Archive for the ‘Bloggen’ category

Secret Santa – editie 2012

29 december 2012

Neen, ik heb niet gewacht tot vandaag om mijn pakje open te doen. Zó geduldig ben ik niet :) Wel pas nu tijd om erover te bloggen.

Maar wat was ik blij! En spijt dat ik het pakje niet meteen heb opengedaan, want wat een schatten zaten erin. Ben echt wel verwend geweest.

P1000175

Iets…

om de kindjes blij te maken: 3 baksteekvormpjes. Ideaal, want dat had ik momenteel niet in de kast liggen.

om spulletjes in op te bergen. In een heel mooi stofje. Want tasjes en zakjes kan je nooit genoeg hebben.

om te versieren. Prachtige rode zelfgemaakte oorhangers. En ik hou van rood. Heb ze al vaak gedragen de afgelopen dagen!

om mooie momenten te vereeuwigen. Een leuk handig klein schriftje voor in mijn sakosj.

een snuifje retro. Twee allerschattigste kaartjes die hangen te blinken op mijn ijskast.

P1000177

Merci, SaharaKids !

Mijn Secret Santa slachtoffer heeft haar pakje ook (mooi op tijd, oef!) gekregen en is er blijkbaar ook wel tevreden mee. Graag gedaan, Lief!

En als leuk extraatje weer twee nieuwe leuke blogs ontdekt om te volgen!
Blij dat ik weer meegedaan heb aan het Secret Santa project van Tess.

Secret Santa – editie 2012

20 december 2012

Mijn Secret Santa pakje is gearriveerd! Zo spannend! Eergisteren eigenlijk al, maar nog geen seconde tijd of fut gehad om het te melden. Laat staan om het te openen. Ik die zo zo zo nieuwsgierig ben. Maar ik wil het openen als ik genoeg tijd heb, niet snel snel. Zaterdag misschien. Of zondag.

Mijn Secret Santa zal dus ook nog beetje geduld moeten hebben :)

En zo in spanning wachten heeft ook wel zijn charme. Eigenlijk.

P1000173

 

Enige klein nadeel: ik heb er nu zelf wel serieuze Secret Santa stress door gekregen! Ik heb – ehm – nog niets. Geen idee, geen inspiratie, geen voorbereiding, noppes. Maar het komt wel in orde. Ongetwijfeld… *adem in adem uit*

Secret Santa – editie 2012

13 november 2012

De geweldige Secret Santa actie van de  geweldigere Tess is  terug! En dat mogen we niet missen natuurlijk. Een van de redenen waarom deze blog weer wat lezen ingeblazen werd, ha!

Meedoen is de boodschap. Echt! Het is de vierde keer op rij dat het initiatief bestaat (en ik meedoe) en nog geen enkele keer een seconde spijt gehad. De spanning. Het brainstormen. Het rondsnuisteren. Nieuwe blogs ontdekken. Cadeautje geven. Cadeautje krijgen. Heel plezant, echt wel.

Alle info vind je hier! Inschrijven graag. Nu.

 

 

 

En merci, Tess, om dit opnieuw te willen organiseren. U rock :)

Breek de stilte?

13 november 2012

Wel, hallo daar! Als dat niet lang geleden is. We leven nog, ja.
Maar het leven heeft hier eventjes serieuze turbulente watertjes doorzwommen. Maar daarover later eens meer. Of neen, waarschijnlijk toch maar niet.

Het belangrijkste is dat de patatjes terug online zijn. Of toch zoveel mogelijk. We zien wel hoe het hier uitdraait. Misschien blijft de blog bestaan. Of komt er een andere. Of gaat ze helemaal weg. Ik laat het de tijd een beetje uitwijzen.

Maar het voelt wel goed om – een klein beetje – terug te zijn. Op alle vlakken.

En ik ga een poging doen om jullie blogs ook opnieuw te volgen. Nadat ik de 500 unread items ga markeren als gelezen. Waarvoor op voorbaat sorry.
Hoewel, ik denk niet dat mijn neurotisch brein dat echt kan…
Mja, some things never change, i guess.

 

359!

5 mei 2012

359 staat er in het vet als ik Google Reader open. 359 ongelezen blogposts. Ik heb een beetje blogachterstand, dus. Wegens veel te druk en veel te weinig tijd. En ook, de moed om er aan te beginnen is omgekeerd evenredig met de grootte van het cijfertje in het vet…

En neen, ik doe niet aan ‘Mark as read’. Mijn neurotisch brein laat dat niet toe. Ik moet ze allemaal gelezen hebben, desnoods diagonaal. Mijn frequentie van reageren zal wel iets lager liggen dan anders.

En nu kan ik ook nog niet beginnen bijlezen, want mijnen wederhelft is bijna klaar met koken (Jaha! Ik heb een man die graag en goed kookt. Beetje jaloers nu? :) ) en straks moet ik een lijstje maken van wat we allemaal moeten meesleuren als we op familieweekend gaan volgende week. Beetje stress. En ook een uitgebreide boodschappenlijst omdat het onze beurt is om in te staan voor de voedselvoorraad en dergelijke. Beetje veel stress.

Maar dat ik er ook heel erg naar uitkijk, naar het familieweekend! 8 volwassenen en 9 kinderen. Een toffe bende!

En toen was er Van Katoen!

14 april 2012

Ook al ben ik een absolute naaileek en heb ik nog geen naaimachine aangeraakt in mijn leven (en dat is behoorlijk letterlijk te nemen), ging ik toch naar Van Katoen. Ik vond tussen het ruime aanbod workshops eentje waarvoor NUL ervaring met een naaimachine vereist was: Knuffels maken. Leek me meteen iets leuk om samen met Nora te doen.

Omdat Lena nog te klein is om mee te sleuren en we geen opvang voor Lena vonden, en ook wel omdat het me wel eens leuk leek om enkel met Nora op stap te gaan, gingen we  met ons tweetjes op stap.
Man, wat was dat plezant! Ik heb van elke seconde genoten. Wat was ze flink en behulpzaam en meegaand. Ongelofelijk. Nora die op andere momenten ook wel heel flink kan zijn, maar tegelijk ook wel vrij snel kan beginnen zeuren, boos doen en een werkelijk-niets-is-goed-bui kan hebben, gedroeg zich voorbeeldig, lief en groot. Mijn god, wat wordt ze groot. Ik ben er trouwens zeker van dat ze zelf ook heel hard genoot van de exclusieve aandacht en van het feit dat ze samen met mij iets mocht doen waarvoor Marie nog te klein was. Ze glunderde de ganse namiddag van trots en contentement.

Een portie geduld had ons oudste ook wel nodig bij momenten want de tocht naar het MIAT in Gent verliep niet zo vlot. Grote wegomlegging in Aalst – Parking op de Vrijdagmarkt volzet – ik die mijn baan absoluut niet ken met de auto in Gent en compleet gestresseerd de P-Route pijltjes trachtte te volgen zonder duidelijk doel tot ik besloot weer helemaal terug te keren en me op de parking aan het Zuid te zetten en met de tram naar Korenmarkt en dan verder te voet te gaan. Fjew. 20 minuten rond gereden voor niets dus – ikzelf die wat overmoedig was en dacht dat we geen jassen nodig hadden want dat dat enkel extra balast is en we toch niet veel zouden moeten buiten stappen. Moeha. Niet dus. Arme Nora in haar onderlijveke, T-shirt met korte mouwen en giletje. Een chance dat ’t kind nog niet te snel kou heeft…

Maar goed. Van Katoen, dus. Ik had al via Facebook opgevangen dat het er in de voormiddag al heel druk was, dus ik hield m’n hart al een beetje vast. We arriveerden om iets na 15u en het was er inderdaad heel druk. Maar doordat het een groot gebouw is, was het wel nog te doen. Alleen op het 1ste verdiep aan het  Van Katoen Kraam was het op dat moment over de koppen lopen. Ik heb enkel snel hét boek van het moment gekocht: Allemaal Rokjes van Mme ZsaZsa (*). Na de workshop ben ik wel teruggekeerd en kon ik al iets meer op mijn gemak rondkijken en kiezen. De keuze zal wel minder geweest zijn dan een paar uur ervoor maar heb toch nog leuke spullen op de kop kunnen tikken!

Ziehier de buit:

Ik had Marie beloofd dat ik iets leuks zou kopen voor haar en ze gaf mij haar wishlist door: “Iets rood met paddenstoelen.” Hmmz. En toen zag ik dat nog ene rood t-shirtje liggen met kleine paddenstoelen. Super! Marie’s enthousiasme was iets minder, maar dat lag aan de oververmoeidheid. Ze vond het wel een beetje mooi en vond het leuk dat er ook sterretjes op staan…

Nora werd ook nog geshminkt als een “grote mevrouw”. Wat ze ook geweldig vond uiteraard.

Vooral de rode lippenstift:

En dan de workshop Knuffel Maken natuurlijk. Nora was in haar nopjes, amai. Na wat uitleg begon ze meteen haar idee te tekenen op een kladblad, ging ze helemaal zelf stofjes kiezen en nemen uit de doos. En versierselkes en oogjes en lintjes. Zij zei hoe de knuffel er moest uitzien en ik mocht uitvoeren. En zelfs dat vond ze een beetje lastig, want moest het aan haar gelegen hebben, zou ze álles zelf gedaan hebben.

En zo werd “Regenboog” geboren. Een kleurrijk ijsje. Het idee, de tekening, de vorm zijn helemaal ontworpen door Nora.

En lieve hemel, wat is ze ZOT van haar knuffel! Onafscheidelijk zijn ze. Op weg naar huis in de auto heeft ze de ganse rit tegen het ding gepraat en hem overladen met kusjes en knuffels. “Ooooh jij bent mijn beste vriend” en “Ik wou dat je echt was zodat je alles kan doen wat ik graag doe.” en “Je mag voor altijd bij mij slapen, mijn liefste Regenboogje” *smak smak*.
Ik moest er bijna van bleiten, begot :)

Een formidabel geslaagd half dagje uit met mijn oudste dochter dus. En een geweldig geslaagde Van Katoen! Met een dikke proficiat aan de organisatie en vrijwilligers. Mooi uitgewerkt concept, ongelofelijk gezellig, leuke, gemoedelijke sfeer en sympathieke mensen. En met oog voor detail; zoals een patroon om een papieren bootje te vouwen op de toiletdeur :)

Ik had verwacht van een massa blogmadammen tegen te komen trouwens, maar dat viel eigenlijk wel nog mee. Ik zag wel in de vlucht de mama van Emma en Mona, Liezelmoedertje en Tante Hilde. Maar ik heb ze uiteraard niet aangesproken. Deels omdat ik het raar vind om iemand aan te spreken die ik “ken” terwijl zij mij totaal niet kennen en deels ook omdat ik een mietje ben natuurlijk :) Annelyse en Sara ken ik wel al en met hen kon ik wel even kletsen. En de inmiddels beroemde Mme ZsaZsa zag ik natuurlijk ook in de vlucht passeren.

(*) Ik weet dus van geen kanten hoe een naaimachine werkt, hoe patronen opgesteld zijn, wat al die naaitermen willen zeggen, maar toch kocht ik hét boek van Mme ZsaZsa. Of hoe zot ge kunt gemaakt worden door een hype eigenlijk. Ben wel heel blij dat ik het gekocht heb. (En ook dat ik het vóór de workshop kocht, want om 17u30 waren alle boeken uitverkocht…) Het heeft mij goesting en kriebels doen krijgen om me er zelf ook eens aan te wagen. Ooit. Misschien in september eens starten met naailessen. Het voordeel van het boek is dat ik nu én eenvoudige én mooie én heel duidelijke patronen in mijn bezit heb. Waardoor de drempel en de stap om te beginnen naaien iets kleiner wordt.
Nuja, we zien wel hoe ver we geraken met de grootse voornemens van vandaag :)

Ik heb het boek al eens doorbladerd en ook al snap ik nog steeds niet veel van al die termen en verwoordingen, ik was al meteen verslaafd aan al die prachtige foto’s (van Elza D.), de mooie, leuke lay-out en de grappige, originele schrijfstijl! En wat ruikt zo’n nieuw boek toch heerlijk…

(Wie geeft er) Van Katoen?

11 april 2012

Volgens mij komen er héél veel (niet-)bloggers aanstaande zaterdag naar het geweldige Van Katoen initiatief in Gent. Wij ook! ’t Is te zeggen. Nora en ik alleszins, want we zijn ingeschreven in de Workshop “Knuffels maken”. Een van de weinige workshop waar je geen naaimachine voor nodig hebt en aangezien ik nog geen naaimachine van dichtbij gezien heb leek me dat wel een ideale workshop. Ben heel erg benieuwd alleszins. Ook naar de duizend en één activiteiten en initiatieven en leuke dingen buiten de workshops. Ik denk dat we ogen tekort gaan hebben!

Maar mijn vraag dus. Wie komt er allemaal? Ik denk dat er wel enkele mij bekende dames naar Gent zullen trekken en het lijkt me wel leuk als ik op voorhand weet wie ik moet spotten in het MIAT museum :)

#wijvenweek – Het multitaskende superwijf

18 maart 2012

Opdracht:
Zaterdag, stoefdag. Want u heeft nu al de hele week al uw geheimen op tafel gegooid en uw schaamtegevoel overwonnen, maar in de kern, de essentie en onze pit (ha, voor deze zin kregen wij advies van Ingeborg en Brigitta Callens) zijn wij allemaal TOPWIJVEN. Heel vaak durven we dat niet eens zeggen, want een mens zou maar eens hooghartig overkomen. Vandaag niet. Blog over iets waar u echt oprecht fier over bent. Want dat is zonder twijfel terecht, en dat mag ook eens gezegd worden.

Het toegeven van kleine kantjes en een niet-gecensureerd postje schrijven was al vrij moeilijk. Maar dit, over mijzelf stoefen, is nog duizend keer moeilijker. Ik steek het op mijn onzekerheid en het gemis aan een torenhoog zelfvertrouwen.

Ik zou het kunnen hebben over hoe ik door de ochtend- en avondrush raas. Niet enkel om de meisjes aan- of uitgekleed te krijgen, eten te geven en ze naar school/crèche of bed te sturen. Maar ook omdat ik er tussendoor ook over waak dat tijdens het klaarstomen en opvangen van crisissen de boel op orde blijft liggen. Ik kan niet naar school en werk vertrekken als de keuken niet op strepekes ligt. De keukentafel moet zelfs kruimelvrij zijn. En ook de rest van de living is zo goed als rommelvrij als ik vertrek. Ook ’s avonds terwijl de meisjes klaargestoomd worden voor bed, ben ik bezig met het opruimen van de living, speelhoek en keuken. Liefst zoveel mogelijk voor we naar boven gaan zodat ik, eens ze in bed liggen, niet veel meer hoef te doen. Want voor ik mij in de zetel plof moet echt alles aan de kant liggen. En het liefst ook nog de keukentafel klaargezet voor het ontbijt de volgende morgen. En de boekentassen zo goed als klaar.

Ik zou daar trots op kunnen zijn. Misschien. Maar eigenlijk is het ook een extra last. Dat veeleisend, perfectionistisch zijn. Zelfs een heel klein beetje neurotisch soms. Want ook al kan ik ervan genieten als alles op orde ligt, het zorgt ook voor vreselijk veel onrust in mijn hoofd bij momenten. En een constant opgejaagd gevoel. En het moeilijk niets kunnen doen of genieten als dit of dat niet in orde is. Ik begin het meer en meer als een kwaliteit te zien om af en toe eens ‘foert’ te kunnen zeggen en de boel de boel te laten. Het zou alleszins wat voor meer rust in mijn hoofd zorgen.

Maar goed, ik moet dus stoefen en daar ben ik nog niet echt mee bezig.

Ik ben er wel trots op dat ik de opleiding geneeskunde tot een goed einde gebracht hebt. Het heeft me toch wel bloed, zweet, tranen en doorzettingsvermogen gekost. En ook de 2 jaar waarbij ik werkte en tegelijk nog een specialisatie-opleiding deed, inclusief eindwerk, waren behoorlijk zwaar. But i did it.

Ook dat ik, na veelvuldige pogingen en valse starts weliswaar, nu toch 1 a 2/week 5km ga lopen. En er ook nog deugd van heb. Ben ik ook fier op eigenlijk. Zeker als je weet hoe onsportief ik vroeger was. Maar echt he. Het sportiefste dat ik in mijn studententijd deed was met de fiets naar de lessen gaan. En compleet rood en bezweet arriveren na een rit van 2 km.

Op mijn drie dochters ben ik uiteraard ook supertrots. Als ze voor elkaar in de bres springen, als ik ze mooi zie delen, als we samen op stap zijn en ze gedragen zich redelijk flink, als ze boos en hysterisch worden maar ze zich duidelijk kunnen herpakken en bijdraaien, als ze zorgen voor elkaar,…

Ah, en dat het mij gelukt is om elke dag van deze week iets te bloggen voor Wijvenweek! Wehey for me! Want ik had er eerlijk gezegd in begin toch een beetje schrik voor… En ’t was plezant! En tof om een massa nieuwe blogs te ontdekken.

 

Vrijdag 16 maart – Zelfscensuur

16 maart 2012
Het zijn geen geheimen, verre van. Iedereen die bij u langskomt weet het, en eigenlijk weten wij het ook allemaal, hier op het internet. Maar vandaag doen we eens niet aan zelfscensuur. Blog over iets waarover u niet blogt normaal. Vertel ons de dingen die deze week suckten (in plaats van altijd alleen de positieve dingen te posten), toon ons een foto van hoe uw living er echt uitziet, voor de poetshulp is langs geweest. Of vertel over frustraties die niemand eigenlijk moet weten, de gemiddelde ruzie met uw vent en andere dingen die uit het leven gegrepen zijn, maar waarvan u doorgaans vindt dat wij er geen zaken mee hebben. We zullen het aan niemand doorvertellen.

Goh. Ik weet eigenlijk niet of mijn blog een enkel-goed-nieuws-blog is. Een blog waarin ik enkel leuke, positieve dingen schrijf. Dat zou ik aan jullie moeten vragen. Er zijn inderdaad dingen en onderwerpen waar ik niet over blog. Ik vind niet dat ruzies met mijnen echtgenoot openbaar moeten gemaakt worden. Want we maken wel degelijk ruzie soms. ’t Zou raar zijn moest dat niet het geval zijn. Details over mijn werk en zeker de frustraties errond blog ik ook niet wegens privacy redenen.
En dat mijn dochters niet altijd grappig, lief, schattig, meewerkend en flink zijn, dat blijkt wél uit mijn blog, denk ik. Hoop ik. Ik kan mij alleszins al 2 voorbeelden herinneren van niet-gecensureerde, eerlijke, pijnlijke blogposts. Over mezelf en dat over Lena en de Bumbo.

Maar bon, speciaal voor Wijvenweek. Nog een dingetje waar ik niet spontaan zou over bloggen. De bij momenten vreselijk drukke, hectische en stresserende avondrush met als missie: de kinderen na een drukke werkdag en een vermoeiende schooldag zonder kleerscheuren en zonder teveel crisissen en met een volle maag op tijd in bed krijgen.
Als mijn gebroed dan ’s avonds aan tafel een boterham zit te eten en Nora is om de een of andere reden alweer eens boos. Of ze smakt irritant luid. Want echt, dat kind kan smakken! Tenenkrullend.  Of ze zit beetje arrogant met haar ellebogen op tafel en handen in de haren te eten. En Marie wiebelt, prutst, morst en wriemelt met haar vinger in de choco. Of heeft alweer een hysterische bui omdat niet het juiste mes op tafel ligt. En Lena grijpt naar álles wat op tafel staat om het dan hard op de grond te gooien. En klimt bijna helemaal uit haar stoel om toch maar aan de pot boter te kunnen zodat ze er eens lekker in kan graaien met haar handjes. En krijst luid, maar l.u.i.d. Luid als in: haren komen recht en trommelvliezen trillen. Omdat ze niet krijgt wat ze wil. Of gewoon zomaar. En ze alledrie tegelijk “maaaaamaaaaaaaaaaaaaaaa?!” aan het roepen zijn. 38 keer na elkaar. Steeds een beetje luider.

Ja, dan trek ik het even niet meer. Dan schiet ik uit mijn krammen en roep ik dat ze moeten stoppen. Met de nadruk op roepen. En blijf ik soms doorrazen. Tot ik hun verbaasde blik zie en ik terug neerplof in de stoel en weer rustig word. En me soms zelfs excuseer.

Maar op veel avonden gaat het ook gewoon redelijk vlotjes zonder ontploffingen, hoor :)

#wijvenweek – Dromendag

15 maart 2012

Opdracht:
We hebben ze allemaal: de wildste dromen, de meest ambitieuze verlangens. Of we hadden ze, maar ze zijn om één of andere reden ergens onder het stof van de tijd verloren gegaan. En dat is helemaal niet erg, of net wel. Vaak durven we dat niet uitspreken, om één of andere reden. Op donderdag horen we graag over vervlogen dromen, vergane ambities. Of over heerlijke verlangens naar hoe uw leven beter gaat worden, binnen een paar dagen, maanden, jaren.

 

Geen grootse, exotische dromen hier. Ik ben daar te nuchter voor, denk ik. Een hopeloze realist. Neigend naar pessimist. Iemand die bij het dromen meer aan de obstakels denkt in plaats van aan alle mogelijkheden en kansen.

Kinderen. Liefst meer dan eentje. Dat is wel een droom die ik al heel lang heb, van kleins af aan. Al van toen ik een tiener was, piekerde ik soms over wat ik zou doen of hoe vreselijk ik me zou voelen als bleek dat ik geen kinderen zou kunnen krijgen. Het leek me echt iets onoverkomelijk.

Maar geen nood, die droom is alleszins al prachtig uitgekomen. Drie gezonde, flinke, schattige dochters. Check!

Grote ambities jobsgewijs heb ik eigenlijk nooit gehad. En toch ben ik geneeskunde gaan studeren. Niet omdat ik per se dokter wou worden, wel omdat het vak en de wetenschap me enorm boeide. Over toekomstmogelijkheden dacht ik nooit echt na tot in mijn laatste jaar. Specialist wou ik niet worden: te intense, drukke opleiding. Ook het leven als huisarts, zelfs in een groepspraktijk, leek me moeilijk te combineren met een gezin. En dat was mijn enige, grote vereiste: ik wou een job die goed combineerbaar is met mijn (toekomstig) gezin. En daarmee bedoel ik: niet in weekends werken en liefst ook niet ’s avonds. Waarmee ik niet wil zeggen dat mensen die dat wel doen geen goeie mama of papa kunnen zijn, absoluut niet. Maar voor mij persoonlijk werkt het niet. Ik heb een aantal jaar Kind en Gezin consultaties gedaan, 1 avonds per week. Maar toen Nora een half jaar was, ben ik daarmee gestopt. Ik wou een 9 to 5  job. Vandaar ook de heel bewuste keuze om na basisopleiding arts de specialisatie-opleiding Jeugdgezondheidszorg te gaan volgen om dan te kunnen gaan werken in een CLB of voor Kind en Gezin. En ik heb het me nog geen miliseconde beklaagd! Ik doe mijn job heel erg graag. Heel variërend, veel uitdagingen, naast het routinewerk dat er ook bij hoort. En veel vakantie en mooie uren, ja. Ideaal.

Heb ik anders nog dromen momenteel? Bwaja. Ons huis dat ooit helemaal in orde geraakt. Onze tuin die helemaal aangelegd en klaar is. Geen grootse reizen, maar als de kinderen groter zijn wel eens iets verdere reizen ondernemen. Mijn sociaal leven wat opkrikken, want wegens kleine kindjes staat dat op een vrij laag pitje. Ook wat meer tijd proberen te maken voor uitstapjes met ons twee zonder de kinderen. Of uitstapjes op mijn eentje, ha! :)

Maar vooral, zoals An het ook al zo mooi verwoordde, wens en droom ik dat ik mijn meiden een warme, veilige thuis kan aanbieden en ze tegelijkertijd genoeg kan loslaten zodat ze opgroeien tot zelfverzekerde, attente, positieve, gelukkige en gezonde volwassen vrouwen. Vrouwen die nog steeds dochters blijven die graag eens gaan shoppen met hun mama. Of wat onnozel doen. Of hun zorgen en geheimen kunnen toevertrouwen aan mij.

Ja, dat zou mij wel heel erg blij maken.

Op wijvenblogs.be kan je lezen wie er nog allemaal meedoet aan wijvenweek.