Archief voor december 2010

Lena – weddenschap

9 december 2010

Ahja, de weddenschap natuurlijk! Welke twee dames zaten het dichtst bij de geboortedatum en het geboortegewicht en krijgen een doopsuikerke naar wens opgestuurd?

Spannend.

Rarara.

*tromgeroffel*

En de winnaressen zijn…

 

Marijke Thoen! Zij zat heel dicht bij de geboortedatum. En ik weet nog dat ik luidop moest lachen met haar gokje van 27 november. Zo laat zou ik nooit bevallen namelijk. Little did we know.

Marijke Thoen Zegt:
20 oktober 2010 bij 14:12 e
hmmmm ik denk… 27 november en 4kg350…. al hoop ik voor jou dat ik niet zal winnen ;-)

 

en…
Tess! Zij zat héél dicht bij het geboortegewicht met slechts een foutmarge van 75 grammekes. Goed gegokt! :) En ook toen moest ik luidop lachen bij zo een lichtgewicht gokje. Little did we know, again.

Tess Zegt:
21 oktober 2010 bij 18:29 e
17 november, dan is het boeleke een maandje als ik terug ben, perfect schattig! En 3kg485. Succes hè lieve Tamara en geniet nog van je laatste maand. :)

 

Lieve dames, geef me jullie adres door en jullie voorkeur van doopsuikerke en binnenkort krijgen jullie een verrassing in de brievenbus!
Advertenties

Lena – geboortekaartje en doopsuikerkes

9 december 2010

Ik wist al vrij snel dat ik voor het geboortekaartje van ons derde en laatste dochter iets wou hebben waar tekeningen van Nora en Marie in verwerkt werden. Dat leek me namelijk wel een leuk concept. Zo werden de zussen nog meer betrokken in de voorbereiding van de komst van hun nieuw zusje en is het kaartje toch wat persoonlijker dan een kaartje uit een boek. Er ging heel wat brainstorming aan vooraf, maar vooral in samenspraak met onze drukker, kreeg het ontwerp heel snel vorm.

En dit is het geworden:

Voorkant:

Midden:

Achterkant:

De bloem, het zonnetje en de hartjes zijn getekend door Nora. De blauwe figuurtjes aan de rechterzijde komen van Marie. En het zijn ballonnen, moest dat nog niet duidelijk zijn :)
De naam heeft Nora (na)geschreven. Zonder dat ze wist wat ze schreef natuurlijk. Anders zou niet alleen het geslacht, maar ook de naam niet lang geheim gebleven zijn. Ik heb de naam in drukletters geschreven op een blad en zij heeft de letters overgeschreven. Van de eerste keer juist, zelfs.

Het is echt wel plezant om Nora glunderend te horen zeggen tegen familie en vrienden dat zij en Marie het geboortekaartje gemaakt hebben. Ik ben best wel trots op Lena’s geboortekaartje. En Nora en Marie ook.

En dit is de doopsuiker:

Snoepjes voor de kindjes met eventueel een berensleutelhangertje en een bol met confetti suikerbonen en met een Lena-magneet voor de volwassenen. Of omgekeerd natuurlijk, we zijn namelijk zo lief dat we de mensen zelf laten kiezen. De klasgenootjes van Nora en Marie kregen elk een snoepzakje als traktatie.

Moest je om een of andere reden ook magneetjes willen bestellen met een eigen ontwerp kan ik je deze website aanraden: http://www.pushmybutton.be/ Snelle, duidelijke en correcte service en heel tevreden van de kwaliteit.

Met het samenstellen van de doopsuikerkes hebben de meisjes trouwens ook meegeholpen, een paar maanden geleden:

Sint en Piet

8 december 2010

Sinterklaas en zijn Zwarte Pieten zijn al een paar dagen het land uit en ik had hier nog geen Sint-blogje gepost! Dat kan niet zijn natuurlijk. Want uiteraard is de Sint ook hier op nachtelijk bezoek geweest.

Nora was er al wat bewuster mee bezig dan vorig jaar en telde af met de fantastische Mme Zsa Zsa kalender. Met volle overgave zong ze samen met haar zus ook enkele Sinterklaasliedjes bij haar schoentje de avond ervoor. Alleen het cadeautjesgedeelte, daar is ze nog niet concreet mee bezig. Het enige dat ze echt wou was een cd met Sinterklaasliedjes ‘omdat ik die liedjes niet goed ken en ik wil die zingen voor Sinterklaas’. Omdat het ons nuttiger leek dat ze de liedjes kan meezingen vóór de Sint weer uit het land is, hebben we hen trouwens 2 weken voor hét Sinterklaasweekend hun schoen al eens laten zetten. En gelukkig, de Sint had haar wens gehoord en dan al een cd’tje met de liedjes over die goedheilig man achtergelaten. Maar voor de rest had ze geen specifieke voorkeur van cadeautjes. Oh jawel, een cd van K3. Maar toen ik zei dat ze wel al veel cd’s en dvd’s van K3 heeft, gaf ze me gelijk en zei ze dat ze eigenlijk alles wel leuk vindt. Heel makkelijk natuurlijk! Marie had ook geen voorkeur, aangezien zij toch nog niet helemaal beseft wat het allemaal betekent. Het viel op dat vooral de spanning de ochtend erna met de vraag óf ze iets gekregen hebben, het leukste was. Moesten er enkel snoepjes en koekjes liggen (van chocola zijn ze – raar maar waar – niet zo zot) en misschien elk één klein boekje, zouden ze ook al content geweest zijn.

Maar het was geen boekje dat de Sint bracht, maar een heus poppenhuis van Playmobil. Een groot cadeau voor de twee zussen samen dus. Net zoals vorig jaar. En ze waren er heel blij mee!

Een chance, want het heeft manlief en een andere mannelijke vrijwillige helper 3 uur (!) gekost om dat ding in elkaar te knutselen. En ik die dacht dat dat zo kant en klaar in de doos ging zitten. Niet dus. Nog eens merci, Sören! En ook merci, Annabel, om mij gezelschap te houden in de zetel met snoepjes naast ons en Lena op mijn buik terwijl we het manvolk aan het aanmoedigen waren :)

Lena mocht natuurlijk ook haar schoentje kousje zetten. In haar heel pril leventje is ze tot nu toe namelijk toch ook wel heel flink geweest:

En nu is het even een speelgoed-stop hoop ik, want ik weet begot niet meer waar ik het allemaal moet steken en leggen…

Lena – update

5 december 2010

Eindelijk nog eens een blogpostje! Enerzijds barst ik van de inspiratie, anderzijds mis ik de tijd, maar vooral de energie en de goesting om erover te bloggen. Maar kijk, het is me dan toch gelukt.

Hoe gaat het hier ondertussen met ons vers gezinnetje van 5? Wel, vrij goed, dank u!

  • Lena is tot nu toe een vrij makkelijke baby. Ze weent enkel als ze honger heeft. En als ze in haar bloot gat ligt om pamper te verversen, dat vindt ze ook niet zo plezant. Zelfs als ze krampen heeft, huilt ze niet hysterisch. Enkel neuten, onrustig wriemelen en niet slapen. Zolang we met haar rondlopen natuurlijk, liefst in ‘luipaardhouding’.
    Ons eerste gezinsuitstapje heeft ze ook al met glans doorstaan. Zaterdag mochten we naar het Sinterklaasfeest op Jurgen zijn werk. In de auto heeft ze de ganse tijd geslapen (en ’t is toch een uur en een kwart rijden), toen we aankwamen bleef ze rustig in de maxi-cosi terwijl de grote zussen schootje gingen zitten bij de Sint en nadat ze haar portie melk binnen had in de cafetaria waar we appelbeignets en een drankje kregen, viel ze als een blok in slaap in haar maxi-cosi. Wat een gemak! Iets wat Nora en Marie nooit deden. Ze vielen enkel in slaap in dat ding als we met de auto reden of als we wandelden. Enkel de laatste 20 minuten onderweg naar huis werd ze wakker en huilde ze omdat ze honger had, ocharme.
  • Ze heeft al een redelijk vast slaap- en eetritme. Tussen 22u en 23u krijgt ze haar laatste voeding voor de nacht. Dan slaapt ze 4 uur tot haar volgende voeding. Daarna laat ze soms nog eens 4 uur, soms 3 uur tussen twee voedingen. Het zalige vooral is dat ze na haar voeding als een blok in slaap valt en tussen de nachtvoedingen zelden tot nooit wakker wordt. Het voeden en verversen duurt hoogstens een half uurtje. Daar kan ik best mee leven. Enkel in het ziekenhuis had ze twee nachten last van (waarschijnlijk) krampen en wou of kon ze niet slapen.*
    Na haar voeding tussen 6u en 7u slaapt ze opnieuw direct in en wordt ze een 3tal uur later wakker om te drinken. Van dan af wil ze echter om de 2 uur drinken. Tot die laatste voeding van 22u à 23u. Vreemd, vind ik. Misschien heeft ze dan ook echt meer en vaker honger? Of misschien wil ze een voorraadje inslaan voor de nacht? Ze drinkt ook heel krachtig en snel. In 10 à 15 minuten is ze klaar en vaak heeft ze genoeg aan één borst. Na de voeding is ze wel steeds voldaan en rustig, dus ze zal wel genoeg hebben, veronderstel ik? Tips en bevestiging van borstvoedingsexpertes zijn altijd welkom natuurlijk.
  • Grappig hoeveel mensen willen weten en analyseren op wie ze lijkt. Niet of ze op mij of de papa lijkt, wel of ze op Nora of Marie lijkt. Pas op, wij doen dat ook natuurlijk. Zeker toen ze net geboren was, waren we fanatiek gelijkenissen en verschillen aan het zoeken. Mijn verdict: als ze slaapt en haar ogen dicht zijn, lijkt ze heel erg op Marie. De vorm van haar gezicht en haar mondje zijn dan helemaal Marie. Hoewel ik er soms toch ook een trekje van Nora in zie. Maar haar gezichtsuitdrukking verandert helemaal als haar ogen open zijn, dan is de gelijkenis met Marie en Nora weg en lijkt ze op… Lena. Dan is het een heel andere dan haar zussen. Ik denk ook dat haar (donker)blauwgrijze ogen bruin gaan worden. En dat ze een donkerder velleke zal hebben dan Marie. Meer het huidtype van Nora. Denk ik. ’t Blijft wel iets spannend, dat afvragen en fantaseren hoe ze eruit zal zien later.
  • Een lichtgewichtje is ze! Vergeleken met Nora (3895 gr bij geboorte) en Marie (4000 gr) toch. En ook vergeleken met het geschatte gewicht door de gynaecologe (> of = 4kg). Ik had het nooit verwacht, maar de gyne was dus fout met haar schatting. Kan gebeuren natuurlijk. Wel vreemd en atypisch dat de laatste in rij het minste weegt. Toen ze haar op mijn buik legden, dacht ik wel meteen dat dat hummeltje vlees toch geen 4kg kon wegen. En je merkt ook dat ze lichter is: fijner gezichtje, geen dikke pens, dunne beentjes, …
  • Oh ja, dat van die navelstreng. Wel, een navelstreng kan blijkbaar tussen de 30cm en 100cm lang zijn met een gemiddelde van 50cm (leve Google!) en Lena haar navelstreng was… 100 cm lang. Iets wat de vroedvrouw en gyne nog nooit in hun carrière hadden gezien. Vrij indrukwekkend dus. Minder tof was dat haar navelstreng drie (!) keer rond haar nekje gedraaid was… Ik vergeet nooit meer de bezorgde blikken van beide vrouwen en het argwanend kijken naar de monitor die de hartslag registreerde en het mompelende “Komaan, komaan” van de vroedvrouw terwijl ze naar de monitor keek en het belachelijke antwoord: “Neen neen, alles is goed” toen ik half panikerend vroeg: “Is er iets?”. Maar bon, eind goed al goed. De navelstreng werd op tijd 3 keer losgeknipt en de pH waarden van het navelstrengbloed gaven aan dat er geen zuurstoftekort geweest was. Godzijdank.
  • ’t Kind heeft een extreem grote zuigreflex. Niet alleen als ze honger heeft, maar ook als ze moe is of last of pijn heeft, ‘zoekt’ ze als een bezetene en propt ze smakkend en smekkend haar vuistje in haar mond. Dus als je haar ziet zoeken en smekken: neen, ze heeft niet per se honger en ja, ze heeft nog maar net gedronken. Ze had zelfs blijntjes op haar linkerduim en wijsvinger van ín de buik op haar vingers te zuigen…
  • En ahja, hoe reageren de grote zussen? Wat ik nooit zal vergeten is het enthousiaste gelach en uitgelatenheid toen ze in de gang van materniteit de eerste keer naar mijn kamer liepen. Ik kon ze horen van ver: “Daaaaar is mama en babyzusje! Joepie!” Echt hartverwarmend. Ze zijn allebei heel enthousiast en trots en blij. Nora is eerder een stille genieter, Marie is nogal uitbundig: kirren, springen en roepen. Allebei zijn ze wel héél erg trots als Lena op hun schoot zit. Glunderen doen ze dan. Een aanslag op mijn week moederhart :) Nora is ook de nuchtere: “Eigenlijk kunnen beebietjes nog niet veel doen eh?”. En stelt heel veel vragen: Wanneer mag ze ‘echte pap’ eten? Fruitpap, bedoelde ze. Vanwaar komt die melk uit je borst? Waar gaat beebietje dan zitten in de auto? Mag ik in het midden zitten? Waar gaat beebietje zitten aan tafel? Enz. enz.
    Marie heeft het voortdurend over: “mijn beebietje”. Toen ik in het ziekenhuis Lena in haar bedje in de babykamer had gelegd en Marie dacht dat ze nog in mijn armen lag, begon ze wild rond te draaien en in paniek te roepen: “Waar is mijn beebietje? Waar is mijn beebietje?”. Of als Lena slaapt en we aan het praten zijn: “Jullie praten te luid! Mijn beebietje slaapt wel eh”.
    Ook grappig en vreemd was toen ze me aan de telefoon vroeg – toen ik nog in het ziekenhuis lag en ze thuis bij papa waren – : “Beebietje is geboren eh, mama, weet je ’t al?” Ehm ja hoor, schat, dat weet ik nog heel goed…
    Het heeft een paar dagen geduurd maar Marie haar gedrag verraadt dat ze het blijkbaar toch wat moeilijk heeft om de aandacht te delen en niet meer de kleinste te zijn. Sinds een paar dagen is er wat ‘regressie’ in haar gedrag: wenen als een klein kind om het minste, niet meer kunnen willen zeggen wat er scheelt als ze om iets boos is, enkel hysterisch gehuil. Constant hulp vragen voor dingen die ze eigenlijk zelf kan en deed: meegaan naar potje om broek uit te doen, haar beker vasthouden zodat ze melk zou drinken, haar jas niet meer zelf willen aandoen, plots zogezegd bang zijn als ze alleen door de living moet om op potje te gaan, enz. Het zal wel allemaal normaal zijn, maar ze haalt soms elke druppel bloed van onder onze nagels!
  • En als uitsmijtertje: nog een foto van ons derde patatje!

Soon to come: het geboortekaartje, de datum, de winnaars van de weddenschap natuurlijk!, het uitgebreide bevallingsverhaal (voor de liefhebbers uiteraard) en: nog meer fotootjes.

*’t Was te denken natuurlijk. Er bestaat echt zoiets als het lot tarten. Afgelopen nacht was ze niet meer zo voorbeeldig. Tussen haar laatste voeding en de volgende voeding om 2u30 heeft ze nauwelijks geslapen en veel gehuild. Krampen waarschijnlijk. Gelukkig heb ik een droom van een vent die met Lena beneden is gebleven – en veel toertjes rond de tafel gelopen heeft – zodat ik kon slapen. Inderdaad ja, ik mag mijn beide pollekes kussen met zo ne man :) Gelukkig is ze na de voeding van 2u30 wel als een blok in slaap gevallen en is ze blijven slapen… tot ik haar om 8u maar zelf wakker gemaakt heb.
Ik steek het op de broccoli trouwens die we gisterenmiddag gegeten hebben…