Archief voor mei 2011

Melissa Milis: GIVEAWAY Juni {Ollipoppies}

31 mei 2011

Deze creatieve dame maakt niet enkel prachtige foto’s maar doet regelmatig van ‘Give Away’. En ik waag nog eens mijn kans, jij ook?

Melissa Milis: GIVEAWAY JUNI {Ollipoppies}

Deze maand krijgen we maar liefst twee prijzen om te verloten aan de blogbezoekers . Niet één iemand maar wel twee mensen mag ik dus gelukkig maken met een schattig kinderboekje. Super toch?

 

Superschattige boekjes! I want!

Advertenties

Blogmeeting 2011

30 mei 2011

Het idee voor de Enige Echte Fantastische Blogmeeting 2011 ontstond eigenlijk al begin augustus van vorig jaar. Ik herinner me dat er op Twitter heel enthousiast gereageerd werd op een eventuele blogmeeting en onder andere Sara en Isabel stelden zich meteen kandidaat om te helpen organiseren. Een plezante lunchdate in Gent later werd er een datum geprikt ergens eind oktober en was de locatie ook al heel concreet. Maar door een samenloop van omstandigheden kon de meeting toen niet doorgaan.
We besloten om de meetingplannen gewoon even uit te stellen tot de lente. Meer kans op mooi, droog weer wat meer mogelijkheden biedt op een toffe locatie.

Dus ergens in februari werd de draad emailsgewijs terug opgepikt.  Door een drukke werkagenda kon Sara spijtig genoeg niet mee helpen organiseren en – nog erger – kon ze er gisteren ook niet bij zijn. Wat als oorspronkelijk lid van het organiserend comité uiteraard heel erg jammer was natuurlijk! Ik heb haar en haar lieve zoontjes alleszins wel gemist. Maar uitstel is geen afstel: volgende keer moet ze erbij zijn! Gelukkig kregen we de enthousiaste hulp van Sofie aangeboden om de meeting in goede banen te leiden.

Ik moet zeggen, er komt nogal wat bij kijken om zoiets te organiseren: een leuke locatie vinden, een datum prikken, brainstormen over activiteiten, nadenken over hapjes en drankjes, financiële regelingen enz.

En ik moet ook volledigheidshalve zeggen dat het toch vooral Isabel is die de pluimen verdient. Zij heeft talloze telefoontjes en mailtjes gepleegd. Het was ook zij die met het voorstel van Tivoli-park op de proppen kwam. Ze deed zelfs een prospectie met één van haar dochters om te kijken of de locatie geschikt is. De textielstickers en de naambandjes waren ook haar idee. Het is een waar organisatorisch talent!

En het was echt een superlokatie! Domein Tivoli in Mechelen met een prachtige kinderboerderij, gezellig zaaltje waar we konden eten en drinken en twee soorten geleide wandelingen voor de kindjes (en ouders) waarbij ze de dieren zelf eten konden geven. Grenzend aan het zaaltje was er een grote groene ruimte met massa’s kippen, alle formaten konijnen en hazen, schildpadden,… Echt heel mooi. En relaxed omdat de kinderen relatief vrij mochten spelen aangezien de ruimte afgesloten was en er maar één in- en uitgang was.

Een heel gedetailleerd verslag ga ik hier niet neerschrijven. Maar toch enkele kernwoorden: gezellig – veel volk: 24 volwassenen, 30 kinderen – toffe madammen – stoere meneren – schattige kinders – zalig om de kinderen samen bezig te zien – toch ook wel bizar om kindjes die je al zo lang kent via blog en foto’s ineens in ’t echt te zien – geldt ook voor de mama’s (en papa’s) van die kindjes eigenlijk – superleuke (kabouter)wandeling – Nora was vooral onder de indruk van het réuzenkonijn – het was dan ook een héél groot konijn – Marie had het vandaag plots over “het liedje uit de boom op de boerderij gisteren” (bij de kippen kwam er inderdaad muziek uit een boom…) – veel kunnen babbelen – maar toch nog niet genoeg want het smaakte vooral naar MEER!

En hopelijk kunnen de blogsters die er deze keer niet konden maar heel graag wilden bij zijn, er de volgende keer wel bij zijn!

Lena – 6 m

26 mei 2011

Een half jaar al, maat.

Enerzijds is het alsof ze áltijd al bij ons was, anderzijds lijkt het nog maar een halve maand in plaats van een half jaar geleden dat ze in ons gezin floepte

En ze doet het goed eigenlijk. Heel goed.
Een echte Happy Baby.

Ze eet goed, graag en veel
Ze lacht heel erg gemakkelijk. Verlegen lachen ook waarbij ze haar gezicht keischattig wegdraait.
Ze lacht ook luidop wat een van de schattigste geluidjes ooit is.
Ze lacht het hardst als:
… we op haar voetjes blazen
… we kusjes in haar nek geven, het liefst blaaskusjes
… ze ons in haar gezichtsveld krijgt of nog beter: haar grote zussen

… ze haar bedje ziet als ze moe is
… ze in de lucht gegooid wordt
… we kiele kiele doen op haar buik
… ze de douchesproeier op haar buik voelt
… ze afgedroogd wordt na haar badje
… we gekke bekken trekken of nog beter: als haar grote zussen gekke bekken trekken
Ze speelt het liefst op haar buik

Ze staat soms al eens op haar handjes en voetjes met poep omhoog
Ze steunt op haar voorarmen en schuift zo achteruit
… zodat ze wel eens vast komt te zitten in haar park:

… of zodat ze out of the playzone geraakt:

Ze doet nog een dutje in de voormiddag (tenzij ze pas om 10u wakker wordt), in de namiddag en in de vooravond.
Ze vindt het leuk om de strikken van haar bedomrander los te trekken voor ze gaat slapen
We hebben haar al een paar keer achterstevoren in bed aangetroffen
Ze is nog steeds een buikslaper
Ze is ondertussen een echte tuutjesliefhebber geworden, maar énkel en alleen om te slapen
Ze doet het geweldig en voorbeeldig in de crèche: altijd vrolijk en content. Behalve als ze honger heeft.
Ze huilt werkelijk enkel als ze honger heeft.
Zo vrolijk en voorbeeldig ze overdag is, zo vreselijk is ze ’s nachts (maar daarover later meer…)
Ze grijpt heel erg gericht en weet dat een voorwerp niet helemaal weg is als ze het plots niet meer ziet
Ze kijkt en grijpt heel bewust richting oren van mensen om van oorbelleken-vang te kunnen doen. En ik blijf hardnekkig toch oorbellen of kettingen dragen. Ik heb ondertussen wel al snel(lere) reflexen ontwikkeld.
Ze speelt heel graag met haar voetjes:

Ze weegt 7830 gram (P 75) en is 65 cm lang (P25-50).
Ze heeft nog steeds de zaligste zachte malse mollige beentjes of the universe
Ze heeft twee tandjes. Onderaan.

Ze ruikt héérlijk. Ook als ze zweet.
Ze heeft zo schattige zweetdruppeltjes op haar neus en voorhoofd na een fles warme melk
Ze kan ongelofelijk cute haar ogen heel hard dichtknijpen als ze lacht
Ze moet maar een kickje geven of één van haar heldinnen (lees: zussen) staat bij haar om haar te troosten: speelgoedje geven, tuutje geven, dansje placeren, liedje kwelen, gekke smoelen trekken, met een hoog stemmetje van : “Awèèèèèl!? Awèèèèèl Lena’tje? Waddiser? Ben je een beetje moekes? Kiele kiele kiele” doen.
Ze speelt liever in haar park of op de speelmat in plaats van lange tijd op onze schoot te zitten
She wants to move! Een ware wriemelkont.
Ze heeft nog weinig interesse in (zelfstandig) zitten. Rollen en achteruitschuiven is veel interessanter.
Ze maakt beetje geluidjes, maar kirt de laatste tijd vooral heel veel en graag
Ze vindt het geweldig als we haar geluidjes imiteren
Ze is… echt gewoon DE MAX.

Fruitpap voederen

24 mei 2011

Had ik hier eigenlijk al gezegd dat ons kleinste monster nu ook al aan de fruitpap zit? Nee? Awel, bij deze: zaterdag 14 mei kreeg ze voor de eerste keer fruitpap. En ondertussen, 10 dagen later, eet ze porties fruitpap van minstens 200 gram, soms meer. Maar dat kan nog niet tippen aan haar groentenpap-vreetmoment. Op een gewone dag eet ze met gemak 300 gram groentenpap.

’t Is een vreetzakske.

Dat moet toch ergens genetisch bepaald zijn, want Nora en Marie aten als baby ook veel en graag en alles. Nora was echt een dikzakske als baby, Marie wat minder dik maar toch nog behoorlijk stevig. En bij Lena zijn het vooral haar beentjes die zo lekker zalig mals dik zijn)
Marie eet nog steeds graag, zo goed als alles en bij momenten veel. Nora daarentegen… Bij haar is het na een ziekenhuisopname plots en radicaal gestopt, jammer genoeg. Haar antipatatjesgedrag is hier al uitvoerig beschreven. Maar het is ondertussen wel spectaculair verbeterd. ’t Blijft een moeilijke groenten-eter maar het verschil met vroeger is immens. Ik zou er eigenlijk nog eens moeten over bloggen.

Maar goed, fruitpap dus. Als de grote zussen in de buurt zijn, hoor ik voortdurend: “Heeft ze nog niet genoeg?”, “Alleez, Lena, stop eens met eten nu”, “Gooooh, straks is er niks meer over.” Aja, want den overschot van de fruitpap mogen Nora en Marie opeten. En lekker dat ze dat vinden! Ook die van de Olvarit-potjes :)
Groentenpap hebben ze ook eens geproefd trouwens, maar dat viel al heel wat minder in de smaak. En terecht. Mijn god, wat is dat vies. En ’t ziet er bijzonder onappetijtelijk uit ook. Maar Lena eet het alsof het lekkere biefstuk friet is. En ja, ik geef enkel Olvarit-potjes. In de crèche en bij mijn mama krijgt ze wel verse groentenpap. En dan nog, die Olvaritgroenten zijn ook vers. Maar vooral oh zo makkelijk!

Vandaag wouden Nora en Marie zelf fruitpap geven aan hun kleine zus. Mijn neurotische ik dacht: “Ja tarara, dan zit alles en iedereen vol fruitpap behalve Lena!”. Mijn moederlijke, pedagogische ik dacht: “Allez vooruit, als ze dat echt willen. ’t Is goed voor hun zusterlijke band aan te sterken en om hun groot te voelen en al en zo vermijd ik ook een dubbele hysterische crisis wat de rest van de avondspits alleen maar ten goede kan komen natuurlijk” en zei: “Ok dan…”

Enkele werkpuntjes nog:

– wachten met lepel in mond te proppen tot mondje iet of wat open is

– niet proberen 2 lepels tegelijk in mondje te duwen

– niet  rondzwaaien met een volle lepel fruitpap

– niet proberen met een vlotte, soepele beweging de overdaad aan fruitpap van haar mondje te vegen met een lepel die eigenlijk nog vol is…

– niet constant van 2 verschillende kanten “Lena! Lena! Lena, kijk eens hier!” roepen. ’t Kind werd er een beetje onnozel van.

Moederdag nr. 2 en nr. 3

10 mei 2011

Ik zou nog bijna vergeten de moederdagcadeautjes van mijn andere twee spookskes eervol te vermelden!

Vrijdag na school gingen ze samen met mijn mama de cadeautjes thuis verstoppen terwijl ik nog aan het werken was. We waren vrijdagavond nog geen 5 minuten thuis of Marie had al verraden dat haar cadeautje onder haar bed ligt en ik kon nog nét beletten dat ze in geuren en kleuren vertelde wát er precies onder haar bed lag. Nora kon wel zwijgen. Alleen maakte ze de fout om in het begin van de week mij te laten raden wat ze aan het maken is met als tip: het is iets wat je mooi vindt. Zonder nadenken antwoord ik: een bloem! Oh, wat keek ze teleurgesteld omdat ik het had geraden terwijl ze dat niet verwachtte… Ik heb haar moeten beloven dat ik het de volgende dag zeker en vast weer vergeten zou zijn. De dag nadien deed ik dan ook alsof ik het helemaal niet meer wist dat het een bloem was. Soms kan je ze nog veel wijsmaken… :)

Zondagmorgen dan. De meisjes prepareerden samen met de papa een ontbijt op bed terwijl ik met Lena in bed nog wat aan het snoezelen was. Het ontbijt was heel simpel maar lekker: geroosterd brood met confituur en siroop. Zonder drank wegens kans op gemors. En dan le moment suprème: de cadeautjes! Ik moest mijn ogen dicht doen en de dames gingen hun pakjes uit de verstopplaats halen. Trots dat ze waren! En ik nog duizend keer trotser! Zeker toen ze hun moederdagversje mooi, fier en perfect opzegden. Ik hield het niet meer droog. Ook al had ik de versjes al een 5tal keer gehoord. Ik zou het vroeger in mijn pre-kindjestijdperk nooit geloofd hebben, maar het doet mij wel wat, dat moederdaggedoe.

Van Nora kreeg ik een Hedera-plantje in een zelf geboetseerde bloempot. Van Marie een mooi versierde staander met een Memo-blokje.

Moederdag nr. 1

5 mei 2011

Ook al begrijpt ze er uiteraard geen snars van,
Ook al is haar creatieve input uiterst miniem, enkel een kleine voetafdruk,

Toch ben ik supercontent met mijn állereerste Moederdagcadeautje van mijn derde kind:

Een juwelendoosje! Met de geweldige crèche-foto.

Alsof ze in de crèche wísten dat mijn huidige juwelendoos letterlijk uitstulpt van de kettinkjes en oorbellen.

Wortelpap uit een potje

5 mei 2011

Ik zou begot ook nog vergeten melden dat ons Lena-pena ondertussen volop patatjes en groentjes eet. Ik heb het starten met groentenpap lang uitgesteld omdat het een beetje aanvoelde als loslaten van die kleine, platte baby die alleen melk drinkt. Meer dan bij Nora en Marie heb ik het soms moeilijk met een Lena die groter en groter wordt. Al die laatste keren… Gelukkig zijn er ook heel veel eerste keren die veel goed maken.

Maar bon, 1 mei zijn we gestart met wortel en patatten. Uit een potje, trouwens. Makkelijk, gezond en snel. Ik vind het al een puike prestatie van mezelf dat ik op de dagen dat ik niet moet gaan werken meestal ’s middags kook voor mijnen echtgenoot en mezelf. Nog een (weliswaar) klein potje koken voor de jongste dochter, daar heb ik dan eerlijk gezegd geen zin in. Ik steek die extra tijd dan liever in het verder ploeteren aan die digitale fotoboeken die vanzeleven niet gaan af geraken… Maar ik dwaal af.

Na slechts 5 dagen eet ze nu al een normale portie groentenpap. Vandaag gaven ze haar in de crèche al geen fles melk achteraf. En wij blij dat ze niet bij elke voedseloverschakeling moeilijk doet…

En nu, nu kan ik al bijna niet meer wachten om met fruitpap te starten. Ze wordt groot ja, ons kleinste. Maar ze blijft wel ons kleine, vrolijke, schattige, heerlijke lachebek.