Archief voor april 2012

Het was m’n dagje niet.

23 april 2012

Maandag is mijn vrije dag. Maar die ‘vrije’ dag verloopt soms drukker en stressvoller dan een werkdag. Zoals vandaag.

  • Om 8u45 thuiskomen na de 2 oudsten op school gedropt te hebben en plots beseffen dat de huissleutel nog in huis ligt. Inde gang op het schoenenkastje. En dat we van die deuren hebben die meteen in het slot vallen. Gevloekt heb ik! Pas om 10u konden we onze redster in nood (lees: mijn mama) verwachten. Waarvoor nogmaals een dikke merci!  Meer dan een uur tijd vullen zonder auto (autosleutels hangen aan de huissleutels) en zonder cafeetje of brasserietje in de buurt, hoe doe je dat? Paar keer het straatje over en weer lopen met Lena in de buggy. Heel even het straatje over en weer lopen met een stappende Lena die al gauw wil gepakt worden en die nadien niet meer in de buggy wil (lees: hysterisch brullen en stijf als een plank). Ik heb zelfs in de buurt materiaal gezocht om het slot proberen open te wrikken. Wat niet meteen een van mijn beste ideeën ooit was, maar goed. Rond 9u30 besloot ik dan om terug naar de school te stappen omdat het toch wat fris werd (ge-luk-kig regende het niet!), omdat het voor wat afleiding voor een zeurende Lena zou kunnen zorgen, omdat ik hoopte op een tasje warme koffie en omdat ik dringend moest plassen. Enfin, eind goed al goed. Om 10u15 konden we eindelijk weer binnen. Wehey!
    Dat het me niet meer zal overkomen? Ik vrees van wel. Het was namelijk nog maar van begin februari geleden dat ik Lena en mezelf buitensloot. En het zal echt niet de laatste keer zijn…
  • Toen we in de refter van de school aan het wachten waren, kwam Marie net met haar klas in de refter om hun fruit op te eten. In begin was ze heel verrast, verward en enthousiast om ons te zien. Maar toen ze besefte dat ik ook weer meteen weg ging, begon ze hartverscheurend te wenen: “Ik wil bij mama blijjjjjjjjjjven!”. Mijn mama was toen net gearriveerd dus “gelukkig” konden we ons snel uit de voeten maken na een dikke kus en knuffel van Marie. En mijn tranen een beetje verbijtend…
    Achteraf hoorde ik (en wist ik ook wel…) dat het wenen heel snel over was.
  • Met een uur vertraging vertrokken Lena en ik naar de Colruyt. Meestal doe ik Collect&Go, snel en gemakkelijk. Net vandaag toevallig niet uiteraard. En ook al was ze dood- en doodmoe (ze zit in een sprongetje de laatste dagen en is nogal humeurig, lastig en snel moe), ze hield zich superflink, de schat. Zolang ze iets had om te eten althans. En haar tuut en Konijn. En zolang ze uit colère haar hoofd niet boos tegen de winkelkar stoot. En zolang ik en de meneer aan de kassa van de Colruyt haar niet dwongen en forceerden om opnieuw in het stoeltje van de winkelkar te zitten. Veruit het enige nadeel aan het Colruyt kassa-systeem trouwens: ge moet uw kind even uit de kar halen en nadien weer in een andere kar, maar dat is dikke miserie als ze eigenlijk al een half uur gepakt willen worden…
  • Haar hoofd kreeg deze morgen ook al een ferme bonk te verduren. Ze liep met haar handen vol ik-weet-niet-wat-allemaal, struikelde, kon de val niet breken met haar handjes en viel dus vól met haar voorhoofd tegen de stenen vloer. Gebleit uiteraard. En een dik rood ei op haar hoofd.
  • Om 11u 45 thuisgekomen, Lena snel laten eten en in bed gezwierd. Zelf eten gemaakt en dan: 2 uurtjes rust!
  • Om 15u30 de oudste twee trezekes gaan halen en meteen doorgereden naar de kapper om Nora haar haar een beetje te laten bijknippen. Met de drie spookskes naar de kapper. Gelukkig had ik genoeg omkoopvoedsel bij: lekstokken, koeken en Jip en Janneke-snoepjes. Maar dat was allemaal niet nodig (behalve de lekstokken dan), want ze waren ongelofelijk flink! Wat niet van de kapster kon gezegd worden. Nauwelijks een goeiedag, geen enkel lachje of geruststellend woordje voor Nora . Maar echt niets he. Integendeel, als ze soms instructies moest geven, klonk het heel bot. Maar dé druppel was toch toen ze plots half geshockeerd verkondigde dat ik wel dringend haar haar moet behandelen tegen luizen. Say what!? “Ehm, neen hoor. Ze is 2 weken geleden wel behandeld tegen luizen, maar ze zijn allemaal weg. Je ziet enkel nog witte DODE neten in haar haar die er vanzelf gaan uitgroeien.” Waarop de kapster geïrriteerd repliceerde: “Ja, maar je weet nooit, er kunnen daar wel nog levende luizen in zitten. Ge moet die daar allemaal uit doen.” En ik nog geïrriteerder: “Ik ben zelf arts en ik kan u verzekeren dat in die witte dingetjes echt geen luizen meer zitten. En dat die er niet zomaar uit te halen zijn want dat die niet blijven zitten in een luizenkam.”
    “Dan moet ge een fijn kammeke gebruiken.”
    “Ehm, een luizenkam ìs al een heel fijn kammeke…” ”
    Jamaja, je hebt geluk. Een andere kapper zou er nu al niet meer aan begonnen zijn.”
    “Tja, ik kan u alleszins verzekeren dat ze voldoende behandeld is en ze geen levende luizen en neten meer heeft.”
    En toen nog grotere stilte dan ervoor. En nog minder goesting om mijn dochter haar haar te knippen. En nog een langer gezicht.
    Echt, het lef! Akkoord dat kappers niet enthousiast zijn om haar te knippen waar luizen en levende neten in zitten. Maar ik zweer het u, het waren enkel witte dode neten die al 5cm ver van de hoofdhuid zaten. Verder niets levends in haar haar. Anders zou mevrouw de kapster het zéker en vast wel gespot hebben en ermee staan zwieren hebben onder mijn neus.
    Als kapster zou je toch verwachten dat ze wéét dat in witte dode neten geen luizen meer zitten en er ook niet plots kunnen groeien? Ik word daar een beetje kwaad van. En ik word ook kwaad van bijna 12€ te moeten betalen voor een knipbeurt waar nauwelijks iets van te zien is, met een lang gezicht waar enkel dommigheid uit komt zonder een greintje (kind)vriendelijkheid. En dan heb ik het niet over een snoepje of glittertjes in het haar of een speciale kinderschort, maar gewoon over “hallo” zeggen, eens lachen, een knipoogje, één keer zeggen dat ze het goed doet. Is dat echt teveel gevraagd?
  • Thuis was het de gebruikelijke avondrush voor het slapen gaan. Waarbij Nora en Marie – alweer – flink meewerkten. Lena daarentegen. Een sprongetje, zoals ik al zei. Vooral aan tafel is het zenuwslopend. Niet in haar stoel willen zitten, maar op de schoot. Álles op haar boterham willen, maar dan toch niet. Beker melk nemen, op de grond gooien en huilen omdat haar beker weg is. Alles wat op tafel ligt wil ze vastgrabbelen, ook als ze daarvoor uit haar stoel moet klimmen op de tafel. Zomaar beginnen krijsen en brullen.Om dan nadien plots beginnen te lachen en gekke bekken te trekken. Beetje labiel, ja.
  • Oh, en ook een dag dat niét goed begon na mijn weegschaal-moment in de badkamer. Maar ik steek het op mijn hormonale storm in mijn lijf door mijn Mirena-spiraal die mij na 6 maanden een beetje aan het teleurstellen is. En waardoor ik de laatste weken ook behoorlijk labiel loop. En ik ben dan zo een laf mietje dat niet naar de Weight Watchers bijeenkomst gaat omdat ze niet te hard wil geconfronteerd worden met het feit dat er waarschijnlijk + 0,5 kg ging genoteerd worden op haar fiche. Maar kijk, jullie weten het wel. Dat telt toch ook, niet? :)

Maar bon, het is nog een vrij softe rotdag. Er zijn veel ergere dingen die kunnen gebeuren. En het blijven grotendeels luxeklachten. Maar op mijn blog mag ik wel eens wat zagen, toch? :)

 

En toen was er Van Katoen!

14 april 2012

Ook al ben ik een absolute naaileek en heb ik nog geen naaimachine aangeraakt in mijn leven (en dat is behoorlijk letterlijk te nemen), ging ik toch naar Van Katoen. Ik vond tussen het ruime aanbod workshops eentje waarvoor NUL ervaring met een naaimachine vereist was: Knuffels maken. Leek me meteen iets leuk om samen met Nora te doen.

Omdat Lena nog te klein is om mee te sleuren en we geen opvang voor Lena vonden, en ook wel omdat het me wel eens leuk leek om enkel met Nora op stap te gaan, gingen we  met ons tweetjes op stap.
Man, wat was dat plezant! Ik heb van elke seconde genoten. Wat was ze flink en behulpzaam en meegaand. Ongelofelijk. Nora die op andere momenten ook wel heel flink kan zijn, maar tegelijk ook wel vrij snel kan beginnen zeuren, boos doen en een werkelijk-niets-is-goed-bui kan hebben, gedroeg zich voorbeeldig, lief en groot. Mijn god, wat wordt ze groot. Ik ben er trouwens zeker van dat ze zelf ook heel hard genoot van de exclusieve aandacht en van het feit dat ze samen met mij iets mocht doen waarvoor Marie nog te klein was. Ze glunderde de ganse namiddag van trots en contentement.

Een portie geduld had ons oudste ook wel nodig bij momenten want de tocht naar het MIAT in Gent verliep niet zo vlot. Grote wegomlegging in Aalst – Parking op de Vrijdagmarkt volzet – ik die mijn baan absoluut niet ken met de auto in Gent en compleet gestresseerd de P-Route pijltjes trachtte te volgen zonder duidelijk doel tot ik besloot weer helemaal terug te keren en me op de parking aan het Zuid te zetten en met de tram naar Korenmarkt en dan verder te voet te gaan. Fjew. 20 minuten rond gereden voor niets dus – ikzelf die wat overmoedig was en dacht dat we geen jassen nodig hadden want dat dat enkel extra balast is en we toch niet veel zouden moeten buiten stappen. Moeha. Niet dus. Arme Nora in haar onderlijveke, T-shirt met korte mouwen en giletje. Een chance dat ’t kind nog niet te snel kou heeft…

Maar goed. Van Katoen, dus. Ik had al via Facebook opgevangen dat het er in de voormiddag al heel druk was, dus ik hield m’n hart al een beetje vast. We arriveerden om iets na 15u en het was er inderdaad heel druk. Maar doordat het een groot gebouw is, was het wel nog te doen. Alleen op het 1ste verdiep aan het  Van Katoen Kraam was het op dat moment over de koppen lopen. Ik heb enkel snel hét boek van het moment gekocht: Allemaal Rokjes van Mme ZsaZsa (*). Na de workshop ben ik wel teruggekeerd en kon ik al iets meer op mijn gemak rondkijken en kiezen. De keuze zal wel minder geweest zijn dan een paar uur ervoor maar heb toch nog leuke spullen op de kop kunnen tikken!

Ziehier de buit:

Ik had Marie beloofd dat ik iets leuks zou kopen voor haar en ze gaf mij haar wishlist door: “Iets rood met paddenstoelen.” Hmmz. En toen zag ik dat nog ene rood t-shirtje liggen met kleine paddenstoelen. Super! Marie’s enthousiasme was iets minder, maar dat lag aan de oververmoeidheid. Ze vond het wel een beetje mooi en vond het leuk dat er ook sterretjes op staan…

Nora werd ook nog geshminkt als een “grote mevrouw”. Wat ze ook geweldig vond uiteraard.

Vooral de rode lippenstift:

En dan de workshop Knuffel Maken natuurlijk. Nora was in haar nopjes, amai. Na wat uitleg begon ze meteen haar idee te tekenen op een kladblad, ging ze helemaal zelf stofjes kiezen en nemen uit de doos. En versierselkes en oogjes en lintjes. Zij zei hoe de knuffel er moest uitzien en ik mocht uitvoeren. En zelfs dat vond ze een beetje lastig, want moest het aan haar gelegen hebben, zou ze álles zelf gedaan hebben.

En zo werd “Regenboog” geboren. Een kleurrijk ijsje. Het idee, de tekening, de vorm zijn helemaal ontworpen door Nora.

En lieve hemel, wat is ze ZOT van haar knuffel! Onafscheidelijk zijn ze. Op weg naar huis in de auto heeft ze de ganse rit tegen het ding gepraat en hem overladen met kusjes en knuffels. “Ooooh jij bent mijn beste vriend” en “Ik wou dat je echt was zodat je alles kan doen wat ik graag doe.” en “Je mag voor altijd bij mij slapen, mijn liefste Regenboogje” *smak smak*.
Ik moest er bijna van bleiten, begot :)

Een formidabel geslaagd half dagje uit met mijn oudste dochter dus. En een geweldig geslaagde Van Katoen! Met een dikke proficiat aan de organisatie en vrijwilligers. Mooi uitgewerkt concept, ongelofelijk gezellig, leuke, gemoedelijke sfeer en sympathieke mensen. En met oog voor detail; zoals een patroon om een papieren bootje te vouwen op de toiletdeur :)

Ik had verwacht van een massa blogmadammen tegen te komen trouwens, maar dat viel eigenlijk wel nog mee. Ik zag wel in de vlucht de mama van Emma en Mona, Liezelmoedertje en Tante Hilde. Maar ik heb ze uiteraard niet aangesproken. Deels omdat ik het raar vind om iemand aan te spreken die ik “ken” terwijl zij mij totaal niet kennen en deels ook omdat ik een mietje ben natuurlijk :) Annelyse en Sara ken ik wel al en met hen kon ik wel even kletsen. En de inmiddels beroemde Mme ZsaZsa zag ik natuurlijk ook in de vlucht passeren.

(*) Ik weet dus van geen kanten hoe een naaimachine werkt, hoe patronen opgesteld zijn, wat al die naaitermen willen zeggen, maar toch kocht ik hét boek van Mme ZsaZsa. Of hoe zot ge kunt gemaakt worden door een hype eigenlijk. Ben wel heel blij dat ik het gekocht heb. (En ook dat ik het vóór de workshop kocht, want om 17u30 waren alle boeken uitverkocht…) Het heeft mij goesting en kriebels doen krijgen om me er zelf ook eens aan te wagen. Ooit. Misschien in september eens starten met naailessen. Het voordeel van het boek is dat ik nu én eenvoudige én mooie én heel duidelijke patronen in mijn bezit heb. Waardoor de drempel en de stap om te beginnen naaien iets kleiner wordt.
Nuja, we zien wel hoe ver we geraken met de grootse voornemens van vandaag :)

Ik heb het boek al eens doorbladerd en ook al snap ik nog steeds niet veel van al die termen en verwoordingen, ik was al meteen verslaafd aan al die prachtige foto’s (van Elza D.), de mooie, leuke lay-out en de grappige, originele schrijfstijl! En wat ruikt zo’n nieuw boek toch heerlijk…

Marie Pruts

14 april 2012

Tijdens het ontbijt terwijl Marie alweer vanálles aan het doen is behalve voorteten: draaien op haar stoel, rechtstaan, met mes spelen, babbelen, onnozel doen, gekke bekken trekken,…

Papa: “Marie, ge zijt een pruts!”

Marie: “Dat is wel omdat de mensen die mij gemaakt hebben mij van pruts gemaakt hebben eh, papa!

 

(Wie geeft er) Van Katoen?

11 april 2012

Volgens mij komen er héél veel (niet-)bloggers aanstaande zaterdag naar het geweldige Van Katoen initiatief in Gent. Wij ook! ’t Is te zeggen. Nora en ik alleszins, want we zijn ingeschreven in de Workshop “Knuffels maken”. Een van de weinige workshop waar je geen naaimachine voor nodig hebt en aangezien ik nog geen naaimachine van dichtbij gezien heb leek me dat wel een ideale workshop. Ben heel erg benieuwd alleszins. Ook naar de duizend en één activiteiten en initiatieven en leuke dingen buiten de workshops. Ik denk dat we ogen tekort gaan hebben!

Maar mijn vraag dus. Wie komt er allemaal? Ik denk dat er wel enkele mij bekende dames naar Gent zullen trekken en het lijkt me wel leuk als ik op voorhand weet wie ik moet spotten in het MIAT museum :)

Over eitjes en bloemenprinsessen

8 april 2012
  • De eerste bewuste Pasen van Lena. Ongelofelijk toch hoe bijna elk kind gek is van chocola.
    Hoewel. Onze dames zijn echt zot van chocola, maar tegelijkertijd hebben ze er ook snel genoeg van.
  • Eitjes zoeken in de tuin. Ook al was het barkoud, maar gelukkig wel droog.
  • “De paashaas” ging om 6u30 eitjes verstoppen in de tuin en om 7u werd Nora wakker, popelend om toch al eens door haar raam te piepen. Een geluk dat ze geen half uur vroeger wakker werd…
  • Elk jaar nemen we ons voor om niet meer zoveel chocola te verstoppen, maar elk jaar is het een chocola overload.
  • We gingen, naar jaarlijkse traditie, naar het Paasfeest in De Gavers (in Geraardsbergen) waar de grootste meisjes naar kapsalon “De Kip Van Troje”  gingen. Twee enthousiaste, grappige madammen die bloemen, gekke staartjes, vlechtjes en lepels in kinderen hun haren deden. Ook al moesten Nora en Marie meer dan een uur wachten (en koud dat het was!), ze waren heel geduldig, deden enthousiast mee, zongen liedjes, demonstreerden de vogeltjesdans en waren nadien supertrots op hun bloemenprinsessenkapsels.
     

  • (Een mooie, spontane foto maken van Marie is heden ten dage een ware uitdaging!)
  • Vanaf morgen is het – bij mij althans – gedaan met de chocolade-overdaad en tellen we weer streng puntjes. Het zal  nodig zijn…

Buitenspeeldag

2 april 2012

Prachtig warm lenteweer en buitenspeeldag in Ninove. Dat konden we natuurlijk niet missen!

 

De meisjes vonden het heel leuk. Zij hebben dan ook niet veel meer nodig dan een springkasteel, wat dansen, geschminkt worden en een ijsje.

En net zoals haar grote zussen is Lena zot van dansen. Ze deed niets liever dan voortdurend door de mensenmassa te stappen en te dansen. En wij mochten achter haar aan lopen. Niet te dicht en zeker geen aanstalten doen om een handje te geven of ze werd boos, heel boos. Lees: roepen en krijsen.
Het enige wat haar voor even wat rustig hield, was een banaan. Of twee.