Archief voor juli 2010

Rood met witte stipjes geeft weg!

27 juli 2010

In de webshop van rood met witte stipjes kan je prachtig mooie spulletjes kopen. Van stofjes tot schattige retrokaartjes tot geweldige blikken dozen.

En nu doet de blogster in kwestie een geweldige give-away: een ongelofelijk mooie bloemetjesring! Oh wat zou ik die graag winnen :)

Waag ook je kans, zou ik zo zeggen. Alhoewel, dan zijn mijn kansen minder natuurlijk…

Doelmatige Fusie

25 juli 2010

Het is hier Huize Patatjes de gewoonte geworden om de kinderkamers pas te schilderen en af te werken als de slaapkamerbewoners al 2 jaar zijn of ouder. Nora was zelfs al ruim 3 jaar. Marie is nu bijna 2,5 jaar en haar slaapkamer is eindelijk wat meer ingericht én geschilderd. Voordeel is wel dat ze allebei de remake van hun slaapkamer bewust meegemaakt hebben. Niet dat ze zelf mochten kiezen, dat doen wij vooralsnog nog.
Hoewel Nora natuurlijk wel meer dan een beetje blij was met haar roze kamer. Een kleur die ze ongetwijfeld ook zelf zou gekozen hebben. Marie heeft een blauwe kamer. Oceaanblauw. Of: ‘Doelmatig’ volgens de kleurnaambedenkers van Histor. Gecombineerd met lichtgrijs (Fusie). Ik had het grijs wat donkerder verwacht en gewild, maar evengoed ben ik toch heel tevreden met het resultaat. En ook Marie is heel enthousiast over haar blauwe kamer. Het past ook mooi bij haar witte meubels, ook al kan je dat niet zo goed zien op de foto’s. Ze heeft een grote witte kleerkast en een witte ladekast. Haar wit groot bed staat nog in een Ikeapakket te wachten om ineengeknutseld te worden. Ik zou haar eigenlijk nu wel al in een groot bed willen zien slapen maar we gaan toch nog wachten tot september. Dan mag het houten spijlenbedje naar onze slaapkamer verhuizen voor Kamiel.

En binnenkort krijgt ze ook echte (fuchsia) gordijnen in plaats van een dekbedovertrek dat tegen het raam geplakt is. ’t Is al een verbetering want tot enkele dagen geleden was het aluminiumfolie dat tegen het raam gekleefd was dat dienst deed als gordijn…

Koleirige tik.

24 juli 2010

Marie is a girl with a temper. Dat was al zo van toen ze geboren werd. Toen werd ze hysterisch als ze moe was of ongewild wakker gemaakt werd. En nog hysterischer als we haar wouden troosten.
Nu wordt ze boos voor om het even wat haar niet aanstaat. Ook voor onnozele, kleine, pietluttige dingen. Een puzzelstukje dat je verlegt omdat het in de weg ligt, ongevraagd speelgoed opruimen als ze met iets anders bezig is (maar zelf opruimen wil ze ook niet natuurlijk), eten op haar bordje wat bijeen schrapen zodat ze gemakkelijker zelf kan scheppen, haar eten snijden, de tafel afruimen als zij nog aan het eten is (maar de rest al een kwartier gedan heeft), haar kleedje wat goed trekken, een pluisje van haar arm halen,… Allemaal redenen genoeg om buiten proportie hysterisch te worden, te tieren, te krijsen, te brullen, met bestek te gooien of met iets anders dat op dat moment binnen handbereik ligt, te schoppen, te stampvoeten. “Neen, niet doen!” , “neen! laat mij gerust!”, “neen, domme mama!” of – hou u vast – “neen, e-domme!” zijn kreten die hier momenteel schering en inslag zijn. Een paar weken geleden vooral van Nora, nu van Marie.

En koppig is ze ook. En een eersteklas plantrekker.
Zo bakte papa vandaag een eitje. Maar Marie wou een gekookt eitje. Niet omdat ze dat per se lekkerder vindt, wel omdat we een eierdopje hebben in de vorm van een kuikentje en dat vindt ze geweldig. Sindsdien wil ze enkel een ei dat in dat houdertje past. Maar een gebakken ei past daar niet in. Maar dat was buiten Marie-poppemie gerekend. Na een fikse huilbui en afzondering op de speelmat, kwam ze terug aan tafel en begon ze haar stuk gebakken ei met een verbeten trek rond haar mond en nog steeds een beetje boos in stukjes te scheuren… en in dat eihoudertje te proppen. En proppen was het, want haar volledig stuk moest.in.dat.dopje.geraken. Helemaal. En het is haar gelukt ook.

Daarna was ze de volle 3 minuten rustig. Tot ze weer hysterisch werd omdat ze ook een boterhammetje moest eten bij dat ei (the horror!). En nadien omdat ze haar boterham niet helemaal alleen mocht smeren. En nadien omdat ze het velletje van de salami niet over haar hoofd mocht trekken. En nadien omdat ze enkel salami at en geen boterham en de salami afgenomen werd.

En nadien was ze blij want ze mocht eindelijk gaan slapen. En wij waren zo mogelijk nog blijer! Ze is trouwens behoorlijk trots op haar vers geschilderde slaapkamer. Waarover later meer :)

22.5 weken

20 juli 2010

Gisteren hadden we eindelijk nog eens een date in Gent met Kamiel. We waren uiteraard benieuwd of ons parasietje nog steeds goed groeit en of alles nog goed ontwikkelt. Maar we waren toch VOORAL benieuwd of onze derde nazaat eindelijk eens ging tonen met wat voor geslachtsdelen hij/zij gezegend is.

En we werden alweer gerustgesteld. Kamiel groeit goed (530 grammetjes), mooie symmetrische hersenhelften, een intacte bovenlip, goeie niertjes, maagje en een prachtig flikkerend hartje. En extreem beweeglijk! De gyne schrok er zelf van. Tijdens de echo was het heel moeilijk om een stabiel beeld te krijgen van om het even wat en ik voelde het zelf ook heel erg goed dat meneer/mevrouw feestje aan het houden was in mijn buik. Nummertje 3 beweegt eigenlijk bijna de ganse dag door, ongelofelijk. Enkel in de voormiddag is het wat rustiger. De namiddag is zijn/haar piekperiode en ’s avonds kan hij/zij er ook wat van! Jurgen kan de stampjes al goed zelf voelen ondertussen en we zien mijn buik ook wiebelen als Kamiel wiebelt of schopt. En dat, beste mensen, dat blijft echt zalig en wonderlijk om te zien, te voelen en te beleven. Zelfs de derde keer. Ik denk dat ik dat nog het meeste ga missen, die enthousiaste tekens van ongeboren leven.

Met mezelf gaat het ook redelijk goed. Wel af en toe last van bandenpijn en snel buiten adem, maar gelukkig nog geen echte tekenen van bekkeninstabiliteit waar ik bij Marie wel last van had. Oh, en een lage bloeddruk blijkbaar, slechts 90/70. Vandaar dat ik me af en toe zo licht en ijl voel in mijn hoofd en zo snel futloos. Ik had zelf de link nog niet gelegd eigenlijk. En dat warme weer doet de bloeddruk ook wel wat dalen natuurlijk. Maar beter een te lage dan een te hoge bloeddruk, ook zwanger zijnde. En ik moet ijzerpillen innemen, bah.

Ah ja, en we weten ook of het een jongen of een meisje wordt!  En Nora en Marie weten het ook, want ze waren erbij. En wij zijn ontzettend blij! Blij met wat het wordt (uiteraard), blij dat we het eindelijk weten en blij omdat het nu weer een beetje echter wordt. Ein-de-lijk kan ik beginnen shoppen en lijstje samenstellen en kaartje en doopsuiker zoeken. Met andere woorden, ik heb nog NIETS, echt nog NIKS nieuws gekocht voor dat nieuwe baby’tje. Zelfs niet met die solden. Ik weet wel dat er veel unisex kleertjes bestaan, maar toch, ik wou pas iets kopen als ik zeker was over het geslacht. En ga nu niet gaan denken dat het een jongen is omdat ik vollenbak ga beginnen shoppen, want een derde meisje verdient ook (veel) nieuwe spulletjes, ook al heb ik al massa’s meisjesbabykleertjes.

Een van mijn eerste aankopen zal van hier komen trouwens. Ik ben gek op die jumpsuits. Met dank aan annava trouwens voor de tip indertijd. We still miss you, annava, we do!

Nora en Marie weten dus ook wat het wordt en we hebben hen niet gezegd dat ze moeten zwijgen, dus als familie of vrienden er bij hen naar vragen, weten zij het ook. Bij Nora en Marie waren we nochtans heel erg overtuigd om het geslacht geheim te houden. Maar nu zijn we het gelijk een beetje beu om geheimzinnig te doen, om op onze woorden te letten en constant met vragen en voorspellingen bestookt te worden. Anderzijds wordt een deel van het mysterie zo een beetje te gemakkelijk doorprikt. Hoewel het toch wel spannend blijft, ook al is het geslacht bekend. De naam blijft – uiteraard – wel een verrassing. Want jaja, we hebben al zo goed als zeker een naam!

Hier zal ik het hoogstwaarschijnlijk ook wel bekend maken, want typen in hij/zij, zijn/haar is toch wel een beetje lastig en omslachtig. Maar nu nog niet. Eerst krijgen familie en vrienden de kans om het van ons of van onze dochters zelf te horen.

En als je echt niet kan wachten: come and ask Nora! :)

Bospark Wolfsven

17 juli 2010

We hebben 5 daagjes bij onze noorderburen vertoefd. Meer bepaald in een RoomPot vakantiepark vlakbij Eindhoven. Een park met zwembad, speeltuin, zwemvijver en speelstrand. In een klein maar gerieflijk huisje met een gezellig terrasje in een prachtige omgeving. Gecombineerd met prachtig en (niet té) warm weer. Vooral dat laatste was een heel grote meevaller natuurlijk.

En het heeft deugd gedaan, amai niet! Vooral alles op het gemakje kunnen doen, zonder stress of tal van verplichtingen. Niets moet, alles kan. Echt heerlijk. En genieten van elkaar en van onze meisjes natuurlijk. Als zij content zijn, zijn wij dat ook.  Hun glunderende gezichtjes en hun wild gespetter in het water, hoe ze samen een riviertje in het natte zand maken en het vullen met water, hun gegibber om alles en niets, … Intens geluk, echt waar. De ruzietjes, de onverklaarbare hysterische huilbuien en het tegendraads gedoe, zowel van de oudste als van de jongste, daar hebben we het nu even niet over natuurlijk.

Water, zon en strand. Veel meer hebben ze voorlopig nog niet nodig, die twee patatten van ons. En een ijsje op tijd en stond.

Onze batterijen zijn weer volledig opgeladen!

Oh, deze foto wil ik jullie ook niet onthouden. Nora was enorm teleurgesteld toen de verborgen schat in het schatkistijsje geen tattoo bleek te zijn, maar een ordinaire sticker. Gelukkig en geheel toevallig zaten er in mijn rugzak nog enkele tattoo’s van kabouter Wesley die onlangs bij Humo zaten.

Ongelofelijk stoer toch, niet? ;)

Beveiligd: Bevallingsverhaal Marie

8 juli 2010

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Beveiligd: Bevallingsverhaal Nora

8 juli 2010

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in: