Archief voor december 2011

Fotoshoot – editie 2011

28 december 2011

Naar jaarlijkse gewoonte gingen we half november nog eens bij An Nelissen langs voor een gezinsfotoshoot. Vermoeiend en heel intensief om de dochters de ganse tijd enthousiast te houden en mee te laten werken! Elk jaar wordt dat precies een beetje moeilijker. Maar dankzij het enthousiasme van An is het toch goed gelukt. En het blijft super om professionele foto’s van ons en onze kroost te hebben om onze living te verfraaien. En te gebruiken als nieuwjaarskaartje. En als canvas om op de muur te hangen. En om af te geven aan meters, peters, grootouders enz. enz.

Ik ben trouwe fan!

Kijk en oordeel zelf maar. Een kleine selectie:

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Secret Santa – 2011 – Ontvangen! (2)

22 december 2011

Nog steeds ziek, maar vanonder mijn dekentje en met een dosis antibiotica en dafalgan in mijn lijf zal het wel lukken om te bloggen over mijn Secret Santa.

Wat ik dus kreeg van deze lieve meid:

 

– Om te beginnen: een lief briefje.

– Een prachtig, fleurig “zakdoekendooshoesje”. Omdat met drie kleine dochters in huis er veel papieren zakdoekjes verbruikt worden. Dat heeft Iris heel goed gedacht! En geloof het of niet, zo’n mooi doosje voor de zakdoekjes stond eigenlijk al een tijdje op mijn verlanglijstje. Dus al meteen een schot in de roos!

– 3 mooie armbandjes, geweven van touw. Helemaal uit Thailand, gemaakt door kindjes uit een weeshuis waar Iris gewerkt heeft. Mooi! Nora en Marie zijn echte juweelmeisjes en waren er meteen verzot op.

– Een mooi glitter-handtasje!

– Een voorleesboek van ‘Finding Nemo’ voor de meisjes. Nogmaals een schot in de roos, vooral omdat ze nog maar net de film zagen op tv.

– Enkele kleine Disney-notitieboekjes voor de dochters die al goed in gebruik genomen zijn.

– Een lekker rozengeurtje om rustig te worden… :)

– Chocolaatjes! Mmmm!

– En hét pronkstuk: een prachtige zelfgemaakte ring! Echt zo mooi! Heb hem meteen aangedaan.

Kijk nu eens, mooi toch? :

Maar wat ik nog het allerallermooiste vind: Iris heeft het de laatste tijd heel moeilijk en toch zocht en vond ze de tijd om iets zelf te maken en deed ze haar best om ‘gepaste’ cadeautjes te vinden. Missie geslaagd alleszins!

Iris, dikke dikke merci! En chapeau!

Secret Santa – 2011 – Ontvangen! (1)

21 december 2011

Koorts, ellendig en rillen voor dood. Zo lag ik vanmiddag ellendig te wezen in de zetel. Tot ik door het ram het camionnetje van de post zag toekomen. Jippie! Secret Santa had arrived! Ik voelde me plots toch ietsje beter. Ideale timing :)

Aangezien ik momenteel aan 39,5 °C koorts zit, me on-ge-lo-fe-lijk ellendig en ziek voel, ga ik in bed kruipen en moet het uitgebreid verslag van wat ik gekregen heb nog even wachten…

Maar om mijn Secret Santa uit spanning te halen, wil ik wel nog meegeven dat ik serieus verwend geweest ben! Amai! Ik ben ongelofelijk content met mijn cadeautjes. En de dochters ook! Althans zij die het ganse concept al wat kunnen vatten natuurlijk.

Lieve Iris, je hebt dat echt geweldig goed gedaan. Dikke merci.

Morgen (of wanneer ik mezelf weer een beetje mens voel) veel meer!

P.S. Eén onderdeel vond ik zó prachtig dat ik het al een ganse dag aan het dragen ben…

Secret Santa – 2011 – Verzonden!

17 december 2011

Mission accomplished! Mijn Secret Santa pakket ging vanmorgen op de post. Hopelijk arriveert het ten laatste dinsdag op zijn bestemming…

Heel leuk om te zoeken naar ideeën en cadeautjes en het uitvoeren ervan. Maar toch ook steeds een opluchting en last van mijn schouders eens het verzonden is. Dat dan wordt ingeruild voor een flinke portie gezonde, plezante spanning!

Geraakt het pakket (heelhuids) bij mijn slachtoffer? Zal het op tijd zijn? Maar vooral: zal ze (en ja, het is een zij, dat kan ik al verklappen) tevreden zijn?

Spannend. Héél spannend.

 

UPDATE: Mijn pakketje is snel en heelhuids gearriveerd bij deze lieve dame! We kennen elkaar al een beetje waardoor het zoeken van cadeautjes nog specialers is. Maar waardoor de faalangst ook net iets groter was, denk ik. Maar kijk, ze was precies content! En ik dus ook! Mijn meiden vonden het trouwens geweldig om Amélie en Eline te zien blinken met hun naamkadertjes die zij helpen maken hebben.

Microgolfbrownie

16 december 2011

Mijn geheugen is een zeef momenteel. Leve mijn To Do Boekje en Evernote op mijn smartfoon of het zou hier nogal in het honderd lopen. En toch ben ik vergeten bloggen over iets waarvan ik metéén dacht: “Man, dat moet ik bloggen!”. Ondertussen eigenlijk al bijna een maand geleden.

Dus bij deze.

Voor Lena haar dubbel verjaardagsfeestje bestelden we een taart bij de bakker en maakte ik zelf ook cake/taart. Zaterdag werd het de kersencake. In hartjesvorm, uiteraard. En zondag chocoladecake in hartjesvorm. Een brownie, eigenlijk.

Niets wereldschokkend allemaal. Ware het niet dat die brownie niet in de oven gemaakt werd… maar in de microgolfoven! Jaja, u leest het goed: mi-cro-golf-o-ven. Dat ding waar je eigenlijk feitelijk geen dingen à la cake en taart en koekjes kan/mag in bakken.Dacht ik.

Ik las hét receptje heel lang geleden eens op deze geweldig mooie, creatieve, wauw-blog van Tante Hilde en bewaarde het recept in mijn favorieten. Voor als-ik-ooit-eens-snel-en-makkelijk-chocoladetaart-wou-maken. Rond Lena’s verjaardag kwam ik die link toevallig opnieuw tegen en *ping!* Ik ging dat eens proberen. Wegens tijdsgebrek kon ik het recept niet op voorhand uitproberen en maakte ik de microgolfbrownie enkele uren voor aanvang van het feestje – wat voor een paniekerige stress/controlefreak als ik heel wild gedrag is. De eieren, chocola, suiker, water en bloem werden bij elkaar gemengd en in de microgolf gezwierd. Met een heel klein, bang hartje. En met een plan B: namelijk opnieuw kersencake. Het mengsel in de hartvorm draaide 10 minuutjes rond in de microgolfoven – “10 minuutjes maar? Allez, jong!?” ” Jaja, slechts 10 luttele minuutjes!” – en huppakee: u hebt een mooie, lekkere heerlijke brownie in hartjesvorm! Echt echt echt, heel lekker. En makkelijker dan gemakkelijk. En sneller dan snel. Ik was redelijk euforisch. En nog steeds vol ongeloof dat dat zomaar kan in de microgolfoven. Amazing.

En lekker. Dus.

Met dank aan Tante Hilde voor het sublieme recept!

Een foto heb ik jammer genoeg niet. Daarvoor was de cake veel te snel opgegeten.

Sint editie 2011

4 december 2011

Vóór:

– Een schoen én een laars. Want in het liedje van ‘Sinterklaas Kapoentje’ is er sprake van een schoen én een laars. Dus dat moet zo. Kinderlogica.

– Een appel voor Slecht Weer Vandaag. En een mandarijntje voor Zwarte Piet. Alsof ze zelf nog geen mandarijnenindigestie hebben. Kleine sadistjes, mijn dochters :)

– Een pintje én een Duvel voor de twee Goede Mannen. En een flesje water. Dat ze niet te zat worden om over de daken te klimmen.

– Een slofje én kousje van Lena. Omdat ik vroeg wie er een slofje van Lena wilde halen, Nora en Marie begonnen ruzie te maken omdat ze allebei een schoentje wouden nemen (foute zet, Tamara, foute zet) en Marie dan maar een kousje nam omdat ze te koppig is om gewoon het tweede slofje te nemen zoals ik voorstelde. Oh well.

– En natuurlijk suikertjes en een wortel voor Het Paard. En tekeningen.

– En ook extreem enthousiasme van 2 van de 3 dochters. De 3de keek ernaar en snapte er niet veel van.

Na:

– Een heel hard gewenste schminkkoffer voor Nora. En het heeft mij de Sint bloed, zweet en tranen (lichte overdrijving) gekost om exact die koffer te bemachtigen. De speelgoedwinkel waar de Sint altijd gaat shoppen had geen enkel koffertje meer, maar na een paar telefoontjes van enkele hulpSinten bleek dat er in een winkel in  Blankenberge nog één koffertje lag en ze wouden dat zelfs opsturen, seg!  Ah ja, want het moet natuurlijk dát  exact koffertje zijn als op haar papier stond. En het was een succes. Alle gezinsleden werden professioneel geschminkt. Ik bijvoorbeeld werd getransformeerd in een ‘griezelige prinses’…
En een Mandala Design ding kreeg ze ook nog waar ze ook wreed content mee was. Als ze maar kan tekenen, kleuren en knutselen.

– De draaimolen van My Little Pony voor Marie. Dat en het gezelschapsspel van Bobo was het enige ‘bruikbare’ dat op haar brief stond. De rest was speelgoed voor Lena (“want Lena kan nog geen brief maken dus doe ik het voor haar.” Lief, wel) en exact dezelfde speelgoedvoorstellen als Nora ””want ik wil dat ook hebben!“). En ook al was ze heel content met haar paardjes, toch kon ze het niet laten van teleurgesteld te vragen: “Maar waar is mijn Bobo-spel?”. Maar de teleurstelling duurde gelukkig niet lang. Zeker niet toen ze de geweldige Winnie The Pooh knuffel zag. Een speciale “nu zal ik heel goed zonder tuutje kunnen slapen“-knuffel, want ons grote Marie-krullemie heeft al haar tuutjes afgegeven aan Sinterklaas! En in een echte brief van Sinterklaas en Zwarte Piet, met gouden letters,  stond geschreven hoe geweldig flink ze dat vonden van Marie’tje!* Bravo, Marie!

– Een K3-spel voor de 3 zusjes om samen te spelen.

– Een olifant-muziek-en-balletjes-ding voor Lena. She loves it. Met dank aan Ninfita voor de tip.

– Mandarijn en snoep en chocola en speculaaaaaaas. Van Sinterklaas.

– Weer veel teveel snoep en chocola en speculaas, natuurlijk.

Nora stond de eerste keer om 6u aan onze slaapkamerdeur om te vragen wanneer ze nu “eindelijk” naar beneden mocht gaan. Om 7u opnieuw. Om 7u45 ook. En om 8u15 mocht ze eindelijk de trap af, VOL spanning. Gevolgd door Marie. Lena sliep nog en kwam een half uurtje later de buit bekijken.
De gezichtjes als ze de deur opendoen, de kreetjes, die oogjes vol ongeloof en verbazing en contentement, ze van de ene verbazing in de andere zien vallen en niet weten met wat eerst te spelen of wat eerst op te eten: daar doe je het toch allemaal voor.

En dan Marie die met een fijn, voorzichtig stemmetje vraagt: “Mag ik asjeblief nu al een snoepje en koekje eten, mama?”. Hartverwarmend :)

 

*Ik was er vrij hard van overtuigd dat de eerste nacht(en) zonder tuut nogal dramatisch gingen verlopen voor Marie. Ze is nogal gehecht aan haar tuut (enkel ’s nachts nog) en ze is nogal ehm temperamentvol. En leep. Ze zou ongetwijfeld álles uit de kast halen voor wat extra nachtelijke aandacht en zo zonder tuut zou ze zeker vrijspel hebben. Maar ik was mis. Gisteren, de eerste nacht, moest papa in begin van de avond 1 keer naar boven voor wat troostende en aanmoedigende woorden. Om 4u werd ze ook eens wakker, maar was relatief snel getroost. En vanavond is ze bijna zonder enig protest gaan slapen, haar Winnie The Pooh knuffel stevig in haar armen gekneld. En voorlopig blijft het stil boven… 
Twee tuutloze dochters, nog eentje te gaan :)