Gracias!

Dank u! Danke Schön! Merci! Thank you! voor de massale en lieve felicitaties! Zowel hier als op FaceBook en Twitter. Ge hebt geen idee hoe blij een mens daarmee kan zijn. En ontroerd. Maar dat laatste is niet zo moeilijk, ik bleit om alles nu. En voor ik zwanger was, was het al zo erg. Hormonen, don’t you just luv them.

Grappig hoe veel van jullie onze gezinsuitbreiding niet zagen aankomen. En logisch ook, aangezien ik hier eigenlijk nooit openlijk gesproken heb over hoeveel kindjes we op de wereld wouden persen (nuja, ‘we’… het persen is tot nader orde toch nog vooral mijn taak). Wij hebben het gelukkig wel zien aankomen. We wouden altijd al 3 kinderen eigenlijk, op voorwaarde dat we geen onhandelbare, onuitstaanbare, karaktergestoorde monsters creëerden. Gelukkig valt dat – tot nu toe – geweldig goed mee. Alleen wou ik nu wel een leeftijdsverschil van meer dan 17 maanden en leek het me ideaal om een derde patatje in huis te hebben wanneer ook ons tweede patatje overdag op school is. Dat het een nipte planning is (Marie 8 november naar school, Kamiel voorzien voor 18 november), was ietsje minder voorzien. Een maandje later mocht ook wel. Maar we klagen niet, oh neen! Ook al is het al de derde keer, het blijft een zalig gevoel: die positieve test, de buik zien groeien, het idee van een groeiend wezentje in mijn buik en on top of the bill: de eerste echo. Echt, die angst en zenuwen die op de top gedreven worden (en ik ben al zo een stresskip) om dan zo een klein grijs vlekje te mogen zien op een tv-scherm en vooral, een hevig flikkerend hartje en dan de angst die verandert in euforie en opluchting: zalig!

En ehm neen, Kamiel zal niet echt een Kamiel worden, vrees ik. Ook al vind ik het zelf ook een heel mooie naam. Maar we hebben al een andere geweldige jongensnaam, ha! Al lang eigenlijk. Ge zijt controlefreak of ge zijt het niet natuurlijk. Een meisjesnaam hebben we ook al, alleen is den echtgenoot er nog niet hélemaal van overtuigd, maar dat komt nog wel.
Tenzij ik tegen half november de naam Kamiel zo gewoon geworden ben dat mijn derdegeborene niets anders dan Kamiel kan heten. Nora, Marie en Kamiel. Wie weet. Hoewel, Otje van Annava werd ook een Emiel en geen Otje, aha! Trouwens, Annava, als het gemis te groot wordt: gewoon aan toegeven he ;p

En, inderdaad Elke, we weten uiteraard absoluut nog niet of Kamiel een jongen wordt of een meisje. Op 8 weken een geslachtsdeel echogewijs kunnen zien zou wel heel straf zijn. Zelfs voor onze geweldige gynaecologe.
Neen, het leek me gewoon leuk om, twee dochters hebbende, een jongensnaam als codenaam te gebruiken. Niet omdat ik per se een zoon wil nu of zo. Een derde meisje op rij lijkt me even super. Maar over voorkeur enzo later meer! Alsook over het wel of niet op stelten zetten van mijn maag door die fantastische stormvloed aan hormonen. En over de meisjes die het weten en hun reacties erop.

Stay tuned!

Explore posts in the same categories: Kamiel

7 reacties op “Gracias!”

  1. Inge Says:

    Dit was het dus het 3e gelijkaardig nieuwsje op 2 dagen tijd. Telkens een klein steekje door mijn hart, maar ik gun het jullie allemaal van harte, mijne tijd komt nog wel (terug), HA! Geniet van dit kleine wormpje in je buik…

    Enne…

    Als ik mijne embryologie vorige week goed geleerd heb, is het zelfs onmogelijk om op 8 weken al te zien of het een jongen of een meisje wordt, aangezien de uitwendige (en inwendige) geslachtsorganen nog volop aan het vormen zijn!

  2. miestaflet Says:

    Aha, ik hoopte stiekem op wat tips om manlief te overtuigen maar jullie zaten al altijd op dezelfde lijn.

    Nora gaat dit nu echt wel beseffen dat ze grote zus wordt he!

    En ik vind ook dat Annava gewoon moet terugkomen ;-)

  3. tricky Says:

    oh, heb hier even groot nieuws gemist… wat leuk, een 3de patatje in wording!
    heerlijk, geniet er maar van…

  4. Lieve Says:

    Wijs hé! En amai, al naampjes, hier is dat nog altijd een probleem. Moest Hummel/Bruce zijn beentjes nu eens een klein beetje willen open doen (excuus voor de vrijpostigheid) komende donderdag: het zou een hulp zijn. Dat belooft, nu al zo lastig doen :D

    En wat het ook wordt: een jongetje er bij of 3 leuke dametjes, het wordt geweldig, daar ben ik zeker van!

  5. Tess Says:

    Ik moet eerlijk gezegd toegeven dat ik geschrokken was toen ik je zag, ik had het echt niet verwacht. Maar zoveel te beter natuurlijk voor jullie!

    Succes trouwens met je man te overtuigen van je naam. ;-)
    En hopelijk gaat je misselijkheid snel over!

  6. buddykids Says:

    Leuk om lezen, z een blogje dat overloopt van gelukzaligheid.

  7. Linda Says:

    zo! zomaar voor ’t eerst op je weblog en meteen patsboem fantastisch nieuws!!! gefeliciteerd ! nu meot ik je natuurlijk blijven volgen, want hier ook een klein prulke in de buik…verwachte datum 10-10-10..


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: