té intimiderende wijze zelfs. Maar in een groep volwassenen kan ze dan wél erg verlegen zijn. Wat ik eigenlijk ook niet slecht vind.

Wel handig, zo een sociale kameleon!