Archief voor oktober 2010

Een half jaar!

28 oktober 2010

Thuis! Ik! Tot 26 april!

Oh, wat keek ik uit naar het einde van deze werkdag. Al we-ken.
En oh, wat dacht ik dat ik euforisch ging zijn als mijn laatste werkdag erop ging zitten. Pas op, ik ben héél blij en opgelucht. Maar de echte euforie ontbreekt wel. Het voelde wat raar en het is alsof ik het toch niet helemaal besef dat ik echt weer zo lang thuis mag zijn.
En uiteraard is het allemaal ook dubbel omdat het toch ook een beetje afscheid nemen is van lieve, toffe collega’s.

Eigenlijk is het een beetje zoals het ‘laatste examen-gevoel’. De dag van het laatste examen was indertijd ook dé dag waar ik maanden naar uitkeek. Waarop ik ongetwijfeld huppelend en euforisch het laatste examen zou verlaten. Maar toch was dat nooit zo. De euforie is telkens toch iets minder uitgesproken dan in mijn fantasie. Ook al was de opluchting ook echt wel groot.

Maar toch blij nu! Blij met de tijd om alles voor te bereiden voor de komst van ons derde patatje, tijd om me mentaal helemaal te kunnen focussen op die nieuwe baby en tijd om nog wat uit te rusten en te genieten van mijn gezinnetje. 8 november moet álles klaar zijn en kan het echte aftellen beginnen. Hoewel ze dan wel nog minstens een weekje mag blijven zitten eigenlijk.

Advertenties

Ons tweede scholiertje

27 oktober 2010

Alweer een tijdperk die voorbij is: Marie ging vandaag voor de laatste keer naar de crèche. Maandag 8 november start ze met school.

Ik Manlief maakte Aveve kant en klaar muffins. En ik versierde ze met roze glazuur en suikerversierselkes. Maar miljaar! Glazuur en ik, het komt nooit goed. Het lukt me werkelijk nooit om dat glazuur gelijkmatig en mooi op die cakejes te krijgen. Volgens mij lukt dat enkel op afgeplatte muffins, niet op muffins die er als een berg uitzien, toch? Na elke poging herinner ik me trouwens dat ik de vorige keer mezelf heb beloofd van er niet meer aan te beginnen. Beetje hardleers soms. Of koppig.

Nuja, de crèche-kindjes vonden het heel lekker en hebben er veel van gegeten, volgens de kinderverzorgster. Dus missie geslaagd.

Als attentie voor de kinderverzorgsters maakten we een canvas met verfafdrukjes van Marie’s handen, een foto en een tekstje. Heel eenvoudig, maar ze leken er toch ook wel content mee.

En Marie zag er ’s avonds geweldig uit met haar ik-ben-afgestudeerd-hoedje (of hoe heet zo’n ding eigenlijk?):

En groot. Mijn god, wat is ze groot.
Gelukkig komt er heel binnenkort weer een kleintje om het leed wat te verzachten ;)

Zelf ziet ze het trouwens geweldig goed zitten om naar school te gaan. Ze is ongelofelijk trots dat ze nu ook naar “Nora aar school” mag gaan. En Nora is zo mogelijk nog trotser. En ik kijk er eigenlijk ook wel naar uit, mijn twee trezekes, hand in hand: Marie wat onzeker en twijfelend, Nora de beschermende, lieve grote zus die zich ontfermt over haar kleine zus. Hoewel, Marie kennende zou het evenzeer kunnen dat ze dat beschermende handje van Nora  resoluut weigert en de speelplaats oploopt zoals ze nooit eerder gedaan heeft.

Nog 4 weken! Of meer. Of minder.

19 oktober 2010

Bijna 36 weken zwanger dus. 35w en 6 dagen om precies te zijn.

Stand van zaken:

  • Nog minder dan een maand! Help! Enerzijds heerst er hier af en toe lichte paniek, anderzijds lijk ik het nog niet helemaal te beseffen dat ons leven zoals het nu is binnenkort weer helemaal op zijn kop gegooid zal worden.
  • Waar ik naar uitkijk: Een klein, hulpeloos, schattig (allez ’t is te hopen natuurlijk) boeleke om voor te zorgen en te koesteren. Het verliefd zijn op dat minimensje. De reacties van de 2 grote zussen die nu al z.o.t. zijn van baby’s en kindjes. Vooral Nora is heel erg teder en zacht en lief. Toen Marie geboren werd, was Nora te klein en te jong om alles goed te beseffen, maar nu zeker wel.
  • Waar ik tegen op kijk: De slapeloze, gebroken nachten. De oververmoeidheid. Het rekening houden met dutjes en voedingen en iets minder vrij zijn. Het verdwijnen van het de-meisjes-liggen-eindelijk-in-bed-en-nu-kan-ik-efkes-lui-in-de-zetel-ploffen-en-niks-meer-doen-moment.
    Het grote voordeel is: na twee kindjes weten we nu echt wel zeker dat die meest vermoeiende en drukke periode écht voorbij gaat.
  • Het zwanger zijn verloopt vlot. Minder last van bekkeninstabiliteit dan bij Marie, raar maar waar. ’s Nachts draaien in bed of opstaan blijft wel een pijnlijke marteling en ’s morgens uit bed geraken is – voor een buitenstaander althans – vrij hilarisch: kreunend en puffend en steunend. Maar na enkele passen verbeteren de klachten spectaculair. Alleen als ik een tijd heb neergezeten moet ik oppassen dat ik niet te snel rechtsta of ik krimp ineen van de pijn. En oh ja, rugpijn natuurlijk, zeker als ik iets fysieks “enorm” inspannend heb gedaan zoals vegen, stofzuigen of strijken…
  • Nog steeds olifantenpoten en – benen. Vooral links. Na een dagje laarzen dragen zien mijn onderbenen eruit als een heuvellandschapje…
  • Sneller moe en nog steeds de slechte, vreselijke gewoonte van niet of toch heel moeilijk op tijd in bed te kruipen. En als het dan eens lukt, voel ik me de volgende avond overmoedig en ga ik toch opnieuw te laat gaan slapen.
  • Alles van het ToDo-lijstje af hebben tegen begin oktober was het originele plan, maar is absoluut niet gelukt. Heel lang was het qua voorbereiding zelfs heel triestig gesteld, maar sinds deze week is er eindelijk heel wat kunnen gedaan geraakt: het kaartje is drukklaar, de enveloppen zijn geschreven, het materiaal voor doopsuiker is er allemaal, behalve één (allez ja, 100 eigenlijk) onderdeel (en ’t is verdorie te hopen dat dit deze week nog verzonden wordt *beetje stress*) en moet dus enkel nog gevuld worden, bedje staat klaar (de bodem moet wel nog verhoogd worden en de lakentjes liggen klaar), kleerkastje staat naast het bed en is gevuld met vers gewassen 50/56 kleertjes. Verzorgingskussen ligt klaar (maar is eigenlijk nog nooit verdwenen sinds Nora geboren is).
  • Mijn valies maken is nog wat voorbarig. Vandaag nog op controle geweest en alles zit nog meer dan potdicht. De gyne zei dat ik er best maar weer van uitga dat ik de datum (18 november) met gemak haal of zelfs zal overschrijden. Niet erg, mijn planning laat toch maar toe om te bevallen vanaf 15 november, zodat ik Marie’s eerste week school toch van dichtbij en van thuis kan meemaken.
  • 22/11 lijkt me wel een mooie datum.
  • Nog 7.  Nog zeven werkdagen. En dan start mijn verlof. En oh, wat tel ik af. Ik werk graag en eens ik bezig ben met werken, vind ik het wel leuk en plezant. En fysiek lukt het ook wel nog, de ene dag al wat beter dan de andere natuurlijk. Het is vooral mentaal dat de laatste loodjes zwaar wegen. Ik wil me nu eigenlijk enkel en alleen focussen op dat baby’tje dat eraan komt en al de voorbereidingen errond. En er op een rustige(re) manier naartoe leven. Even cocoonen, thuis, met mijn twee patatjes en mijn mannetje voor ons leven er weer helemaal anders zal uitzien.
  • ’t Is een heel beweeglijk kind. Als ik een half uur niets van beweging voel, is het al heel lang. En weinig plaats of niet, ’t kind trekt het haar niet aan: ze blijft schoppen en draaien en shaken. Marie had de gewoonte om tegen mijn ribben te schoppen, deze buikbewoonster vindt het leuker om haar poep of benen naar buiten toe te bewegen. Maar lieve schat, dat doet pijn.
  • Oh, en ’t zal weer een reuzenbaby worden. Aldus de gyne. ’t Kind moet nog 4 weken in de buik blijven en weegt nu al – hou u vast –  3kg 385gr. Dat is een normaal, zelfs meer dan gemiddeld geboortegewicht. En ze gaat ongeveer nog 150 gr/week bijkomen. Ik moest toch efkes slikken bij deze mededeling van de gynaecoloog. Ik dacht zelfs even dat het een schatting van het geboortegewicht was, maar – ehm – niet dus. Het geboortegewicht zal zeker 4 kg zijn, heel waarschijnlijk zelfs een ‘ietsje’ meer. Ok, het blijven schattingen en benaderingen en er zal zeer zeker een foutmarge opzitten, maar veel minder dan 4 kg zal ze toch niet wegen. Vrees ik. En ja, beter wat teveel wegen dat te weinig. Uiteraard. Al zal dat voor mij pas ná de bevalling een troost zijn…
  • Laat ik er anders ook een weddenschapje van maken, in navolging van Ninfita. Wiens gok het dichtst de geboortedatum en het gewicht (of een van de twee) benadert, krijgt een kaartje en een doopsuikerke. Let the bets begin :)
  • En dit is mijn buik:

    Valt nog altijd wel mee, vind ik. Zeker wetende dat er daar al een mensje van bijna 3,4 kg inzit…

  • En dit ben ik helemaal:

“Bollekesbed”

15 oktober 2010

En zo lag ze vredig te slapen in haar nieuw bed toen wij gingen slapen:

Het voornaamste: ze is niet uit bed gevallen!

De papa is wel twee keer moeten opstaan: één keer om tuutje op te rapen (ahja, die vallen nu al gemakkelijker op de grond natuurlijk) en één keer om ne goeie, platte kakapamper te verversen. Gelukkig waren de verse lakens nog proper…
En vanmorgen was ze nog steeds ongelofelijk enthousiast en trots op haar “bed met bollekes“!

Hoe 30 minuten twee uur werden.

14 oktober 2010

Eerst waren de plannen vaag:

Marie moest binnenkort haar spijlenbedje inruilen voor een groot bed. Aja, want binnen een goeie maand (help!) is er hier zo een ietsiepietsie baby’tje dat ook een slaapplaats nodig heeft. Haar nieuwe witte bed hadden we al een tijd geleden gekocht in Ikea. Het zat zelfs al een paar weken in elkaar dankzij handige papa. Er ontbrak enkel nog een lattenbodem, een matras en nieuwe lakentjes.
Eerst zou er vorige zaterdag naar de Ikea worden gegaan voor bovenstaande spullen aan te kopen, maar dat ging niet door. Uiteindelijk ging manlief vandaag na het werk naar Ikea en kwam hij rond 19u met de bedspullen thuis. De bedoeling was om dan komend weekend alles slaapklaar te maken.

Maar!

Manlief was on a roll: “Ik heb eigenlijk maar een half uurtje werk nog. Anders prepareer ik Marie haar bed nu snel, dan kan ze vanavond al in haar nieuw bed slapen?”

Goh ja, waarom ook niet. Ik was wel benieuwd. En vooral: Marie was dólenthousiast over het plan.

Er was slechts één kleine misrekening:

Het ‘half uurtje’ was geen half uurtje, maar twee uur. Marie-poppemie moest wachten tot 21u voor ze haar bed kon zien en uittesten. Maar bon, dat zijn details :)

Het grote voordeel was natuurlijk dat ze, tegen dat ze eindelijk in haar nieuw bedje mocht, ze doodmoe was waardoor haar: “Ik wil niet slapen in mijn bed” heel gauw gesmoord werd, mede dankzij een massa knuffels die we naast haar plantten in dat megagrote bed…

Man man man, ons jongste wordt zo snel zo groot.
Vandaag een groot bed.
Binnen minder dan 4 weken naar school.

“Ik wil K drieeeee-eeeeeeee!”

3 oktober 2010

Nora was nogal redelijk content met haar schoenen botjes die ze kreeg van haar meter voor haar verjaardag. Nuja, ’t is een meisje en de dochter van haar moeder voor iets natuurlijk.

De ongelofelijke hysterische scènes die eraan voorafgegaan zijn, proberen we uit alle macht te vergeten. Aja, want ze mocht haar nieuwe winterlaarsjes mee helpen kiezen en passen. Vroeger ging dat probleemloos en vond ze ongeveer mooi wat ik mooi vond. En omgekeerd. Maar je kan het al raden. Deze.Keer.Niet.
Hallelujah, was me dat een uitstap from hell! Achteraf gezien een ge-luk dat Marie er niet bij was en dat ik assistentie had van mijn mama…
De eerste (en enige eigenlijk) schoenenwinkel die we bezochten was den Torfs. Nora was heel flink, heel meegaand, protesteerde niet toen ik voorzichtig zei dat ik felroze Dora-sportschoenen toch niet zo mooi vond en die ook niet warm genoeg zijn voor in de winter.

Tot…

Tot ze schoendozen en schoenen zag van… K3. Aan de schoenen zag je nauwelijks dat het K3-schoenen waren, maar aan de schoendozen die erachter stonden wel vaneigens. Man, wat heb ik die mensen van de winkel meermaals vervloekt omdat ze die schoendozen er vlakbij zetten, anders had ze het waarschijnlijk niet eens gemerkt. Aan elke schoen hing enkel een klein blinkend K3-hangertje. Waar ze uiteraard ook zot van was.
Enfin, ze wou dus absoluut enkel en alleen K3-schoenen. De andere bekeek ze niet meer. Want “Iedereen van mijn klas heeft die en iedereen van mijn klas gaat die mooi vinden” en “Ik vind K3 zoooo leuuuuuuuuk, mamaaaaaaa” en “Toeeeeeee, mamaaaaaaaaa!” en “Ik wil K drieeeeeeeeeeee, K drieeeeeeeeeeee, K DRIEEEEEEEEEEEEEEEEEE!”.

En echt, moest ik ze nu een beetje mooi vinden eh, die K3-laarsjes, ik zou misschien nog gezwicht zijn. Maar ik zweer het u, ze waren niét mooi. Saai en lelijk. Ik vond er niets aan.

Drama natuurlijk toen ik herhaaldelijk zei dat ik geen enkele K3-schoen mooi vond en dat we die dan ook niet gingen kopen, want dat ze mag meekiezen maar dat mama en meter de schoenen óók mooi en degelijk moeten vinden. Dat had ik trouwens ook op voorhand met haar afgesproken.

Ze was vreselijk hysterisch. Een krijsende, boze Nora in een – ondertussen pokkewarme – schoenenwinkel op een drukke zaterdagnamiddag. Joy! Maar ik zwichte niet, voor geen geld ter wereld. Zo’n mottige laarsjes, seg.
Ik liet aan Nora de keuze: ofwel stopte ze met te zeuren achter K3 schoenen en koos ze met ons een ander mooi paar laarsjes ofwel gingen we gewoon naar buiten en waren het géén winterlaarsjes en moest ze maar de winter doordoen op haar sandalen.

2 keer ben ik de winkel uitgestapt met een krijsende Nora op de arm. 2 keer zei ze dat ze terug flink ging zijn. De eerste keer lukte dat niet, de tweede keer wel. Een beetje.
Maar we hebben veel truuken uit de doos moeten halen:

  • We gaan straks naar de speelgoedwinkel* en dan mag je wel iets kiezen van K3. Maar geen schoenen”
  • “Kijk hier, Nora, laarsjes met bloemetjes, zo mooi!”
  • “Oh en kijk, Nora, laarsjes met versieringskes, zo tof!”

Uiteindelijk waren er twee paar laarsjes in de running. Een paar bruine met veters (zonder tralala) en een paar zwarte met een bloem op. Ik vond ze allebei op ’t eerste zicht mooi. Maar dan mocht ze passen. En vond ik het zwarte paar lelijk en lomp en mottig en combat-shoe-achtig. En de bruine heel mooi en tof. En vond Nora die bruine maar niets en die zwarte geweldig… omdat er een bloem op stond. *zucht*
Haar voor een ultimatum stellen kreeg ik toen niet meer over mijn hart dus heb ik nog meer truuken uit de doos moeten halen om haar te overtuigen van de bruine te nemen. Uit zichzelf, niet uit dwang. Ook omdat anders de kans groot is dat ze ze nooit wil aandoen natuurlijk.

  • Maar Nora’tje zoeteke, die zwarte zijn eigenlijk wat te groot. Je kan er niet zo goed mee stappen en ze hebben geen maatje kleiner (right…).”
  • “En kijk eens, die bruine, met veters! Zo stoer! En cool!”
  • “En die bruine passen veel beter op uw rokjes en kleedjes”

Maar wat dé doorslag gaf – na een kwartier onderhandelen en geduldig blijven-, was dit argument:

  • Ik ben zeker eh schat, dat de juf die bruine ook de mooiste gaat vinden. Echt waar. Ik denk dat de juf bruin mooier vindt dan zwart en zeker met die veters. Kijk, we zullen ze kopen en na je verjaardag mag je ze aandoen voor naar school te gaan en dan kan je het haar zelf vragen. Ok?” Nora: “Ok dan…”

Yes! En ondertussen werd dat zwart paar heel snel weer terug in het schoenenrek gezet en uit haar zicht gehouden.

Enfin, uiteindelijk is het gelukt maar ’t heeft ons allemaal veel zweet en geduld gekost. En fantasie. En creativiteit. En ook hoera voor de snoepjes en de ballonnen in de Torfs die haar tussendoor een beetje konden troosten.

*Aja, want we gingen nadien naar de speelgoedwinkel waar ze ook samen met ons een speelgoedcomputer mocht kiezen voor haar verjaardag. Ook daar een drama natuurlijk. Zij wou oh zo graag de prinsessencomputer. Wij niet. (Want te weinig opties en te weinig variatie en ze zou hem veel sneller beu of uitgespeeld zijn dan een andere roze van VTech). Uiteindelijk wonnen wij wel weer de strijd. In ruil kreeg ze armbandjes van de prinsessen waar ze ook extreem content mee was.

Ik vraag me vaak af of we ze hadden moeten meenemen of niet. Voor die speelgoedcomputer, achteraf gezien, misschien niet. Het brak toen ook wel mijn hart om de teleurstelling in haar ogen te zien toen ze de prinsessencomputer niet mocht meenemen. Ook al was het verdriet relatief snel geweken met de prinsessenarmbandjes. En ook al is ze met haar huidige computer ook heel content. Maar anderzijds, ze moeten toch ook een beetje leren dat ze niet telkens hun zin krijgen en ze soms een compromis moeten sluiten? En voor schoenen moeten ze toch mee om te kunnen passen?

Het enige waar we in ’t vervolg misschien best wel voor zorgen is dat ze zo geen twee grote teleurstellingen en hysterische buien op één dag moet meemaken. Dat was er misschien een beetje over.