Puber in ’t – niet meer zo – klein (2)

Geen idee wat Nora vanmorgen bezielde. Een vreselijk ochtendhumeur waar ze anders geen last van heeft? Toch wat zenuwen of stress door de nieuwe klas ook al is ze heel enthousiast? “Gewoon” de leeftijd? Dat ik het niet weet, maar dat het maar snel weer voorbij is!
Dit
was alleszins peanuts, vergeleken met hoe ze vanmorgen deed. Vanmorgen was het niet meer gewoon tegenspreken en verbaal wat bijdehand zijn, vandaag gedroeg ze zich bij momenten echt stout. En ongelofelijk irritant.

Het begon toen ik haar koek in een doosje wou steken. De juf had gevraagd om ofwel op de koek de naam te schrijven ofwel de koek in een genaamtekend doosje te stoppen. Dus was ik op zoek naar een geschikt koekendoosje. Ik dacht er een gevonden te hebben, had haar naam er al opgeschreven, maar toen ik merkte dat Nora ’t doosje zelf niet kon openkrijgen, nam ik een ander doosje. Zwaar tegen de zin van Nora. Zij wou – natuurlijk – dat eerste doosje. Aja, want tegendraads zijn is fun! Toen ik haar duidelijk en rustig uitlegde waarom ik een ander doosje nam, was ze nog steeds boos.  “Ik kan dat wél openkrijgen hoor!”, “Ik moet dát doosje niet hebben hoor!”, “Ik mag dat zelf wel kiezen!”.
En moest het daar dan nog bij blijven, maar neen, om haar woorden kracht bij te zetten, grabbelt ze razend de koek uit mijn handen en smijt ze het niet gewenst doosje met veel air op de grond. En ja, dat vind ik er dus over. En dan word ik een beetje boos. En Nora ook: “Stoute mama! Ik ben boos op jou!”, “Ik mag wél dat doosje gooien want ik wil dat doosje niet hebben!”, “Jij moet stil zijn!”.
Het was duidelijk dat mij boos maken of kalm blijven en ’t haar proberen uitleggen op dat moment niet ging werken. Dus ik liet haar uitrazen en begon rustig (yeah right) te eten en herhaalde een paar keer dat als ze terug kalm werd, we gingen voortpraten. Ondertussen was ze al aan het krijsen, huilen en “mamaaa pakkeeeuuuh” aan ’t roepen.
Uiteindelijk werd ze toch kalm, deed ik het eerste doosje dicht en zei haar dat als ze het doosje zelf open kan doen, ik de koek in het gewenste doosje zou doen. Het is een doosje met een draaideksel dus neen, ze krijgt dat echt nog niet open. En huppakee, ’t was oke. Met nog steeds boze ogen schoof ze het niet open te krijgen doosje naar mij toe en stak ze de koek in het wel open te krijgen doosje. Maar ik zweer u dat dat in begin niet zou geholpen hebben. Ze kon het maar pas aanvaarden na eerst een woedebui gehad te hebben.

De rest van de maaltijd verliep relatief rustig. Als we het eeuwige gecommandeer en onbeleefd gedoe proberen te negeren: “Jij moet wel nog mijn peer schillen eh mama. Jij vergeet dat áltijd”, “Jij mag wel niet kijken naar mij eh, anders word ik boos”, “Ik moet wel nog een stukje peer hebben om nu te eten eh mama”. Gezucht en geblaas. Van haar, niet van mij. Ik probeerde heel hard binnensmonds te zuchten en te blazen.

Oh, en dan vergeet ik nog het gehuil toen ik zelf haar naam op haar fruitdoosje schreef en ze dat zelf niet mocht doen. Achteraf gezien had ik haar dat misschien wel kunnen laten doen, maar omdat ze ervoor zo ‘ambetant’ deed en het bovendien ook moeilijk ging gaan omdat ze haar hand nergens kon steunen en het met permanente inkt moest gedaan worden, weigerde ik. Maar ik deed wel de moeite om een wit blad papier te halen waar ze wel haar naam op mocht schrijven. Op voorhand wetende dat ook dat blad papier op de grond zou belanden. Maar hey, ik heb het toch aangeboden eh?

En dan. Dan moest ze kaka doen. En vroeg ze om haar rokje open te doen. En ik zei dat ze haar rokje mocht omhoog doen, dat ze dan zelf haar broekkousen en broekje omlaag kon doen en zelf op potje kon gaan. Aja, want op school zijn ze aan het leren om alles zelf te doen. En ik wéét dat ze op school alleen naar toilet gaat, ook als ze een rokje aanheeft. Dus ik weet ook dat ze op school haar rokje omhoog doet en niet omlaag want dan moet ze rits en knopje opendoen en dat kan ze niet. Dat legde ik haar ook allemaal heel rustig en duidelijk uit. En toch gaat ze in discussie. Voluit. “Ja, ik ga op school helemaal zelf naar toilet en ja, ik doe mijn rokje naar beneden en niet naar omhoog mama!”Ik moet alleen van jou mijn rokje omlaag doen, maar dat mag wel niet hoor, rokje moet omlaag”. Ze hield voet bij stuk dat ze op school ook haar rokje omlaag doet, maar zei wel dat ze haar knop niet zelf openkrijgt. En toen ik vroeg wie haar knop dan wel opendoet, antwoordde ze: “Liv doet dat”. Liv is een vriendinnetje en is ook 3 jaar. “En kan Liv dat knopje opendoen?” “Maar neen mama, natuurlijk niet.” zei ze beteuterd. Toen moest ik voor de eerste keer heel hard proberen mijn lach in te houden. “Wie doet er dan je knopje open?” “Niemand…” “Hoe ga je dan alleen naar toilet?”
En dan, toen ze door had dat ze niet meer kon ‘winnen’ – en ze ondertussen trouwens haar rokje wel omhoog had gedaan en rustig aan het kaka doen was – zei ze grommend en boos wegkijkend: “De vraag is nu wel gedaan hoor”

Mama – Nora: 1-0

En ja, ik weet dat ik er geen strijd mag van maken en dat ik nooit win (hoewel…) maar als het om zoiets gaat, dan heb ik toch liever dat ze inziet waarom ze zo onredelijk doet. Is misschien fout van mij. Maar erin meegaan en haar rok los doen terwijl ze op school perfect zelfstandig gaat plassen, dat vertik ik dan ook weer. Vooral omdat ze gisterenavond wel enkele keren alleen op potje gegaan is en wel haar rok omhoog deed. Het was dus echt gewoon om dwars te liggen. Ik denk dat ze dat écht leuk vind.

En dan heb ik het nog niet over de kleinere woedebuien waarbij ze ook durft te slaan en schoppen. Bijvoorbeeld toen ze liever een broek wou (en als ze een broek moet aandoen, vraagt ze een rok, uiteraard), toen ik de groene beker op tafel had gezet en niet de roze, toen ik de peer dan weer te groot en dan te klein sneed en tenslotte toen ze een muts met koordjes wou die ze dan zelf kon dichtdoen: “Ik krijg van jou nooit niet zo een muts met koordjes!”.

Ze eindigt de discussie trouwens bijna altijd met: “Ik wil wel alles wat ik wil eh mama!”. En ze meent het nog ook.

Een chance dat ze ook (vaak zelfs) heel lief en zelfstandig kan zijn. En behulpzaam.

’t Zal haar dagje niet zijn zeker? Hopelijk is ze vanavond beter gezind. Anders zal ze kunnen fluiten naar haar pannenkoeken! En eet ik ze allemaal op.

Explore posts in the same categories: Gedrag, Kleine Ergernissen, Nora

23 reacties op “Puber in ’t – niet meer zo – klein (2)”

  1. maaike Says:

    ’t is het begin tamara, het begin ;-)
    het wordt alleen nog maar erger!!!
    neen serieus, ’t is zeer herkenbaar
    ik merk bij mezelf op dat ik heel vaak zeg: “trekt uwe plan maar en ik ga weg”
    dat helpt hier voorlopig nog wel een beetje

    en dat die kids van ons onredelijk zijn… sja… ze zullen dat toch niet van hun moeder hebben :) :)

    • Tamara Says:

      Als ze haar kuren krijgt, negeer ik haar ook (tenzij het te gortig wordt, dan grijp ik streng in) en richt ik mijn aandacht volledig naar Marie. Daar kan ze niet tegen en vaak draait ze wel relatief snel bij… Of wordt ze nog kwader ;)

  2. Katrien Says:

    Ons Fien heeft zo ook een paar onredelijke buien gehad toen ze overstapte naar de kleuters (begin januari).
    Ik vond ze écht stout en écht onbeleefd en dat heb ik er dan gewoon ingepeperd. Zeer streng, zeer kordaat. Dat ik het helemaal niet flink vond hoe/wat ze deed en dat ze kalm moest zijn en naar mij moest luisteren.

    En dan komen de tranen hier. Dan wéét ze dat ze echt over de schreef ging.
    Soms vind ik het absoluut niet nodig om in dialoog te gaan. Dan voer ík het hoogste woord.
    Op een rustiger moment praten we dat wel uit. ;)

    Misschien heb ik gewoon wat minder geduld dan jij! :)

    • Tamara Says:

      Ik ga er tegenwoordig ook niet meer op in. Ik zeg duidelijk wat ik verwacht en zonder haar af als ze het te bont maakt. De ellenlange discussies en de pogingen om haar te doen inzien waarom ze iets wel of niet moet doen, die heb ik geschrapt wegens totaal zinloos :) Achteraf kan er inderdaad wel eens over gebabbeld worden.

      En neen, ik heb écht niet veel geduld, integendeel ;)

  3. Kim Says:

    Amai, dat is eentje met karakter. En later zal ze er alleen maar deugd van hebben, maar nu is het voor jullie vooral vervelend.
    Emma heeft daar tot nu nog geen last van gehad. Ze is natuurlijk geen engeltje, en bijvoorbeeld alles wat eten aangaat, is nog altijd een strijd bij haar… Maar die echt erge driftbuien heeft ze (nog) niet gehad…

  4. Papa Says:

    Oeioei,

    het is dus niet meer alleen als ze moe wordt…

    Goe aangepakt, hopelijk is ze vanavond wat minder ‘farce’ :).

    Al een chance dat Marie zo kalm is geworden!

    (hopelijk ben ik schoon op tijd voor de pannekoekeeeuh!)

  5. alejosa Says:

    Zij ook vanmorgen!
    Alexander is vanmorgen ook met een verkeerd been uit bed gestapt. En dat net op een dag dat ik moet gaan werken en er helemaal alleen voor stond. Zware ochtendspits was het hier :-)

  6. Tess Says:

    Jawadde! Dat je er nog kalm onder gebleven bent, chapeau. :-)

    Mocht ze toch nog stout zijn, ik heb ook graag pannenkoeken. ;-)

  7. Isabel Says:

    Hier was het van dat in ’t begin van ’t schooljaar, ’t heeft zo een maand of vier geduurd (en ondertussen werd ik grijzer en grijzer…), ’t verbale dan (en énorm veel krijsen, krijsen en krijsen), gooien met iets ofzo deed ze niet (voor zover ik me nog herinner), maar wel heel frank in haar spreken, commanderen ook, eisen, bevelen, en ALLES willen zelf doen, maar echt ALLES. ’t Probleem is hier dat ze echt wel al veel kan, maar natuurlijk op een trager tempo dan wij (in de ochtendspits niet ideaal). Bijvoorbeeld, boterhammen uitnemen, mes pakken, chocopot opendraaien, boterham besmeren, boterham in vier snijden, melk uit de koelkast halen, melk in beker gieten, … NIET helpen is de boodschap anders was het hier grote oorlog.

    Nu is ze al enkele weken énorm beleefd, ‘k durf er eigenlijk niet over typen uit schrik om het lot uit te dagen. Er zijn wel nog heel veel discussies, maar die verlopen nu rustig, ze luistert nu naar mijn argumenten en begrijpt ze ook beter, soms antwoordt ze zelfs met een “Okee mama.” (jaja, ons Renee! :p).

    Courage dus, ’t zal wel weer over gaan, maar ’t is idd een zeer ambetante en irritante periode.

    • Tamara Says:

      4 maanden!? *hyperventileer*
      Hier is ’t nog maar 2 weken en ik word al gek soms. Maar er zit al een beetje verbetering in. Een klein beetje. Alleen dat slaan, daar kan ik echt niet tegen.

  8. jemamuse2 Says:

    Bij ons was het maandag heel de dag van dattem. En alletwee hadden ze even hard zitten. Het was niet te doen, geen zeggen aan, dus heb ik er korte metten mee gemaakt. Ze uit elkaar gehaald, dan konden ze elkaar al niet meer lastig vallen, volledig apart laten eten, in bad en tegen dat ze moesten gaan slapen waren ze zo hun kluts kwijt over het hele “alleen”-gedoe, dat ze vergaten van vervelend te zijn.

    Vanmorgen heb ik ze nog eens flink bijgevezen en terug strak in de routine gezet (gisteren vrije dag op school en dus wat verwarring) en ze waren zo flink dat we om 10 voor 8 al klaar waren om te vertrekken.

    Ik hoop dat ze het volhouden, want ik vertrek morgen voor de rest van de week op business trip, ik wil echt niet dat mijn oppas zo’n monsterachtige dag heeft als ik maandag had ;-p!

  9. moeferkoe Says:

    Ik moest erg lachen met het ‘de vraag is nu wel gedaan hoor!’ :-D
    Ik geloof dat ik het niet anders zou gedaan hebben hoor. En eerlijk gezegd stelt mij dat wat gerust, want ik weet dat ons dat hier ook te wachten staat, maar ik dan in het kwadraat vrees ik. Maar voorlopig helpt efkes afkoelen in de keuken met de deur toe (maar niet te lang want anders zit ze in mijn kasten…)

  10. jongensmama Says:

    Luca heeft er de laatste tijd ook wel wat van (maar hij is stukken makkelijker in te tomen dan Jona destijds); Vooral onbeleefd zijn vind ik ook helemaal niet kunnen.

  11. elke Says:

    manmanman, zou je haar niet achter het behang willen plakken, hé. Ik blijf erbij: opvoeden is de eerst 7 jaar voor de ouders gewoon een kwestie van zagen, blijven zagen en zeggen van neen. Daarna wordt het beter, vind ik. Courage dus. ;-)

  12. nele Says:

    Het ligt aan de periode! Vanmorgen bij ons een gelijkaardige historie … Eigenwijze kinders dat wij hebben! Niet te doen!
    Alle chance dat ze af en toe ook nog lief zijn. Het ergste vind ik als ze het bloed onder mijn nagels vandaan haalt en dan doodleuk zegt ‘je mag wel niet boos zijn hè mama’ ah nee? man man man
    Hopelijk heeft ze vanmiddag bij mamsje en bompa geslapen en is wat vrolijker.
    En? Heeft Nora haar pannenkoek nog gekregen?
    Trouwens, ik vind dat je dat allemaal fantastisch doet en heel fijn verteld, het stelt me gerust!


  13. Amai, die gaat het volgens mij ver schoppen later :-)
    Hier geen ervaring mee, GroteMan is ongelooflijk wijs, luistert en bijna altijd voor rede vatbaar – die heb ik nog nooit moeten afzonderen. KleineMan daarentegen begint wat trekjes van peuterpuberteit te vertonen, dus wie weet …

  14. annava Says:

    Ooooh ik moet hier zo met lachen maar dat is alleen omdat ik het zelf ook heb doorstaan, en dan mag je lachen.
    En als je weet dat ik nog twee kinders heb (of ga krijgen) die die fase nog moeten doorstaan is het lachen al helemaal toegestaan toch…

    Niet simpel he, die kinders…

  15. tantehilde Says:

    lol! sorry he dat ik moet lachen, maar zoals annava zegt: als ge het zelf al hebt moeten doorstaan,moogt ge lachen! lol dus !
    mijn dochter van 5 had ’s morgens een windel rond haar voet gedaan, want die was gebroken zei ze. Toen ik de windel afdeed om haar schoenen aan te doen en ik erbij zei dat haar voet niet echt gebroken was, werd ze furieus: ‘IK mag hier NOOIT eens iets he!’

  16. tantehilde Says:

    sorry, de zin was nog niet af. Ze zei dus: ‘ik mag hier nooit eens iets, ik wil ook wel eens een gebroken voet!!!”


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: