Over knutselen en krijsen

Dat het al efkes geleden is dat er hier nog iets verscheen over de dochters.

De dochters die heel snel groot worden trouwens. Vooral Nora is steeds minder een kleuter. Ze wordt zich steeds meer bewust van zichzelf. Hoe ze zich gedraagt, hoe ze eruitziet. En ze wil vooral zelf ook al groot zijn, inclusief maniertjes en gedragingen die niet zouden misstaan bij een tiener of een volwassene… En waarbij ik vaak mezelf terugzie. Heel confronterend. Heel erg confronterend. En niet altijd op een positieve manier. Het groot worden en voelen gaat uiteraard gepaard met wat onbeleefd en soms zelfs arrogant gedoe. Maar de laatste tijd ook met ‘wijs’ gedrag. Ze verliest zichzelf al iéts minder snel in een boze bui en geeft soms al eens iets sneller toe alsof ze lijkt te beseffen dat toegeven soms toch meer opbrengt dan koppig en boos zijn. Als ze moe is, is dat besef compleet verdwenen en is het oppassen dat ze niet ineens helemaal flipt door iets kleins dat haar niet aanstaat.
Ze helpt ook heel veel. Ook pro-actief. Alsof ze bewust conflicten wil vermijden. Zo spoort ze ook Marie om aan om voort te doen zodat ik mij niet moet boos maken. En ten opzichte van Lena voelt ze zich een echte mama. Soms een beetje te…

Echt. Tegen dat de zomer voorbij is, is het klein beetje kleuter dat nog in haar zit, hélemaal weg. Slik.

Marie daarentegen zit nog volop kleuterkuren. Ze kan tegelijk zo vreselijk irritant zijn (6 keer na elkaar zeggen: “Marie, schoenen aandoen” en dan toch nog een 5-tal keren afgeleid worden door iets of gekke bekken trekken in de spiegel. Tijdens het eten voort-du-rend prutsen aan álles. En wriemelen. En draaien en keren. En als er nog wat tijd over is eventueel ook wat eten. Voor het minste extreem boos worden en krijsen en brullen en niet meer voor rede vatbaar zijn. Een dramaqueen ten top) en tegelijkertijd zo ongelofelijk schattig en grappig. En een showbeest. En willen opvallen. Zeker als er publiek is (en als de eerste quasi verlegenheid weg is).

Wat de oudste gemeen hebben is hun voorliefde voor knutselen. Tekenen, kleuren, knippen, plakken,… Ze krijgen er niet genoeg van. ’s Morgens voor we naar school vertrekken moéten ze nog even kunnen tekenen. Na school is het eerste wat ze doen aan de knutseltafel zitten en een tekening  maken. Duusd witte papieren zijn er hier al verslonden (ecologische voetafdruk, slik). Vooral Nora is niet te houden soms. En creatief dat ze is! Zelf kronen maken, paasmandjes, een tekening van een vlinder waarvan de vleugels echt kunnen bewegen en los zitten, combinatie van hartjes tekenen, knippen en plakken,… Straf.
Marie’s enthousiasme is iets minder, maar haar kleur- en tekenvaardigheden zijn de laatste weken ook veel geëvolueerd. Tekenen blijft nog eerder abstract en zelden iets echt herkenbaar. Maar kleuren doet ze heel graag en goed. Ik denk dat bij haar de druk van Nora wel een beetje parten speelt. Niet door ons, want wij gaan nooit bewust vergelijken en bemoedigen en bekrachtigen haar wel genoeg, denk ik. Maar ze zit letterlijk naast Nora en ziet Nora prachtige prinsessen en bloemen en bomen en slingers tekenen. Niet makkelijk om dat te evenaren. Ze vraagt soms zelf of Nora voor haar een kindje of een boom wil tekenen…

En Lena… die maakt er een sport van om elke losliggende stift vast te grabbelen om dan heel snel weg te lopen. Het liefst wat papieren op de grond gooiend in haar vlucht.

Ons Lena’tje hyena’tje dat nog steeds een vrolijk maar vinnig ding is. Bijna altijd content, maar ook heel luid en boos als er haar iets niet aanstaat. Ze heeft trouwens al slechte punten gekregen van de crèche. Omdat ze vecht met andere kindjes als die speelgoed van haar willen afpakken. Ze krijst dan heel luid en slaat recht in het gezicht. Niet een beetje in het wilde weg slaan, maar echt gericht en bewust slaan in het gezicht. Niet goed, natuurlijk. En als je meteen streng zegt: “Neen, mag niet!”, begint ze meteen te aaien. Tegenwoordig is ze zelfs al zo geconditioneerd dat ze eerst pijn doet (slaan of pitsen) en meteen spontaan aaike begint te geven. Alsof het zo dan wel toegestaan is…
Typisch voor een derde kind, denk ik. Hier thuis moet ze ook haar mannetje staan ten opzichte van haar grote zussen die ‘samen spelen met Lena’ nogal eens verwarren met ‘alles afpakken en zelf spelen’.

Maar ze kan toch wel heel luid en hard krijsen, die Lena. Een ware aanslag op de trommelvliezen. Als ze maar een glimp van de poes ziet, bijvoorbeeld, begint ze te krij-sen. Omdat ze weet dat de poes telkens hard wegloopt als ze dat doet. En ze dat dus blijkbaar leuk vindt. Echt, als we een krijsende Lena horen, weten we: aha, de poes is daar.

’t Is een zotte doos, ons kleinste.

Explore posts in the same categories: Lena, Marie, Nora, Ontwikkeling

6 reacties op “Over knutselen en krijsen”

  1. miestaflet Says:

    Dat het een rijkdom is… zo’n drie heerlijke dochters !

  2. maaike Says:

    :)
    ik had wel zo wat Nora en Marie knutsels willen zien ;-)

  3. Tamara Says:

    @miestaflet: Absoluut!

    @maaike: komt in orde :)

  4. Jessie Says:

    Haha herkenbaar, Lena-tje hyenatje! hahaha

  5. birgit189 Says:

    o zo herkenbaar dat iets van de tafel gritsen en dan vlug maken dat ze wegkomt, daar is mijn dochter ook héél goed in! Je kan niet geloven hoe vlug dat poepschuiven gaat dan :-). Mijne zoon heeft haar al door en legt nu iets speciaal op de tafel dat zus kan meepakken waar hij geen last van heeft lol!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: