Archief voor december 2010

Secret Santa – 4

31 december 2010

Ik ben er eigenlijk nog niet toe gekomen om te vertellen voor wie ik Secret Santa mocht spelen!

Ik was heel blij toen ik te lezen kreeg dat ik voor deze toffe madam een kadootje mocht voorzien. En meteen nadien kreeg ik stress, want net omdat we elkaar wel al een beetje (virtueel) kennen, legde ik de lat voor mezelf hoog. En dat gecombineerd met extreem weinig inspiratie zorgde voor toch wel wat stress! Maar ergens ook wel plezante stress, zeker toen de ideetjes stilaan meer vorm kregen. ’t Was ook heel leuk om Nora en Marie in het complot te betrekken door hen ook iets te laten tekenen en knutselen.

Benieuwd naar wat het geworden is? Kijk maar bij Maaike!

 

 

Advertenties

1 maand Lena

26 december 2010

We kunnen al niet meer alleen in weken tellen. Lena is vandaag 1 maand al, begot. 4 weken en 2 dagen. *ZOEF* Zo snel gaat het.
We zien ze elke dag groeien en veranderen. Echt letterlijk. Het lijkt alsof dat bij een derde nog meer opvalt, dat groeien als kool.

Enkele Lena-feiten:

  • Ze doet ons nog steeds smelten. We zijn opnieuw zó stapelverliefd op onze dochter.
  • Ze is over het algemeen een rustige, makkelijke baby. Uiteraard heeft ze ook lastige momentjes. Vooral ’s avonds valt ze het liefst in onze armen in slaap en niet in haar park. Geen probleem natuurlijk. Zo een slapende baby op de buik, ik vind dat wel leuk. Overdag slaapt ze meestal wel goed in haar park. Wat een groot gemak is.
  • Ze slaapt tussen haar voedingen toch wel gemakkelijk een uur tot anderhalf uur en wil meestal om de 3 uur mamamelk.
  • Ze heeft soms wel last van buikkrampen. Heel erg wisselend. De ene dag nauwelijks last, de andere dag na elke voeding. De laatste dagen is het weer wat meer dan anders. Bijna klokvast 2,5u na haar voeding. En dan kan ze wel ferm haar keel openzetten. En helpt het enkel om rond te lopen met haar, in luipaardhouding. Na een half uur verandert de buikpijn dan in honger. Denk ik toch. Ik hoor of merk namelijk langs geen kanten het verschil tussen gehuil van pijn of van honger. De natuur is geniaal, maar daar heeft ze toch een steekske laten vallen, vind ik. Het zou verdorie toch handig zijn moesten we snel en duidelijk weten waarom een baby huilt, ni? Of het ligt aan mij natuurlijk dat ik dat niet hoor.
  • Vorige week had ik een licht vermoeden dat ze ook wat last had van een lichte vorm van verborgen reflux. Sinds een paar dagen viel het op dat ze na de voeding onrustig was, veel huilen, luid slikken, veel hikken, moeilijk/weinig slapen. De last leek minder als we ze rechtop hielden. En de klachten waren ook enkel overdag, niet ’s nachts. Tijdens het drinken zelf had ze ook geen last. We hebben het hoofdeinde van haar park en bedje wat hoger gezet en sinds dan waren de klachten weg. Gelukkig! We houden haar na de voeding ook wel een tijdje rechtop.
  • Ze heeft al redelijk goeie nachten. Meestal laat ze één keer 5 uur tussen twee voedingen. Soms eens 6 uur. Twee nachten geleden zelfs 7 uur! Maar dat bleek een eenmalige toevalstreffer te zijn. Maar we klagen zeker niet. Ze drinkt maximum een kwartiertje, verse pamper, even tijd geven om te laten boeren en hop, bedje in en ze valt direct weer in slaap. Maximum een half uurtje ben ik wakker. Daar kan ik best mee leven. En moest ik nu zelf nog op tijd gaan slapen, zou ik zelfs helemaal niét moe lopen overdag.
  • Ze is een buikslaper. Net zoals haar twee grote zussen. En haar mama. Overdag sliep ze al van de tweede week op haar buik in haar park. ’s Nachts legden we ze nog een tijdje op haar zij, uit schrik. Maar nu niet meer. Ongelofelijk hoe rustiger en beter ze slaapt op haar buik. Ze kan haar hoofdje al vrij goed opheffen en draaien van de ene naar de andere kant in buiklig, dus heel veel zorgen maken we ons niet echt.
  • Ze volgt ons al heel goed. Als ze wil. Vaak kijkt ze heel gefocusd en geconcentreerd naar een punt boven ons en moeten we al wat moeite doen om haar naar ons te doen kijken. Maar eens ze kijkt, fixeert en volgt ze prima.
  • Ze lacht! Echt. En bewust. Echt waar :) Volgens mij al van toen ze een goeie 3 weken was, maar nu is het nog duidelijker. En oh, wat is dat hartverwarmend, die eerste bewuste ontwapende lachjes! Ik moet er elke keer weer bijna van bleiten. Verslavend is het.

    Het is een van de moeilijkste dingen om te fotograferen: een baby die een beetje bewust kan lachen. Maar hier een eerste povere poging. Haar écht lachje is nog breder en duidelijker, eigenlijk.

  • Ze kan haar hoofd al behoorlijk goed zelfstandig recht houden als ze ‘zit’.
  • Sinds een paar dagen kan de Tiny Love mobiel haar ook een beetje boeien. Niet langer dan 5 minuten, maar ze kijkt en volgt de kleurrijke, bewegende beestjes wel even.

  • Ze is ook steeds geïnteresseerder in haar omgeving. Vooral de zwartwit canvasfoto’s van Nora en Marie die tegen de muur achter de zetel hangen, vindt ze ongelofelijk fascinerend. Telkens wordt haar blik erdoor gevangen en blijft ze ernaar staren met open mond. En lichtpunten natuurlijk. In haar wipper voor de kerstboom met kerstlichtjes: ideale entertainment.
  • Ge-entertaind wordt ze ook door haar 2 zussen natuurlijk. Vooral Nora zoekt veel contact en interactie met Lena. Ze wil Lena toch wel 2 keer per dag op haar schoot. Dan propt ze haar vinger in Lena’s vuistje en beweert ze dat Lena haar vinger vastgepakt heeft en niet wil loslaten… Ze wil ook altijd dat Lena naar haar kijkt. Vandaag was ze dolgelukkig toen Lena in haar park lag en heel gericht naar Nora keek en lachte. Ook wij waren erdoor vertederd. Marie is ook heel lief en bezorgd. Al wil zij vooral constant een tuutje in Lena haar mond proppen als teken van affectie. Maar de manier waarop ze “Lenake” zegt, doet ons keihard smelten. Ik kijk er zo hard naar uit wanneer de interactie nog groter wordt en ze echt met elkaar gaan kunnen spelen. Of elkaar gaan doen schaterlachen.

Secret Santa 2010 – 3!

20 december 2010

Jippie! Mijn Secret Santa pakje is vandaag gearriveerd!

Ik liep met een onrustige, huilende Lena wat rondjes in onze living toen de bel ging. En ik een witte camionette van bpost zag staan. En mijn hart sloeg een paar slagen over! Spannend!

Jurgen ging de deur opendoen en zelfs met een huilende Lena op mijn arm kon ik het niet laten om het pakje meteen open te doen. Mijn nieuwsgierigheid neemt soms legendarische proporties aan…
En ik heb zelfs – snel snel – een foto genomen:

De buit:

Voor elk wat wils:

Voor Nora en Marie: mooie kleurige rekkertjes met strikjes
Voor Lena: extreem schattige, wollen, warme, zachte, blauwe sokjes. Komt goed van pas, want de katoenen kousjes die ik heb, zijn niet echt vrieskoubestendig.
Voor mezelf: heel mooie, toffe oorbellen. En don’t worry, Ilse, de kleur is perfect! Heel mooi.
En zelfs aan de papa des huizes is er gedacht: lekkere zuurstokken! Hij was heel aangenaam verrast. Ze hangen ondertussen al te blinken in de kerstboom.

Dikke merci, Ilse van Hetmaggeennaamhebben! We zijn er allemaal heel erg blij mee. Heel tof en lief dat je aan elk van ons gedacht hebt!

De spanning van het ontvangen en het opendoen. De lieve brief van een onbekende die zichtbaar moeite heeft gedaan om iets leuks te zoeken, te kopen of te (laten) maken. Zo blij zijn als een klein kind met de buit. Het heeft iets magisch en hartverwarmend.

En daarom ben ik een grote fan van het Secret Santa initiatief. Thumbs up for Tess! Op naar Secret Santa 2011!

Secret Santa 2010 – 2

17 december 2010

 

Mijn Secret Santa pakje pak is deze middag op de post gedaan! Ben zo benieuwd of mijn uitverkorene haar pakje(s) leuk gaat vinden.
En nu de stress van het bedenken, kopen, creëren van het kadootje weg is, komt de nieuwsgierigheid naar mijn Secret Santa-pakje volop opzetten!

Zo zo spannend! En leuk!

M!

16 december 2010

Télkens ze ergens de letter M ziet, roept Marie uit volle borst en huppelend: “Mc Donald’s, McDonald’s!!” . Elke keer opnieuw. Het heeft ons al bedenkelijke blikken opgebracht, moet ik zeggen.

We zijn haar nu vollenbak aan het inprenten dat de letter M ook haar letter is. De M van Marie (en niet enkel van McDonalds).

We gaan echt niet elke week naar dat fastfoodrestaurant hoor. Hoogstens om de twee weken. Na de watergewenningslessen op zaterdagvoormiddag gaan we ’s middags gaan eten namelijk. Want dat is gemakkelijker dan zelf te koken. De ene week in de Lunch Garden, de andere week in McDonald’s.
Gelukkig is het pas in januari opnieuw watergewenning en kunnen we even afkicken. Hoewel de kans wel reëel is dat we van ’t weekend toch nog eens naar die keten met die grote M in de lucht zullen gaan…

Lena – in beeld

15 december 2010

Eigenlijk staan er hier nog maar bitter weinig foto’s van onze nieuwe aanwinst. Schandalig is het.
Om het goed te maken: véél foto’s!

Lena in het ziekenhuis:

Lena thuis:

Lena met haar 2 grote, trotse zussen:

Lena in bad:

En élke dag verandert ze. Ongelofelijk is het. Steeds een beetje alerter. Ze begint al heel goed te fixeren en te volgen. Ze lacht vaak. Volgens de boekskes nog compleet onbewust, maar ik heb zo heel soms toch de indruk dat het een klein beetje bewust lachen is. Allez ja, ’t zal wel niet natuurlijk. Ze is nauwelijks 3 weken, dan kan dat nog niet. Maar toch! Ach ja, ’t gedacht doet veel zeker?

Voor de rest is ze al zichtbaar verdikt. Vooral haar aanvankelijk dunne, magere beentjes zijn al goed aangevet. De eerste Michelinbandjes zijn een feit.En haar ‘chubby cheeks’ zijn nog ‘chubby-er’ geworden.

In begin zagen we er Marie wat in terug en ook een klein beetje Nora, maar ze begint hoe langer hoe minder op haar zusjes te lijken. Het is een heel andere dan haar zussen. We produceren hier duidelijk geen kindjes die op elkaar lijken. Of toch niet veel. Het zou zelfs nog een rostje kunnen worden, ons Lena. Rosse Lena :)

Een brunette, een blondje en een rostje. Schoon :)

What to cook!?

15 december 2010

Ik heb jullie hulp nodig! En vooral van de keukenprinsessen onder jullie.
We moeten een Kerstavond-diner voorzien. Ik was al meteen overtuigd om eten te halen bij een traiteur: lekker makkelijk en snel en geen stresstoestanden om boodschappen te halen, voorbereidingen te doen en te koken.  Ook al is manlief thuis op 24 december, ik zag (en zie) het toch niet helemaal zitten om zelf voor 8 personen een (liefst) driegangenmenu te koken. Zeker met drie kleine kindjes in huis. Ja, ik ben een beetje lui soms. Ik geef dat toe.

Maar! Dat was dus buiten manlief gerekend. Manlief zou namelijk liever zelf iets koken. Iets met een kalkoenrollade. En groentjes. En kroketjes. Maar we weten niet goed wat precies. Het moet vooral iets heel eenvoudig, simpel, snel en lekker zijn. Ik zou het namelijk niet zo leuk vinden als manlief een ganse dag in de keuken vertoeft. Om nog maar over de opruim achteraf te zwijgen…

Ik ben een absolute keukenanalfabeet en compleet inspiratieloos.
Dus mijn vraag aan jullie:

Geef ons een snel, eenvoudig, lekker receptje met kalkoenrollade aub!

Dankuwel!

(Want anders stel ik mijn veto en wordt het alsnog traiteur-eten.)