Archief voor mei 2012

Natuurtalent

23 mei 2012

*stoefmodus aan*

Nora krijgt sinds gisterenavond privé-zwemles.
Waarom? Omdat ik het wel belangrijk vind dat ze kan zwemmen of toch een beetje haar plan kan trekken in (diep) water, aja. En omdat ik niet zo geloof in leren zwemmen tijdens de zwemlessen op school. Geen idee trouwens of dat nog aangeleerd wordt tijdens schoolzwemmen? En ook wel omdat ze er zelf al een ganse tijd naar vroeg. ’t Is te zeggen, als we gingen zwemmen vroeg ze aan papa hoe ze haar benen en armen moet bewegen om te kunnen zwemmen. En was ze voortdurend aan het proberen en experimenteren door met haar benen en armen heen en weer te slaan in de hoop een paar meters vooruit te geraken.
En aangezien ik weet dat het belangrijk is dat ze van in begin de juiste zwemtechniek aangeleerd krijgt, vond ik het wel de moment.

Dinsdagavond 19u30. Beetje laat, want rond dat uur ligt ze meestal in bed, of zijn we toch minstens al een verhaaltje aan het lezen. Alternatief was 18u maar dat was nog moeilijker haalbaar. En ach, de volgende dag is het woensdag en kan ze in de namiddag wat rusten als ze echt te moe is.

Gisterenavond dus de eerste les. Ze vond het zelf heel erg spannend: “Mama, ik zal vanaf hier wel alleen gaan, ik weet de weg wel. Of neen, ga toch maar mee, mama, want ik weet de weg niet helemaal zeker en ik vind het veel spannend en ik ben zo benieuwd!”

We waren 10 minuutjes te vroeg en in die 10 minuten mocht ze eventjes vrij spelen in het zwembad. “Blijf een beetje aan de kant van de trapjes dat je de juf en de kindjes niet stoort he tijdens het zwemmen.” Right. Als Nora water ziet, is ze niet in te tomen. Springen in het water. Zich in het water laten vallen, kopje onder. Zo diep mogelijk duiken. Zo lang mogelijk duiken. Hoofd onder water en ‘wildslag’ en dan meten aan de hand van waar ik stond hoe ver ze vooruit geraakt is. Het kon niet op.

En toen begon haar zwemles. Nog steeds su-per-ent-hou-siast! En trots vooral dat ze echt mocht leren zwemmen.

En ik mocht beschikken. Naar de cafetaria met een cola (light) en mijn HTC en met zicht op een ploeterende Nora. Zalig! Enkele keren kruisten onze blikken en telkens stak ze haar duim in de lucht. En ik was bijna aan het bleiten van trots :)

Na een half uurtje mocht ik ze terug gaan halen. De juf had niets dan lof. Ze zei dat Nora een echt natuurtalent is. Dat ze niet veel meer moest uitleggen. Dat ze zich normaal de eerste lessen enkel focust op de beenbeweging en nog niet op de armbeweging maar dat ze bij Nora wel al gestart is met de armen omdat ze met enkel de benen al goed vooruit ging. En dat ze snel zal kunnen zwemmen, als ze zo verder blijft evolueren. Enig klein werkpuntje: ze is zodanig gewoon van te duiken en te ploeteren met haar hoofd onder water dat ze echt moet leren haar hoofd goed hoog te houden tijdens het zwemmen. Maar dat komt wel goed.

Man, blinken dat ik deed!

En Nora ook. Nadat ik haar uitlegde wat ‘natuurtalent’ wil zeggen :)
En nu verkondigt ze aan iedereen die het horen wil dat ze een natuurtalent is!

We gaan voor haar eerste brevet, woohoo!

*stoefmodus uit*

En dan ben ik extra blij dat we al die watergewenningslessen doorlopen hebben bij Nora, Marie en momenteel ook bij Lena. Ze zijn alledrie vertrouwd met en verzot op water.

Advertenties

Zo moeilijk, mama!

6 mei 2012

Gisteren ging ik op stap met mijn twee jongste ladies. Nora was een beetje ziek en slappekes en mocht thuisblijven bij papa.

Ongelofelijk alweer wat een verschil het is om met 1 of 2 meisjes op stap te gaan in plaats van met de 3 tesamen. Marie gedroeg zich flink, zeurde weinig tot niet en heeft gestapt zonder gezaag. Ze had natuurlijk geen partner in crime door wie ze zich kan laten opstoken of met wie ze kan samenspannen…

Ze werkte dus goed mee. Alleen zit ze in een piek van de “waarom (niet)”-fase:

“Marie, bijt eens niet in de buggy” (Terwijl ik de buggy duwde, hield zij ook het handvat vast. Niet alleen met haar handen, maar ook met haar tanden…)
“Goooh seg, waarom nu weer niet? Ik vind dat lekker”

“Marie! Doe uw voet eens weg van Lena haar hoofd!” (Toen ze, beide in de autostoel zittend, er niets beter op vond om schuin te zitten zodat ze haar been op Lena kon leggen en haar schoen bijna tegen Lena haar neus zat)
“Maar waarom mag dat eigenlijk niet, mama!?” *oprecht gepruil*

Gevat en eerlijk is ze ook wel:

Toen ik in Esprit naar een schoon geel giletje aan het kijken was:
“Mamaaa, je hebt dat toch al!”
Ehm. Ok dan.

“Marie’tje, blijf daar nu toch eens allemaal af” (Nadat ze in Kruidvat van zo goed als alle make-up testers schmink op haar kaken had gesmeerd…)
“Maar dat is zo moeilijk, mama!”

359!

5 mei 2012

359 staat er in het vet als ik Google Reader open. 359 ongelezen blogposts. Ik heb een beetje blogachterstand, dus. Wegens veel te druk en veel te weinig tijd. En ook, de moed om er aan te beginnen is omgekeerd evenredig met de grootte van het cijfertje in het vet…

En neen, ik doe niet aan ‘Mark as read’. Mijn neurotisch brein laat dat niet toe. Ik moet ze allemaal gelezen hebben, desnoods diagonaal. Mijn frequentie van reageren zal wel iets lager liggen dan anders.

En nu kan ik ook nog niet beginnen bijlezen, want mijnen wederhelft is bijna klaar met koken (Jaha! Ik heb een man die graag en goed kookt. Beetje jaloers nu? :) ) en straks moet ik een lijstje maken van wat we allemaal moeten meesleuren als we op familieweekend gaan volgende week. Beetje stress. En ook een uitgebreide boodschappenlijst omdat het onze beurt is om in te staan voor de voedselvoorraad en dergelijke. Beetje veel stress.

Maar dat ik er ook heel erg naar uitkijk, naar het familieweekend! 8 volwassenen en 9 kinderen. Een toffe bende!