Archive for the ‘2 jaar’ category

Twee jaar, miljaar!

16 december 2012

Alweer een rijkelijk late verjaardagsblogpost.

Mijn baby’tje Lena werd bijna een maand geleden 2! Twee jaar, miljaar. Het lijkt nog maar van gisteren (of toch nog maar van een half jaar geleden ofzo) dat ze op mijn buik gelegd werd…

Een fel dametje. Inclusief hysterische huilbuien en laten vallen langzaam gaan liggen op de grond en boos spartelen. Geduw, gebijt (vandaag nog heel hard in Marie haar bovenbeen doorheen haar jeansbroek met een dikke donkere blauwe plek als gevolg), gegil, gebrul als ze haar zin niet krijgt. Of: diep fronsen en “whoaaaa!” roepen en armen in de lucht gooien. Hilarisch.

En het is een sport om ‘neen’ te zeggen. Ook op dingen die ze eigenlijk wel wil. Zeker nadat ze zich even ervoor boos maakte over een futiliteit. “Wil je dan je konijntje, Lena?” “Neen!” inclusief wegdraaiend hoofd en gekruiste armen. “Ok dan, zoeteke”. Waarna ze nog een minuutje boos kijkt, naar haar knuffel lonkt en pruilend “Nijntje ebbe” brabbelt. Moeha. Koppig trientje.

Maar meer nog is ze een extreem vrolijk dingske. Bijna altijd lachen en goed gezind. Huppelend, dansend, brabbelend.

Zot van poppen en knuffels. En van haar zussen. Zo zalig om die drie samen te zien. Altijd weer meer interactie en samen spelen. Super. Als Nora of Marie wenen uit kwaadheid, verdriet of omdat ze zich pijn gedaan hebben, is Lena er als de kippen bij om hen een spontane dikke knuffel te geven. *megasmelt*

Net zoals bij Nora en Marie is haar praten eerder laat in gang geschoten, maar ze is vertrokken! Je ziet ze experimenteren met klanken, woorden en zinnen.  Het zijn vooral nog éénwoordzinnen, heel af en toe eens tweewoordzinnetjes. Maar elke dag vergroot haar woordenschat.

Haar allerschattigste woordje momenteel is toch wel: niet ordinair “boke”, maar “brooteram”

En koppig als ze is, lacht ze enkel als ze dat zelf wil. Niet als wij het vragen, smeken of onnozel doen voor dood om haar toch een beetje aan het lachen krijgen:

P1000151

Marie – 24 maanden

13 maart 2010

Een overzicht(je) van Marie’s kunnen op 2-jarige leeftijd:

Taal

Het aantal woordjes is al lang niet meer te tellen. We spreken over zinnen tegenwoordig. 3-woordzinnen komen er met gemak uit. Haar record: “Nowa neusje fuil eh, Nowa doekje ebbeuh”. Je merkt dat ze plezier heeft in het uitproberen en experimenteren met woorden en zinnen. Elke nieuw woord zegt ze nadenkend na, alsof ze het meteen probeert op te slaan. En dit allemaal dankzij de grote zus, ongetwijfeld. Nora was verbaal iets minder sterk en snel, maar Marie wordt constant en meer blootgesteld aan verbale prikkels. En ze is leergierig.

En ze telt. Om de een of andere negeerde ze in begin de cijfers 1 tot en met 4. Ze begon te tellen van 5 tot 12 (!) en sloeg de eerste cijfers over. Tegenwoordig telt ze wel vanaf 1, slaat ze 2 systematisch over en telt ze tot 12. Tot twaalf.

Wat opvalt in haar uitspraak dat ze vaak de letter “p” als beginletter gebruikt: poffie (koffie), papen (slapen), pappen (stappen),…
Oh, en ze heeft al een mooie, schattige rollende “r”.

En ook typisch: als ze iets ziet of wil vragen, zegt ze dat niet eenmaal, maar herhaalt ze het tot in het oneindige of tot we er op reageren. Zo bvb. in de supermarkt in de gang met 1000 soorten snoepjes. Elk zakje wijst ze aan en vraagt ze “wasda?”. En dat herhaalt ze om de twee seconden, als ’t moet 256 keer  tot ik “snoepjes” zeg. En als ik antwoord, gaat ze naar het volgende zakje, enz enz.

Update: ik was nog iets strafs vergeten! Ze herkent de (druk)letter A! Ze zegt dan “aaa!” (ahja, logisch, anders zou ze niet herkennen natuurlijk). Geen idee waar of hoe ze dat geleerd heeft, maar het is alleszins geen toevalstreffer. Elke dag een nieuwe letter en binnen een kleine maand kan ze lezen ;)

Motoriek

Fijn:
– Jas aandoen, rits opendoen, slaapzak uitdoen, kousen en broek uitdoen, tekenen (streepjes en bolletjes).
Puzzelen. Sinds kort heeft ze interesse voor puzzels. Heel lang vond ze er niets aan en vond ze het vooral plezant om de stukjes in haar mond te stoppen. Maar heel plots probeerde ze wel stukjes in elkaar te passen. En opvallend, op erg korte tijd evolueerde ze behoorlijk snel. Enkele weken geleden was het maximum 4 stukken. Nu maakt ze met gemak een puzzel van 9 stukken. 12 stukken gaat ook vlot. En ze vindt het nog leuk ook, heel leuk. Grappig detail: als we suggereren dat ze haar puzzelstukje moet draaien, dan draait ze het. En hoe. 360° zodat het weer niet past natuurlijk…

Grof:
– Kan sinds deze week springen met twee voetjes tegelijk. Met steun aan beide handjes weliswaar.
– De trap opgaan. Het liefst zoals een grote met haar handje aan de nog veel te hoge leuning en niet met de handjes op de trap.
– De trap afgaan. Het liefst zoals een grote met haar handje aan de nog veel te hoge leuning en niet op haar poep schuivend.
– Van een niet te hoog trapje stappen zonder steun
Dansen! Onbewust als ze om ’t even welk deuntje of liedje hoort. Met de poep heen en weer zwieren, armen afwisselend naar boven gooien en tegelijkertijd rond eigen as draaien, hoofdje overdreven heen en weer bewegen, één arm omhoog en rond haar eigen as draaien. Keischattig. Zoals bijna elke dansende peuter keischattig is eigenlijk.
Klimmen. Overal. Op elke zetel, elke stoel, haar eetstoel, schommelpaard,… Een van haar favoriete bezigheden is zich met haar ganse lijf tegen haar Nijntje-zeteltje gooien zodat het zeteltje naar achter kantelt en ze zich op de grond kan laten ‘glijden’. En hopelijk niet head first op de tegelvloer. Of: zeteltje tegen de salontafel, op de salontafel klimmen en zich langs de zetel terug op de grond laten glijden. Geestig dat ze dat vindt.

Eten

– Wat een zaligheid! Marie eet bijna alles. En graag. Wat een verschil met Nora. (maar we gaan niet zagen, want Nora maakt ook spectaculaire vorderingen wat haar eetgedrag betreft). Het liefst van al eet ze droge pasta. Massa’s kan ze daar van eten. En als haar eigen bord pastaloos is en ze moet te lang wachten op een nieuwe portie, rekt ze zich in duizend bochten om pasta van ons bord te vissen. En groot gelijk heeft ze, pasta zonder saus is superlekker.
– Ze eet zelfstandig. ’t Is te zeggen: ze .wil.alleen.maar.alleen.eten. No help wanted. O wee als je uit macht der gewoonte haar vlees een beetje mengt tussen haar patatten en groenten. Drama! De truuk is: haar zelf laten proberen en sukkelen tot ze zelf doorheeft dat het niet goed lukt en ze zelf om hulp vraagt. Dan mag het wel.
– Papflesjes zijn al lang verleden tijd. Al vanaf ze 15 maanden was. Ze drinkt nu melk uit een beker bij haar broodmaaltijd. Waardoor ze jammer genoeg bijlange niet aan de halve liter melk komt wat eigenlijk aanbevolen is, maar soit.

Slapen

– Tussen de 11 en 12u ’s nachts.
– Ze heeft de gewoonte om tussen 22u en 23u eens wakker te worden om water te drinken. Alleen heeft ze ook de onhebbelijke gewoonte om, als ik op haar kamer kom, extreem boos te worden en op papa te roepen. Ze wil dat papa haar komt troosten en is dan kolèrig omdat ik het ben, de tik. En ze kan haar boosheid lang volhouden: wenen, een luide: “nee! Papa komen!”, slaan op haar matrasje en weigeren te zeggen waarom ze weent. Enkel als ik haar enkele keren terug alleen laat, draait ze bij, zet ze zich recht en vraagt superzielig “water drinke”. Papa zal dat beter doen zeker, haar drinkbeker van de kast nemen en in haar mond duwen? Of ze is het zo gewoon dat de papa haar troost ’s nachts aangezien ik zo vast slaap dat ik dat nooit hoor (heerlijk!), maar manlief wel en die staat dan ook op (heerlijk!).
– ’s Morgens wordt ze rond 7u wakker, soms vroeger, zelden later. En oh wat een gemak: als we ze een paar boekjes geven in bed, kan ze zich soms nog tot één (!) uur bezighouden met het kijken in de boekjes. We horen ze dan brabbelen en vertellen en weten zo welk boekje ze aan het ‘lezen’ is. Zalig jong!
– Ze gaat zo graag gaan slapen als ze moe is. Al lachend leg ik ze in bed en 2 minuten later ligt ze al te maffen.
– ’s Middags doet ze nog een dutje van 2 uur.
– Net zoals Nora en mezelf, is het een fervent buikslapertje. Met minstens 3 tuutjes binnen handbereik. Dat laatste ben ik gelukkig wel al ontgroeid. ’t Is te zeggen: ik was een duimerke, geen tutterke. Even geheel terzijde.
– Vroeger kregen ze elk apart een verhaaltje (eentje met mama, de andere met papa) ook al gaan ze op hetzelfde uur slapen, maar we hebben dit recent aangepast. We (afwisselend manlief en ik) lezen één boekje en Nora en Marie mogen elk op toer het boekje kiezen. En dat gaat prima! En zo kan de ene ouder 10 minuutjes sneller in de zetel ploffen…

Spelen

– Topfavoriet: met de poppen spelen! We hebben twee echte stereotiepe meisjes wat het spelen betreft. Marie imiteert ons bij het spelen met de poppen, maar toch vooral Nora. Gaan wandelen met haar pop, de pop die kaka gedaan heeft, de pop die moe is en moet slapen, boekje lezen voor de pop, tuutje geven als ze weent, eten geven,… En dit alles gaat gepaard met een typisch babytaaltje met een hoog stemmetje, alsof zij de grote is die aan ’t babbelen is met een echt baby’tje.
– Een nipte tweede plaats momenteel: puzzelen! Ze krijgt er geen genoeg van en ze kan het elke dag beter en beter.
Boekjes lezen natuurlijk. Is ze heel hevige fan van. Het kapotbijten en stukscheuren van boekjes is gelukkig (bijna) verleden tijd. Dramatische expressie is haar ook niet vreemd. Als ze in een boekje een figuur ziet wenen, trekt ze zelf een grote pruillip, kijkt ze ons heel zielig aan, bijna zelf wenend en zegt dan met weer dat hoog stemmetje: “beertje wenen eh?
– Het Sinterklaaskeukentje blijft ook een voltreffer: we mogen vooral genieten van versgemaakte “poffie” (koffie)
Kleuren en tekenen vindt ze ook wel leuk, maar ze is het ook wel snel beu.
– Als ze alleen thuis is, kan ze geweldig goed en lang alleen spelen. Heel geconcentreerd is ze dan van het ene speelgoed naar het andere aan het ‘hoppen’. Soms wil ze wat gezelschap, maar vaak ook niet. Ze kan zelf echt goed manieren vinden om zichzelf te entertainen. Makkelijk!
– Als Nora in de buurt is, gaat het soms wat moeilijker. Er is voortdurend concurrentie. Als Nora met iets begint te spelen, wil Marie dat ook meteen doen. En omgekeerd! Marie kan zich dan veel moeilijker op één ding concentreren, is veel sneller afgeleid. Soms lukt het wel om haar heel gericht af te leiden met ander speelgoed waar ze zich dan wel even mee bezighoudt. Gelukkig zijn er ook steeds meer en meer momenten dat ze heel flink samen spelen. En oh wat is het heerlijk en hartverwarmend om ze dan te observeren! Ze beginnen te leren van een compromis te sluiten of van soms eens toe te geven in ruil voor iets anders, vooral Nora dan.

Karakter

– Een vrolijke mie: ze wordt al lachend wakker en gaat al lachend slapen. Een echt lachebekje. En een zotte doos. Als ze wat boos of zeurderig is en we trekken even een gekke bek, kan ze haar lach niet inhouden (ook al zou ze wel willen, zo koppig is ze wel).
– Een professioneel plantrekkertje. Ze wil weinig geen hulp, ook als iets totaal niet lukt. Ze zal kost wat kost blijven proberen tot het lukt. Bvb. een speelgoedbak opheffen ook al is ie loodzwaar, 4 dingen tegelijk dragen zonder hulp te willen. Ze is dan boos omdat het niet lukt maar wordt nog bozer als we nog maar in de buurt komen om eventueel te helpen. En als het echt, écht niet lukt, zal ze niet snel hulp aanvaarden als wij het voorstellen, maar zal ze ons pas laten helpen als ze het zélf vraagt.
– Een koleriek ding. Ze kan nog steeds heel erg kwaad worden. Veel minder in frequentie dan vroeger, maar zeker niet minder in hevigheid. Doordat ze veel meer begrijpt en vooral omdat ze haar steeds beter kan uitdrukken, is ze minder snel gefrustreerd en kwaad. Ze wordt vooral heel boos als je iets in haar plaats wil doen. Ze wil bvb. haar boterham zelf in twee snijden, met een echt mes. Wat uiteraard nog niet lukt. Maar Nora kan en mag dat, dus Marie ook. Vindt ze zelf. Drama! Hysterie! Als we het zelf doen of zelfs ook als ze samen met ons haar mes mag vasthouden. ’t Is niet goed genoeg. Ze wordt hysterisch, krijst, roept, laat mes niet los en zwiert er zelfs mee om het los te krijgen. Elke keer opnieuw.
Hoe je een koleriek Marie’tje herkent: ontblote tanden die op elkaar geklemd zijn, samengeknepen ogen, gebalde en trillende vuisten. En als ze heel kwaad is, trekt ze aan haar eigen haar of slaat ze zichzelf op het hoofd.
– Maar ook een knuffelmie. Geeft makkelijk kusjes en knuffels. Vooral aan familie en vrienden, niet makkelijk aan vreemden (gelukkig). Heel typisch zijn haar schouderklopjes: tijdens een knuffel klopt ze letterlijk met haar handje een paar keer op onze schouder. Superlief. Zelf houdt ze van: nekkusjes, blaaskusjes, blazen door haar haartjes, buik en voetjes kriebelen.
Spreekt met haar gezicht. Rollende ogen, overmatig fronsen, hoofd wegdraaien als ze betrapt is maar wel nog lonken met haar ogen, haar typische blik als ze iets wil doen wat niet mag: een brede lach, hoofdje schuin en: ‘Majie mag niet eh‘ terwijl ze toch rustig voortdoet.

Sociaal

Extravert naar andere kindjes toe. ’t Is te zeggen: ze wijst, roept “kijk, kindje” of “kijk, beeeebieeee”. Gaat er vaak wel naartoe en staat er dan naast wat (onnozel) te lachen.
– Ook Vriendelijk en open naar volwassenen (als mama of papa in de buurt is): lachen, zwaaien, wijzen, “kijk, e meneerrr eh mama”, “kijk e efrouw”. Als ze teveel in de buurt komen, stopt ze met lachen,  kijkt ze weg, trekt ze een verlegen mondje en verstopt ze zich.
– Haar grote idool is Nora. Ze fleurt op als ze haar grote zus ziet, imiteert haar in alles. Maar er is ook veel concurrentie en jaloezie tussen elkaar.
– Gaat supergraag naar de crèche, bij Leen en Vicky. Meestal spurt ze naar de voordeur als we zeggen dat ze mag gaan spelen bij Leen en Vicky. En daar gedraagt ze zich voor-beel-dig: speelt flink, alleen of met andere kindjes, kan zich heel goed bezighouden, is enthousiast en vrolijk, eet en slaapt goed. Ze is enkel eens luidruchtig als een ander kindje iets van haar afpakt. Ze zal zich niet laten doen.

Zindelijkheid

Dat is nog gene vette. Eén keer kaka op potje in de crèche, één keer bij ons. Waarschijnlijk een toevalstreffer. Ze vraagt soms zelf om op potje te gaan… toevallig net nadat Nora geweest is. Puur imitatiegedrag, onafhankelijk of haar blaas vol zit of niet. Nuja, zelf zijn we er ook nog niet echt mee bezig. Het beperkt zich tot het frequent zeggen dat ze pipi en kaka op potje moet doen. We zetten haar nog niet zelf op het potje op geregelde tijdstippen. Dat is misschien iets voor de paasvakantie ofzo. Als ’t weer wat beter is. Ik heb ook nog niet het gevoel dat ze zelf al veel signalen geeft dat ze er klaar voor is. Ze heeft nog tijd. Nog tot 8 november 2010 :)

Ze doet dat goed, ons jongste patat.

Feestvarkentje

2 maart 2010

Marie’s dagje in ’t kort:

– Nora en ik  kwamen vanmorgen al zingend Marie’s kamer binnen. Marie keek eerst heel verbaasd, tot haar frank viel (aja, want we hebben gisteren slechts 47 keer gezegd dat ze morgen jarig is) en er een zalige brede lach op haar gezicht verscheen. Glunderen dat ze deed! Dat, gecombineerd met het enthousiasme van Nora tegenover haar lieve kleine jarige zus, deed me helemaal smelten. Mijn dag kon al niet meer stuk.

– Marie vindt het zalig om in de belangstelling te staan. Wie niet? Vrolijk en goedgezind dat ze vanmorgen was, niet te doen.

– Marie corrigeert ons als we “Happy Birthday” zingen.  Happy Birthday to you, in de wei staat een koe en de koe zegt I love you BOE! Al schaterend roept ze dus “boe”, elke keer opnieuw. En gelijk heeft ze, een koe die “I love you” zegt, komaan seg.

– Marie’s reactie als we zeggen dat ze jarig is: eerst “iepiep oeja!” en meteen nadien: “(a)dootjes!”.

– Haar gezichtje was goud waard toen ze de muffins zag die ze mocht meenemen naar de crèche om te trakteren. Ze heeft er in totaal bijna 3 opgevreten. En wij ook eigenlijk :)

2!

2 maart 2010

Gelukkige Verjaardag, Marie Petit!

2 jaar ben je vandaag.
Al 2 jaar ben je bij ons en we kunnen ons ons gezinnetje al lang niet meer voorstellen zonder jou. Het is alsof je er altijd al geweest bent.
Al 2 jaar ben je ons kleine blonde  krullebol. Ons klein aapje. Ons klein pittig ding. Ons klein koleirig gevalletje. Ons klein lachebekje. Ons klein grappig konijn. Ons klein pienter dametje. Ons kleine babbelkont. Ons klein hyper dansmachine. Ons klein zot gevalleke. Ons klein alleseterke. Ons klein mooi slaapstertje. Ons klein blauwogig grijsgroenogig (ogen veranderen blijkbaar na een jaar nog van kleur!) patatje. Ons klein guitig geitje. Ons kleine zotte doos. Ons klein alles.

Ja, klein. Want zo zie ik je nog steeds: ons klein meisje, ons jongste dochter, ons kleinste patat, de kleine zus van Nora. Maar – hou het wel stil – je bent niet meer zo klein. Ook al ben je maar 85 centimetertjes lang, je wordt groot, Marie poppemie. Een heus mensje met een eigen persoonlijkheid en karakter (amai niet). Je kan elke dag wat meer. En je wíl vooral elke dag wat meer kunnen. Ook al kan je het eigenlijk nog niet, maar je bent te trots (en te koppig, Marie, kop-pig) om dat toe te geven. Oh nee, nog liever sukkel je 56 minuten om iets gedaan te krijgen dan dat je ons laat helpen. En als je hulp wil, wil je dat zélf vragen, niet als wij voorzichtig voorstellen om je te helpen. Ah neen, dat pik je niet, dan word je boos. Klein plantrekkertje. Maar zo boos als je kan worden, zo vrolijk en extreem zotjes kan je ook zijn.

Kzie je graag, kleine pruts.
Al 2 jaar.

0 jaar:

1 jaar:

2 jaar!:

PS Nu heeft Marie ook haar eigen vilten kroon met een velcro-applicatie met het cijfer 2 op zodat ik volgend jaar enkel de applicatie moet vernieuwen. Handig, jong! Tenzij ik tegen dan toch weer een nieuwe kroon wil maken of dat Marie een nieuwe kroon eist. Dat kan ook natuurlijk.

Feesten als de beesten

25 september 2008

Bij verjaardagen horen feestjes, taart, kaarsjes, kadootjes en een kroon. En dat geldt ook voor Nora.

Vorige zondag mochten meter, Luc, bompa en peter Kris de spits afbijten om samen Nora’s verjaardag te vieren. Nora was meer dan een beetje onder de indruk en overdonderd door de onverwachte drukte. Na haar dutje heeft ze sowieso al wat extra tijd en ruimte nodig om wakker te worden en te acclimatiseren. Maar gelukkig waren er de kadootjes die haar onwennigheid wel heel snel deden vergeten…
En van feesten krijg je honger want ze heeft in een recordtempo een volledig stuk taart met smaak opgevreten en nadien nog anderhalve pistolet.

’t Was plezant!

Herinneren julllie je trouwens nog onze zoektocht naar een speelgoedkeukentje? Wel, toen we vorige week naar Dreamland gingen was het plan nog steeds om een keukentje te kiezen… tot we dit zagen: een complete verzorgingstafel voor Nora haar poppetjes: een eetstoel, een kookvuurtje, een verzorgingskussen met eronder een badje, een uitklapbaar bedje en een ingebouwd kastje. Ideaal voor ons poppemadam!

En het is een groot succes: vooral “patjes koke” en “eetje gefe” en “poppetjeu papeuh” zijn momenteel haar favoriete bezigheden.

Vandaag was het haar echte verjaardag en ook al was het een werkdag, we konden de dag toch niet laten passeren zonder te vieren. Ik kon wat vroeger vertrekken van het werk en was rond 16u30 bij mijn moeder en mijn twee patatjes. Rond 18u was papa er ook en na Nora’s boterham was het tijd voor taart. En “kekkeuh” dat het weer was!

Merci trouwens voor de complimentjes over Nora’s kroon die ik inderdaad zelf gemaakt heb. Maar – ere wie ere toekomt – de inspiratie heb ik hier gehaald! Vergeleken met deze prachtexemplaren valt mijn knutselwerk in het niets. Maar ik vind hem toch ook wel geslaagd en beter nog: Nora wil hem nog dragen ook! Niet altijd als wij het willen, maar mits enige overtuiging en overacting is ze wel snel te overtuigen.
Helemaal niet moeilijk te maken trouwens, in totaal 2 a 3 uurtjes aan gewerkt.

Speciaal voor Patsy, een korte handleiding ;) Het materiaal komt allemaal uit Ava: velletjes vilt in verschillende kleuren, vilten bloemen, gekleurde kleine bloemetjesprikkers, wit tekenpapier, goeie lijm en een velcrostrook. De rest is simpel: een kroon uitsnijden uit het tekenpapier, de gewenste kleuren vilt voor en achteraan de kroon kleven en overschot aan vilt uitknippen, de twee horizontale strookjes vilt op de kroon kleven (eerst de blauwe strook en erbovenop de paarse strook), een cirkel uit de blauwe vilt gesneden en een gele twee en op elkaar gekleefd en dan op de kroon, de kleine prikkertjes door de vilten bloemen gestoken en deze gewoon op de kroon gekleefd. Tot slot nog een strook velcro aan de uiteinden van de kroon gekleefd als je niet exact de hoofdomtrek kent. En klaar is kees!

Gelukkig is het een ietwat stevige kroon want zondag 5 oktober is het opnieuw feest. Deze keer voor opa Hans, nonkel Ringo, tante Aga, en oma en peter. Ze wordt/is 2 en ze zal het geweten hebben! :)

Twee!

25 september 2008

Twee jaar wordt ze vandaag, ons patatje.

Twee jaar geleden, op 25/09/2006 om 22u20, na een arbeid van bijna 24u, vond Nora het eindelijk tijd om mama’s warme schoot te verlaten. Ze bekeek ons met open donkere ogen en stal meteen ons hart. En na twee jaar heeft ze nog steeds ons hart gestolen.

En dat we haar graag zien, amai niet!