Archief voor augustus 2011

Lena – 9m

26 augustus 2011

Drie vierde van haar eerste levensjaar zit er al op. Nog 3 maanden… *blokkeert gedachte*

9 volle maanden Lena-geluk!
En ja, ik val in herhaling, maar wat is ze nog steeds een geweldige, contente baby.

Lena in enkele puntjes:

– Rechttrekken doet ze aan alles nu en heel vlot

– Een van de recentste dingen die ze kan en waar ze een tijdje op heeft geoefend: van staan gecontroleerd overgaan naar zittoestand. Rechtstaan aan de salontafel met slechts steun van één handje, haar gecontroleerd laten zakken en nog gecontroleerder laten vallen op haar poep en steunen met haar handje op de grond zodat ze zonder kleerscheuren en blauwe plekken op haar poep kan zitten.

– Ze doet mijn hart nog steeds sneller slaan telkens ik haar kamer binnenkom en haar breed zie glimlachen. Lachen, meteen rechtkruipen wat vaak niet lukt wegens gedraaide slaapzak en honderduit brabbelen. Ik zou haar zo hard kunnen opfretten dan.

– Kruipen doet ze ondertussen als een echte kamikaze. Soms wil ze té snel zijn waardoor de coördinatie eventjes in het honderd loopt en haar gezichtje onzacht de vloer raakt…

– Blokjes tegen elkaar slaan vindt ze geestig!

– Ze eet al sinds een kleine maand een boterhammetje met ons mee. Met boter of met geplette banaan. En plezant dat ze dat vindt. En lekker. Ze eet soms meer en altijd sneller dan haar grote treuzelzussen…

– Ze zit nu ook in een gewone autostoel in plaats van in de maxi-cosi. En ze begin door te hebben dat ze in de achteruitkijkspiegel mama kan zien. En elke keer onze blikken elkaar kruisen, lacht ze enthousiast. En ik lach onnozel mee :)

– Ze vindt “kiekeboe” een fantastisch spelletje.

– Ze doet ons hart meermaals per dag smelten door haar half verlegen gelach, door haar op en neer gespring als ze iemand van ons in haar vizier heeft, door haar gebrabbel vlak voor en na haar dutje, als ze haar hoofdje laat rusten op onze schouder als ze moe is, als ze onze vinger vastpakt tijdens het drinken van haar flesje, enz enz

– Ze gaat dolgraag naar de crèche en amuseert er zich te pletter. Het is er zo leuk en er is zoveel te doen dat slapen als tijdverlies wordt gezien. In bedje 2 uur aan een stuk tetteren en brabbelen met crèchegenootjes is veel leuker…

– Het eentonig brabbelen is geëvolueerd naar gevarieerd brabbelen: “datj” (in alle toonaarden), “kich kich kich”, “kèk kèk”. Nog geen bewuste woordjes ofzo, dat zou dan ook wel heel vroeg zijn, maar ze imiteert af en toe wel klanken. Zo zat ze vanavond op mijn schoot en zat de poes naast ons en nadat ik een aantal keer “poes” zei, kwam er uit haar mondje toch iets dat heel sterk leek op “oesj”.

– Ze experimenteert ook met de luidheid van haar stem: roepen en krijsen kan ze al als de beste.

– Ze begint haar mannetje serieus te staan tussen haar twee zussen. Als Nora of Marie iets wegnemen waar Lena mee aan het spelen is, laat ze al duidelijk blijken dat ze daar niet mee gediend is door behoorlijk luid te roepen en met haar handje heen en weer te zwiepen. Vandaag was Marie met een speelgoedcomputer aan het spelen waar eerst Lena mee aan het ‘spelen’ was, Lena stond naast Marie, begon te roepen en kneep in Marie haar arm. Toeval? Onbewust? Of niet?

– Ze is ZOT van haar 2 zussen. Nog steeds. En hopelijk voor altijd. Niemand die haar zo kan doen lachen dan haar zussen. Of zo kan troosten. En omgekeerd ook. Lena wordt overladen met kusjes en aandacht na een dagje crèche. En wat ook superlief is: als Nora of Marie hun kleine zus moeten passeren, strelen ze bijna altijd eens over het hoofdje of armpje van Lena. Bijna automatisch en onbewust. Ik zou daar kunnen van bleiten :)

– Ze is ook al zot van de tv. Als ik met haar vanuit de keuken naar de living stap, lijkt het of ze verwachtingsvol naar de tv blijft kijken als die uit staat.

– Net zoals ze haar zussen lijkt te zoeken als ze ’s morgens of ’s middags naar beneden komt na haar slaapje of dutje. Ik kan het me natuurlijk ook inbeelden.

– Ze is al even lang uit mijn buik dan dat ze in mijn buik geweest is. En het blijft indrukwekkend hoeveel baby’s in 9 maanden veranderen. Zowel in als uit de buik.

– Ik probeer 200% te genieten van mijn baby. Ik geef haar elke dag 100 kusjes, waarvan 52 blaaskusjes. Op haar buik, in haar nekje, op haar voetjes. Ik ruik voortdurend aan haar. Ik dans minstens één keer per dag met haar de living rond. Ik doe desnoods 30 minuten aan een stuk “kiekeboe” om haar te laten schaterlachen. Een verslavend geluidje. Ik wil élk beeld, élk geluidje, élke blik, élke lach vereeuwigen in mijn hoofd. Want het is onze laatste baby. En ik weet nu al dat ik binnen een jaar heel hard heimwee ga hebben naar zo een schattig, mollig, lief, vrolijk, (niet meer zo) hulpeloos minimensje. En anderzijds ben ik razend benieuwd hoe ze zal zijn en hoe ze eruit zal zien als peuter en als kleuter. En kijk ik daar ook wel ongelofelijk naar uit.

– We zien je verdorie graag, Lena. Tot aan de maan en terug.

– <3

Advertenties

Gelijk een grote.

23 augustus 2011

Zie ze daar nu eens zitten blinken, ons kleinste patat:

Gelijk een grote!

Alweer een mijlpaal seg. De mijlpalen vliegen rond onze oren.
Man, wat wordt deze baby snel groot. Oeverloos cliché maar oh zo waar. We knipperen eens met onze ogen en huppakee, ze heeft weer iets bijgeleerd of ze is wat groter geworden.

Binnen een goeie 3 maanden is ze één jaar (1! 1!), maar die gedachte blokkeer ik nog steeds heel stilletjes…

On a positive note: byebye maxi-cosi! Voorgoed! De voornaamste reden om haar in een gewone autostoel te deponeren is toch wel dat ik dat ding strontebeu was. Met haar 9 kilo werd de maxi-cosi echt veel te zwaar. En een onhandig en lomp ding is het altijd al geweest. De maxi-cosi he, niet onze Lena-pruts.

Als er trouwens iemand  iets kan doen met een 5  jaar oude blauwe maxi-cosi die nog in betrekkelijk goede staat is: roep maar!

En we lopen voort!

23 augustus 2011

Tot voor kort liep ik, tijdens de Start 2 Run lessen, een toertje rond ons huis. Slechts 2 km, maar in begin was dat voldoende. Maar nu zijn het al langere loopstukjes en werd ik de route die ik telkens tweemaal moest doen een beetje beu.

Dus stippelde ik een nieuwe looproute uit. Met gmap-pedometer. Heel handige website om loop- en fietsafstanden te laten berekenen!
De toer die ik nu loop is 5.5 km en kan uitgebreid worden naar 7.5 km. Je weet maar nooit dat ik ooit 7.5 km aan een stuk kan lopen *proest*
Ik hoop alleszins wel dat ik binnen enkele weken 5.5 km aan een stuk kan lopen. En dán, dames en heren, dán koop ik mij zo’n ding om aan mijn arm te hangen zodat ik precies weet hoeveel, hoe snel en hoe lang ik loop. En kan ik dat met jullie delen op Facebook en al. How cool is that!?
Ik zit nu aan les 26 van de 30 lessen en dat betekent: 13 minuten lopen, 2 minuten stappen, 13 minuten lopen, 2 minuten stappen, 8 minuten lopen, 1 minuut stappen. En ik zweer het u, gisteren was de eerste keer dat ik echt afgezien heb, amai! Zeker tijdens de tweede 13 minuten was het lastig en had ik elastieken benen.

Waarschijnlijk had deze berg heuveltje er wel wat mee te maken:

 

Au, mijn kuiten! Het ziet er misschien niet zo steil uit, maar geloof mij, ’t gaat omhoog! En een hobbelige ondergrond wat ook al extra vermoeiend is. Maar ik hou soms wel van wat extra afzien. Achteraf ben ik dan nog zo trots op mezelf.

De  idyllische, rustige omgeving verzacht ook wel (een heel klein beetje) het leed. Zeker als ik aan het afzien ben op dit bergje en er door mijn oortjes: “Allein, allein!” schalt, geeft dat toch wel een speciaal gevoel.
De toer die ik nu loop is echt ideaal: heel mooie groene omgeving, erg gevarieerd (klein stukje steenweg, geasfalteerd klein baantje, modderpoeltje, onverharde wegjes, kiezelbaantje), met af en toe ook wat bebouwing zodat er wat meer afleiding is (stiekem binnenkijken, i love it) dan de eindeloze rij bomen of stukken gras.

En bij deze heb ik het stokje van Annelyse aangenomen en uitgevoerd se!

P.S. Ik ben een totale leek in die registratie-meet-toestelletjes voor aan de arm of pols. Dus mensen die hier wel ervaring mee hebben: Welk merk koop ik best? Waar moet ik op letten? Wat bestaat er allemaal? Niet té duur graag. Het moet zeker niet té specialistisch zijn, maar ’t moet ook niet na 2 keer kapot zijn natuurlijk. Geef maar tips hieronder of via mail, merci!

Zoek de verschillen…

13 augustus 2011

Augustus 2010:

 

Augustus 2011:

 

 

Een fiere fietsende Nora

10 augustus 2011

’t Is hier precies een beetje stillekes op mijn blog. Wat enkel wil zeggen dat het in mijn niet-virtuele wereld nogal druk is. Vakantie. 3 dochters te verzorgen en te entertainen. Twee van de drie dochters die het bij momenten nogal uithangen. Mottig weer. Te laat gaan slapen. Moe.
En dus ’s avonds misschien wel tijd, maar vaak geen zin om te bloggen.

Maar de mijlpaal van vandaag kon niet blogloos voorbijgaan.

Nora kan fietsen! Zonder steunwieltjes dus.

Begin van de vakantie begonnen we te oefenen en dat ging al vrij goed: na enkele pogingen kon ze een 10tal seconden alleen fietsen. Stoppen had ze ook snel onder de knie. En vooral: ze had geen schrik. Helemaal niks. In juli een 3tal keer gefietst in ’t straatje. En dan niets meer wegens op vakantie gegaan en slecht weer. Vandaag nog eens gefietst en tadaaaa! De eerste 2 keer hield ik haar nog vast bij het vertrekken, de rest deed ze zelf: (snel!) fietsen, sturen, richting corrigeren en stoppen.
Ik stelde voor om te oefenen om alleen te vertrekken met het idee dat het wel nog efkes zou duren eer ze dat onder de knie heeft. Ik legde haar uit dat ze er vooral moet op letten dat ze van in begin goed moet doorfietsen. Ze zet haar voetje op de pedaal, duwt en… is vlotjes vertrokken. He-le-maal- al-leen!

She rules :)

En ja, hier is een keifiere mama aan het woord.
Bijna zo fier als Nora zelf.

Da was goed eh mama?! Heel goed zelfs eh mama!?”

’t Zal wel zijn, mijn lieve Nora-die-heel-soms-iets-te-snel-groot-wordt…

 

En leve de loopfiets! Ben er zeker van dat het dankzij de loopfiets is dat het zo vlot ging. Vooral het feit dat ze met de loopfiets haar evenwicht al volop trainde en ontwikkelde is een grote winst bij het leren fietsen.