Van Bumbo bijna naar boempatat.

Nora en Marie waren naar een DVD’tje aan het kijken in de zetel en ik ging Lena fruitpap geven. Zolang ze nog niet stevig alleen kan zitten (wat ze ondertussen eigenlijk wel al kan), geven we haar groenten- en fruitpap terwijl ze in haar Bumbo-zitje zit op de keukentafel.

Ze was bezig aan haar tweede Olvaritpotje toen ik Nora en Marie hoorden kibbelen (voor de 568ste keer) en een van de twee hoorden krijsen en gillen (voor de 569ste keer), heel vermoedelijk omdat de andere van de twee gepitst/genepen/gebeten/geslaan/geschopt heeft. Omdat het gekrijs en geroep nogal luid was en niet vanzelf ging stoppen, ging ik uit de keuken om in te grijpen.
En terwijl ik mijn twee oudste schatten van patatten aan het berispen was en hen vriendelijk verzocht om éventjes geen ruzie te maken zodat ik Lena rustig eten kon geven, hoorde ik vanuit de keuken gezucht en gekreun. Het typische geluid dat mijn  jongste schatje patatje maakt als ze moeite aan het doen is om iets vast te grijpen of te pakken…

En toen sloeg de paniek toe.

Ik liep naar de keuken. ’t Is te zeggen: ik liep naar het laag muurtje dat de keuken van de living scheidt. Ik keek over het muurtje en zag Lena op haar buik op de keukentafel liggen. Uít haar Bumbo-zitje. Haar benen óver tafel bengelend. Haar hoofd en romp nog net op tafel.

Mijn.hart.stond.stil.
Een beeld dat op mijn netvlies gebrand staat.

In een reflex strekte ik mijn arm helemaal uit over het muurtje zodat ik wel haar hoofd min of meer kon tegenhouden, maar net niet aan haar schouder kon om deftig te kunnen verhinderen dat ze zou vallen. Of ik haar hoofd tegenhield of niet, moest ze toen nog een kleine rolbeweging gemaakt hebben, viel ze gewoon los op de grond. Achteraf gezien was ik dus niet heel slim bezig. Maar haar loslaten kon ik instinctief ook niet. Ik moest nog 4 passen zetten om voorbij het muurtje te geraken en vlak naast de keukentafel te staan om haar vast te grabbelen en dat leek me op dat moment onoverkomelijk.

Maar wat deed ik wel? Ik schreeuwde om hulp.

“Nora, kom nu! Nu! Naar de keuken. Hou Lena tegen! Pak ze vast! Ze gaat vallen! Nora, nu! Asjeblief, haast u!”
Ik ben zeker dat Nora zo snel kwam als ze kon, maar die seconden leken minuten. Uren zelfs. Ik keek naar Lena en smeekte in mezelf dat ze a-sje-blief niét zou bewegen. Nora kwam aangelopen en redde haar zus door haar rond haar romp vast te nemen zodat ik ook naar de tafel kon lopen en haar kon bevrijden. Lena die ondertussen ook al aan het huilen was door al dat geroep en gepanikeer. En ik kreeg massaal de bibber. En moest efkes gaan zitten. En knuffelde Lena bijna plat. En Nora ook. En Marie ook. En er waren ook heel even traantjes, ja.

Mijn god, ik mag er niet aan denken wat er zou gebeurd zijn als we haar niet op het nippertje konden tegenhouden. Mijn maag krimpt samen bij de gedachte alleen al. De ergste beelden en scenario’s zijn al door mijn hoofd gepasseerd.

En dan nu allemaal in koor: “Hoe kon je nu zo stom zijn!?”

Awel eh, ik weet het niet. Want ja, het was heel erg dom en onvoorzichtig van mij. En helemaal mijn eigen schuld. Baby in de Bumbo – heel – even zonder toezicht laten. En dan nog op een tafel. En wetende dat het me de laatste keren dat ze in de Bumbo zat al opviel dat ze er bijna zelf kan uitkruipen. Ik was en ben zo kwaad op mezelf.

Drie kinderen. Ge zou denken dat ik toch wel beter zou moeten weten. En ja, tuurlijk weet ik wel beter. Maar als je plots afgeleid wordt en snel moet ingrijpen, denk je onvoldoende na en doe je domme, ondoordachte dingen. En gebeuren er ongelukken. Of toch bijna. En op zo’n moment heb je echt handen tekort als mama van 3 (of  2) kinderen. Wat geen excuus is natuurlijk. Ik had gewoon niet zo onvoorzichtig mogen zijn. Punt.

En weet je wat het ergste is? Dat ze vandaag al eens gevallen was. Uit ons bed.  Toen ik haar vanmorgen uit haar bedje haalde en merkte dat haar lakens en body onder de pipi zaten, legde ik haar gauw op ons bed om haar lakens af te trekken. En ineens hoorde ik “boem”. En zag ik een Lena’tje op de grond. En stond mijn hart eveneens stil. Gelukkig zonder veel erg. Ze was niet op haar hoofd gevallen en weende enkel van ’t verschieten. Maar ik was er wel een tijdje niet goed van en was kwaad op mezelf.

Het was mijn dag duidelijk niet. En al zeker niet Lena haar dag. En voor jullie massaal naar het Vertrouwenscentrum Kindermishandeling bellen: ik beloof plechtig dat ik vanaf nu mijn uiterste best ga doen om in de toekomst geen baby’s meer te laten vallen.

Explore posts in the same categories: Lena, Mezelf, Tleven

20 reacties op “Van Bumbo bijna naar boempatat.”

  1. jessie Says:

    Tamara toch!! wees maar niet te streng voor jezelf. En knuffel die slechte gevoelens er maar uit!!!

  2. Annelies Says:

    Niet te streng zijn voor jezelf. Wij zijn hier ook al zaken tegen gekomen waar ik zelfs niet meer aan durf denken. Zonder erg gelukkig. En denken wat er had kunnen gebeuren, helpt echt niet. Ik ben er zeker van dat Nora, Marie en Lena de beste mama hebben!

  3. miestaflet Says:

    Oh Tamara, ik zou ook de bibber hebben.

    Een ongeluk zit idd in een klein hoekje en die periode dat ze alsmaar beweeglijker worden is op dat vlak gevaarlijk.

    Knuffel ze nog maar eens extra goed plat. En Nora ook, al een geluk dat ze zo snel reageerde zeg!

    En troost je: de oudste twee zijn bij mij ook alletwee uit bed gedonderd.

  4. miestaflet Says:

    Maar toch nog efkes: schitterende titel ;)

  5. fie Says:

    Gewoon keihard knuffel en te lang boos zijn op jezelf, mama’s zijn ook maar mensen

  6. Isabelle Says:

    Weet je, het is me ook al allemaal eens overkomen. Louise die in het ziekenhuis naast me uit het bed viel, toen ik haar teneinde raad bij me in bed had genomen en ik in slaap was gevallen of Louise die bovenaan de trap stond te gibberen terwijl ik haar beneden niet meer vond en dacht dat het deurhekje naar de gang gesloten was… Enkele anekdoktes schieten me zo in het geheugen. Je hebt inderdaad den bibber en bent supercontent dat het allemaal goed is afgelopen. Maar ik denk dat iedereen van die dingen tegenkomt. Knappe save van je dochter Nora. Je mag fier zijn op die 3 meisjes van je. Geef ze maar een dikke knuffel van me, wil je?
    Groetjes
    Isabelle

  7. Maanmama Says:

    Niet piekeren over hoe het had kunnen gaan.. gewoon blij zijn dat het goed afgelopen is! Je blijft een super mama!


  8. Inderdaad, schrikken zeg! Mijn hart heeft zo ook al een paar tikken overgeslagen, bibber in de benen. Het hoort er bij, denk ik. Hoe goed we alles ook overdenken, soms gebeuren er domme dingen omdat we een seconde niet opletten. Gewoon je handjes kussen dat het niet ernstig was en knuffelen, gewoon de bibber platknuffelen!

  9. ilse Says:

    Ik slaagde erin om de jongste onbewust zonnebrand te bezorgen, wist ik veel dat een teer velletje ook in de schaduw of bij bewolking kan verbranden. Schuldig dat ik me voelde, maar ongelukjes gebeuren en daar kunnen we echt niks aan veranderen.

  10. Marleen Says:

    Brrrr, mijn hart zou ook stilstaan! En toch lijkt het me iets wat elke moeder kan overkomen! Hoe goed je ook weet wat je allemaal wel en niet moet doen en waar je op moet letten, het ontglipt je soms zonder dat je er erg in hebt. En toch blijf je een supermama! Geef je dochters maar een dikke knuffel

  11. Tante Tweet Says:

    Onze Luka is ook zo op t aanrecht uit zijn Bumbo stoeltje gekropen en ik heb hem toen ook maar net kunnen opvangen… Maar ik begrijp hoe je je voelt, toen ik hem per ongeluk in de auto stak die vast bleek met de sleutels op zijn schoot waardoor ik een ruit moest uitslaan, toen voelde ik mij ook een slechte moeder… Maar dat zijn we zeker niet! #knuffel

  12. Marijke_ Says:

    Niet te schuldig voelen, dat kan iedereen overkomen! Gewoon blij zijn dat het goed is afgelopen, je meiden een extra dikke knuffel geven en echt niet meer over dit voorval piekeren!

  13. Huppelmama Says:

    Meissy toch … je niet schuldig voelen.
    Onze Caro heeft onlangs ook een duikvlucht uit de zetel genomen, richting grond & salontafel en natuurlijk met het hoofd eerst. Ik kon haar nog net vastgrijpen aan haar enkels en zo bleef ze enkele seconden bengelen … Om dan minutenlang obsessief moederkloek achtig plat geknuffeld te worden.

    Dit gebeurt nu eenmaal met kindjes en mama’s/papa’s … alles gebeurt zo snel en soms bevries je eventjes voor je kan gepast reageren.

    Sjoen! van een meelezende mama

  14. carine Says:

    brrr – ‘k was net een triller aan het lezen!
    Harteklop weer op ritme en er were tegenaan, zo zijn wij, moeders, sterke vrouwen!

  15. maaike Says:

    och, ik kan me voorstellen dat je hart eens even stil stond, maar gelukkig is het niets ernstig ;-)
    en ik denk dat het wel vaker voorkomt dat kinderen net wel of net niet vallen door een onvoorzichtigheid van de ouders ;-)

  16. Katrien Says:

    Oh ja! Van die momenten dat je hart efkes stopt met kloppen. Check!
    Volgens mij hebben kinderen trouwens ook stiekem 9 levens. Al zou ik daar nu ni direct zeker van zijn. Ge zult maar eens pech hebben. ;)

    Gij zijt een goei moederke, Tamara.
    Den draai rond uw oren hebt ge duidelijk al gehad, dus stuur ik u bij deze een virtuele en welverdiende knuffel.

  17. Says:

    een tip: je kan bij een bumbozitje een tafelblad kopen dat heel stevig vastkan en dan kunnen ze er niet uit. Zelfs mijn dochter (aka houdini) kon er echt niet uit zo :-).
    En ik denk dat we allemaal wel eens ‘domme’ dingen doen zekers.. toen maren 6 weken was ben ik over een tas gestruikeld terwijl ik Maren in mijn armen had en is het arme kind met haar hoofd op een traptree terechtgekomen. (een tas die helemaal niet moest staan waar ze stond en daar door ondergetekende ‘uit de weg’ gezet was.) Paniek ik kan het u verzekeren. Ze gingen in de spoed bijna mij opnemen ipv Maren :-) (die trouwens helemaal ok was en gewoon erg geschrokken)

  18. Patsy Says:

    Ik kan mij ook nog zo enkele voorvallen herinneren (van een tuintafel, van de commode en van een klapstoel http://bengeltjes.wordpress.com/2009/07/07/over-dokters-en-ervaringen-van-mama%E2%80%99s/ en ook nog vingers tussen de deur door mijn onoplettendheid en zo)
    Ik kreeg ook den bibber, maag krimpte ook ineen, schuldgevoelens voor een hele maand…
    Maar kindjes kunnen blijkbaar wel tegen een stootje, gelukkig.
    Ik hoop maar dat ze later geen boek schrijft: “how to survive your mom” ;-)


  19. […] herinneren van niet-gecensureerde, eerlijke, pijnlijke blogposts. Over mezelf en dat over Lena en de Bumbo. Maar bon, speciaal voor Wijvenweek. Nog een dingetje waar ik niet spontaan zou over bloggen. De […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: