D-day

Vandaag, 18 november, exact 40 weken zwanger.

En neen, ’t zal niet voor vandaag zijn. Zelfs niet voor morgen, denk ik. Nuja, zeker weten doe je natuurlijk nooit. Afgelopen maandag werd er nog eens intern gecheckt door de gynaecologe en had ik toch ‘al’ een ruime centimeter opening. Maar nog absoluut geen verweekte of verkorte baarmoederhals. En blijkbaar is ze toch ook al een beetje ingedaald. Een primeur! En ik voel dat precies ook wel: veel druk beneden, lage pijnscheuten, meer waggelen en veel meer druk en geschop op mijn blaas. Pijnlijk.

Wat ik wel weet: als mevrouw Kamilla maandag nog steeds geen goesting heeft om uit haar nest te kruipen, ga ik wel een beetje veel ongeduldig worden en ambetant(er) lopen. Maandag 22 november is de deadline. In mijn hoofd althans. En bovendien een mooie datum: 22-11-10. En ja, ik heb iets met cijfers en data. 17 en 19 november zijn niet zo’n mooie data bijvoorbeeld. Even data wel. Met 21 of 22 november als absolute favorieten.

Bovendien heb ik echt geen zin om nog een woensdagnamiddag in hoogzwangere toestand door te brengen door te spartelen samen met 2 actieve, drukke dochters die afwisselend niet/moeilijk luisteren en momenteel ook heel moeilijk alleen kunnen spelen. Ik heb afgezien ja, gisteren. En was blij toen de papa thuiskwam, zijn dochters in bad stak en ik nadien zelf kon genieten van een zalig warm bad.

Dus hevig bewegend en wriemelend buikbewoonstertje (Want veel bewegen blijft ze doen, ook al heeft ze minder en minder plaats. Dan duwt ze wel gewoon wat extra hard tegen de spieren en huid van de mama. Ik zweer het u, dat doet zeer! Ik heb al vaak gedacht dat ze gewoon Alien-gewijs uit mijn buik zal kruipen en niét langs de meest gebruikelijke uitgang. Maar kijk, blijkbaar is de huid echt een heel elastisch en weerbaar iets.) : vanaf zaterdag mag je er wel eens aan denken om naar buiten te komen, ok?

Want ik begin ook behoorlijk benieuwd te worden naar ons derde meisje. Hoe zal ze eruitzien? Zal ze op Nora of Marie lijken? Of wordt het weer een gans andere qua uiterlijk? Ik heb al een brunette en een blondje. Nu misschien een rostje? En ik kijk er ondertussen wel heel hard naar uit om dat klein babyboeleke in mijn armen te houden, te knuffelen, te kussen, te verzorgen, te voeden, … De slapeloze nachten, de chaotische, drukke dagen, ons ritme die weer helemaal overhoop gehaald gaat worden, proberen we uit volle macht te relativeren.

Maar tegelijkertijd is er nog een drempel om te bevallen. Niet zozeer voor de bevalling zelf, ook al heb ik daar af en toe ook wel schrik voor en razen de ergste scenario’s door mijn hoofd. Maar bon, daar moeten we door. En de derde keer zal dat ook wel zonder te veel (kleer)scheuren lukken, veronderstel ik. Het is eerder het ‘niet meer zwanger zijn’ dat me afschrikt. Telkens ik denk: oh, zou het nu begonnen zijn? denk ik ook: Oh neen, nu nog niet, ik ben nog niet klaar! Praktisch is álles klaar, tot in de kleinste details: het aankondigings-smsje staat opgeslagen in mijn gsm, de maxi-cosi staat gebruiksklaar, de minipampers steken al mooi op een rijtje in de kast,… Maar mentaal is het minder evident. Waarschijnlijk omdat dit de laatste zwangerschap is en het dus afscheid nemen is van zwanger zijn. En ja, zelfs na de derde keer ben ik over het algemeen heel graag zwanger. Natuurlijk klaag, zaag, zucht en blaas ik heel frequent. Maar genieten doe ik ook nog steeds. Het idee dat het mijn allerlaatste dagen zijn met een dikke, zwangere buik en dat het de allerlaatste (vaak pijnlijke!) stampen en schoppen zijn, ik word er toch een beetje verdrietig van. Ook heel deze magische, spannende, mysterieuze periode momenteel: Wanneer zal het beginnen? Haal ik deze dag nog of niet? Zijn we volgende week deze tijd een dochter rijker of nog niet? Naar de winkel gaan met altijd de spanning: gaat mijn water hier breken? Ik ga dat missen, ja. Heel erg.

Wat ik echter niét zal missen aan het zwanger zijn en die dikke buik:

  • De mottigheid de eerste maanden. Een primeur bij deze zwangerschap, dus extra verrassend en extra lastig.
  • De overweldigende vermoeidheid. De eerste maanden, maar ook de laatste maanden. Slapen verloopt ondertussen wel wat moeizamer. Inslapen is geen probleem, maar als ik ’s nachts voor ’t een of ’t ander wakker word, kan ik heel moeilijk opnieuw inslapen. Ik heb ook vaak last van een slapende arm of pijnlijke schouder en pijn in de rug. Gelukkig ben ik overdag zalig alleen thuis en kan ik het rustig aan doen.
  • Die verdomde olifantenpoten! Nog nooit zoveel last gehad van vocht in mijn benen en handen als nu. Schoenen aandoen is een hatelijke job geworden. Ik heb het heel lang volgehouden om met mijn Birkenstocks buiten te komen, maar dat is nu toch al een paar maanden niet meer mogelijk. En mijn meeste andere schoenen zijn momenteel te klein. En die die nog net passen, zijn botten en echt wel moeilijk aan te doen. Elke keer is het vloeken en zuchten. En ’t is niet dat die dikke buik het mij echt gemakkelijk maakt om te bukken of voorover te buigen zonder dat ik pijn heb of buiten adem geraak. Miserie! Ik ga blij zijn als ik mijn eigen vertrouwde slanke(re) voetjes en enkels ga terugzien, amai niet.
    Door het vocht in mijn handen en armen, heb ik ook vaak last van tintelende en gevoelloze vingers.
  • Die bekkeninstabiliteit. Hoewel ik er godzijdank bij deze zwangerschap veel minder last van had dan toen ik zwanger was van Marie. Maar toch, vooral ’s nachts is het afzien: draaien in bed is een ware marteling en ’s morgens opstaan ook. Ook de plotse pijnscheuten in rug en schaambeen zijn momenteel weer toegenomen, ook overdag.
  • Het minder mobiel zijn op het einde. Opstaan, rechtstaan, stappen, in en uit auto stappen,… Het gebeurt allemaal véééél trager en moeizamer en al kreunend en zuchtend. En ik ben dat zo beu, dat gezucht van mezelf. En constant buiten adem zijn bij de mínste inspanning. Ik kijk ernaar uit om weer eens te kunnen zot doen en rollebollen met mijn dochters zonder constant te moeten zeggen: pas op, niet te hard! Neen schat, dat kan ik niet meer. Neen, ik kan u echt niet meer pakken nu. Toe zoeteke, een beetje rustiger. Enz.
  • Overal tegenaan botsen met mijn buik: deurklinken, keukenschuiven, tafels, kasten, mensen,… Ik onderschat de omvang van mijn buik nog vaak blijkbaar.
  • Niet meer gemakkelijk zitten op een stoel. Zeker niet in de auto.
  • Gebrek aan kleding! Amai! Dat ben ik ook spuugzat. Altijd diezelfde zwangerschapskleren. Aja, want momenteel zijn er eigenlijk nog maar 1, misschien 2 broeken die echt comfortabel zitten. En ik ga momenteel 100% voor comfortabel. Maar ge wordt dat beu, altijd diezelfde outfit. Na het bevallen zal het zo mogelijk nog frustrerender zijn, want wanneer oh wanneer zal ik weer mijn normale kleren aankrijgen natuurlijk. Want bij mij verdwijnen die zwangerschapskilo’s echt niet als sneeuw voor de zon tijdens de borstvoeding. Nuja, aangezien deze derde zwangerschap ook wat nieuwe elementen bevatte, zullen mijn kilo’s misschien deze keer wél gemakkelijk slinken. Wie weet.

En dit is mijn buik nu. Waarschijnlijk de allerallerallerlaatste zwangere buikfoto ooit. *Slik*
Zelf heb ik de indruk dat hij sinds de vorige keer een stuk gegroeid is, hoewel het op de foto wat minder duidelijk is precies. Ofwel is hij gezakt en voelt het daardoor anders.

Oh ja, en de weddenschap! Het wordt spannend! Diegenen die dachten dat ik de 40 weken niet ging halen, zitten er alleszins al naast, maar geen nood: wie het dichtst bij het geboortegewicht zit, ook al is de datum verkeerd, maakt ook nog kans op een doopsuikerke natuurlijk.
Succes! :)

Explore posts in the same categories: Buik, Kamiel

16 reacties op “D-day”

  1. Annelies Says:

    Spannend zeg. Toen ik het berichtje zag, dacht ik dat het zover was… Ik had dat trouwens ook, die voorkeur voor een even datum. Gek he. Ik heb twee keer het geluk gehad dat ze wilden inleiden op een even datum :)

  2. Tess Says:

    En ik die dacht dat ik constant tegenstrijdige gevoelens had, bij jou moet het nog veel erger zijn! Ik vind het zelf zo spannend.

    Ik wens je een ongelooflijk vlotte bevalling en een pracht van een Kamillaaken!

  3. elke Says:

    ik wil toch de 23e, hoor, op mijn verjaardag. Al verjaart mevrouw Frustel wel de 22e, die zal dan ook content zijn (en blijkbaar kennen jullie elkaar echt, dus dat is dan dubbel leuk) ;-)

  4. Miss Says:

    Ik heb dat nummerkesgedoe ook. Radio en tv moet altijd op een even (of eindigend op een 5) volume hebben…

    Spannend wel, dat aftellen! :-)

    • elke Says:

      oh! Ik heb dat ook! Zelfs dat van die 5!

      • Tamara Says:

        Jaja, ik ook! Even cijfers én cijfers deelbaar door 5 zijn ok en rustgevend. De andere niet.
        En ik heb ‘geluk’: Nora is op de 25ste geboren en Marie op de 2de :) ’t Wordt spannend morgen de 19de: nijpen nijpen nijpen! :D

        ’t Moet dan toch ergens een ‘normale’ (?) hersenkronkel zijn in een (vrouwelijk) brein zeker?

  5. Lieve Says:

    Hier valt dat ook nogal tegen, dat cliché van gewicht verliezen dankzij borstvoeding. Niets van bij mij! Waardoor ik eigenlijk nog minder kleren aankan dan tijdens de zwangerschap, want uw boezem moet ook een beetje bereikbaar blijven ;)

    En heel begrijpelijk verder, ik was ook erg graag zwanger en ik mis het nu al. Maar ge gaat zien, Kamilla gaat zo fantastisch leuk en schoon zijn dat ge dat gemis/dubbel gevoel op slag gaat vergeten! Veeeel succes!

  6. miestaflet Says:

    Blijven zitten hé boeleke, zaterdag moogt ge eruit ;)

  7. Judith Says:

    Herkenbaar, dat van een goede datum. Wij hebben geluk gehad: het werd zestien-zes-‘tien.
    Door uw beschrijving ga ik weer helemaal terug naar dat gevoel van zwanger zijn, zalig! (Maar ook wel fijn dat ik mijn lichaam weer terug heb)
    Sterkte met de bevalling!

  8. Isabelle Says:

    We tellen samen met je af tot het Grote Moment!
    Ik begrijp je héél goed, wanneer je het hebt over ‘voor het laatst zwanger zijn’, ‘het gemis van dat wondertje dat in je schoot woont’. Maar toch wil ook dolgraag kennis maken met dat mensje dat al die tijd stevig verpakt zit in haar coconnetje.
    Laat die baby nu maar komen. We wachten op dat ‘verlossende’ sms’je. Tot héél gauw
    Isabelle en C°

  9. jessie Says:

    Holy Crap! De spanning giert nu zelfs hier door mijn aderen :)

    Ge moogt mij trouwens altijd toevoegen aan uw “te smsen” lijstje….Ik ben toch zooooooooooo benieuwd zeg!!

  10. fozke Says:

    Ik herken je gevoel heel hard (heb me er overigens nog steeds niet bij neergeled dat ik nooit meer ga zwanger zijn :o)

    ‘geniet’ nog van die laatste momenten maar geniet daarna super zo hard van dat derde wonder! Die overgang gaat heel vlot, hoor! En je geniet extra omdat het je laatste is!


  11. Ja jong Elke, die van mij is nog in de running én ’t is blijkbaar Tamara’s favoriet, ik kan ze geen ongelijk geven !! :-)))))
    Maareh, als Beebie Drie besluit dat ze er niet zo’n zin in heeft, die dag, dan duim ik voor die van u hoor, zo lief zijn we dan wel weer ! ;-)))
    Go Tamara, go !! Veel succes met al die laatste loodjes !!

  12. Sara Says:

    Doeme, toch. Ik had op vandaag gegokt… ;) Succes, nog!

  13. Julie Says:

    ja!! Volgende week woensdag met drie kinderen om voor te zorgen zal het véél makkelijker zijn! :)

    Hier ook een fan van de mooie data, maar maar een keer gelukt (en dan nog absoluut niet verwacht).

    ’t wordt spannend, veel succes!

  14. juffrouwbaele Says:

    Vanaf nu kom ik hier elke twee uur eens kijken. Zo spannend, zeg :-)


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: