Archief voor maart 2010

Genen

29 maart 2010

Dit ben ik… 14 maanden oud:

(Tja, Marie vond het blijkbaar geen mooie foto en kriebelde met stylo op de originele unieke foto *zucht*)

En dit is Marie… bijna 15 maanden:

En ik die er zo van overtuigd was dat Marie enkel op haar papa lijkt. I stand corrected

Een wit kindje

23 maart 2010

Gisteren inde auto bereidde ik Nora een beetje voor op een bezoekje aan mijn nicht(je) die 3 maanden zwanger is (nog eens hele dikke proficiat, Kimmeke!).

Ik: “We gaan op bezoek bij Kim en Kim is zwanger en heeft een kindje in haar buik”
Nora: “Ah dan heeft ze een dikke buiiiiik eh mama!”
Ik: “Ja, maar haar kindje is wel nog heeeel klein dus ze heeft een beetje een dikke buik, maar nog niet heel dik. Als haar kindje nog veeeel groeit, zal ze wel een heel dikke buik krijgen” (sorry Kim :D)
Nora: “Ah oké”
En toen werd het even stil
Nora: “Maar mamaaaaa?”
Ik: “Ja zoeteke?”
Nora: “Ik heb eigenlijk ook een dikke buik eh… ma ja…bij mij zit er geen kindje in eh”  *fronst wenkbrauwen en trekt haar schouders eens op*

’t Schaap, zo jong nog en nu al zo’n buikcomplexen. Geen idee trouwens waar ze gehoord heeft dat ze een dikke buik heeft. Vroeger, als ze nog een peuter was, zeiden we wel altijd “ooh ik zie uw dikke buik” als ze in haar blootje lag of liep. Maar toen ze vorige zomer altijd heel luid riep:  “kijk, mama, daar een dikke buik!”, bij het zien van (ook niet dikke) blote buiken zijn we wijselijk overgeschakeld naar de term “blote buik” …

En ja, ze heeft nog altijd een vrij uitgesproken buik(je). Babyvet, zeker? Gecombineerd met nog slappe buikspieren en een holle rug. Maar ’t betert hoor. Ze ziet er elke maand een beetje minder hoogzwanger uit :p En haar BMI is perfect.

Het dikke buik-gesprek ging bij nichtje Kim nog voort trouwens:

 Nora: “’t Kindje is nu nog wit eh?”
Kim en ik: “Huh? Wit? Neeneen, ’t velleke van da kindje is zoals ons velletje eh Nora. Jij bent toch niet wit?”
Nora: *bekijkt heel aandachtig haar handje* “Ah nee, oké dan

 Geen idee hoe ze erbij komt dat een kindje in de buik wit is. Misschien omdat ze even daarvoor een echo-afdruk gezien heeft waarop het hoofdje en het lijfje inderdaad wit-tig zijn en de rest zwart? What’s in a kid’s mind?

Marie hebben we ook proberen uitleggen dat er een baby’tje in Kim haar buik zit. Maar zij lijkt het concept duidelijk nog niet te vatten. Ze keek ons doodserieus aan, licht fronsend, trok haar schouders op en deed rustig voort met wat ze bezig was.

Beco – Tricot

16 maart 2010

Er is in blogland al heel veel gezegd en te doen geweest over en rond allerhande draagsystemen voor baby’s, en dan vooral over de Beco Butterfly draagzak. Ik ga mijn ervaringen niet opnieuw helemaal herhalen, maar vooral het beeldmateriaal laten spreken.

Of allez ja, in ’t kort dan efkes:

– Ik ben heel grote fan van de Tricot Slen draagdoek én van de Beco draagzak.
– De Tricot vooral voor pasgeboren beebietjes. Om krampjes op te vangen, om ze in slaap te krijgen, om ze dichtbij mij te hebben, om een wandeling te maken, om te winkelen, enz. Ik zou niet zonder gekund hebben. Nora heeft er tot bijna een jaar ingezeten. Marie minder lang, zij ging sneller in de Beco. In begin serieus wennen met al dat geknoop, maar dat went ook wel.
– De Beco is vooral handig bij iets oudere kindjes, hoewel Marie er blijkbaar al van haar 4 à 5 maand goed inzat. Soms beetje ambetant omdat hoofdje niet ondersteund wordt, zeker als ze slapen. Maar wel makkelijker om aan en uit te doen, wat vooral handig is als je een uitstap doet waarbij ze vaak in en uit de Beco moeten. Bij uitstappen waar ze de hele tijd moeten gedragen worden, is de Tricot dan misschien weer handiger. En veel minder warm dan de Tricot Slen! Dat was vorige warme zomer ook wel een doorslaggevend argument om wat vaker de Beco te gebruiken.
Nu wordt de Beco vooral gebruikt op weg van of naar school: Nora stapt en Marie in de draagzak op de rug. Superhandig. Hoewel ik ook nog regelmatig Marie in de buggy steek. En als we wat grotere wandelingen maken, gaat de Beco ook mee (samen met de buggy): soms Nora erin, soms Marie. Ik zou ook niet meer zonder kunnen.
Heb de Beco ook vaak gebruikt als we naar de Lunch Garden gingen eten, zeker als ik alleen ging met de meisjes. Nora kon al flink zelfstandig mee aanschuiven aan de zelfbediening en bleef redelijk goed bij mij staan. Marie – ehm – niet. Die zou constant weglopen en met al die mensen en plateaus en warme borden is dat niet zo ideaal. Dus Marie in de Beco op mijn buik en ondertussen eten bestellen en de plateau dragen. Ging perfect!
– Je kind op de rug krijgen in de Beco vond ik persoonlijk écht wel wennen en oefenen! De eerste keer eens geprobeerd met Nora en dat was een gesukkel. En zelf vond ze ’t ook niet wreed leutig, al dat gesleur. Nu met Marie een paar keer geoefend en verschillende dingen uitgeprobeerd en het gaat nu wel vlot. Ik zet haar met haar voetjes en beentjes al in de draagzak, zet haar op mijn knie, mijn voet zet ik op de trap en dan zwier ik de draagzak met Marie op mijn rug zoals ik met een rugzak zou doen… In begin beetje eng, maar Marie vindt het heerlijk! “Jaaa, mama, v(l)iege!!“. “Hop paardje hop” spelen terwijl ze in de zak zit, vindt ze ook fantastisch trouwens.
Bij de Beco zit trouwens een handleiding én een DVD’tje waarin de verschillende houdingen getoond en gedemonstreerd worden. Na tien keer kijken en analyseren wordt het echt wel duidelijk :)

De Tricot Slen:

linksboven: pasgeboren Nora
linksonder: Nora (10 maanden) in een bootje in Gent
midden: Nora (10 maanden)
rechts: pasgeboren Marie. Ge kunt er zelfs mee eten!

De Beco Butterfly Draagzak:

linksboven: Nora (2 jaar) –
llinksonder: Marie (bijna 5 maand)
midden: Marie (bijna 5 maand)
rechts: Marie (15 maanden)

Scratch!

15 maart 2010

Ik heb een nieuwe auto. Drie maanden eigenlijk al, maar nog steeds spiksplinternieuw voor mij. Hij ruikt ook nog naar nieuw. Heerlijke geur trouwens.
Hij moet dringend eens gewassen worden (lees: ik moet eens dringend naar de carwash gaan). En gestofzuigd. En dat laatste doe ik wél zelf. Vandaag, na school. Terwijl konden de meisjes wat spelen in het zonnetje op de oprit of op het terras. No problemo, ze deden dat flink.
Ze waren in de buurt van de auto wat aan het rondstappen, uit gewoonte stop ik na 5 minuutjes stofzuigen even om te checken of ze nog steeds op ons erf zijn. Ik zie Nora en ik gil. Een luide verschrikte gil. En ik voel een steek door mijn hart. Oh mijn god, Nora, wat doede gij nu!? Dacht ik, want de eerste 3 seconden kreeg ik niets gezegd. Wat was Nora nu wel aan het doen, vraagt u zich waarschijnlijk doodnieuwsgierig af? Wel, Nora was een figuurtje aan het tekenen. Met een steentje. OP MIJN AUTO. Op. mijn.nieuwe.auto!

Ik wist even niet waar ik het had. En het rare was nog dat ze oprecht verontwaardigd leek dat dat niet mag. Ze schrok van mijn gegil en keek echt van: “Maar allez mama, waarom doede nu zo hysterisch?” Nadien keek ze wel heel erg beteuterd en stond ze op het punt om te wenen en kreeg ik medelijden. Het leek echt alsof ze niet besefte dat ze dat niet mag doen. Alsof ze dacht dat dat daar wel terug afgaat of zo. Raar.
Nu, ik weet wel dat ze nu maar al te goed beseft dat ze.dat.vanzeleven.niet.meer.moet.doen.

’t Was een rechthoek trouwens. Allez, bijna. Ze moest nog 1 lijntje tekenen bovenaan. Nu is het een hoekige U. Op de carrosserie, rechts vooraan tussen de voordeur en het voorlicht.

Nuja, ik heb het gelukkig relatief op tijd gezien. Voor ’t zelfde geld kreeg ze vrijspel en begon ze ook nog haar naam te schrijven of zo…

Marie – 24 maanden

13 maart 2010

Een overzicht(je) van Marie’s kunnen op 2-jarige leeftijd:

Taal

Het aantal woordjes is al lang niet meer te tellen. We spreken over zinnen tegenwoordig. 3-woordzinnen komen er met gemak uit. Haar record: “Nowa neusje fuil eh, Nowa doekje ebbeuh”. Je merkt dat ze plezier heeft in het uitproberen en experimenteren met woorden en zinnen. Elke nieuw woord zegt ze nadenkend na, alsof ze het meteen probeert op te slaan. En dit allemaal dankzij de grote zus, ongetwijfeld. Nora was verbaal iets minder sterk en snel, maar Marie wordt constant en meer blootgesteld aan verbale prikkels. En ze is leergierig.

En ze telt. Om de een of andere negeerde ze in begin de cijfers 1 tot en met 4. Ze begon te tellen van 5 tot 12 (!) en sloeg de eerste cijfers over. Tegenwoordig telt ze wel vanaf 1, slaat ze 2 systematisch over en telt ze tot 12. Tot twaalf.

Wat opvalt in haar uitspraak dat ze vaak de letter “p” als beginletter gebruikt: poffie (koffie), papen (slapen), pappen (stappen),…
Oh, en ze heeft al een mooie, schattige rollende “r”.

En ook typisch: als ze iets ziet of wil vragen, zegt ze dat niet eenmaal, maar herhaalt ze het tot in het oneindige of tot we er op reageren. Zo bvb. in de supermarkt in de gang met 1000 soorten snoepjes. Elk zakje wijst ze aan en vraagt ze “wasda?”. En dat herhaalt ze om de twee seconden, als ’t moet 256 keer  tot ik “snoepjes” zeg. En als ik antwoord, gaat ze naar het volgende zakje, enz enz.

Update: ik was nog iets strafs vergeten! Ze herkent de (druk)letter A! Ze zegt dan “aaa!” (ahja, logisch, anders zou ze niet herkennen natuurlijk). Geen idee waar of hoe ze dat geleerd heeft, maar het is alleszins geen toevalstreffer. Elke dag een nieuwe letter en binnen een kleine maand kan ze lezen ;)

Motoriek

Fijn:
– Jas aandoen, rits opendoen, slaapzak uitdoen, kousen en broek uitdoen, tekenen (streepjes en bolletjes).
Puzzelen. Sinds kort heeft ze interesse voor puzzels. Heel lang vond ze er niets aan en vond ze het vooral plezant om de stukjes in haar mond te stoppen. Maar heel plots probeerde ze wel stukjes in elkaar te passen. En opvallend, op erg korte tijd evolueerde ze behoorlijk snel. Enkele weken geleden was het maximum 4 stukken. Nu maakt ze met gemak een puzzel van 9 stukken. 12 stukken gaat ook vlot. En ze vindt het nog leuk ook, heel leuk. Grappig detail: als we suggereren dat ze haar puzzelstukje moet draaien, dan draait ze het. En hoe. 360° zodat het weer niet past natuurlijk…

Grof:
– Kan sinds deze week springen met twee voetjes tegelijk. Met steun aan beide handjes weliswaar.
– De trap opgaan. Het liefst zoals een grote met haar handje aan de nog veel te hoge leuning en niet met de handjes op de trap.
– De trap afgaan. Het liefst zoals een grote met haar handje aan de nog veel te hoge leuning en niet op haar poep schuivend.
– Van een niet te hoog trapje stappen zonder steun
Dansen! Onbewust als ze om ’t even welk deuntje of liedje hoort. Met de poep heen en weer zwieren, armen afwisselend naar boven gooien en tegelijkertijd rond eigen as draaien, hoofdje overdreven heen en weer bewegen, één arm omhoog en rond haar eigen as draaien. Keischattig. Zoals bijna elke dansende peuter keischattig is eigenlijk.
Klimmen. Overal. Op elke zetel, elke stoel, haar eetstoel, schommelpaard,… Een van haar favoriete bezigheden is zich met haar ganse lijf tegen haar Nijntje-zeteltje gooien zodat het zeteltje naar achter kantelt en ze zich op de grond kan laten ‘glijden’. En hopelijk niet head first op de tegelvloer. Of: zeteltje tegen de salontafel, op de salontafel klimmen en zich langs de zetel terug op de grond laten glijden. Geestig dat ze dat vindt.

Eten

– Wat een zaligheid! Marie eet bijna alles. En graag. Wat een verschil met Nora. (maar we gaan niet zagen, want Nora maakt ook spectaculaire vorderingen wat haar eetgedrag betreft). Het liefst van al eet ze droge pasta. Massa’s kan ze daar van eten. En als haar eigen bord pastaloos is en ze moet te lang wachten op een nieuwe portie, rekt ze zich in duizend bochten om pasta van ons bord te vissen. En groot gelijk heeft ze, pasta zonder saus is superlekker.
– Ze eet zelfstandig. ’t Is te zeggen: ze .wil.alleen.maar.alleen.eten. No help wanted. O wee als je uit macht der gewoonte haar vlees een beetje mengt tussen haar patatten en groenten. Drama! De truuk is: haar zelf laten proberen en sukkelen tot ze zelf doorheeft dat het niet goed lukt en ze zelf om hulp vraagt. Dan mag het wel.
– Papflesjes zijn al lang verleden tijd. Al vanaf ze 15 maanden was. Ze drinkt nu melk uit een beker bij haar broodmaaltijd. Waardoor ze jammer genoeg bijlange niet aan de halve liter melk komt wat eigenlijk aanbevolen is, maar soit.

Slapen

– Tussen de 11 en 12u ’s nachts.
– Ze heeft de gewoonte om tussen 22u en 23u eens wakker te worden om water te drinken. Alleen heeft ze ook de onhebbelijke gewoonte om, als ik op haar kamer kom, extreem boos te worden en op papa te roepen. Ze wil dat papa haar komt troosten en is dan kolèrig omdat ik het ben, de tik. En ze kan haar boosheid lang volhouden: wenen, een luide: “nee! Papa komen!”, slaan op haar matrasje en weigeren te zeggen waarom ze weent. Enkel als ik haar enkele keren terug alleen laat, draait ze bij, zet ze zich recht en vraagt superzielig “water drinke”. Papa zal dat beter doen zeker, haar drinkbeker van de kast nemen en in haar mond duwen? Of ze is het zo gewoon dat de papa haar troost ’s nachts aangezien ik zo vast slaap dat ik dat nooit hoor (heerlijk!), maar manlief wel en die staat dan ook op (heerlijk!).
– ’s Morgens wordt ze rond 7u wakker, soms vroeger, zelden later. En oh wat een gemak: als we ze een paar boekjes geven in bed, kan ze zich soms nog tot één (!) uur bezighouden met het kijken in de boekjes. We horen ze dan brabbelen en vertellen en weten zo welk boekje ze aan het ‘lezen’ is. Zalig jong!
– Ze gaat zo graag gaan slapen als ze moe is. Al lachend leg ik ze in bed en 2 minuten later ligt ze al te maffen.
– ’s Middags doet ze nog een dutje van 2 uur.
– Net zoals Nora en mezelf, is het een fervent buikslapertje. Met minstens 3 tuutjes binnen handbereik. Dat laatste ben ik gelukkig wel al ontgroeid. ’t Is te zeggen: ik was een duimerke, geen tutterke. Even geheel terzijde.
– Vroeger kregen ze elk apart een verhaaltje (eentje met mama, de andere met papa) ook al gaan ze op hetzelfde uur slapen, maar we hebben dit recent aangepast. We (afwisselend manlief en ik) lezen één boekje en Nora en Marie mogen elk op toer het boekje kiezen. En dat gaat prima! En zo kan de ene ouder 10 minuutjes sneller in de zetel ploffen…

Spelen

– Topfavoriet: met de poppen spelen! We hebben twee echte stereotiepe meisjes wat het spelen betreft. Marie imiteert ons bij het spelen met de poppen, maar toch vooral Nora. Gaan wandelen met haar pop, de pop die kaka gedaan heeft, de pop die moe is en moet slapen, boekje lezen voor de pop, tuutje geven als ze weent, eten geven,… En dit alles gaat gepaard met een typisch babytaaltje met een hoog stemmetje, alsof zij de grote is die aan ’t babbelen is met een echt baby’tje.
– Een nipte tweede plaats momenteel: puzzelen! Ze krijgt er geen genoeg van en ze kan het elke dag beter en beter.
Boekjes lezen natuurlijk. Is ze heel hevige fan van. Het kapotbijten en stukscheuren van boekjes is gelukkig (bijna) verleden tijd. Dramatische expressie is haar ook niet vreemd. Als ze in een boekje een figuur ziet wenen, trekt ze zelf een grote pruillip, kijkt ze ons heel zielig aan, bijna zelf wenend en zegt dan met weer dat hoog stemmetje: “beertje wenen eh?
– Het Sinterklaaskeukentje blijft ook een voltreffer: we mogen vooral genieten van versgemaakte “poffie” (koffie)
Kleuren en tekenen vindt ze ook wel leuk, maar ze is het ook wel snel beu.
– Als ze alleen thuis is, kan ze geweldig goed en lang alleen spelen. Heel geconcentreerd is ze dan van het ene speelgoed naar het andere aan het ‘hoppen’. Soms wil ze wat gezelschap, maar vaak ook niet. Ze kan zelf echt goed manieren vinden om zichzelf te entertainen. Makkelijk!
– Als Nora in de buurt is, gaat het soms wat moeilijker. Er is voortdurend concurrentie. Als Nora met iets begint te spelen, wil Marie dat ook meteen doen. En omgekeerd! Marie kan zich dan veel moeilijker op één ding concentreren, is veel sneller afgeleid. Soms lukt het wel om haar heel gericht af te leiden met ander speelgoed waar ze zich dan wel even mee bezighoudt. Gelukkig zijn er ook steeds meer en meer momenten dat ze heel flink samen spelen. En oh wat is het heerlijk en hartverwarmend om ze dan te observeren! Ze beginnen te leren van een compromis te sluiten of van soms eens toe te geven in ruil voor iets anders, vooral Nora dan.

Karakter

– Een vrolijke mie: ze wordt al lachend wakker en gaat al lachend slapen. Een echt lachebekje. En een zotte doos. Als ze wat boos of zeurderig is en we trekken even een gekke bek, kan ze haar lach niet inhouden (ook al zou ze wel willen, zo koppig is ze wel).
– Een professioneel plantrekkertje. Ze wil weinig geen hulp, ook als iets totaal niet lukt. Ze zal kost wat kost blijven proberen tot het lukt. Bvb. een speelgoedbak opheffen ook al is ie loodzwaar, 4 dingen tegelijk dragen zonder hulp te willen. Ze is dan boos omdat het niet lukt maar wordt nog bozer als we nog maar in de buurt komen om eventueel te helpen. En als het echt, écht niet lukt, zal ze niet snel hulp aanvaarden als wij het voorstellen, maar zal ze ons pas laten helpen als ze het zélf vraagt.
– Een koleriek ding. Ze kan nog steeds heel erg kwaad worden. Veel minder in frequentie dan vroeger, maar zeker niet minder in hevigheid. Doordat ze veel meer begrijpt en vooral omdat ze haar steeds beter kan uitdrukken, is ze minder snel gefrustreerd en kwaad. Ze wordt vooral heel boos als je iets in haar plaats wil doen. Ze wil bvb. haar boterham zelf in twee snijden, met een echt mes. Wat uiteraard nog niet lukt. Maar Nora kan en mag dat, dus Marie ook. Vindt ze zelf. Drama! Hysterie! Als we het zelf doen of zelfs ook als ze samen met ons haar mes mag vasthouden. ’t Is niet goed genoeg. Ze wordt hysterisch, krijst, roept, laat mes niet los en zwiert er zelfs mee om het los te krijgen. Elke keer opnieuw.
Hoe je een koleriek Marie’tje herkent: ontblote tanden die op elkaar geklemd zijn, samengeknepen ogen, gebalde en trillende vuisten. En als ze heel kwaad is, trekt ze aan haar eigen haar of slaat ze zichzelf op het hoofd.
– Maar ook een knuffelmie. Geeft makkelijk kusjes en knuffels. Vooral aan familie en vrienden, niet makkelijk aan vreemden (gelukkig). Heel typisch zijn haar schouderklopjes: tijdens een knuffel klopt ze letterlijk met haar handje een paar keer op onze schouder. Superlief. Zelf houdt ze van: nekkusjes, blaaskusjes, blazen door haar haartjes, buik en voetjes kriebelen.
Spreekt met haar gezicht. Rollende ogen, overmatig fronsen, hoofd wegdraaien als ze betrapt is maar wel nog lonken met haar ogen, haar typische blik als ze iets wil doen wat niet mag: een brede lach, hoofdje schuin en: ‘Majie mag niet eh‘ terwijl ze toch rustig voortdoet.

Sociaal

Extravert naar andere kindjes toe. ’t Is te zeggen: ze wijst, roept “kijk, kindje” of “kijk, beeeebieeee”. Gaat er vaak wel naartoe en staat er dan naast wat (onnozel) te lachen.
– Ook Vriendelijk en open naar volwassenen (als mama of papa in de buurt is): lachen, zwaaien, wijzen, “kijk, e meneerrr eh mama”, “kijk e efrouw”. Als ze teveel in de buurt komen, stopt ze met lachen,  kijkt ze weg, trekt ze een verlegen mondje en verstopt ze zich.
– Haar grote idool is Nora. Ze fleurt op als ze haar grote zus ziet, imiteert haar in alles. Maar er is ook veel concurrentie en jaloezie tussen elkaar.
– Gaat supergraag naar de crèche, bij Leen en Vicky. Meestal spurt ze naar de voordeur als we zeggen dat ze mag gaan spelen bij Leen en Vicky. En daar gedraagt ze zich voor-beel-dig: speelt flink, alleen of met andere kindjes, kan zich heel goed bezighouden, is enthousiast en vrolijk, eet en slaapt goed. Ze is enkel eens luidruchtig als een ander kindje iets van haar afpakt. Ze zal zich niet laten doen.

Zindelijkheid

Dat is nog gene vette. Eén keer kaka op potje in de crèche, één keer bij ons. Waarschijnlijk een toevalstreffer. Ze vraagt soms zelf om op potje te gaan… toevallig net nadat Nora geweest is. Puur imitatiegedrag, onafhankelijk of haar blaas vol zit of niet. Nuja, zelf zijn we er ook nog niet echt mee bezig. Het beperkt zich tot het frequent zeggen dat ze pipi en kaka op potje moet doen. We zetten haar nog niet zelf op het potje op geregelde tijdstippen. Dat is misschien iets voor de paasvakantie ofzo. Als ’t weer wat beter is. Ik heb ook nog niet het gevoel dat ze zelf al veel signalen geeft dat ze er klaar voor is. Ze heeft nog tijd. Nog tot 8 november 2010 :)

Ze doet dat goed, ons jongste patat.

Lachen of bleiten?

6 maart 2010

Vandaag was het Marie’s verjaardagsfeestje 1 voor de familie van manlief, een grote gezellige bende. Ik had een grote (prinsessen)biscuit besteld bij de bakker en wou nog een extra taart erbij. Vorige keren bestelde ik gewoon een extra taart maar nu wou ik zelf iets bakken. En Dr Oetker heeft blijkbaar iets nieuws: een bakmix voor apple-crumble. Ideaal. Donderdag een Collect&Go’ke gedaan (oh wat vind ik dat een handig systeem!), ik dacht dat ik de bakmix in mijn winkelwagentje had geklikt, maar vrijdagavond bij het uitladen van de boodschappen bleek dat dus niet het geval te zijn. Tedju! Deze voormiddag naar den Delhaize gereden in de veronderstelling dat ze dat daar ook wel zouden hebben. Niet dus. Dan maar zelfrijzend bakmeel meegenomen met het lumineuze idee om dan gewoon zelf appeltaart te bakken. Aja, een echte koekjesfee zijnde. Moeha.
Wat gezocht naar recepten maar omdat de tijd drong (in 3 uur tijd moest ik eten (maken), taart bakken, tafels klaarzetten en nog wat dingetjes voorbereiden), is het een eenvoudiger recept geworden: appelcake uit ‘Ons Kookboek’ (dé keukenbijbel).

Nora mocht zelfs meehelpen. En ze mocht een beetje deeg proeven. Maar ze trok een heel vies gezicht. “Ni lekker, mama”. Allez, wadistnu, dochter. Doe nu ni raar, das wel lekker. Suiker en boter en rozijnen, slecht kan dat niet zijn. Dus doe normaal. Dacht ik. Ik negeerde haar reactie en dacht dat het weer wat kuren waren. Tot Jurgen proefde en heel voorzichtig vroeg of ik zeker was dat ik maar een snuifje zout gebruikt heb. “Ehm, ik heb géén zout gebruikt” Kleine minuut stilte. Jurgen: “Ge zijt toch zeker dat ge suiker erin gedaan hebt en geen zout?”. “Euh neen, nu niet meer…“. De suiker en het zout zitten in twee identieke glazen bokalen. Niet slim, neen, kweethetwel. Met krijt staat wel genoteerd wat het is maar dat stom krijt is snel weggeveegd.
En ja, ik had 250 gram zout in het deeg gekieperd in plaats van 250gr suiker. En man, slecht dat dat smaakt, ma slecht!

Ik zweer het u, ik wist niet of ik op dat moment moest lachen of bleiten. En ik heb dan ook beide gedaan.
En nadien ben ik ‘gewoon’ herbegonnen. In sneltempo. Ik kan ondertussen heel snel dingen afwegen en mixen, jong!

De tweede versie appelcake met rozijntjes was wel heel lekker! Op twee kleine stukjes na is hij helemaal opgegeten.

Als er iemand trouwens lekkere, eenvoudige (héél eenvoudige) receptjes heeft voor appeltaart of appelcrumble: gimme! Please :)

Feestvarkentje

2 maart 2010

Marie’s dagje in ’t kort:

– Nora en ik  kwamen vanmorgen al zingend Marie’s kamer binnen. Marie keek eerst heel verbaasd, tot haar frank viel (aja, want we hebben gisteren slechts 47 keer gezegd dat ze morgen jarig is) en er een zalige brede lach op haar gezicht verscheen. Glunderen dat ze deed! Dat, gecombineerd met het enthousiasme van Nora tegenover haar lieve kleine jarige zus, deed me helemaal smelten. Mijn dag kon al niet meer stuk.

– Marie vindt het zalig om in de belangstelling te staan. Wie niet? Vrolijk en goedgezind dat ze vanmorgen was, niet te doen.

– Marie corrigeert ons als we “Happy Birthday” zingen.  Happy Birthday to you, in de wei staat een koe en de koe zegt I love you BOE! Al schaterend roept ze dus “boe”, elke keer opnieuw. En gelijk heeft ze, een koe die “I love you” zegt, komaan seg.

– Marie’s reactie als we zeggen dat ze jarig is: eerst “iepiep oeja!” en meteen nadien: “(a)dootjes!”.

– Haar gezichtje was goud waard toen ze de muffins zag die ze mocht meenemen naar de crèche om te trakteren. Ze heeft er in totaal bijna 3 opgevreten. En wij ook eigenlijk :)