Le boulot

’t Is hier precies nogal stillekes op mijn blog. En dat is meestal een teken dat het in mijn leventje allesbehalve stil is. Mijn leefritme is holderdebolder veranderd sinds ik opnieuw aan het werk ben, amai. En ik werk dan nog maar 3 dagen per week. Hoe mensen voltijds gaan werken met 2, 3 of 4 kinderen, ik snap het soms niet. Hoewel, het zou hier organisatorisch misschien ook wel lukken, maar ik zou toch te weinig rustmomenten hebben waardoor het niets voor mij zou zijn. Nu toch nog niet.

Ik vind het grote verschil vooral in het constant vooruitdenken. ’s Avonds zoveel mogelijk klaarzetten voor de drukke ochtendspits van de dag nadien: ontbijttafel klaarzetten, mijn lunchpakket samenstellen, zelfs mijn boterhammen worden op voorhand gesmeerd, doseerpotjes vullen met Beba 2 voor Lena, zowel voor haar laatste en eerste flesje als voor de flesjes die ze in de crèche krijgt, de meisjes hun boekentas klaarleggen, zelfs Lena heeft nu een (boeken)tasje met haar flesjes en potjes en heen-en-weer-schriftje in. En de kleertjes klaarleggen uiteraard, van de 4 vrouwen in huis. De man des huizes kleedt zich nog zelf aan.

En ’s morgens de rush tegen de klok om trachten op tijd op het werk te geraken en niets te vergeten. Onderweg naar het werk de werkdag al een beetje overlopen en ook al bezig zijn met de avondspits. Na het werk Lena oppikken in de crèche, de andere meisjes oppikken bij mijn mama en dan naar huis. Pas anderhalf uur nadat ik vertrek op mijn werk ben ik thuis. Soms later. En dat terwijl de rit werk-thuis slechts 35 minuten bedraagt. En dan weer een race tegen de tijd: als ik geluk heb, is het dutjestijd voor Lena zodat ik Nora en Marie rustig een boterham kan laten eten (Thank god dat ze warm eten op school!). Nora en Marie die meestal doodmoe zijn en dus lastig. En t.r.a.a.g e.t.e.n. Echt, ik kan er mij niet meer naast zetten of ik word zot. Ik hou ze 10 minuten gezelschap en dan doe ik iets anders. En als de wekker gaat, ruim ik de tafel af. Klaar of niet. Een half uur is ruim tijd genoeg om 1 of anderhalve boterham op te eten, lijkt mij. Dan soms in bad (maar gelukkig is manlief meestal wel thuis dan), soms gewoon handjes en gezicht wassen en pyama aan. Verhaaltje lezen en bed in. En dan begint het weer met alles klaarmaken voor de volgende dag. En met een beetje geluk een uurtje op ’t gemak zitten en liefst al om 22u naar bed. Oh en tussendoor moeten wij wel nog warm eten. Ofwel probeer ik warm te eten op het werk, een belegd broodje met groenten geldt voor mij ook als een ‘warme’ maaltijd met groenten, en eet ik een boterham mee met de meisjes ofwel wordt er nog gekookt als de meisjes in bed liggen, ofwel is het friet/pizza.

Maar! Toch ben ik blij dat ik terug mag gaan werken. Ik doe mijn werk graag en ik heb het wel eens nodig om niet constant aan het moederen te zijn en mijn brein ook eens voor wat anders te gebruiken. En ik heb mijn collega’s gemist ook. En ik heb ook nog iets anders gemist: autorijden! 2 x 35 minuten enkel voor mezelf. Geen zagende, zeurende, lachende, giechelende kindjes rond mijn oren en eventjes ook geen werkgedoe. Een leuk muziekje en genieten.

Wat wel frappant is. Ik heb 6 maanden nauwelijks hoofdpijn gehad. Nu twee weken aan het werk en opnieuw bijna dagelijks hoofdpijn..

Explore posts in the same categories: Gezin, Mezelf, Tleven, Werken

6 reacties op “Le boulot”

  1. Katrien Says:

    Oh Tamara, moeders met kleine kinderen (die met grote ook waarschijnlijk ;) ) die gaan werken verdienen een standbeeld!

  2. Annelies Says:

    Chapeau dat jij dat kan! Hier valt alles nu nog mee met een man die ook veel thuis kan werken, zodat wij eigenlijk een duo-baan hebben. De ene dag is hij thuis, de andere ik. Maar sommige dingen zijn ook herkenbaar… en hier zijn er nog maar twee.


  3. Welkom terug bij de werkende moeders (die trouwens een kei zijn in het vooruit plannen :-) )!
    En die hoofdpijn, dat ken ik, een teken voor mij dat er een avond “for myself” moet gepland worden, en op tijd in bed moet gekropen worden ….

  4. nelevb Says:

    oh ja, die hoofdpijn! zeer herkenbaar, ik doe de laatste tijd heel hard alsof die niet bestaat, en als ik voel dat het evolueert naar migraine (ohno!) zo snel mogelijk een pilletje, pfff!
    slaa-aapen, op tijd, netjes … maar wanneer heb ik dan nog tijd voor mezelf?
    geniet van je werk, ik doe het ook zo graag, al is de combinatie meedogenloos vermoeiend!

  5. Patsy Says:

    :-) Ik kan ook wel genieten van die “eenzame” ritten: bij mij is dat meestal ook een moment om even tot rust te komen en rustig alles op een rijtje te zetten.
    Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar wat voor werk jij doet. (Maar als je het niet wilt delen met ons (en in feite de hele wereld), begrijp ik dat hoor ;-) )

  6. lieve Says:

    ik ga nu naar een diëtiste om via een aanpassing van mijn voeding (en ik herken wel één en ander in wat jij beschrijft qua eten) mijn hoofdpijnen te bevechten. maar dat lukt me ook pas nu, nu de jongste al wat ouder is, een half jaar geleden ging ik daar geen tijd voor gevonden hebben, denk ik.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: