Archief voor augustus 2010

50 stukjes

31 augustus 2010

Marie heeft het toch wel getroffen als tweede kind. Niet alleen heeft ze ons om dingen te leren, maar ze heeft – in tegenstelling tot Nora – nog een meer invloedrijke, belangrijkere, interessantere leerschool: Nora, haar grote zus. Nora die haar grote voorbeeld is en die ze constant wil imiteren. In alles: woordenschat uiteraard, maar ook in haar mimiek, dansen, zingen, in de manier waarop ze zich boos maakt, in haar fantasiespel. Echt ongelofelijk.

Ongelofelijk ook hoe snel en makkelijk ze zo dingen leert en oppikt. Nora was eerder gemiddeld qua woordenschat en praten op 2,5 jarige leeftijd, terwijl Marie echt wel verbaal sterk is. Een heel uitgebreide woordenschat, heuse volzinnen maar ook redeneringen waar we soms versteld van staan.
Ook terwijl ze tekent en kleurt, kijkt ze naar Nora om te zien hoe zij tekent en kleurt, wat ze tekent, hoe ze haar potlood of stift vasthoudt enz. Momenteel is ze fan van knippen en plakken. Kleine stukjes papier knipt ze uit (en ze doet dat goed) die ze dan op een groter stuk papier plakt. En tekenen. Meestal nog lijnen en cirkels maar ook ballonnen! Een ovaal/cirkel met een streepje aan. Haar allereerste concrete tekening.

Maar wat ons nog het meest verbaasde, zijn haar puzzelvaardigheden. Nochtans, tot ze een jaar of 2 was, interesseerde het haar niet zoveel, die puzzels. Maar plots, echt via een sprongetje, had ze er wel interesse voor en kon ze het heel snel redelijk goed. Nu zijn puzzels met 16 stukken een lachertje. Vanaf 24 stukken begint het wat interessant te worden.

En zo verbaasde ze ons afgelopen weekend door een Hello Kitty-puzzel te maken van 50 stukjes. Helemaal alleen.

Ok, ze had hem ervoor wel al een aantal keer gemaakt met een beetje hulp van ons, dus het was geen nieuwe onbekende puzzel meer, maar toch!

’t Is blijkbaar iets genetisch, want Nora was ongeveer op dezelfde leeftijd ook al zo gefascineerd door puzzels en was/is er ook vrij goed in. Er zou een link zijn met later sterk te zijn in rekenen en wiskunde. De genen van de papa overheersen dus. Alweer :)

Advertenties

28 weken en een klets

30 augustus 2010

En dit is de buik momenteel:

Ik vind hem – alweer – best nog meevallen om 6 maand (zes maanden al, mensen, nog maar 3 maandjes!) te zijn. Hoewel, vergeleken met een 3-tal weken geleden is er toch sprake van zekere progressie. En aan de bandenpijn te voelen de laatste dagen zal hij heel binnenkort plots nog dikker worden. Hallelujah.

En hoe vlot de zwangerschap ondertussen? Wel, redelijk goed eigenlijk, geen grote kwaaltjes.

– De rugpijn wordt wel steeds meer uitgesproken. Zeker na belasting. Ambetant is dat momenteel de kleine dingen al belastend zijn: vegen, stofzuigen, lang rechtstaan, veel bukken, lang stappen, Marie pakken,… Zakken en dozen naar de zolder sleuren via een zoldertrap in een zolderluik en op zolder bakken verplaatsen en versleuren zijn misschien dingen die ik nu best wel probeer te vermijden. De avond erop was ik net een kreupel oud madammeke.

– Sporadisch voel ik tekenen van bekkeninstabiliteit opkomen. Scherpe pijn in rechterbil bij rechtstaan en beginnen stappen. Pijnscheuten in schaambeen (uhuh…).  And me not like! Bij Marie had ik daar toch serieus last van. Enige geruststelling is dat bevallen een geweldige remedie is hiertegen…

– Snel, heel snel moe. En buiten adem. De trap op gaan is aan een slakkentempo om te vermijden dat ik piep en puf als ik boven ben. Soms moet ik Marie naar boven dragen en dat is helemaal een beetje doodgaan.

– Af en toe een gespannen buik. Ook pijnloze harde buiken, vooral in bed als ik me met alle moeite van de wereld wil draaien en waarbij dat worstkussen altijd vreselijk in de weg ligt. Maar zonder kan ik nog moeilijk slapen.

– Olifantenpoten! Vreselijk. Als ik regelmatig wat rondstap, valt het redelijk mee. Maar als ik een ganse tijd stilzit of -sta zwelt vooral mijn linkervoet mottig op. En krijg ik mijn slipper niet meer aan of uit. Slipper ja. Of mijn Birkenstocks. Dat is het enige dat ik nog kan dragen. Niet alleen omdat mijn voeten dikker zijn, maar ook omdat ik het mij ontzie om gesloten schoenen aan te doen: bukken, vooroverbuigen, gesp of richts dichtdoen, zorgen dat ik mijn evenwicht niet verlies. Het lukt allemaal niet meer zo goed. Laat ons hopen dat het nog een warme nazomer wordt. Of dat Birkenstocks met kousen plots hip worden. But i doubt it.

– Hoewel, ook niet té warm, want ik zweet me nu al onnozel. Als een paard. Of een rund. Je kiest maar. Ook met dat frissere weer heb ik nog niets anders gedragen dan t-shirts met korte mouwen en dan heb ik het nog te warm. Ook nu ja. *puf puf* Vreemd, dat fenomeen kan ik me eigenlijk niet herinneren van de vorige twee zwangerschappen.

-Wat ook nieuw was in deze zwangerschap is de verplichte suikertest op 26 weken. Nooit moeten doen. Nu dus wel: een al bij al een niet zo’n heel slecht drankje moeten drinken, een uurtje wachten in St Lucas (leve Stieg Larsson) en dan bloed laten prikken. Alles was in orde trouwens. Niet dat ik me veel zorgen maakte eigenlijk.

– Een beweeglijke baby! Ik voel de ganse dag door wel beweging, maar vooral zo rond 15u en ’s avonds rond 22u is het big party in de buik. Ik voel mij letterlijk heen en weer schudden van het geschop, getrappel en gewiebel. ’s Morgens zo rond 8u is hij/zij het rustigste. En ’s nachts word ik er gelukkig nog niet wakker van. Houden zo, Kamiel, houden zo. Please. Ook na het naar buiten komen, als ’t even kan.

– Af en toe brandend maagzuur. En slokdarmkrampen. Op dit eigenste moment zelfs. Heel lastig en pijnlijk, i tell you.

– En ijzerpillen. Maar dat had ik al eens gezegd, geloof ik. En ik hou niet van die ijzerpillen, echt niet. Ze maken mijn darmen lui om het eens proper te zeggen. En daar krijg ik behoorlijk last van.

– Voor de rest geniet ik echt enorm van mijn bolle buik, van het bewegend mini-mensje in de buik en van het zwanger zijn. Zeker omdat het heel heel heel heel erg waarschijnlijk de allerlaatste keer is… En ik ben nog steeds graag zwanger, ja. Ondanks het steeds regelmatiger wordende gezucht en geklaag :)

En vanaf woensdag is het weer voltijds werken. Na een jaar halftijds gewerkt te hebben en na twee maanden vakantie. ’t Zal een serieuze aanpassing zijn, ook al is het maar voor 2 maanden. Het idee van elke dag te moeten gaan werken, de kindjes enkel in het weekend een ganse dag te zien, Nora in de week niet meer kunnen gaan halen van school,… het zorgt toch een beetje voor een knoop in mijn maag. Tegelijkertijd kijk ik er ook wel heel erg naar uit, ik ben echt niet geknipt als thuisblijfmoeder. En eerlijk, die zomervakantie duurt mij toch ietsje te lang. Ook voor Nora trouwens. Twee fantastische meisjes elke dag bezighouden en in de weer zijn voor die prachtige patatjes, gecombineerd met een dikke buik, het zorgde af en toe voor heel drukke, vermoeiende, lastige dagen. Maar gelukkig ook heel vaak voor plezante, gezellige dagen waarop ik volop heb genoten van mijn twee supermeiden. En dat nemen ze me alleszins niet meer af. Ik ga ze verdorie missen.

Maar hey, vanaf 1 november ben ik weer thuis tot ongeveer april 2011. Dus ja, ik zwijg en stop met klagen ;)

P.S. Zelf foto’s proberen maken met behulp van een fototoestel (duhuh) en een spiegel en zonder flits, het levert soms grappige arty foto’s op. Zoals deze:

Over billekes en broekskes.

25 augustus 2010

Niets zo koddig als peuterbillekes gehuld in een fleurig onderbroekje. En sinds een paar dagen hebben we hier twee kadeekes in onderbroek rondlopen. Want ons Marie-poppemie is (zo goed als) droog overdag! Joepie de poepie!

En ze heeft ons alweer verrast. Heel lang leek het erop dat ze absoluut geen interesse had voor het potjesgedoe. Of dat ze niet wou. Toen het zo heet was in juli heb ik haar één dag in broekje laten rondlopen. Resultaat: 6 ongelukjes in 4 uur. Om het half uur een plasje op de grond/het terras van de buren/ons terras. En als ze op vraag op potje ging zitten, was het niets. Te vroeg dus, dacht ik. Ze zal zelf wel een signaal geven als ze er wel klaar voor is. Stiekem hoopte ik dat dat signaal wel voor 8 november, haar eerste schooldag, zou komen. En even stiekem was ik bang dat dat niet het geval ging zijn omdat het haar allemaal echt niéts zei. Ze zei nooit dat ze pipi in haar pamper had gedaan, ze vond het nooit erg dat ze met een zeiknatte pamper rondliep en onze vraag om eens op haar potje te zitten werd steevast met een kordate “Neen!” beantwoord. She couldn’t care less.

Maar kijk, wat ze zeggen klopt dus wel degelijk: dat zindelijkheidstrainingsgedoe kan nogal heel plots verlopen. Vorige week was ze een dag bij mijn moeder en zei ze ineens dat ze pipi moest doen. Aangezien ze dit zei vlak voor dutjestijd, dacht mijn mama natuurlijk dat het een truuk was om het slapen uit te stellen. Maar ze zette Marie toch op haar potje en hoera hoera, ze deed effectief een plasje. En van dan af hebben we haar eigenlijk altijd in slipje laten lopen. En het proces verloopt niet geleidelijk maar in grote sprongen. Ze heeft sinds dan slechts één ongelukje gehad. En de laatste 5 dagen niets van ongelukje. We zijn maandag zelfs naar Planckendael geweest met een pamperloze en ongelukloze Marie! Enkel op de terugweg hebben we haar een pamper aangedaan, aangezien ze na 5 minuten al aan het knorren was in de auto.

Dit alles lukt voorlopig wel enkel nog als we haar om het uur vragen om op haar potje te gaan. Laatste dagen zit er al eens anderhalf of twee uur tussen. En bijna elke keer doet ze een mooi plasje. En belonen we haar uiteraard. In begin met een snoepje, maar eens ze aan 7 plasjes per dag zat, hebben we dat subtiel veranderd naar een sticker waar ze ook heel content mee is gelukkig.
Zelf zegt ze het nog niet dat ze moet plassen, maar dat komt ongetwijfeld wel.

Het weze trouwens duidelijk dat het énkel over pipi op het potje gaat. Kaka wordt nog consequent in de broek gedaan. Jammer maar helaas. Op de meest ambetante momenten eerst natuurlijk. In de McDonalds bijvoorbeeld. In dat speelgedeelte met die buizen waar ge, als uw kind helemaal naar boven is gekropen, als volwassene niet meer aankunt. Gelukkig was het toen een mooie harde, droge kaka die geen sporen naliet. Vandaag was het wel platte kaka, joy joy. Ik bespaar jullie de stinkende, vorte details…

’t Is te hopen dat het geen broekschijterke blijft ;)

Give Away x 2!

18 augustus 2010

Het is de tijd van Give Away’s in blogland! Niet door mij, ik ben niet zo creatief aangelegd, maar wel door twee (jaja, 2! Dubbele kansen, komt dat zien!) andere blogsters:

1. Melissa Milis die echt prachtige dingen kan maken én nog eens mooie foto’s maakt ook. En nu geeft ze weer supermooie dingetjes weg. Het is de tweede keer dat ik meedoe aan een Give Away bij haar. Tweede keer, goeie keer? Ik hoop van wel!

2. Ilse, aka 44 die hele mooie, originele hebbedingetjes vindt en deelt op haar blog. En drie van deze hebbedingetjes geeft ze weg nu. Als dat niet fantastisch is! Ga maar snel eens kijken en kiezen

Succes! (Allez een beetje, want ik wil ook :) )

“Wat hebben we vandaag geleerd?”

16 augustus 2010

Er is momenteel één tv-programma waar we onze dochters gek van enthousiasme mee krijgen. Als ze de begintune horen doen ze een heus vreugdedansje. En neen, het is geen K3, geen Angelina Ballerina, geen Musti, geen Kwiskwat, geen Zandkasteel, geen Dobus, geen…

Hoewel ze die programma’s momenteel ook wel behoorlijk fantastisch vinden.

Maar hét programma waardoor ze gisteren rechtsprongen en vliegensvlug en flink begonnen op te ruimen omdat het programma bijna ging beginnen (en ze eerst moesten opruimen dus) was…

*tromgeroffel*

“S.O.S. Piet” !

Een volledig half uur zaten ze gisterenavond in trance en in opperste concentratie mee te kijken. Ongelofelijk eigenlijk. Hoewel, eigenlijk is het ook heel begrijpelijk. Want geef toe, hij kan misschien wel heel goed koken en al, maar hoe kinderachtig doet dienen nu niet op tv? En tegenover zijn keukenslachtoffers? Niet raar dat kindjes zijn gekke bekkentrekkerij en kinderlijk gedoe mooi vinden, zeker?

Ze zijn daar dus verzot op. Echt niet te doen. Jammer dat vtm dat enkel in het weekend uitzendt (zaterdagmiddag en zondagavond) want in de week zitten ze er ook ongelofelijk achter te zagen:  “Mamaaaaa, wanneer is ’t nog eens van die zotte meneer? “ vraagt Nora elke dag minstens 2 keer, gevolgd door een springende, dansende hyper-Marie:  “Jaaa, zotte meneer, zotte meneer!”

Ook grappig hoe Nora nadien constant “Plus 1, plus 2, plus 3″ zit te roepen, inclusief respectievelijk 1,2 en 3 vingertjes tonend…

Misschien moet ik ook eens een briefje sturen naar S.O.S. Piet: mijn kinders doodcontent van die zotte meneer in ’t echt te zien en laat ons eerlijk zijn, mijn kookkunsten kunnen er enkel wel bij varen… aangezien ik er vanmiddag in geslaagd ben om zelfs fish-sticks te laten aanbranden.

Not. (Allez, dat van die fish-sticks is wel waar eigenlijk.)

Girls will be girls

9 augustus 2010

Ze ging naar de bureauhoek/verzorgingshoek om een zakdoekje te nemen om haar neus te snuiten. Maar ons oudste dochter bleef verdacht lang weg en af en toe hoorde ik wat gegiechel en gefluister vanuit de bureauhoek komen.
Dus ik vroeg, zoals het een nieuwsgierige, lichtjes ongeruste moeder betaamt: “Nora, wat ben je daar allemaal aan ’t doen?
Nieeeeets ze mama, ik ben gewoon een beetje aan het prutsen. ” Gevolgd door nog meer gegiechel. Aan het prutsen. O-oh.
Oei. En is dat flink gepruts of niet zo flink?“, vroeg ik een klein beetje argwanend en vollenbak aan het denken wat er daar allemaal ligt en hoe erg de schade kan zijn: speldjes, rekkertjes, kettingen, diadeems, zalf, tandpasta, natte doekjes,…
Neen neen, ’t is grappig hoor, mama!”.

Het was inderdaad grappig en ze zag er fantastisch uit. Vooral haar verlegen gegiechel omdat ze heel stiekem de doosjes met speldjes en kettingen overhoop had gehaald terwijl ze dacht dat dat niet mocht, was best wel grappig en aandoenlijk.

En uiteraard wou ze er ook foto’s van. Meer nog, ze poseerde als een waar fotomodel/rock-ster. Let op de handjes, de heupen én de voetjes:

Na de fotosessie kon ze niet wachten om zichzelf te tonen aan een van de drie buurmeisje met wie ze al een ganse middag aan het spelen was. Even nadien kwamen  de twee meiden terug naar binnen. Nora met nog meer speldjes in haar haar, al dansend terwijl het buurmeisjes een speelgoedmicro in haar handen hield en aan het zingen was. Ze kwamen een dansshowke geven.

Die amuseren zich te pletter, de buurmeisjes. Met als enige nadeel dat Nora ongelofelijk verloren loopt en haar sierlijk verveelt als niemand van de buurmeisjes thuis is…

“Je bent ook een beetje sterk ze, mama.”

6 augustus 2010

Ik had het ding al enkele maanden geleden gekocht in het Kruidvat. ’t Was een promo en ik vond het wel iets leuks. Jammer genoeg bleef het ook enkele maanden in de berging staan wegens geen tijd om het in elkaar te steken of gewoon domweg vergeten dat er daar iets stond om in elkaar gestoken te worden. Maar omdat Nora op den duur niet alleen teleurgesteld was, maar ook boos omdat we dat speelgoedje altijd vergaten te maken, is het er toch eindelijk van gekomen.

Ik ging er eerst van uit dat dat wel een taakje is voor de man des huizes. Maar aangezien ik momenteel vakantie heb en de liefde van mijn leven terug moet gaan werken, dacht ik: “Waarom probeer ik dat ding gewoonweg zelf niet in elkaar te steken?“. Zo moeilijk zal dat nu toch ook niet zijn en als ’t echt niet lukt, laat ik het wel aan de specialist over.

Dus heb ik dit vandaag zelf ineengestoken:

Ik. Helemaal. Alleen.

En ja, elk onderdeel zat apart verpakt en moest in elkaar gevezen worden. En neen, het was geen kant-en-klaar schommelkoe. En ja, de handleiding die erbij zat trok op niets!

Eigenlijk was ik niet helemaal alleen. Neen, Nora ging mij ‘helpen’. Een soort hulp die je eigenlijk kan missen als kiespijn… Haar kwebbel stond geen 10 seconden stil, zonder overdrijven. En als ik niet snel genoeg antwoordde omdat ik aan het vloeken en zwoegen was op de handleiding die een puzzel op zich was of op een vijs die zot draaide, stelde ze de vraag gewoon opnieuw. Desnoods 20 x na elkaar.

Een kleine bloemlezing uit de 236 vragen en opmerkingen in iets minder dan een uur (want ja, zolang heeft het geduurd om dat schommelbeest in elkaar te steken):

Ooh, een koetje, zo s(ch)attig!
Mag ik ook eens draaien aan de gijs (vijs)? (Dit heeft ze toch wel 10 keer herhaald ook al was het telkens ‘neen’ als antwoord. Elke keer wat zeurderiger en zieliger).
Als je een gijs (vijs) wil hebben, moet je het zeggen eh. (Toen ze voorgaande opgegeven had en ze een kommetje uit haar keukentje had gehaald waar de vijzen allemaal in lagen)
Is ’t bijna klaar? (Na 4 minuten gezwoeg)
Als je dat kan maken, ben je ook sterk ze, zoals papa.
Als ’t niet gaat, zullen we ’t wel aan papa vragen ze, das ni erreg ze, mama.
Das wel ni leuk als ik altijd moet zwijgen hoor, mama (Nadat ik vriendelijk maar kordaat zei dat het beter ging lukken als ze eens 30 seconden stil was)
’t Duurt wel een beetje lang hoor
Ik ga ondertussen een beetje spelen eh, mama (Oef! Iets minder oef toen ze na 2 minuten al terug op mijn vingers aan het kijken was)
Kijk eens hoe speciaal ik nu zit! (Uit verveling had ze een kussen op de grond gelegd met daarop haar mini-zeteltje om op te zitten)
Pffft, ’t gaat precies niet goed eh, ’t zal niet lukken ze, mama (Aargh!)
Ah! Eindelijk! (Toen ik trots en opgelucht toonde dat de kop van die r*tkoe er eindelijk opgevezen was)
Ik heb wel al een beetje honger hoor, straks is de Donnelds (McDonals’s) dicht
Waarom zucht je zoveel eigenlijk, mama?
Amai, uw broek is precies wel al heel vuil eh
Aah ’t is klaar! Ik dacht echt dat het niet meer ging lukken ze.
Jaja, je bent ook wel een beetje sterk ze, mama (Reactie op mijn: “Dat heeft de mama toch wel goed gedaan eh!“)
’t Is wel maar een klein schommelkoe’tje eh, mama.
Maar wel leuk en s(ch)attig!

Ik weet niet wat de grootste uitdaging was: de schommelkoe in elkaar steken of het sereen verdragen van het gesupporter aan de zijlijn van dochterlief…

But I did it! Both :)