Archief voor juni 2012

Exit K1 en K3

30 juni 2012

Het schooljaar zit er weer op. Marie exit 1ste kleuter. Nora exit 3de kleuter. Ons oudste haar laatste dag in de kleuterklas zit erop. Help. Het deed vrijdagmorgen toch wel een beetje raar, moet ik zeggen. Einde van een tijdperkje.

In september naar het eerste leerjaar dus. Zo groot! Maar ook heel spannend en leuk. Ik kijk er bijna net zo hard naar uit als Nora zelf.

Opvallend was dat geen van beide eigenlijk verdriet hadden dat ze hun juf moesten verlaten. Ook al vinden ze hun juf geweldig en fantastisch, daar ben ik zeker van. Trots waren ze wel. Supertrots op de cadeautjes die ze aan hun juf mochten geven. Nora kon vrijdagmorgen niet snel genoeg op school zijn en Marie, die zich altijd al in extremen gedraagt, wist met zichzelf geen blijf uit enthousiasme. Ze huppelde en sprong. En gaf het zakje met het cadeautje erin  knuffels en kusjes…

En dit maakten ze:

 

Nora versierde een houten doos waar de juf een Kleenex doos kan in plaatsen. En Marie versierde met textielstift een keukenschort. Of knutselschort.

Gekocht in de Banier trouwens. En gelukkig was ik voorzienig en had ik van elk 2 exemplaren aangeschaft…

Advertenties

Kinderpraat

25 juni 2012

Na het badjesmoment. Marie is afgedroogd en aangekleed en mag al naar beneden gaan. Papa benadrukt dat ze heel voorzichtig moet zijn op de trap (nog wat natte, glibberige voetjes in combinatie met een uitbundige Marie, weetwel). Marie reageert – zoals gewoonlijk – helemaal niet op wat manlief zegt waarop papa nogmaals vraagt of ze hem gehoord heeft en of ze voorzichtig wil zijn op de trap.

Marie slaakt een diepe zucht, plaatst handen in haar zij, hoofd schuin en met overdreven veel expressie en vooral heel veel air antwoordt ze:

“Jaaaa-aaa papa! Is ’t nen nieuwen trap misschien ofwa?!”

Inclusief geroloog.

                                                  ***

Gisteren. Terwijl Nora en Marie met papa rijsttaart aan het maken waren en ik aan de laptop foto’s aan het sorteren was. Oh zo huiselijk. Enkel een wat omgekeerd rollenpatroon, maar goed.
Nora is de kom rijstpap aan het uitlikken met de pannenlikker. Met heel veel smaak.

Ineens zegt ze doodserieus:

“Ik ben een lekmeisje. Iedereen mag mij lekken.”

Oh boy!

Over sneetjes in boterhammen en gebroken dinokoeken

24 juni 2012

Toen je me vorig jaar deze tijd zou gevraagd hebben hoe dat nu is met drie kindjes zou ik gezegd hebben: “Awel, dat valt eigenlijk wel mee. Beetje druk soms ongetwijfeld. Maar het is te doen. En het is vooral leuk, gezellig en plezant.” Toen waren de dochters 4 en een half jaar, 3 jaar en 6 maanden oud.

Fast Forward. Een jaar.

Als ze me nu dezelfde vraag zouden stellen zou ik zeggen dat het toch behoorlijk pokkedruk is met een 5 en een half jarige, een 4 jarige en een anderhalf jarige. Drukker dan vorig jaar. En lastig soms. En uitputtend. En heel soms ook een beetje met gezucht, niet altijd evenveel geduld en met lichte tegenzin aan de avondspits beginnen. En ook de weekends zijn niet altijd een moment van rust. En stiekem ook een beetje uitkijken naar de moment dat ze alledrie wat ouder zijn. En het iets minder intensief wordt. Hoop ik toch althans.
Uiteraard is het ook nog wel heel leuk, gezellig en plezant. En zie ik mijn monsters doodgraag.

’t Ligt aan de leeftijd denk ik.

Lena was vorig jaar een half jaar en een gemakkelijke baby. Als je haar ergens legde of zette waar ze haar oudere zussen kon bekijken was die voor lange tijd content. En ze sliep nog in de voor- en namiddag. En was gemakkelijk afgeleid en entertainbaar. Easy.
Nu is ze bijna 19 maanden. En peuterpuberteit kicked in, hallelujah! Dat ze een eigen willetje heeft, amai niet. Spullen bewust op de grond gooien, hoofd tegen tafel of grond bonken, slaan, bijten, stampen met benen en voeten. The whole package. En dat je dat niet zou zeggen als je haar onschuldig lief engelengezichtje met haar blonde krulletjes ziet. En dat ze vaak heel luid moet roepen om boven het andere lawaai te komen. Irriterend tergend luid gekrijs. Soms omdat ze boos is. Maar soms ook zomaar. Voor de fun. Of om reactie uit te lokken.

Vooral reactie van Marie. Lena en Marie, 2 handen op 1 buik. Lena kijkt aan tafel bewust naar Marie, doet een beetje zot omdat ze weet dat Marie meteen (luid!) begint te lachen en mee onnozel te doen. En te dansen, wiebelen, prutsen. En morsen. Maar niet of nauwelijks eten. Geestig!
Marie die van de ‘terrible 2’ naar de ‘happy 3’ en nu naar de ‘vreselijke 4’ ging. Alsof hysterische buien stoppen als kinderen geen 2 meer zijn. Moe-ha. 5 op een dag gemiddeld. Brullen, krijsen, roepen, tieren. Om niets. Of ja, wel om iets: omdat papa het durfde om een piepklein sneetje in haar boterham met korreltjes te doen zodat ze haar boterham zelf makkelijker kon dichtdoen. Dat doe je natuurlijk niet, the horror. Resultaat: gebrul, gekrijs, getier. En een nieuwe boterham eisen (right). En nog duizend keer meer gebrul, gekrijs en getier als de tijd om is en ik de boterham in de frigo legde en ze zonder eten naar school mocht. En nadien nog een huilbui omdat haar dinokoek voor op school op de grond viel en brak en nadien opnieuw een huilbui omdat ik haar ondertussen een nieuw zakje dinokoeken gaf en boos werd omdat de koeken niet kapot waren en ze de koeken zélf moest breken voor in haar koekendoosje te stoppen. En dan schiet ik in de lach. En wordt ze nog wat bozer.
Geestig, dus, zo een temperamentvol Marie’tje.
Een Marie’tje ook DIE GEEN OREN HEEFT! Allez, ze heeft er wel uiteraard. En ze functioneren goed ook. Maar het is van niet willen. Alles 16 keer moeten vragen eer ze het doet. Ook simpele vragen of verzoeken. Zelfs verzoeken die ze niet erg vindt van te doen. Geen reactie. Ook geen ‘ok’ of ‘neen’. Niets. Doodirritant! En voortdurend afgeleid als ze met iets bezig is.
En elke keer als er haar iets niet aanstaat: luid beginnen roepen en wenen in plaats van rustig te zeggen wat het probleem is. Echt tergend luid. En niet willen stoppen. Ik word daar horendol van.
Ik heb ze nog graag hoor, ons Marie. Heel graag. Ze is nog steeds extreem schattig, lief, flink (bij momenten) en grappig . En we merken dat het soms sterker is dan zichzelf, dat ongewenst gedrag. Dus proberen we te negeren en te time-outen. Niet altijd gemakkelijk weliswaar…

En Nora. Nora is eigenlijk ongelofelijk voorbeeldig momenteel. Wel wat eigenwijs soms. En extreem willen beter weten. En altijd een stapje verder willen gaan. Bvb. als ik zeg “niet lopen” in een drukke straat of op een parking, begint ze te huppelen. “Ik loop toch niet, mama?” *insert roloog*. Of “Daar aan die paal wachten op ons, Nora” waarna ze 7 meter na die paal stopt. “Aaah dié paal! Ik had die wel niet gezien eh.” Right.
Maar bon. Ge kunt daar wel al eens mee babbelen en onderhandelen. En dingen uitleggen waar ze dan ook oren naar heeft.
Dat ze bijna 6 wordt, begot. En.naar.het.eerste.leerjaar.gaat. *ineenkrimpend hart*.
Maar ik kijk daar stiekem ook wel heel erg naar uit. Bijna net zo hard als zijzelf.

Tot zover het geklaag. Het is bijna vakantie. Ook voor mij. Anderhalve maand. Rust! Geen schooldruk! Geen opgejaagde ochtend- en avondspitsen!
Hoewel vakantie met drie klein kinders… Heel erg rustig zal het ook wel niet zijn. Maar leve de dans- en sportkampen!

Troostprijs

1 juni 2012

Sinds een paar maanden gaan Nora en Marie (opnieuw) naar een dansschool en volgen ze elke zaterdagvoormiddag dansles. En is er zelfs een dansshow binnenkort. Volgende week zaterdag. Waar ze allebei (maar toch vooral Nora) heel erg hard naar uitkijken. Het zijn echte podiumbeestjes, die meisjes van mij. Geen zenuwen, geen faalangst, geen pleinvrees. Zalig.

Maar dus, het dansoptreden waar ze zo erg naartoe leven. 

Tot vandaag.

Vandaag kreeg Nora een uitnodiging voor een verjaardagsfeestje. Van haar beste vriendinnetje. En dat feestje vindt plaats, je raadt het al, volgende week zaterdag. Op hetzelfde moment als hun dansoptreden.

Dju toch!

“Dan ga ik niet gaan dansen!” was haar eerste reactie toen ik de dubbele boeking uitlegde.

Maar dat was voor mij geen optie. Ze is ingeschreven, we hebben daarvoor betaald en ze rekenen op haar. Bovendien zou het voor Marie ook niet leuk zijn als ze plots ‘alleen’ moet dansen (vooral omdat zij wel nog een beetje last heeft van kortdurende verlegenheid). En alleen al praktisch zou het niet lukken want er is niemand om haar te droppen en te halen. Bovendien ben ik er zeker van dat ze het achteraf ook heel jammer zou vinden moest ze de show missen (ook al beweert zij bij hoog en laag van niet).  

Allemaal goed in theorie, maar in de praktijk waren er tranen. Heel veel, dikke tranen. Echt oprecht gemeend verdriet omdat ze het feestje van haar vriendinnetje zou moeten missen. En mijn hart brak ook. Want ik kon me haar teleurstelling, frustratie en verdriet eigenlijk wel heel goed voorstellen. 
Maar zo is het leven soms, zeker? Keuzes maken of liever: anderen die soms keuzes voor jou maken…

Maar het deed me pijn. Teveel pijn. Ik wou een compromis vinden. Een soelaas. Een troostprijs.

De belofte van zeker eens in de grote vakantie af te spreken om bij elkaar te spelen was niet genoeg. Ook het voorstel om dan eens samen met ons gezinnetje naar de speeltuin te gaan werd ook resoluut afgekeurd. Ze wou én de binnenspeeltuin én haar vriendinnetje.

Dus stelde ik voor om te bellen naar de mama van het meisje in kwestie en – op goed geluk – te vragen of het vriendinnetje morgen kon en wou meegaan met ons naar de binnenspeeltuin…

Met de nadrukkelijke boodschap dat de kans groot is dat ze voor morgen al andere plannen heeft, het plan niet kan doorgaan en dat het dan nog altijd zo is dat ze wel meedoet aan de dansshow en niet naar het feestje kan.

Ik moest di-rect bellen van Nora. En ze was met heel bange verwachtingsvolle ogen aan het meeluisteren tijdens het gesprek en toen ze hoorde dat het plan kon doorgaan, was ze zo enthousiast en dolgelukkig dat ik er zelf tranen van in mijn ogen kreeg.

Dus ga ik morgen met 3 uitgelaten meisjes naar een binnenspeeltuin. Hiep hiep hoi…

Maar wat ik me achteraf afvroeg.
Was ik niet te toegeeflijk? Te meegaand? Was die troostprijs eigenlijk wel nodig? Had ik ze niet ‘gewoon’ moeten laten doorbijten en the hard way laten voelen dat het leven soms kl*te is? Dat ze niet altijd kan krijgen wat ze wil?

Misschien wel. Misschien niet.

Ik kreeg het alleszins écht niet over mijn hart.

Maar ik besef ook dat er ook nog veel dagen zullen komen dat ik geen troostprijs uit mijn mouw zal kunnen toveren en ik haar groot verdriet niet zal kunnen wegnemen. 

Maar voorlopig ga ik toch nog voor de troostprijzen, zolang het kan…