Archief voor juli 2011

Lena – 8m

26 juli 2011

8 maanden is ons kleinste patat vandaag. Acht maanden al! Nog eens de helft zoveel en ze is al een jaar, begot. Mijn kleine baby die een jaar wordt. Mijn brein blokkeert voorlopig nog compleet bij die gedachte.
Maar bon, zo ver zijn we nog niet.

De laatste maand was het vooral motorisch een stroomversnelling.

Op 7 maanden sloop ze vooruit, op 7,5 maanden kroop ze mooi op handen en knietjes. In begin bleef haar kruipterritorium nog beperkt, maar nu ze weet dat er buiten haar speelmat ook nog andere interessante dingen te vinden zijn, is ze niet meer te houden: de plant, de boekjes onder de salontafel, computerkabels, de ‘bruine doos’ van Nora en Marie waar papier en tekeningen in liggen, de speelmat van de grote zussen met het poppenhuis en de Duplo boerderij,… Haar lang alleen laten is dus geen optie meer.

Sinds een paar weken kan ze zich ook rechttrekken waardoor ze haar park nu ook snel beu is. Ze speelt een paar minuten al zittend, trekt zich dan recht en raakt dan gefrustreerd omdat ze al rechtstaand weinig kan doen in haar park.
Maar content en trots is ze ook wel, als ze kan tonen dat ze op twee benen kan staan.

Het is en blijft ook een heel vrolijke mie die heel snel en makkelijk lacht. Ze begint wel tekenen te tonen van ‘vreemd worden’ en verlatingsangst. Als ik of de papa bij haar zit en we zijn plots weg kan ze soms hartstochtelijk beginnen huilen. Of als iemand vreemd tegen haar begint te praten kan dit ook onthaald worden door een luid bleitconcert. Schattig trouwens hoe je haar serieus of lachend gezicht bijna in slow motion kan zien overgaan naar een bleitsmoeltje, inclusief trillende onderlip.
En ze klapt in haar handjes! Überschattig. Het lijkt alsof ze het ook op commando doet als we “bravo” zeggen, maar het kan ook nog een toevalstreffer zijn. Want als we “dada” zeggen, begint ze ook in de handjes te klappen. Rudimentair zwaaien (lees: één arm in zijn geheel beetje op en neer bewegen) doet ze ook enthousiast.

En brabbelen! Dada, baba, papa. Zowel zachtjes brabbelen als luid roepen. En gillen van contentement. Of als ze aandacht wil. En heel erg hevig met haar armpjes op en neer zwaaien als ze extreem enthousiast is. Alsof ze elk moment kan opstijgen.

Momenteel speelt ze het liefst met een plastieken lepeltje. Of met de rode blokkendoos die al meegaat sinds Nora een baby was. (En ik heb nog álle 10 de blokjes, dames en heren!). En alles waar ze kan op bijten eigenlijk. En kwijlen doet ze de laatste dagen ook veel meer dan anders, maar toch lijken er nog geen extra tandjes door te komen. Ze blijft op 2 staan. Maar dat is meer dan genoeg om stukjes korst op te peuzelen.  Ook de Betterfood koek krijgt ze ondertussen wel vlotjes weggewerkt en lijkt ze heel lekker te vinden ook. Ze zit nu trouwens ook bij ons aan tafel in haar eetstoel: supergezellig is dat!

Slapen doet ze ondertussen ook als een roosje! Hallelujah! Want het heeft toch wel efkes geduurd eer ze haar nachtje deftig doorsliep. Tot haar 7 maanden werd ze consequent wakker tussen 4u en 5u en was ze enkel te troosten met een fles melk. En ja, we hebben geprobeerd met haar te laten wenen, maar, hoe engelachtig en braaf en makkelijk ze overdag is, ’s nachts rond 4u was ze ontroostbaar en boos. Het strafste was dat ze dan eigenlijk niets meer wou eten of drinken (ook als we het aanboden) tot haar groentenpap tussen 11u en 12u. ’s Nachts kon ze slechts 4u of 5u tussen 2 voedingen laten, in de voormiddag met gemak 7 uur. Haar interne klok stond niet helemaal juist, dus. Maar kijk, bij een derde weten we het wel zeker, die dingen komen dus echt helemaal vanzelf in orde. Op een bepaald moment en eigenlijk heel plots, rond haar 7 maanden, werd ze niet meer wakker om 4u ’s nachts, maar rond 7u. En wou ze toen zelfs nog niet drinken! Terwijl haar laatste fles geleden was van 23 a 24u. Ideaal om die laatste fles te vervroegen naar ongeveer 20u zodat ze ’s avonds nog maar één fles kreeg en bingo! Sindsdien heeft ze nachten van 20u30 (fles rond 19u30) tot 8u. Heaven!

Als beloning en als cadeautje voor haar 8 maanden kreeg ze vandaag een eigen kamer trouwens. En hebben wij ons slaapkamer eindelijk weer terug, hoera! Wel nog een heel rudimentaire slaapkamer: enkele knuffels, een schommel’koetje’ , haar spijlenbedje en boekenkastjes die gebruikt worden als kleerkast. Grappig eigenlijk dat die kastjes ooit, in het pre-kindjes tijdperk, in ons appartement in Gent gebruikt werden als boekenkastjes, maar vanaf de geboorte van Nora dienst deed als kleerkastjes tot ze een grote echte kleerkast kreeg. Hetzelfde bijMarie en nu bij Lena. Oh, en tegen de vrije muur een 10tal curver boxen met kinderkleertjes van maatje 50 tot 104…
’t Voelt wel een beetje raar en alweer als een grote stap: geen baby meer in onze kamer en al onze slaapkamers gevuld met ons 3 geweldige trezekes…

Eten doet ze ook  goed. En graag. 2 x een fles van 200 tot 250 ml Beba 2, 400 gram groentenpap en 200 gram fruitpap. Ze heeft liever groentenpap dan fruitpap, dus. Net zoals haar zussen vroeger.

Ja, ik weet het, ’t is een goed nieuws show. Maar het is dan ook echt wel zo. Nora was al een rustige, vrij makkelijke baby, Marie was dan weer wat meer high maintenance, maar met Lena zijn we met ons gat in de boter gevallen. Een droombaby. En dan ook nog – volgens ons toch – de schattigste, mooiste, liefste, knapste en meest fantastische baby die er momenteel rondkruipt. En ook de zussen zijn nog steeds dol op Lena. En omgekeerd.


En nu op naar 9 maanden Lena-geluk!

Advertenties

Roompot in Renesse

21 juli 2011

We trokken er een weekje tussenuit naar Zeeland. Naar een Roompot Vakantiepark in Renesse. We deden voor de tweede keer van Roompot, trouwens. Ideale formule met kleine kindjes: vakantiehuisje, kinderanimatie in het park, speeltuin, strand of zwembad,…

Met het weer hadden we iets minder geluk dan vorig jaar. 2 dagen zon waarvan 1 dag in de namiddag heel strakke wind en regen, 2 dagen de godganse dag regen en 2 dagen bewolkt met af en toe een bui. Het kon beter dus. Maar we zijn toch twee maal naar het strand kunnen gaan, dus het kon veel slechter ook. En gewoon het feit van een weekje uit de dagelijkse (huishoudelijke) sleur te zijn waarbij alle aandacht naar ons en naar onze koters gaat en we met onze meisjes leuke dingen kunnen doen, is op zich ook al heel hard genieten.

Enkele feitjes:

– Ons huisje was groter en ook wel iets moderner dan vorig jaar wat toch wel aangenaam was. Alleen de isolatie lijkt nergens naar. Als de buren een stoel verschoven, leek het of er bij ons iets viel. Als het waaide (en dat heeft het heel veel gedaan), kwam de wind in het huis en konden we de deuren horen ‘klapperen’. Marie was de eerste ochtend trouwens overtuigd dat er een spook rond ons huis zat, want ze hoorde “boeeeee” ’s nachts. En ze had nog gelijk ook. Niet dat er spoken waren, maar wel dat het een luide loeiende wind was. Oh, en de combinatie veluxraam en regen: vreselijk!

– De meisjes associëren vakantie, zomerhuisje en Nederland nu helemaal met K3-korreltjes (lees: chocolade hagelslag). Met enkele witte chocoladen hartjes in. Geweldig dat ze dat vinden, ongelofelijk! Instant happiness als er toevallig zo’n hartje op hun boterham valt ’s morgens. Moeilijk te vinden hier in België. Misschien maar goed ook, want de ontgoocheling en de woedebuien als er eens geen hartje uit het doosje komt zijn omgekeerd evenredig met het enthousiasme…

– Valiezen maken terwijl de weersvoorspellingen van meteovista.be nog warm, zonnig en droog zijn, is geen goed idee. Resultaat: geen regenjassen voor niemand van ons gezin. Alleen gesloten schoenen voor manlief. Geen enkele lange broek voor de oudste dochters. En enkel een lange linnen broek voor mezelf. De derde dag zijn we dan maar gaan shoppen in Renesse: leggings en kawee’s voor de meisjes, een kawee voor de papa en een jeansbroek voor ondergetekende. En gelukkig kwam mijn moeder donderdag op bezoek en kon zij wat extra spullen meebrengen. Enfin, weer een lesje geleerd!

– Op restaurant gaan – wat we eigenlijk heel vaak gedaan hebben – met onze drie dochters gaat geweldig vlot. Zelfs Lena huilde nauwelijks uit verveling of vermoeidheid. Zolang ze maar in een eetstoel bij ons aan tafel kan zitten, haar zussen kan observeren en een plastieken lepeltje heeft om te spelen, is het kind blij en tevreden. Nora en Marie moeten wel een beetje afleiding hebben tijdens het wachten: tekengerief, boekjes, speeltuin, knuffel, spelletje. En de beste motivatie om het getreuzel en het “ik lust dat niet”-gezeur voor te zijn, is de belofte van een ijsje. Of noem het chantage, zoals je wil.

– En zo hebben ze véél ijsjes gegeten op vakantie. Heel veel. Bijna elke dag wel eentje, denk ik. Soms zelfs twee ijsjes op één dag. Erg, eigenlijk. Maar ach, op vakantie mag dat wel, zeker? We gebruikten het zelfs als chantagemiddel als het ’s avonds in bed niet stil genoeg was.

– Net zoals vorig jaar sliepen Nora en Marie samen in één kamer. Met hun bedden helemaal tegen elkaar geschoven. Gesjellig! Hoewel. Nora wou aanvankelijk niet samen slapen omdat ze niet wou dat Marie haar altijd wakker maakte. Maar omdat wet Lena in een aparte kamer wouden laten slapen, hebben we toch alle truuken bovengehaald om Nora te overtuigen. Allez ja, we hebben eigenlijk gewoon gezegd dat het moest en niet anders kon. De eerste avond was het (net zoals vorig jaar) rampzalig: giechelen, babbelen, roepen, zingen, kibbelen, ruziën,… Op den duur was Nora zo moe dat ze in slaap viel, maar Marie stampte haar altijd weer wakker waardoor Nora behoorlijk kwaad werd. En terecht natuurlijk. De volgende avonden gingen het slapen gaan wel heel vlot. ’s Morgens waren ze wel al rond 7u – 7u30 wakker, maar dankzij Nora haar aapjes-wekkertje bleven ze meestal wel relatief stil tot ongeveer 8 uur. Het was eigenlijk heel schattig en lief om te zien hoe ze samen sliepen en om hen ’s morgens bezig te horen: Nora die heel moederlijk een verhaaltje voorlas voor Marie, hoe ze samen met hun knuffels speelden, liedjes zongen, giechelden, elkaar opstookten om toch al uit de kamer te gaan enz. ’t Zijn echt vriendinnekes aan het worden.

– Nora heeft haar eerste kwallenbeet opgelopen op vakantie. Allez, dat denken we toch. Nadat ze de eerste keer even in de zee aan het ploeteren en spelen was, kloeg ze plots van een prikkend gevoel op haar onderbuik. We dachten eerst dat het wat irritatie was van het zeewater en zand, maar toen zag Jurgen dat er toch kleine kwalletjes in het water rondzwommen. Brrrrr! Het idee alleen al bezorgt mij al koude rillingen. Nora maakte er gelukkig niet teveel spel van en het hield haar niet tegen om de zee te trotseren. Ik daarentegen ben nooit verder dan mijn knieën in het water geweest en moest dan al mijn angst voor eventuele kwallen overmeesteren.

– Soms lijkt het dat Marie, vergeleken met Nora, de meest uitbundige, extraverte en dappere is. Maar als het erop aankomt, is Nora toch vooral de durver van de twee. In “Berkenhof ’s Tropical Zoo & Vlindertuin liep er een vrouw rond met een slang en iedereen mocht de slang een aaike geven. Nora maakte geen probleem om de slang te aaien en toen de vrouw vroeg of ze de slang eens in haar nek wou, zei ze zelfs ja. Man man, blinken van trots dat ze deed! Zo fier als een gieter maar fier kan zijn. En wij ook natuurlijk. En de kinderen en volwassenen rond haar waren precies ook wel onder de indruk. Onze stoere griet. Marie was iets minder dapper en durfde met moeite het dier een aaike te geven.

– In Nederland overdrijven ze lichtjes met hun boetes… Op zondag stonden de auto op een parking zodat we iets konden gaan eten in de brasserie vlakbij. Het was zondag dus gingen we ervanuit dat we geen parkeergeld moesten betalen. Het was ook hard aan het regenen dus veel tijd en goesting om dubbel te checken, hadden we niet. Toen we terugkwamen, zat er natuurlijk een briefje onder de ruitenwisser. Een parkeerboete van 53,20 €. Ja, u leest het goed, drieënvijftig komma twintig euro. Dat is er nu toch wel een beetje over? Op het begeleidende papiertje staat dat je kan wachten met betalen tot er een extra naheffingsaanslag wordt opgestuurd. En dat gaan we ook doen. En stiekem heel hard hopen dat we nooit zo’n extra briefje krijgen…

– Dat Lena een makkelijke, rustige baby was, wisten we al. Maar dat ze zó rustig en plezant en gemakkelijk ging zijn op vakantie, dat hadden we niet gedacht. Of durven hopen. Slapen op verplaatsing heeft ze wel niet veel gedaan, enkel hazeslaapjes van een half uurtje, maar ze bleef wel heel rustig en content. Ook al was ze bij momenten doodmoe. Als het wat te lastig was, neutte en zeurde ze wel even, maar dan volstond het om haar tuutje en haar knuffelkonijn te geven, wat rond te rijden met maxi-cosi of even met haar te spelen en te lachen.

– Nora en Marie waren stapelgek op de parkmascotte Koos Konijn. Maar echt, compleet zot. In de voormiddag passeerde Koos voorbij elk huisje en van zodra ze Koos zagen, sprongen ze alletwee bijna een gat in het plafond en begonnen ze te roepen en te krijsen zoals enkel meisjes dat kunnen.

En hier, de foto’s:

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Woordzoeker

3 juli 2011

De puzzelspeelmat werd nog eens bovengehaald. Benedengehaald eigenlijk, want ze lagen op zolder.
Lena haar speelterrein werd dus iets uitgebreid, in de hoop dat ze niet meer constant naar het dvd-rek, de salontafel met boekjes of de laptopkabels kruipt…

En ahja, nog een raadseltje: zoek in de woordzoeker-mat een 8-tal woordjes en/of namen:

Freaky? Ik? :)

Oontje Gives Away!

3 juli 2011

Oontje maakt echt ongelofelijk prachtige dingen. Wat een creativiteit en inspiratie. Ik sta meermaals vol bewondering.
En nu geeft ze dan nog spulletjes weg, zomaar! Ga dat zien, ga dat zien!

Meedoen kan wel nog enkel vandaag en morgen. Haasten is dus de boodschap!

 

Koekje

2 juli 2011

Gisteren stak ik ons Lena eens een Betterfoodkoek in haar handjes. Gewoon uit nieuwsgierigheid hoe ze zou reageren. Een koekenzot is ze alleszins (nog!) niet. Ze trok maar een zuur gezicht toen ze de koek in haar mond duwde en proefde.

Ik kan het haar ook niet kwalijk nemen, want echt, die koeken smaken ook wel slecht. Die uit de gele doos (vanaf 4 maanden) toch.

Wat ze wel heel erg fascinerend vond, is dat de natgesabbelde koek aan haar handje bleef plakken. Minutenlang entertainment.