Archief voor maart 2011

Flessenhaat

30 maart 2011

Zucht. Het is een ware wanhoopsstrijd om Lena aan de fles te krijgen.

Bijna 2 weken zijn we haar aan het proberen te laten wennen aan een fles.

Waarom? Omdat ik 27 april terug begin te werken en ik de eerste week van de paasvakantie zou willen stoppen met borstvoeding. 13 april gaan we trouwens een dagje weg zonder Lena en ’t zou interessant zijn moest ze tegen dan al overgeschakeld zijn. En aangezien we al een vermoeden hadden, uit ervaring met de andere twee, dat de overschakeling niet vlotjes zou verlopen, willen we haar al wat doen wennen aan melk die uit een fles komt in plaats van uit een borst.

In begin met moedermelk, nu poedermelk. Allebei hetzelfde effect.
Qua flessen hebben we – uiteraard – ook al het een en ander uitgeprobeerd.

Nuby fles – Dit leek in begin een succes, maar nu absoluut niet meer. De melk stroomt er ook spontaan uit wat voor hevige verslikpartijen en gesmos zorgt.
Avent fles – Momenteel iéts beter dan de Nuby fles eigenlijk. Compleet tegen alle verwachtingen in.
Avent fles met rubberen Chicco speen – weinig verschil met siliconen tut.
Fles met een siliconen ‘dental’ tut – Volgens mij het meest succesvol, maar het verschil is miniem.

Ik ben alleszins niet direct van plan om nog iets anders uit te proberen of ze wordt helemaal kierewiet. Morgen probeer ik de dental speen nog eens en nadien gaan we voor 1 soort fles en tuut.

Van het moment dat ze de speen voelt, draait ze haar hoofd en begin te wenen. In begin nog zachtjes, na 10 minuten hysterisch. Zuigen aan de speen heeft ze nog niét gedaan. Hoogstens misschien 3 keer een fractie van een seconde en dan protest. Elke keer heeft ze wel een 40tal cc binnen maar dat is enkel de melk die uit de speen lekt in haar mond en die ze dan uit pure miserie maar inslikt. De temperatuur is volgens mij goed. Heb al vergeleken met mijn melk.

Ik word eerlijk gezegd een beetje wanhopig en ben er momenteel van overtuigd dat we haar nooit aan de fles krijgen. Ik denk dat het misschien te maken heeft met het feit dat ze ook niet graag ‘tuut’. Enkel als ze ’s nachts wakker wordt, is ze te sussen met haar tut en valt ze opnieuw in slaap. Tijdens haar dutjes overdag wil ze zelfs geen tuut, behalve haar laatste dut in de vooravond, dan wel. Als ze wakker is, wil ze absoluut géén tuut. Ook niet om te troosten als ze wat neut, moe of lastig is. Net zoals bij het aanbieden van haar tut, wil ze van de fles gewoon niet zuigen.

Meestal geeft manlief de fles en hij probeert een half uur. En nadien voed ik haar. Niet meteen erna, eerst wordt ze wat gekalmeerd en verschoond en afgeleid. Kwestie dat ze niet zou denken: “Aha, als ik maar lang genoeg weiger, krijg ik direct toch mijn goesting”.

Maar kan ze eigenlijk al zo denken? Weet ze al dat ze sowieso nadien mag drinken aan de borst én zou ze daardoor alleen de fles weigeren? Indien ja, wat moet ik dan doen? Haar honger laten lijden en haar pas de volgende voeding laten drinken? (Neen toch?) Flesje proberen tussen de voedingen in als ze nog niet heel hongerig is, maar ook niet meteen de borst krijgt achteraf?

Pffft, ik weet het echt niet meer. Tips zijn welkom. Maar geen duusd verschillende voorstellen van flessen of spenen alstublieft. Volgens mij zit het vooral in haar koppeke en ligt het niet aan de soort speen…

En ja, ik zou ook de voedingen overdag kunnen vervangen door groenten- en fruitpap en ’s morgens, ’s avonds en ’s nachts nog voeden. Maar liever niet eigenlijk. Ik zou het wel fijn vinden als de papa de laatste voeding kan geven zodat ik eens extra vroeg kan gaan slapen bijvoorbeeld. Of eens een dag of avond kunnen weggaan zonder op tijd terug te moeten zijn.

Nora had ook extreme flessenhaat. De eerste 2 dagen bij de onthaalmoeder dronk ze NIETS. Pas de 3de dag is ze beetje bij beetje beginnen drinken uit de fles.

Bij Marie ging het vlotter. Ze dronk in begin wel heel weinig maar ze zoog tenminste wel van de fles. Dat doet Lena dus niet.

Flessenhaat en tepelkloven. Dat zijn voor mij toch met stip de twee grootste nadelen van borstvoeding…

Advertenties

Lena – 4 m

26 maart 2011

Ze

  • is nog steeds een supermakkelijke, rustige, vrolijke baby. Enkel huilen als ze honger heeft of als ze wat wil vechten tegen de slaap. En neuten als ze moe is. En gemakkelijk om mee op stap te gaan! Als ze moe is, valt ze, na wat wiegen, redelijk vlot in slaap in de maxi-cosi en anders is ze gemakkelijk te entertainen op de schoot. Zolang ze maar goed kan rondkijken.
  • is vooral overdag gemakkelijk. Haar nachten zijn, nog steeds, wat wisselvallig en bizar van timing. Ze drinkt tussen 19u en 20u en de volgende voeding vraagt ze tussen 23u en 24u. En dan laat ze er maximum 5 uur tussen. Soms minder. Ik probeer haar wel pas na 5 uur te voeden (er zijn grenzen) en haar tussendoor te troosten met tuutje. ’t Is te zeggen: de man des huizes doet dat. En dan slaapt ze opnieuw tot 10u. En drinken doet ze pas tussen 11u en 11u30. Dus dan laat ze er wel makkelijk 6 uur tussen! Haar ochtendvoeding heeft ze dus liever ’s nachts dan ’s morgens. Wacht tot ze aan het puberen is… dan zet ik met plezier mijn wekker om 5 uur om haar kamer binnen te stormen met een uitgebreid ontbijt na een nachtje uit. Ha!
    Enfin, dat zal er ook wel weer uitgroeien. En ik mag niet klagen: ik ben tegenwoordig maximum 20 minuutjes bezig ’s nachts, inclusief voeden, pamper verversen en laten boeren. En ze valt zelf en snel terug in slaap in haar bedje. Luxe!
    En het zal wel beteren eens ze aan de flesjes en poedermelk is. Maak ik mezelf dan wijs.
  • is volop aan het oefenen met het drinken van flesjes. Nuja, ‘volop’. 3 pogingen achter de rug met matig succes. Bij mij drinkt ze weinig tot niets, bij de papa toch wel 40 cc na wat aandringen en met veel geduld. En leve de Nuby flessen! Lijkt veel vlotter te gaan dan Avent flessen. Tijdens de paasvakantie zal ze definitief overschakelen van borst naar fles.
  • zit nu aan 5 voedingen en drinkt overdag ongeveer om de 4 uur, soms langer.
  • lacht heel makkelijk. Verlegen lachen waarbij ze haar hoofdje wegdraait. Vooral zingen en ons hoofd heen en weer bewegen lokken een lachje uit. En haar buik kriebelen. Of op haar voetjes blazen. Of (blaas)kusjes in haar nek. Of het zien van Nora of Marie.
  • heeft de zaligste lach. Even zalig als die van haar zussen.
  • maakt keelgeluidjes maar iets minder dan een maandje geleden, heb ik de indruk.
  • kwijlt voor dood.
  • rolt tot zijlig. Naar buiklig is nog te moeilijk wegens armen en handen die serieus in de weg liggen.
  • grijpt! Vanuit zit kan ze vrij gericht grijpen. Sinds heel kort ook vanuit ruglig. Ze grijpt er vaak wel wat naast, maar uiteindelijk lukt het haar wel.
  • is een tv-addict. Onze fout ook wel, want we zetten haar eigenlijk vaak voor de tv in haar wipper. Geen uren aan een stuk natuurlijk, maar we merken wel dat ze gefascineerd is door die bewegende beelden. Ze lacht ook mee als er op tv iemand in close-up lacht.
  • is zot van haar wipper. Ze kan er makkelijk een uur inzitten en ons of haar zussen te observeren. Ze is vaak rustiger in haar wipper dan op onze schoot. En wippen dat ze doet met dat ding! En haar bovenlijf rechttrekken aan de speelboog. Work it, baby!
  • heeft een ietsiepietsie hemangioompje rechts op haar voorhoofd
  • heeft Michelin-armen en beentjes om in te bijten. Wat ik ook vaak doe. Letterlijk.
  • groeit als kool! Bij het vorig Kind en Gezin bezoek zat ze op de P75, terwijl haar jongere zussen eerder klein zijn. De jongste zal hier de grootste zijn later, vermoed ik.
  • is nog exact een maand exclusief bij mama voor ze voor het eerst naar de crèche moet. *blokkeert deze gedachte*
  • heeft, net als haar zussen, een groot plaatsje in ons hart veroverd.
  • is al niet meer weg te denken uit ons gezinnetje van 5.

Mooie fluit

20 maart 2011

Nora zingt het refreintje uit ‘Engeltjes’ van Amika:

 

Er waren honderd engeltjes

ze komen uit mijn hart

ze vliegen naar boven toe

ze maken mij verward

geel of blauw of groen of roos

(“en dit heb ik zelf uitgevonden want ik weet het niet meer”, aldus Nora:)

als ik mijn ogen sluit

dan zie ik niks ni meer

van die mooie fluit


Zie hier voor de originele lyrics.

 

WachtWoord

17 maart 2011

Hieronder staat in geuren en kleuren het bevallingsverhaal van Lena opgeschreven. Ook alweer bijna 4 maanden geleden trouwens…

Ter uwer en mijner bescherming staat er een paswoordje op. Te verkrijgen op eenvoudig verzoek via de reacties of mail of Facebook of Twitter.

Beveiligd: Bevallingsverhaal Lena

17 maart 2011

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Carnaval Ninof 2011

13 maart 2011

Elk jaar zijn ze een beetje enthousiaster over het ganse carnavalgebeuren. En niet alleen wegens de kermis, maar ook het verkleden, het dansen, de verklede mensen,… En ook het vangen en rapen van snoepjes en karamellen was een topper.

’t Worden nog echte carnavalisten.

P.S. Ge wilt niét weten hoeveel die ballon van Dora gekost heeft trouwens. Afzetters en profiteurs zijn het, die mensen die met een zuur gezicht en met een massa ballonnen rondlopen in de stoet om de kinderen hun ogen uit te steken. En wij liepen er met open ogen in natuurlijk. Ach ja, ze waren content met hun Dora-ballon. En momenteel hangt hij boven mijn hoofd tegen het plafond…

Puntjes tellen

7 maart 2011

Ik ga er nog maar eens helemaal voor gaan. De strijd tegen de kilo’s. Voor de ik-weet-niet-meer-hoeveelste-keer. Je moet maar eens op de tag WW (Weight Watchers) klikken hiernaast om de ganse evolutie nog eens te zien. Moest ge geïnteresseerd zijn.

Kindjes krijgen enal, wreed plezant en gezellig en tof. Maar man, die kilo’s die blijven plakken na het werpen ervan. Niet leuk! Na Nora 5 kg extra. Na Marie nog eens 5 kg extra die ik na veel moeite bijna een jaar na Marie haar geboorte weer ongeveer (niet helemaal) kwijt was. En nu weer 5 kg extra. Momenteel weeg ik 10 kg meer dan mijn pre-kindjes periode. En ik kan daar heel moeilijk mee leven. Ze moeten eraf! Dat mijn figuur niet meer hetzelfde zal zijn, daar kan ik me bij neerleggen. Maar de weegschaal liegt niet, aan die kilo’s kan ik wel iets doen. Het zou namelijk wel eens tof zijn om terug de broeken te kunnen dragen van voor ik de derde keer zwanger was. Wie weet om ooit terug de broeken te kunnen dragen van voor ik van Marie of – hoho, wie weet – van voor ik van Nora zwanger was. Momenteel kan ik maar een 10de ofzo van mijn kleerkast dragen en ik vind dat zo ongelofelijk frustrerend. Ik heb na de geboorte van Lena 2 nieuwe jeansbroeken gekocht omdat het echt niet anders kon, maar ik vertik het om nog meer nieuwe kledij in mijn huidige maat te kopen…

Maar gemakkelijk is het verdorie niet. Eigenlijk neem ik me vanaf januari al voor om minder/niet te snoepen, minder te eten en te letten op meer fruit en water. En ik steek het op de chronische vermoeidheid en het thuis zitten dat het zo moeilijk gaat. De drang om tussendoor te snoepen is groot en heel moeilijk te weerstaan. En als er geen snoep in huis is (wat eigenlijk de enige efficiënte methode is momenteel), begin ik tussendoor brood te eten. Of de koeken van de kinderen. Hoe erg. Bij een ‘craving’ heb ik echt niets aan een zielig stuk fruit, dan wil ik iets hartiger. Ik heb nu massa’s rijstkoeken gekocht als alternatief. Njam…

Vanaf januari dus al een beetje beginnen lijnen dus. We zijn nu begin maart en ik ben ogot 2 kilo kwijt. En de laatste maand blijft altijd maar hetzelfde cijfer op de weegschaal verschijnen. Dus er zijn hardere maatregelen nodig.

Puntjes tellen. Weight Watchers. Again. Vanaf vandaag.
Ik heb nog zo een boodschappengids met puntenaantallen van heel veel voedingsmiddelen van toen ik 7 jaar geleden op die manier eens 24 kg vermagerde. Hun systeem zou nu helemaal veranderd zijn, maar aangezien ik (nog) geen zin heb om naar de cursussen te gaan, zal het via de oude methode moeten gebeuren. De basis zal wel hetzelfde zijn, veronderstel ik.

De start van mijn zoveelste kilo-strijd hier vermelden is hopelijk een extra stimulans om het vol te houden. En als de drang om in de koekenkast te grabbelen weer te groot wordt, kan ik misschien op Twitter ook wat afleiding en steun vinden ;)

En oh ja, af en toe begin het ook weer te kriebelen om terug te gaan lopen. Vanaf volgende week ofzo. Misschien.