“Je bent ook een beetje sterk ze, mama.”

Ik had het ding al enkele maanden geleden gekocht in het Kruidvat. ’t Was een promo en ik vond het wel iets leuks. Jammer genoeg bleef het ook enkele maanden in de berging staan wegens geen tijd om het in elkaar te steken of gewoon domweg vergeten dat er daar iets stond om in elkaar gestoken te worden. Maar omdat Nora op den duur niet alleen teleurgesteld was, maar ook boos omdat we dat speelgoedje altijd vergaten te maken, is het er toch eindelijk van gekomen.

Ik ging er eerst van uit dat dat wel een taakje is voor de man des huizes. Maar aangezien ik momenteel vakantie heb en de liefde van mijn leven terug moet gaan werken, dacht ik: “Waarom probeer ik dat ding gewoonweg zelf niet in elkaar te steken?“. Zo moeilijk zal dat nu toch ook niet zijn en als ’t echt niet lukt, laat ik het wel aan de specialist over.

Dus heb ik dit vandaag zelf ineengestoken:

Ik. Helemaal. Alleen.

En ja, elk onderdeel zat apart verpakt en moest in elkaar gevezen worden. En neen, het was geen kant-en-klaar schommelkoe. En ja, de handleiding die erbij zat trok op niets!

Eigenlijk was ik niet helemaal alleen. Neen, Nora ging mij ‘helpen’. Een soort hulp die je eigenlijk kan missen als kiespijn… Haar kwebbel stond geen 10 seconden stil, zonder overdrijven. En als ik niet snel genoeg antwoordde omdat ik aan het vloeken en zwoegen was op de handleiding die een puzzel op zich was of op een vijs die zot draaide, stelde ze de vraag gewoon opnieuw. Desnoods 20 x na elkaar.

Een kleine bloemlezing uit de 236 vragen en opmerkingen in iets minder dan een uur (want ja, zolang heeft het geduurd om dat schommelbeest in elkaar te steken):

Ooh, een koetje, zo s(ch)attig!
Mag ik ook eens draaien aan de gijs (vijs)? (Dit heeft ze toch wel 10 keer herhaald ook al was het telkens ‘neen’ als antwoord. Elke keer wat zeurderiger en zieliger).
Als je een gijs (vijs) wil hebben, moet je het zeggen eh. (Toen ze voorgaande opgegeven had en ze een kommetje uit haar keukentje had gehaald waar de vijzen allemaal in lagen)
Is ’t bijna klaar? (Na 4 minuten gezwoeg)
Als je dat kan maken, ben je ook sterk ze, zoals papa.
Als ’t niet gaat, zullen we ’t wel aan papa vragen ze, das ni erreg ze, mama.
Das wel ni leuk als ik altijd moet zwijgen hoor, mama (Nadat ik vriendelijk maar kordaat zei dat het beter ging lukken als ze eens 30 seconden stil was)
’t Duurt wel een beetje lang hoor
Ik ga ondertussen een beetje spelen eh, mama (Oef! Iets minder oef toen ze na 2 minuten al terug op mijn vingers aan het kijken was)
Kijk eens hoe speciaal ik nu zit! (Uit verveling had ze een kussen op de grond gelegd met daarop haar mini-zeteltje om op te zitten)
Pffft, ’t gaat precies niet goed eh, ’t zal niet lukken ze, mama (Aargh!)
Ah! Eindelijk! (Toen ik trots en opgelucht toonde dat de kop van die r*tkoe er eindelijk opgevezen was)
Ik heb wel al een beetje honger hoor, straks is de Donnelds (McDonals’s) dicht
Waarom zucht je zoveel eigenlijk, mama?
Amai, uw broek is precies wel al heel vuil eh
Aah ’t is klaar! Ik dacht echt dat het niet meer ging lukken ze.
Jaja, je bent ook wel een beetje sterk ze, mama (Reactie op mijn: “Dat heeft de mama toch wel goed gedaan eh!“)
’t Is wel maar een klein schommelkoe’tje eh, mama.
Maar wel leuk en s(ch)attig!

Ik weet niet wat de grootste uitdaging was: de schommelkoe in elkaar steken of het sereen verdragen van het gesupporter aan de zijlijn van dochterlief…

But I did it! Both :)

Explore posts in the same categories: Mezelf, Nora, Vanallesennogwat

14 reacties op ““Je bent ook een beetje sterk ze, mama.””

  1. saartje Says:

    Die uitspraken zijn soms toch hilarisch ze!
    Er staat een postje in wacht op mijn blog, ik heb er ook nog een paar goeie ;-)

  2. Papa Says:

    *proest* *pink-lachtraantjes-weg*

  3. Caroline aka moetie Says:

    flink gedaan,’t is mooi en sattig!
    en ja die uitspraken,ook meegemaakt,zoon kon zo’n 30keer na mekaar roepen “kijk mama”,om gek van te worden,hebben hem zelfs zo nog gefilmd.

  4. Karen Says:

    Helaas erg herkenbaar :-)
    Gelukkig is het inderdaad een schattig koetje!

  5. heleen Says:

    Super Tamara! Wedden als ge ooit nog zo een klusje hebt, dat ge daar pas aan begint als ge kind 1, kind 2 en binnenkort ook kind 3 mooi ondergestopt hebt in bed ;-)

  6. jennifer Says:

    lol :)


  7. Haha, hier luidop zitten lachen.
    Mijn 1,5 jarige is nog niet zo mondig, maar ik bereid mij voor op drukke tijden :-)

  8. vixilady Says:

    Bravo!! Flinke mama :-)!!

  9. Aardbei Says:

    Haha! Soms ben ik blij dat ik nog geen kinderen heb :-) ik vond het al moeilijk genoeg om mijn IKEA-kastje in mekaar te vijzen zonder dat er iemand op mijn vingers zat te kijken.

  10. Goya Says:

    Wat een vertrouwen in haar mama zeg… Ik heb toch enkele keren goed gelachen :-)

  11. elke Says:

    Wrijf dit stukje maar eens onder haar neus als ze binnen zo’n 25 jaar zelf met een dikke buik iets in elkaar staat te vijzen. Nou!
    (zoals ik nu al mijn kinderen vertel wat ze als kleintje uitstaken en hen al waarschuw dat ze het ook nog wel kunnen tegenkomen. Waarop altijd een ongelovige blik volgt van ‘dat-deed-ik-echt-niet’)

  12. An Says:

    Hihi, ik zou mij echt niet kunnen concentreren. Maar ik heb wel een paar keer goed gelachen :).

  13. mieke Says:

    Beetje herkenbaar, zonen kunnen dus even hard zagen als dochters :-) Dikke duim voor de mama!


  14. Ik zit hier ook te lachen en herken het ook! Vorig jaar heb ik na een uur van dat gekwebbel en gevraag van mijn zoon gezegd dat hij de krokusbollen zelf mocht planten.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: