Archief voor februari 2011

Lena – 3m

26 februari 2011

Ons kleinste pruts is ook alweer 3 maanden, seg. Geen zuigelingske meer, maar een alerte baby. Ik vind het wel plezant, die groeiende interactie.

En ’t is een schatje, ons Lena. Een gemakkelijke, rustige, vrolijke baby. Overdag toch. Ze huilt enkel als ze honger heeft en huilt wat klagerig als ze moe is. De krampen zijn ook al veel verbeterd en zo goed als verdwenen. Ze drinkt om de 3,5 uur. Soms laat ze er eens 4 uur tussen, vooral in de namiddag. Na het drinken speelt ze een beetje. In haar wipper met de speelboog waar ze de bloemetjes steeds bewuster laat draaien. Of op de Tiny Love speelmat. Daar blijft het wel nog bij wat rondkijken naar al de kleurtjes en de figuurtjes. En enthousiast stampen met de beentjes. Grijpen zit er nog niet in, ook niet per ongeluk. Ik leg haar ook eventjes op haar buik op de speelmat; de eerste 3 minuten vindt ze dat wel plezant, nadien wordt haar hoofd te zwaar en begint ze te neuten. En onder de Tiny Love mobiel. Nog steeds een favoriet: stampen met armen en benen en maar lachen naar de beestjes. En geluidjes maken! Maar het leukste entertainment zijn toch wel haar 2 grote zussen. Als ze Nora en Marie kan bekijken terwijl ze spelen, is het allemaal wel ok voor Lena. Makkelijk, jong!

Als ze anderhalf uur of bijna 2 uur wakker is, wordt ze moe. Op haar buikje leggen in haar park en meestal valt ze vlotjes in slaap. Soms met tuutje, soms zonder. In begin wou ze absoluut geen tuut, maar de laatste tijd raakt ze er precies wel wat meer aan gehecht. Soms gaat het in slaap vallen gepaard met huilen (vooral als we beetje te lang wachten met haar in slaaphouding te leggen), maar dan krijgen we haar wel rustig door zachtjes op haar rugje te kloppen. We moeten haar alleszins niet meer al rondlopend in onze armen in slaap laten vallen. Ze slaapt dan zeker anderhalf uur, soms 2 uur. Heel fijn! Zeker om in huis het een en ander te kunnen doen. Of om wat te vegeteren in de zetel. Of om te bloggen. Of om fotoboeken samen te stellen.
Ze is ook heel gemakkelijk om mee op stap te gaan. Als we haar in de draagmand leggen om te slapen tenminste. In de maxi-cosi slaapt ze moeilijker omdat ze een buikslaper is en ze in de maxi-cosi niet op haar buik ligt. Uiteraard. In de auto is het echter geen probleem om in de maxi-cosi in slaap te vallen. En als we constant wiegen met de maxi-cosi valt ze na wat neuten ook wel in slaap, maar niet zo vast en diep als in de draagmand. Wat een groot verschil met Marie is dat! Ik herinner me nog levendig hoe zij moord en brand huilde krijste als ze moe was en niet meteen in slaap viel. Vreselijk hoe die kon huilen… Daarmee vergeleken is Lena haar “ik ben moe” gehuil peanuts. Oh, en in de draagdoek valt ze ook makkelijk in slaap.
Tot voor kort sliep ze tussen de voeding van 19u en 22u in haar park beneden. Of op onze arm/buik, want ’s avonds had ze het lastig en nood aan lichaamscontact. Logisch ook, aangezien ze overdag haar dutjes alleen in haar park doet. De laatste dagen echter sliep ze vaster en makkelijker in ’s avonds en laten we haar nu in haar bedje boven slapen na de voeding van ongeveer 19u. En dat lukt ook goed.

Haar nachten zijn eigenlijk heel erg wisselvallig. Elke keer anders en totaal geen structuur of logica in te vinden.
Toen ze 5 weken oud was, sliep ze 8 uur door. Zalig.  Ze dronk dan tussen 22u en 23u en sliep dan tot ongeveer 6u, soms 6u30. Ze heeft dat echter slechts 2 weken volgehouden. Rond haar 7 weken werd ze midden in de nacht opnieuw wakker. Meestal tussen 3u en 4u. We zijn er nog steeds niet aan uit of het van honger is dat ze wakker wordt of buikkrampen. In begin liet ik haar drinken waardoor ze wel rustig werd, maar ze dronk eigenlijk heel weinig.  Dus probeerden we haar eens stil te krijgen zonder haar te voeden: troosten, sussen, tuutje geven, op rugje kloppen. Soms lukte dat in 10 minuten, soms 20 minuten. Soms was het slapen-wenen-slapen-wenen en was ze pas na een uur helemaal stil.  Ze viel dan opnieuw in slaap tot 6u, soms 6u30. Soms moest ik haar zelfs wakker maken om 6u30. Ze begon dan altijd heel gretig te drinken, maar dronk uiteindelijk toch niet superveel. Dus zal het toch niet door grote honger zijn dat ze vaak rond 3 á 4 uur terug wakker wordt.

Enfin, die periode is ook weer voorbij. Wisselvallig, ik zei het al. De laatste dagen valt ze na haar voeding van 19u, soms 20u vlot in slaap. In tegenstelling tot vroeger toen ze tussen 19u en 22u erg onrustig was en enkel in onze armen in slaap viel. Maar nu leggen we haar na haar (voor)laatste voeding in haar eigen bedje boven. En wordt ze niet meer wakker tussen 22u en 23u om te drinken. En dus laten we haar slapen tot ze spontaan wakker wordt om te drinken. En dat is de laatste twee nachten al eens om 1u geweest en om 2u. 5 á 6 uur na haar voeding dus. Aangezien dat ook nog maar haar 6de voeding is, vind ik dat zeker niet abnormaal. En dan slaapt ze verder tot 6u, soms 6u30. Voordeel: geen onrustig gehuil meer om 4 uur. Klein nadeel: toch weer een nachtvoeding, of liever: een heel late laatste (6de) voeding. Ik kan er enerzijds wel mee leven. Het goeie is dat ik dan zelf vroeg kan gaan slapen aangezien ze om 22u niet meer moet drinken. Hoewel ik toch wel hoop dat die nachtvoeding slechts van tijdelijke aard is. We zijn verwend geweest met die 8 uur slaap en ’t is lastig om dat terug op te geven. Ook al is 6 uur doorslapen ook absoluut niet slecht natuurlijk.

Op motorisch vlak doet dat nog niet veel natuurlijk. Wel fanatiek stampen met de beentjes. Zwaaien met de armen. Oh, en vingers in haar mond steken. Haar volledig hand eigenlijk. En maar ‘sjokken’ en sabbelen. Gelijk een bezetene. Niet omdat ze honger heeft, maar omdat ze het leuk vindt. Veronderstel ik toch. En kwijlen!
Sinds een paar dagen kan ze ook – plots – haar hoofd 90° rechtop houden in buiklig, waarbij haar beentjes ook een beetje in de lucht hangen. Net een visje op het droge.

Ze reageert ook op onze stemmen. En op geluid in het algemeen: ze draait haar hoofd in de richting van het geluid. En het geluid en de gezichten van haar twee grote zussen kent ze ook al heel goed! Als Lena overdag wat begint te neuten uit verveling of beginnende vermoeidheid hoef ik maar te zeggen: “Nora of Marie, vertel gauw eens iets aan Lena, dan zal ze terug blij worden.” Gelukkig vinden ze dat zelf ook plezant om te doen. En zijn ze fier als Lena teruglacht. Geweldig ook om Nora of Marie een boekje te zien voorlezen waarbij ze het boek ook draaien en de prentjes laten zien aan hun kleine zus. Zo lief.
Ze vindt het ook geweldig als ik zing. Haar topfavoriet momenteel: “De kikkertjes, de kikkertjes zijn aardig om te zien…”. Als ze weent en ik begin te zingen begint ze door het huilen door te lachen. Heel koddig om te zien. En als ik blijf volharden in het zingen wordt ze vaak helemaal rustig en stopt ze met wenen. Tenzij ze honger heeft, dan werkt die zangtruuk niet natuurlijk. Zingen zou ik het eigenlijk niet noemen trouwens, ik kán niet zingen. Maar baby’s zijn duidelijk nog niet gevoelig voor vals kattengezang.

En brabbelen! Zo superfantastischgeweldig schattig. Als wij iets vertellen, kijkt ze aandachtig en brabbelt ze terug. Verschillende intonaties, verschillende klanken. En lachen terwijl ze brabbelt. En soms wat fronsen erbij. Net alsof ze écht iets belangrijks wil vertellen. Ze is echt om op te vreten als ze dat doet.

We zijn zo ongelofelijk hard verliefd op onze kleinste muis, elke dag een beetje meer.

Advertenties

Genenpoel

25 februari 2011

 

 

Nu begrijp ik waarom iedereen vindt dat Lena op Marie lijkt. Echt, mij was het pas duidelijk toen ik oude foto’s van Marie zag. Identiek hetzelfde kinnetje, mondje en neusje. Alleen de ogen zijn toch nog ietsje anders…

En Nora, die heeft duidelijk een compleet ander genen-setje meegekregen dan haar kleine zussen!

Nagelbijten in ’t geniep.

21 februari 2011

Geen idee van wie ze het heeft of hoe en waarom ze ermee begonnen is, maar Nora is een fervente nagelbijter. Al heel lang.
Haar nagels zijn al zeker een jaar onbestaande. Enige voordeel: geen ambetant gedoe met nagelschaartje om de nagels bij te knippen. Op den duur begon ze zelfs de velletjes naast haar nagels af te bijten. Tot bloedens toe. Telkens als wij ze zagen bijten, zeiden we er iets van of haalden we zonder iets te zeggen haar vingers uit haar mond. We probeerden haar ook een alternatieve onschadelijke tic aan te leren. Met haar haar prutsen bijvoorbeeld.

En ze deed haar best. We zagen haar – na lang aansporen en volhouden – iets minder bijten en meer met haar haar spelen. En sinds enkele maanden zien wij haar eigenlijk zelfs niét meer op haar nagels bijten. Hoera!

Maar. Er klopte toch iets niet. Want haar nagels blijven ultrakort. En na zeker 3 maanden niet meer bijten, zouden ze toch wel weer een normale lengte moeten hebben, toch?

Een beetje navraag en aandringen bij Nora bracht licht op de zaak.

Ze bijt wel degelijk nog steeds op haar nagels.

Op school.
En in bed.
Als mama en papa het niet zien.

Zucht.

Best negeren en hopen dat het vanzelf overgaat zeker? Ik weet het anders ook niet meer.

Roosjes

18 februari 2011

Aan de eettafel was ik met mijn twee grootste trezebezekes wat gezellig aan het kletsen over school en over klasgenootjes.

Ik: Wie is jouw beste vriendinnetje eigenlijk, Nora?
Nora: Alle meisjes.
Ik: Ah ok, das plezant.
Nora: Maar de leukerste is Floor!
(En dat terwijl het de laatste tijd duidelijk was (ook volgens de juf) dat ze vooral veel met Kaat optrok. Ze maken ook tekeningen voor elkaar enzo. Maar soit.)
Ik: Aha, dan is dat jouw beste vriendinnetje nu?
Nora: Ja
Ik: Ok
Nora: En van de jongens vind ik niemand leuk, behalve Andreas.
Ik: Aha, Andreas is wel een lieve jongen dan?
Nora: Jaaaaa *verlegen lachje*
Ik: Ben jij dan eigenlijk een beetje verliefd op Andreas, of niet?
(Ja, ik weet het, een nogal suggestieve vraag, maar ik kon het niet laten)
Nora: Jaaaa *lachje en giecheltje*
(Als Nora en Andreas samen de school verlaten, willen ze per se elkaars handje vasthouden. Nora gedraagt zich dan extreem opgewonden, wild en uitgelaten en loopt dan voortdurend te giechelen, te roepen en te lachen. Als een verliefd bakvisje dus. En als afscheid (aja, want ze moeten elkaar toch wel een avond en nacht missen) geeft Nora de arme jongen nog een dikke kus en knuffel. Geen ontkomen aan. Nuja, dat handje en kusje en knuffel geven doet ze eigenlijk bij iedereen met wie ze samen de school verlaat, zowel bij jongens als bij meisjes. Maar toch, bij Andreas is het enthousiasme niet te stuiten.)
Ik: En heb je dat dan al verteld aan Andreas?
Nora: Jaaaaa
Ik: Is ’t waar? Amai, zo tof. En wat zei hij dan?
Nora: Dat ik dan roosjes moest meebrengen voor hem.
Ik: Moh, is ’t waar? Echte roosjes of een tekening van roosjes?
Nora: Echte, maar da ga ni eh, want in de kou zijn er geen roosjes eh.
Ik: Neen, das waar. Maar misschien zal hij ook wel blij zijn met een tekening van roosjes eh. Of van een andere bloem.
Nora: Mja *trekt schouders eens op* En nu wil ik nog wat tv kijken, mama.
Ik: Ehm, ok. Allez dan.

’t Is zover, maat. Haar eerste liefde…

Ik moet er wel bijzeggen dat ik niet helemaal zeker ben of ze dat laatste deel van die roosjes verzonnen heeft of niet. Want tegenwoordig slaat haar fantasie een beetje op hol en is het moeilijk te achterhalen wat echt of niet echt gebeurd is op school.

 

Een grote vinger in een klein vuistje.

17 februari 2011

Wanneer ze tijdens het drinken haar vrije arm heel onrustig beweegt en heen en weer slaat… tot ze mijn vinger toevallig tegenkomt. En ze die vinger gretig vastgrijpt met  haar kleine dikke vingertjes en uit volle macht in mijn vinger knijpt met haar vuistje. En ze vervolgens volledig ontspant en rustig verder drinkt.

Dan geniet ik zo hard.

En wil ik dat moment en dat gevoel voor eeuwig bewaren in mijn geheugen.

Digitaal dilemma

8 februari 2011

Op mijn ZWATODOL (Zwangerschapsverlof To Do Lijstje, moeha) staat een taakje dat ik al heel lang uitstel.Iets wat bijna iedereen heel lang uitstelt, denk ik. En gelieve dit dan ook te beamen om mijn schuldgevoel niet aan te wakkeren. Waarvoor dank.

Namelijk: digitale fotoalbums maken van de massa foto’s die op onze externe harde schijf opgeslaan staan. Onzichtbaar en goed weggestopt. En dit vanaf de geboorte van onze eerstgeborene. En misschien nog een kleiner album van ons vóór het kinderentijdperk.

Maar ik zit met een dilemma. Ik weet niet goed hoe ik de albums zou sorteren en organiseren. Ik overweeg om albums te maken van een periode van 3, 4 of 6 maanden. Dus bvb. een album ‘januari – april 2007’ of ‘januari – juni 2008′. Allemaal goed en wel. En overzichtelijk.

Maar! Eigenlijk wil ik ook voor de drie meisjes apart een persoonlijk album dat enkel van hun is met (vooral) foto’s van zichzelf. Maar hoe organiseer ik dat dan? Een album van hun eerste levensjaar? Of hun eerste halfjaar? Langer? Minder lang?
Voor Marie is dat dan bvb. van 2 maart 2008 tot 2 maart 2009. Maar wat doe ik dan met het algemene album (of meerdere albums) dat het eerste levensjaar van Marie zou bevatten? Laten overlappen zodat er in beide albums vaak dezelfde foto’s staan? Of die periode uit de algemene albums knippen? Als ik in de persoonlijke albums enkel foto’s van de meisjes alleen plaats en ik schrap deze periode uit de algemene albums, dan verlies ik een groot deel van de foto’s, namelijk foto’s waar de 2 of 3 zussen samen opstaan bvb. Wat ook jammer is.

Of zou ik het idee van persoonlijke albums schrappen? Of enkel een persoonlijk album van de eerste 3 levensmaanden waardoor de overlap niet zo uitgebreid en erg is?

Ik geraak er echt niet aan uit.

Dus graag een kleine oproep: Wat zouden jullie doen? Of: Hoe organiseren jullie jullie (digitale) albums?
Graag jullie hulp, zodat ik er eindelijk eens kan aan beginnen want mijn ZWAVER (Zwangerschapsverlof, moeha²) is binnen 11 weken gedaan!

Speldenkussentjes

1 februari 2011

Gisteren werd Lena, 9,5 weken jong, gewikt, gewogen en vooral… geprikt bij Kind en Gezin.

Lengte: 59 cm, net geen P75
Gewicht: 5870 gr, P90
Rechterbovenbeen: prik!
Linkerbovenbeen: prik!

Voor de prikjes kreeg ze een Rotarix-drankje in haar mond gepropt en ze was dan al aan het wenen. Toen ze helemaal moest platliggen, was het nog een toontje hoger huilen. En toen de twee naalden in haar poezelig velleke geduwd werden, was het extreem luid en hard bleitconcert. Haar gezicht veranderde van roos naar rood naar pimpelpaars. Terecht natuurlijk. Leuk is anders. Maar bon, ze was gelukkig ook snel getroost. En ze viel supersnel en gemakkelijk in slaap. Ook altijd mooi meegenomen natuurlijk.

Lena’s Michelinbeentjes/speldenkussentjes:

 

Oh, en ik heb deze week een groter maatje van de geweldige jumpsuits mogen bovenhalen! Geen 50/56 meer voor onze jongedame, maar een 62/68. ’t Zit wel nog wat ruim, maar het past! En de kleur past haar ook, vind je niet? ;)

Binnenkort zal ik de gelabelde doos met kleertjes maatje 62/68 mogen bovenhalen. En afscheid nemen van de 50/56 kleertjes. Voorgoed. Brrr.