Troostprijs

Sinds een paar maanden gaan Nora en Marie (opnieuw) naar een dansschool en volgen ze elke zaterdagvoormiddag dansles. En is er zelfs een dansshow binnenkort. Volgende week zaterdag. Waar ze allebei (maar toch vooral Nora) heel erg hard naar uitkijken. Het zijn echte podiumbeestjes, die meisjes van mij. Geen zenuwen, geen faalangst, geen pleinvrees. Zalig.

Maar dus, het dansoptreden waar ze zo erg naartoe leven. 

Tot vandaag.

Vandaag kreeg Nora een uitnodiging voor een verjaardagsfeestje. Van haar beste vriendinnetje. En dat feestje vindt plaats, je raadt het al, volgende week zaterdag. Op hetzelfde moment als hun dansoptreden.

Dju toch!

“Dan ga ik niet gaan dansen!” was haar eerste reactie toen ik de dubbele boeking uitlegde.

Maar dat was voor mij geen optie. Ze is ingeschreven, we hebben daarvoor betaald en ze rekenen op haar. Bovendien zou het voor Marie ook niet leuk zijn als ze plots ‘alleen’ moet dansen (vooral omdat zij wel nog een beetje last heeft van kortdurende verlegenheid). En alleen al praktisch zou het niet lukken want er is niemand om haar te droppen en te halen. Bovendien ben ik er zeker van dat ze het achteraf ook heel jammer zou vinden moest ze de show missen (ook al beweert zij bij hoog en laag van niet).  

Allemaal goed in theorie, maar in de praktijk waren er tranen. Heel veel, dikke tranen. Echt oprecht gemeend verdriet omdat ze het feestje van haar vriendinnetje zou moeten missen. En mijn hart brak ook. Want ik kon me haar teleurstelling, frustratie en verdriet eigenlijk wel heel goed voorstellen. 
Maar zo is het leven soms, zeker? Keuzes maken of liever: anderen die soms keuzes voor jou maken…

Maar het deed me pijn. Teveel pijn. Ik wou een compromis vinden. Een soelaas. Een troostprijs.

De belofte van zeker eens in de grote vakantie af te spreken om bij elkaar te spelen was niet genoeg. Ook het voorstel om dan eens samen met ons gezinnetje naar de speeltuin te gaan werd ook resoluut afgekeurd. Ze wou én de binnenspeeltuin én haar vriendinnetje.

Dus stelde ik voor om te bellen naar de mama van het meisje in kwestie en – op goed geluk – te vragen of het vriendinnetje morgen kon en wou meegaan met ons naar de binnenspeeltuin…

Met de nadrukkelijke boodschap dat de kans groot is dat ze voor morgen al andere plannen heeft, het plan niet kan doorgaan en dat het dan nog altijd zo is dat ze wel meedoet aan de dansshow en niet naar het feestje kan.

Ik moest di-rect bellen van Nora. En ze was met heel bange verwachtingsvolle ogen aan het meeluisteren tijdens het gesprek en toen ze hoorde dat het plan kon doorgaan, was ze zo enthousiast en dolgelukkig dat ik er zelf tranen van in mijn ogen kreeg.

Dus ga ik morgen met 3 uitgelaten meisjes naar een binnenspeeltuin. Hiep hiep hoi…

Maar wat ik me achteraf afvroeg.
Was ik niet te toegeeflijk? Te meegaand? Was die troostprijs eigenlijk wel nodig? Had ik ze niet ‘gewoon’ moeten laten doorbijten en the hard way laten voelen dat het leven soms kl*te is? Dat ze niet altijd kan krijgen wat ze wil?

Misschien wel. Misschien niet.

Ik kreeg het alleszins écht niet over mijn hart.

Maar ik besef ook dat er ook nog veel dagen zullen komen dat ik geen troostprijs uit mijn mouw zal kunnen toveren en ik haar groot verdriet niet zal kunnen wegnemen. 

Maar voorlopig ga ik toch nog voor de troostprijzen, zolang het kan…

 

Explore posts in the same categories: Nora, Tleven

11 reacties op “Troostprijs”

  1. Katrien Says:

    Tgoh, voor mij zijn dat geen troostprijzen maar eerder compromissen die te sluiten vallen.
    Al kunt ge misschien inderdaad wel stellen dat een binnenspeeltuinbezoek wel degelijk onder de categorie “troostprijs” valt. Want prijs heeft ze! :)
    Geniet ervan. ;)

  2. kientjes Says:

    Je hebt dit gewoon geweldig goed opgelost!

  3. zwartnochwit Says:

    Ik vind dat je dat heel mooi hebt opgelost! Mijn mama zou ook zoiets gedaan hebben vroeger. En zelfs nu, als ik zelf iets dergelijks meemaak (dus al iets beloofd heb, maar meer zin heb in iets anders wat later gevraagd wordt), probeer dat nog steeds zo op te lossen :)

  4. Marijke_ Says:

    Ik vind dat je dat goed opgelost hebt! Ik zou ’t zeker geen troostprijs noemen, dit is gewoon een compromis zoeken (waar iedereen voordeel mee heeft). En dat leren zoeken naar zo’n oplossingen kunnen ze niet vroeg genoeg leren, want dat is zeer belangrijk in ’t leven!

  5. veerle Says:

    Niet gemakkelijk, he, zulke situaties. Maar ik denk dat je het goed hebt opgelost.

  6. Goya Says:

    Geef nu toe, niets is zo ellendig als het moeten missen van het feestje van je beste vriendin!
    Ik zou ook niet kunnen weigeren hoor…

  7. annelissen Says:

    oooh zo herkenbaar en zo triestig
    alle begrip
    je hebt dat goed opgelost

  8. Patsy Says:

    Ons kind ongelukkig zien, doet ons allen wel iets.
    En ja, soms zijn we wel eens iets te toegeeflijk omdat daarmee het geleuter en de tranen sneller opgelost raken maar in dit geval zou ik zeker en vast net hetzelfde gedaan hebben.

  9. Ellen Says:

    Ik kan er nog niet echt mee helpen, mijn meisje is nog maar 6 weken. Maar ik vind het nu al verschrikkelijk als ik haar ongelukkig zie!

  10. zapnimf Says:

    Ach ach, nog tijd genoeg om afspraken te missen.
    Eentje meer of minder naar de speeltuin… zo deden wij dat ook altijd.

  11. ysabje Says:

    kiezen is verliezen. zo is het altijd. drama’s beginnen al op vroege leeftijd :-)


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: