Archief voor 24 mei 2011

Fruitpap voederen

24 mei 2011

Had ik hier eigenlijk al gezegd dat ons kleinste monster nu ook al aan de fruitpap zit? Nee? Awel, bij deze: zaterdag 14 mei kreeg ze voor de eerste keer fruitpap. En ondertussen, 10 dagen later, eet ze porties fruitpap van minstens 200 gram, soms meer. Maar dat kan nog niet tippen aan haar groentenpap-vreetmoment. Op een gewone dag eet ze met gemak 300 gram groentenpap.

’t Is een vreetzakske.

Dat moet toch ergens genetisch bepaald zijn, want Nora en Marie aten als baby ook veel en graag en alles. Nora was echt een dikzakske als baby, Marie wat minder dik maar toch nog behoorlijk stevig. En bij Lena zijn het vooral haar beentjes die zo lekker zalig mals dik zijn)
Marie eet nog steeds graag, zo goed als alles en bij momenten veel. Nora daarentegen… Bij haar is het na een ziekenhuisopname plots en radicaal gestopt, jammer genoeg. Haar antipatatjesgedrag is hier al uitvoerig beschreven. Maar het is ondertussen wel spectaculair verbeterd. ’t Blijft een moeilijke groenten-eter maar het verschil met vroeger is immens. Ik zou er eigenlijk nog eens moeten over bloggen.

Maar goed, fruitpap dus. Als de grote zussen in de buurt zijn, hoor ik voortdurend: “Heeft ze nog niet genoeg?”, “Alleez, Lena, stop eens met eten nu”, “Gooooh, straks is er niks meer over.” Aja, want den overschot van de fruitpap mogen Nora en Marie opeten. En lekker dat ze dat vinden! Ook die van de Olvarit-potjes :)
Groentenpap hebben ze ook eens geproefd trouwens, maar dat viel al heel wat minder in de smaak. En terecht. Mijn god, wat is dat vies. En ’t ziet er bijzonder onappetijtelijk uit ook. Maar Lena eet het alsof het lekkere biefstuk friet is. En ja, ik geef enkel Olvarit-potjes. In de crèche en bij mijn mama krijgt ze wel verse groentenpap. En dan nog, die Olvaritgroenten zijn ook vers. Maar vooral oh zo makkelijk!

Vandaag wouden Nora en Marie zelf fruitpap geven aan hun kleine zus. Mijn neurotische ik dacht: “Ja tarara, dan zit alles en iedereen vol fruitpap behalve Lena!”. Mijn moederlijke, pedagogische ik dacht: “Allez vooruit, als ze dat echt willen. ’t Is goed voor hun zusterlijke band aan te sterken en om hun groot te voelen en al en zo vermijd ik ook een dubbele hysterische crisis wat de rest van de avondspits alleen maar ten goede kan komen natuurlijk” en zei: “Ok dan…”

Enkele werkpuntjes nog:

– wachten met lepel in mond te proppen tot mondje iet of wat open is

– niet proberen 2 lepels tegelijk in mondje te duwen

– niet  rondzwaaien met een volle lepel fruitpap

– niet proberen met een vlotte, soepele beweging de overdaad aan fruitpap van haar mondje te vegen met een lepel die eigenlijk nog vol is…

– niet constant van 2 verschillende kanten “Lena! Lena! Lena, kijk eens hier!” roepen. ’t Kind werd er een beetje onnozel van.

Advertenties