Archief voor oktober 2011

Secret Santa – 2011

27 oktober 2011

Een prachtig initiatief van de fantastische Tess!
En een dikke chapeau en dankjewel dat ze de organisatie errond toch weer ziet zitten.

Ik deed al twee keer mee en ben gewoon verslaafd, vrees ik . De spanning van een kadootje krijgen, maar vooral van het geven en bedenken ervan. En de spanning en de ontlading als je kadootje verstuurd en ontvangen is. Je kan maar weten hoe geweldig het is als je meedoet.

Niet twijfelen dus, maar inschrijven! En snel. Nu bijvoorbeeld. Want de inschrijvingen zijn bijna gedaan

A girl and her smartphone

15 oktober 2011

Omdat ze me al een tijdje de ogen uitstaken,

Omdat mijn groene telefoonknop van mijn oude gsm plots niet meer werkte,

Omdat het binnenkort (nuja, binnen 2,5 maanden…) toch mijn verjaardag is,

trakteerde ik mezelf op een folie’tje:

Een smartphone!

En wel een HTC Wildfire S. Een zwarte.

 

 

Wat een leuk nieuw speelgoedje!
Gisterenavond/nacht tot na 1u de uitgebreide handleiding van a tot z uitgeplozen om alle mogelijkheden te ontdekken. Ik ben weliswaar nog niet rond geraakt maar het voornaamste weet ik nu wel, denk ik.
Ik ben alleszins verliefd op mijn HTC’tje :)

Maar wat downloadbare app’s betreft ben ik wel nog een complete leek. Dus, lieve mede-smartphoners onder jullie, overspoel mijn blog en mailbox met jullie tips en ervaringen aub! Welke apps zijn onmisbaar, handig, tof, leuk, plezant, levensnoodzakelijk,…?
Dank u zeer!

P.S. Niets dan lof over pdashop trouwens. Woensdagavond om 21u45 bestelling doorgeveven en betaald. Geen verzendkosten en de volgende dag al om 10u30 geleverd aan huis! Sjiek!

Vanalles en nog wat

15 oktober 2011

Jaja, we leven nog! Hoewel ik soms het gevoel heb dat ik vooral geleefd word. Sinds school terug begonnen is, is het ontzettend druk. Ik ben heel lang verwend geweest met zwangerschapsverloven, deeltijds werken, ouderschapsverloven, vakanties, korte periodes voltijds werken, maar sinds september werk ik 4/5 en amai, ’t was wel even wennen! Ook wel plezant om weer helemaal into the working class te zijn, maar de ochtend- en avondspitsen op werkdagen met drie vermoei(en)de dochters zijn toch niet van de poes…

Gelukkig eten de meisjes warm op school (en in de crèche) zodat ik ’s avonds toch al niet meer moet koken. Behalve voor manlief en mezelf. Wat dan ook eerlijk gezegd eerder uitzondering is dan regel…

Gelukkig hebben we sinds kort een poetsvrouw op vrijdagnamiddag. Za-lig! Ik moet er zelf ook nog aan gewend raken eigenlijk. Het gebeurt nog vaak dat ik in het weekend denk: “Hmm, ik zal straks best ook nog efkes stofzuigen”, gevolgd door: “Ah neen, dat is gisteren al gebeurd. Woohoo!”

En gelukkig ben ik elke maandag lekker thuis! Ideaal om te bekomen van het drukke, maar plezante kindjesweekend en om mezelf rustig voor te bereiden op een nieuwe werkweek. Wat strijken, wat quality-time met mijn jongste patat, wat boodschappen doen, wat me-time of tijd voor het nooit-eindige-to-do-lijstje wat aan te pakken en de meisjes zelf kunnen afzetten en halen van school. Nice.

En sinds september werkt ook de man des huizes 4/5 en is hij elke woensdag thuis. Plezant voor de papa zelf die een rustmoment heeft in het midden van de week (hoewel die rust nogal relatief is met 2 meisjes die een vrije woensdagnamiddag hebben ..). Plezant voor mezelf omdat ik dan minstens één dag de ochtend- en avondspits niet alleen hoef te doen. Maar ook heel plezant voor de meisjes die de extra exclusieve tijd met papa echt geweldig vinden.
Enige klein nadeel: manlief wordt – uiteraard – niet vervangen op het werk en mag zijn werk nu op 4 dagen klaarkrijgen in plaats van op 5 dagen. Gevolg: immens drukke en lange werkdagen…

Voor de rest probeer ik tussen het werken, huishouden en (ver)zorgen door vooral intens te genieten van mijn 3 heerlijke meiden.

Nora die *hout vasthouden* de laatste weken precies haar “ik ben altijd en overal boos en niets is goed en ik ben heel graag onbeleefd en arrogant, zeker tegen mijn mama en papa”-fase een beetje ontgroeid is. Tegenwoordig mogen we genieten van een contente 5 jarige dochter die precies begint door te hebben dat het voor iedereen, ook zichzelf, leuker is als ze zonder teveel morren en boos worden meewerkt en al eens een toegevingske doet. Ze begint ook te beseffen dat als ik merk dat ze iets aanvaardt zonder een boze, hysterische bui ik haar positief bekrachtig. Waar ze heel gevoelig voor is. En dat ze door minder snel te ontploffen en sneller te ‘plooien’, ze soms al iets extra kan verkrijgen bij mij. En ze voelt zich ook goed en groot en trots al ik haar serieus neem en we samen een oplossing proberen te vinden en onderhandelen als er zich een probleem stelt. Of als ik haar duidelijk en eerlijk uitleg waarom iets op dat moment echt niet kan. Ge kunt er eigenlijk al eens mee onderhandelen en mee klappen :) Uiteraard wordt ze soms nog extreem boos om – in onze ogen – pietluttige dingen met een woedebui als gevolg. Maar het is toch spectaculair minder dan een paar maanden geleden.

Een Nora ook die groot wordt. Amai, mijn voeten. Zo een derde kleuter, dat zijn toch echt wel geen kleuterkes meer.. Ook schoolsgewijs worden die al van begin september serieus klaargestoomd voor het eerste leerjaar. Ik schrok me een bult toen ze op de info-avond in september al begonnen te palaveren over Toeters en Contrabassen en Rekenproeven en 1ste leerjaar. Mijn baarmoeder kromp efkes samen…

Maar zij vindt het allemaal geweldig. Hoe meer werkblaadjes en taakjes, hoe liever. “Vandaag was het niet zo leuk op school, want we moesten veel spelen en weinig werken” Ons streverke :)

Marie die de (tijdelijke?) rust bij Nora met plezier comenpenseert door haar “ik hoor je wel, maar ik luister toch lekker niet”-fase. En de “waarom iets snel doen als je ook tergend lang kan treuzelen”-fase. Of de “ik doe gewoon het tegenovergestelde van wat je vraagt, want het is sterker dan mezelf”-fase. En niet te vergeten de “ik krijg mijn zin niet dus ik begin lekker zo luid mogelijk te krijsen. En het liefst kijk ik daarbij in de spiegel of in een spiegelend raam want het is toch vooral dikke show wat ik hier sta te doen”-fase. Maar gelukkig kan ze ook ongelofelijk lief, schattig en vooral grappig wezen ook. En ze weet het dat ze reactie uitlokt als ze weer een grappige move doet of koddige blik werpt. Ze gebruikt het ook gretig om dingen gedaan te krijgen. En het lukt haar nog ook. Soms, niet altijd. Een showbeest is het, tot en met.

Lena. Ons klein, koddig, leutig kakkenestje. Ondertussen begin ik echt te beseffen en zelfs te aanvaarden dat ze bijna een jaar is. Hoewel. Autsj… Bijna baby-af. Enter peuter. Maar ik ben ook wel superbenieuwd naar haar peuterstreken eigenlijk. En veranderen dat dat kind doet. Ze ontdekt volop de wereld rond haar en het kan allemaal niet snel genoeg gaan. Ze wil op, over en onder alles kruipen, klimmen en staan en je ziet dat ze haar best doet om de ene hindernis na de andere te overwinnen. En oh wee, als het haar niet lukt. Dan wordt ze boos. Jaja, ons immer blije Lena kan boos worden tegenwoordig: luid krijsen en gooien met speelgoed uit frustratie. Haar in het park droppen als ze eigenlijk vrij wil rondkruipen, wordt ook onthaald met hartverscheurend gehuil en gekrijs. Na een minuut of 7 geeft ze het op en begint ze dan toch maar te spelen in haar park. Tja, ’t leven is soms extra hard en onfair voor een derde kindje ;)

Haar huidig kunstje is aan twee handjes stappen en enkele seconden alleen staan zonder steun (om dan pardoes op haar poep te vallen). Ze zou zó graag kunnen stappen, hoewel ze al kruipend even snel en makkelijk overal geraakt. Naar de computerdraden bijvoorbeeld, of de rode knutseltafel van de grote zussen met stiften en potloden of naar de etensbak van de poes in de keuken of naar de kast met de dvd-speler met al die verleidelijke knoppekes. Allemaal véél interessanter dan haar eigen speelmat met haar eigen speelgoed…