Archief voor juni 2011

Vakantie!

30 juni 2011

Voila se. ’t Schooljaar zit er weer op. Voor Nora is het de derde keer afscheid nemen van een juf, voor Marie nog maar de eerste keer. Hoewel voor hen het afscheid niet echt zwaar te noemen is, eerlijk gezegd. Nora is vooral gefocust op onze reis naar ons “zomerhuisje” in Zeeland binnenkort. En Marie kan niet wachten om naar juf Kristin te gaan in de 1ste kleuterklas. Ze vraagt namelijk al ongeveer 2 weken elke avond of ze dan morgen bij juf Kristin mag. Nog een klein beetje geduld, lieve schat…
Uiteraard gaan ze hun juf wel missen en uiteraard vonden ze het een superjuf. Dat heb ik gedurende het schooljaar genoeg gehoord en gemerkt. Hun juffen zijn hun goden. En terecht! Het zijn superjuffen. Nora en Marie zaten in twee monsterklassen: 29 2de kleuters, 33 peuters. En toch bleven de juffen elke dag even enthousiast, even lief en even gedreven. Chapeau. Echt.

Dus werden ze in de watten gelegd en zorgden we voor een kleine attentie: elk een notaschriftje dat gekaft werd met een tekening van de meisjes en nadien geplastificeerd. Met binnenin een (zelf bedacht, dames en heren!) versje.

 

Een ideetje van An Nelissen trouwens, waarvoor dank :)

En nu vakantie! Ook voor mij trouwens. Tot 16 augustus. Jaha, ik prijs mezelf heel gelukkig dat ik zoveel tijd mag doorbrengen met mijn drie bloedjes. Ik ga er vollenbak van genieten. Maar ik hou ook een klein beetje mijn hart vast voor de drukte. En ik hoop vooral dat ons middelste een klein beetje van haar kuren verliest want het niet luisteren, uitdagen, puur negeren, extreem tegendraads doen beginnen mij lichtjes tegen te steken van tijd tot tijd. Net nu de oudste iétsje minder boos, onbeleefd en arrogant aan ’t doen is, gaat Marie een beetje grenzen aftasten. Zo gaat dat dan natuurlijk met 2 of meer kinderen.

Maar goed, dat kunnen we wel aan. Morgen (relatief) uitslapen, op ’t gemakje aankleden, eventueel boterham in de zetel (om te vieren dat het vakantie is…) en samen wat gaan winkelen (met meter/moeke): ik ben er helemaal klaar voor!

Start 2 Jank

24 juni 2011

Ik doe weer van Start 2 Run met Evy Gruyaert in mijn oortjes. ’t Is te zeggen: ik was al eens begonnen begin april maar rond de paasvakantie opnieuw gestopt. Maar nu dus bijna 2 maanden later opnieuw de draad opgepikt. Ik weet zelfs niet meer welke mijn laatste les was, dus ik heb er ne slag in geslaan en terug begonnen met les 13.

En het gaat vlot en ik geniet zelfs van het lopen. Behalve de eerste twee minuten, dan ga ik telkens een beetje dood. Maar het doet wel deugd. Ik hoop dat ik de reeks kan uitlopen, want ik heb mezelf beloofd dat ik mezelf zo een registratieding voor aan mijn pols cadeau doe als ik 5 km kan lopen. In de hoop dat dat een stimulans is om af en toe blijven 5 km te lopen.
En in de hoop dat daardoor de kilo’s er weer afvliegen, want ondanks het toch echt wel redelijk strikt tellen van puntjes, blijf ik al 3 weken op hetzelfde gewicht hangen. Frustrerend, ik zeg het u. Maar we blijven volharden. Ze zullen er ooit wel afgaan. Het moet.

Maar eigenlijk is dit allemaal een inleiding voor wat ik eigenlijk wou vertellen.
Namelijk dat ik een nieuwe Start2Run-podcast gedownload heb. En betaald. 12,95€. Ketsjing. Ook met Evy Gruyaert maar met eens andere muziek. En dat mocht wel eens want na de lessenreeks al (minstens) 2 keer begonnen te zijn, was ik de muziek lichtekes beu gehoord. Vandaag trouwens gemerkt dat het loopschema precies ook verschilt met de vorige reeks. Het zijn nu 30 lessen (10 weken) in plaats van 27 lessen. Je kan ook kiezen voor 0 tot 5 km in 7 weken (21 lessen), maar dat leek mij een beetje te overmoedig.

En de reeks begon goed: Stromae met “Alors on danse”. Ideaal loopnummer, vind ik. Maar toen begon ik me lichtjes te ergeren aan het gezever en geleuter van Evy tussen en tijdens de loopsessies. Geleuter dat er bij de vorige reeks ook wel al bij was, maar nu dus véél meer aanwezig is. Aja, ze hebben nu ook een boek “Start 2 Run” dat vollenbak gepromoot moet worden. En ze slagen er zelfs in om via mijn oortjes reclame te maken voor het boek “Start 2 Veggie”. Ook met Evy Gruyaert. Evy’tje toch. Aja, want “Wist je dat veel sportmensen ook vegetariërs zijn? Denk maar aan Carl Lewis en *weetvoornaamnietmeer* Navratilova. En *enter belerend gezwets over vleesvervangingsprodukten*” Pas op, niets tegen vegetariërs, echt niet. Maar ik heb echt geen nood aan iemand die me probeert te overtuigen om dat lekker mals stukske vlees te laten als ik aan het afzien ben.

Maar bon, tot daar aan toe. Daar kan ik nog net mee leven.

Maar wat er wél compleet over is. Wat echt wel niet door de beugel kan.
Dat is dat mijn oren plots geteisterd werden door het gejank van die verdomde Justin Biebe. Dat is er echt over, Evy, echt waar. Dat zijn fouten, grote fouten.
Fouten die zelfs Stromae, Mika, Queens of The Stone Age nauwelijks kunnen compenseren.

Tenzij het de bedoeling is dat ik het harder op een lopen zet van miserie. Dat kan ook.

P.S.Weet je wat ik trouwens zonet ontdekt heb? Neen he? Awel, dat ik in september 2008 de lessenreeks al eens helemaal voltooid heb! En ik wist dat dus niet meer! Waar een blog al niet goed voor is. Ik was er echt van overtuigd dat ik al veel keren was begonnen met het loopschema maar nooit helemaal uitgelopen heb. Maar niet dus. Ik heb dus ooit 5 km aan één stuk kunnen lopen. Wauw. 

Albelli fotoboeken

21 juni 2011

Hoe is het ondertussen met mijn ZWATODOL (ZWAngerschapsverlof TO DO Lijstje)? Dat vragen jullie zich ongetwijfeld allemaal af. Wel, mijn zwangerschapsverlof is al bijna 2 maanden voorbij, maar mijn ZWATODOL nog niet. Ik heb nochtans wel het een en het ander gedaan van taakjes en klusjes, maar zo’n To Do lijstje is eigenlijk nooit eindig.

Een van de dingen die op mijn ZWATODOL stond, is het maken van digitale fotoalbums van de kinderen. Na jullie massale tips – met een eervolle vermelding van zusjesenzo –  ging ik ook effectief aan de slag.  Ik had gehoopt om in die bijna 3 maanden toch wel een 4 of 5 albums af te hebben. Maar dat was duidelijk een overschatting van mezelve.
4,5 maanden later werden er vandaag door de postbode welgeteld 2 Albelli fotoboeken geleverd:  “Nora 0 jaar” en “Marie 0 jaar”.

Maar het is een begin! En vooral een project van lange duur. Nog 5 boeken te gaan. En tegen dat die boeken klaar zijn, sta ik er waarschijnlijk weer een 3-tal achter.

Het was even nadenken welke indeling ik zou gebruiken, maar ik heb gekozen voor: per kind, per levensjaar. Dus “Nora 1 jaar” en “Marie 2 jaar”. Bijvoorbeeld. Aangezien al onze foto’s geordend waren per jaar en per maand, ben ik begonnen met onze duizenden foto’s te her-rangschikken. Per kind, per levensjaar en per maand (Nora – 1 jaar – december 2007, bijvoorbeeld). Man, wat een huzarenwerk! Uren, dagen ben ik daar zoet mee geweest. Foto per foto bekijken en ordenen bij het juiste kind.  Maar wel blij dat ik doorgezet heb, want eens ze juist gerangschikt staan, is het uitzoeken en kiezen van de foto’s die in het fotoboek mogen belanden wel ietsje makkelijker. Dan blijft enkel nog het selecteren van welke foto’s niet en welke wel bij de eindselectie belanden nog een lastig werkje. Eens de selectie gemaakt is, is het ordenen van de foto’s in het fotoboek bij Albelli peanuts. Zeker bij het maken van het tweede album, “Marie 0 jaar”, verliep dat heel vlotjes.

Geheel toevallig kwam ik bij de twee boeken hetzelfde aantal pagina’s uit, namelijk 80. Met gemiddeld 2 foto’s per bladzijde komt dat dus op zo’n 160 foto’s. Per levensjaar. Wreed eigenlijk, dat digitaal tijdperk. Maar wel leuk, zoveel foto’s!

En ik ben heel tevreden over Albelli. Makkelijk in gebruik, goeie service en het belangrijkste: goeie kwaliteit van foto’s. Stevige bladzijden ook. Wat ook een must is met 2, binnenkort 3, paar grijpgrage handjes. Ik kan natuurlijk niet uitgebreid vergelijken met andere ontwikkelaars van fotoboeken, dus ik kan niet zeggen dat Albelli de beste is. Ik heb wel ervaring met Hema en ook al lijkt hun software heel sterk op die van Albelli, vind ik Albelli net iets makkelijker en overzichtelijker om te gebruiken.

Soit, genoeg blabla, hier kan je een klein beetje piepen in de twee boeken:

Ze zijn eigenlijk al een maand of zo klaar. Alleen ontbreekt het mij momenteel aan tijd en moed om aan “Nora 1 jaar” te beginnen.
Bij deze daag ik mezelf uit om na de grote vakantie (ben thuis van 1 juli tot 16 augustus) nog eens 2 boeken af te hebben… Spannend!

Van Bumbo bijna naar boempatat.

21 juni 2011

Nora en Marie waren naar een DVD’tje aan het kijken in de zetel en ik ging Lena fruitpap geven. Zolang ze nog niet stevig alleen kan zitten (wat ze ondertussen eigenlijk wel al kan), geven we haar groenten- en fruitpap terwijl ze in haar Bumbo-zitje zit op de keukentafel.

Ze was bezig aan haar tweede Olvaritpotje toen ik Nora en Marie hoorden kibbelen (voor de 568ste keer) en een van de twee hoorden krijsen en gillen (voor de 569ste keer), heel vermoedelijk omdat de andere van de twee gepitst/genepen/gebeten/geslaan/geschopt heeft. Omdat het gekrijs en geroep nogal luid was en niet vanzelf ging stoppen, ging ik uit de keuken om in te grijpen.
En terwijl ik mijn twee oudste schatten van patatten aan het berispen was en hen vriendelijk verzocht om éventjes geen ruzie te maken zodat ik Lena rustig eten kon geven, hoorde ik vanuit de keuken gezucht en gekreun. Het typische geluid dat mijn  jongste schatje patatje maakt als ze moeite aan het doen is om iets vast te grijpen of te pakken…

En toen sloeg de paniek toe.

Ik liep naar de keuken. ’t Is te zeggen: ik liep naar het laag muurtje dat de keuken van de living scheidt. Ik keek over het muurtje en zag Lena op haar buik op de keukentafel liggen. Uít haar Bumbo-zitje. Haar benen óver tafel bengelend. Haar hoofd en romp nog net op tafel.

Mijn.hart.stond.stil.
Een beeld dat op mijn netvlies gebrand staat.

In een reflex strekte ik mijn arm helemaal uit over het muurtje zodat ik wel haar hoofd min of meer kon tegenhouden, maar net niet aan haar schouder kon om deftig te kunnen verhinderen dat ze zou vallen. Of ik haar hoofd tegenhield of niet, moest ze toen nog een kleine rolbeweging gemaakt hebben, viel ze gewoon los op de grond. Achteraf gezien was ik dus niet heel slim bezig. Maar haar loslaten kon ik instinctief ook niet. Ik moest nog 4 passen zetten om voorbij het muurtje te geraken en vlak naast de keukentafel te staan om haar vast te grabbelen en dat leek me op dat moment onoverkomelijk.

Maar wat deed ik wel? Ik schreeuwde om hulp.

“Nora, kom nu! Nu! Naar de keuken. Hou Lena tegen! Pak ze vast! Ze gaat vallen! Nora, nu! Asjeblief, haast u!”
Ik ben zeker dat Nora zo snel kwam als ze kon, maar die seconden leken minuten. Uren zelfs. Ik keek naar Lena en smeekte in mezelf dat ze a-sje-blief niét zou bewegen. Nora kwam aangelopen en redde haar zus door haar rond haar romp vast te nemen zodat ik ook naar de tafel kon lopen en haar kon bevrijden. Lena die ondertussen ook al aan het huilen was door al dat geroep en gepanikeer. En ik kreeg massaal de bibber. En moest efkes gaan zitten. En knuffelde Lena bijna plat. En Nora ook. En Marie ook. En er waren ook heel even traantjes, ja.

Mijn god, ik mag er niet aan denken wat er zou gebeurd zijn als we haar niet op het nippertje konden tegenhouden. Mijn maag krimpt samen bij de gedachte alleen al. De ergste beelden en scenario’s zijn al door mijn hoofd gepasseerd.

En dan nu allemaal in koor: “Hoe kon je nu zo stom zijn!?”

Awel eh, ik weet het niet. Want ja, het was heel erg dom en onvoorzichtig van mij. En helemaal mijn eigen schuld. Baby in de Bumbo – heel – even zonder toezicht laten. En dan nog op een tafel. En wetende dat het me de laatste keren dat ze in de Bumbo zat al opviel dat ze er bijna zelf kan uitkruipen. Ik was en ben zo kwaad op mezelf.

Drie kinderen. Ge zou denken dat ik toch wel beter zou moeten weten. En ja, tuurlijk weet ik wel beter. Maar als je plots afgeleid wordt en snel moet ingrijpen, denk je onvoldoende na en doe je domme, ondoordachte dingen. En gebeuren er ongelukken. Of toch bijna. En op zo’n moment heb je echt handen tekort als mama van 3 (of  2) kinderen. Wat geen excuus is natuurlijk. Ik had gewoon niet zo onvoorzichtig mogen zijn. Punt.

En weet je wat het ergste is? Dat ze vandaag al eens gevallen was. Uit ons bed.  Toen ik haar vanmorgen uit haar bedje haalde en merkte dat haar lakens en body onder de pipi zaten, legde ik haar gauw op ons bed om haar lakens af te trekken. En ineens hoorde ik “boem”. En zag ik een Lena’tje op de grond. En stond mijn hart eveneens stil. Gelukkig zonder veel erg. Ze was niet op haar hoofd gevallen en weende enkel van ’t verschieten. Maar ik was er wel een tijdje niet goed van en was kwaad op mezelf.

Het was mijn dag duidelijk niet. En al zeker niet Lena haar dag. En voor jullie massaal naar het Vertrouwenscentrum Kindermishandeling bellen: ik beloof plechtig dat ik vanaf nu mijn uiterste best ga doen om in de toekomst geen baby’s meer te laten vallen.

Poepezit

14 juni 2011

Lena zit! Zelfstandig enal. En trots dat ze is! Allez, ik denk dat toch. Ze ziet er toch uit alsof ze het nieuwe kunstje wel plezant vindt.


Straf toch hoe zo’n mijlpalen steeds plots ontwikkelen. Afgelopen weekend kon ze wel een paar seconden min of meer alleen zitten, maar nog met veel gewiebel en geval. En vandaag ineens, kan ze enkele minuten vrij stabiel zitten.

Tot ze haar hoofd een beetje teveel draait en heft, dan valt ze om. Keischattig trouwens, een baby die omvalt en ondertussen haar speelgoedje blijft vasthouden en liggend op de grond eens verbaasd kijkt en dan gewoon verder speelt.

En als mama een foto wil nemen en Lena-patat naar het fototoestel probeert te grijpen, krijg je dit:

 

Vaderdag!

13 juni 2011

Van zijn dochters:

van links naar rechts:

Lena: een “autoraamhanger” met: “Toffe papa aan boord” en een foto van een Lena in een blauwe Bumbo

Marie: een geschilderd plankje met een foto van oogappeltje Marie. “Ik heb met mijn vinger de rups groen gemaakt, papa!”

Nora: een houten plankje om sleutels aan te hangen. Met een geschilderd mannetje en regenboog. En trots dat ze is dat papa dat op zijn werk zal gebruiken!

Van zijn vrouw:

Hem laten uitslapen tot 9 uur én ontbijt op bed!
Samen met de meisjes klaargemaakt. En met – een beetje – stress opgegeten op bed. Croissants! Kruimels! Fruitsap! Morsen!

Maar ’t was wel gezellig!
De versjes-opzeg-momenten zijn echt zo extreem schattig en hartverwarmend…

Marie Krullemie

8 juni 2011

Nora was 2 jaar en bijna 3 maanden toen haar haar de eerste keer geknipt werd. En dat dat nogal een avontuur was, kan je hier lezen. En hier en hier en hier. En ja, ook hier. En tenslotte hier. Ah wacht, hier ook nog.

Marie is bijna exact een jaar ouder bij haar eerste knipbeurt. Vandaag namelijk. 3 jaar en 3 maanden. Haar haar groeit trager zeker? Of meer krullen waardoor het korter lijkt? Ze heeft alleszins veel minder en dunner haar dan Nora. Maar wel veel krullen. Krullen die volgens de kapster wel zullen verdwijnen. En volgens mij ook eigenlijk. Zeker als ik zie hoeveel krullen Nora vroeger had en hoe ze nu eigenlijk helemaal weg zijn. Alleen als ’t vochtig weer is, zit er wat krul in haar haar. Weerbarstige, slordige krullen. Net als bij haar mama.

Maar bon, zolang ons Marie’tjen krulletjes heeft, genieten we ervan en vinden we het heerlijk om in te wroeten. Maar de laatste tijd vond ik dat haar haar wat té slordig was, te wild, te ‘ontploft’. En besliste ik vandaag nogal impulsief om ze mee te nemen naar de kapper. Samen met grote zus Nora en ‘moeke’. “Gewoon wat opknippen”, “Klein beetje korter, maar echt niet veel”, “Maken dat er wat model in zit”, maar vooral: “Zorg dat haar krullen niet weg zijn!”. Dat waren mijn instructies aan de vriendelijke kapster.

En hoera hoera, ik ben content! Als je’t niet weet, zie je niet dat haar krullen geknipt zijn, maar je merkt wel dat haar haar beter ligt. Netter. Properder. Mooier.

En Marie was a-pe-trots dat ze éindelijk ook eens naar de kapper mocht. En glinstertjes in haar haar kreeg. En een schort met een elfje en een regenboog. En een snoepje. Vooral dat laatste was een hoogtepunt. Elke keer Nora naar de kapper mocht, zei Marie met een zielig gezichtje: “Als ik een beetje groot ben, mag ik ook eens naar de kapper he mama? Maar nu nog niet eh. Nu ben ik nog een beetje klein.”

Awel, lieve schat. ’t Is dat je een beetje groot aan ’t worden bent. Slik.