Archive for the ‘Buik’ category

Beveiligd: Bevallingsverhaal Lena

17 maart 2011

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Advertenties

Ze is er…

25 november 2010

 

 

 

 

 

 

 

 

 

… nog steeds niet!

Gefopt! Haha!

Ons derde spook had dus duidelijk geen zin om zich aan onze (eenzijdige, ik geef het toe) deal te houden. Hoewel, ze heeft ons wel ons dagje Gent nog gegund, dat wel. En vandaag zijn we zelfs nog eens met ons tweetjes iets gaan eten, omdat dat er voor een tijdje niet meer zal inzitten. Tenzij ze beslist van nog een week te wachten met geboren te worden. Maar dan geef ik haar op voor adoptie. Er zijn grenzen… ;)

41 weken zwanger dus. Wie had dat ooit gedacht? Ik alleszins niét.

Ik vermoed dat patatje nummer 3 perse het record van haar oudste zus (40w 6d) wou verbreken. Een voorbode van de toekomstige jaloezie en kattigheid tussen de 3 zussen? Maybe. Alleszins, het is je gelukt, lieve schat. Je hebt je zus verslagen. Kom er nu als-tu-blieft maar uit! En hou het kort en zonder teveel pijn. Ge hebt het al genoeg uitgehangen, me dunkt.

En hoe gaat het met mij? Goh, ’t gaat wel, danku. Manlief zijn verlof is vanaf gisteren begonnen en dat scheelt een boel. De drukke ochtend- en avondrushes doen we met twee en dat lukt goed. Minder belastend en vermoeiend voor mij. En overdag, als Nora en Marie naar school zijn, is het wel gezellig zo met ons twee. Vooral ’s avonds en ’s nachts heb ik het bij momenten wat lastig en ben ik behoorlijk ongeduldig.

Maar ik probeer het te relativeren: ze komt er echt ooit wel eens uit. Én: beter te laat dan te vroeg geboren worden. Dat besef ik ook wel heel goed. Maar toch, de nieuwsgierigheid brandt. En de ongemakken nemen soms de bovenhand.

Afgelopen maandag was het nog eens gyne-controle. En aangezien ik de dagen ervoor toch wel druk voelde onderaan en steken en andere last en pijntjes dan anders (maar geen harde buiken), had ik lichtjes de hoop dat er al een beetje schot in de zaak was gekomen. Maar noppes. Nog steeds een ruime centimeter, maar geen verweking of verkorting van de baarmoederhals. Ook half uurtje aan de monitor mogen liggen. Harttonen: perfect normaal. Contracties: flatline. Niks noppes nada harde buik of iets dat erop lijkt.

She’d better be worth it! Maar dat zal ze zeker en vast wel zijn, daar twijfel ik niet aan :)

En dit is mijn buik op 41 weken zwangerschap. Echt de állerlaatste buikfoto. Hoop ik.

 

D-day

18 november 2010

Vandaag, 18 november, exact 40 weken zwanger.

En neen, ’t zal niet voor vandaag zijn. Zelfs niet voor morgen, denk ik. Nuja, zeker weten doe je natuurlijk nooit. Afgelopen maandag werd er nog eens intern gecheckt door de gynaecologe en had ik toch ‘al’ een ruime centimeter opening. Maar nog absoluut geen verweekte of verkorte baarmoederhals. En blijkbaar is ze toch ook al een beetje ingedaald. Een primeur! En ik voel dat precies ook wel: veel druk beneden, lage pijnscheuten, meer waggelen en veel meer druk en geschop op mijn blaas. Pijnlijk.

Wat ik wel weet: als mevrouw Kamilla maandag nog steeds geen goesting heeft om uit haar nest te kruipen, ga ik wel een beetje veel ongeduldig worden en ambetant(er) lopen. Maandag 22 november is de deadline. In mijn hoofd althans. En bovendien een mooie datum: 22-11-10. En ja, ik heb iets met cijfers en data. 17 en 19 november zijn niet zo’n mooie data bijvoorbeeld. Even data wel. Met 21 of 22 november als absolute favorieten.

Bovendien heb ik echt geen zin om nog een woensdagnamiddag in hoogzwangere toestand door te brengen door te spartelen samen met 2 actieve, drukke dochters die afwisselend niet/moeilijk luisteren en momenteel ook heel moeilijk alleen kunnen spelen. Ik heb afgezien ja, gisteren. En was blij toen de papa thuiskwam, zijn dochters in bad stak en ik nadien zelf kon genieten van een zalig warm bad.

Dus hevig bewegend en wriemelend buikbewoonstertje (Want veel bewegen blijft ze doen, ook al heeft ze minder en minder plaats. Dan duwt ze wel gewoon wat extra hard tegen de spieren en huid van de mama. Ik zweer het u, dat doet zeer! Ik heb al vaak gedacht dat ze gewoon Alien-gewijs uit mijn buik zal kruipen en niét langs de meest gebruikelijke uitgang. Maar kijk, blijkbaar is de huid echt een heel elastisch en weerbaar iets.) : vanaf zaterdag mag je er wel eens aan denken om naar buiten te komen, ok?

Want ik begin ook behoorlijk benieuwd te worden naar ons derde meisje. Hoe zal ze eruitzien? Zal ze op Nora of Marie lijken? Of wordt het weer een gans andere qua uiterlijk? Ik heb al een brunette en een blondje. Nu misschien een rostje? En ik kijk er ondertussen wel heel hard naar uit om dat klein babyboeleke in mijn armen te houden, te knuffelen, te kussen, te verzorgen, te voeden, … De slapeloze nachten, de chaotische, drukke dagen, ons ritme die weer helemaal overhoop gehaald gaat worden, proberen we uit volle macht te relativeren.

Maar tegelijkertijd is er nog een drempel om te bevallen. Niet zozeer voor de bevalling zelf, ook al heb ik daar af en toe ook wel schrik voor en razen de ergste scenario’s door mijn hoofd. Maar bon, daar moeten we door. En de derde keer zal dat ook wel zonder te veel (kleer)scheuren lukken, veronderstel ik. Het is eerder het ‘niet meer zwanger zijn’ dat me afschrikt. Telkens ik denk: oh, zou het nu begonnen zijn? denk ik ook: Oh neen, nu nog niet, ik ben nog niet klaar! Praktisch is álles klaar, tot in de kleinste details: het aankondigings-smsje staat opgeslagen in mijn gsm, de maxi-cosi staat gebruiksklaar, de minipampers steken al mooi op een rijtje in de kast,… Maar mentaal is het minder evident. Waarschijnlijk omdat dit de laatste zwangerschap is en het dus afscheid nemen is van zwanger zijn. En ja, zelfs na de derde keer ben ik over het algemeen heel graag zwanger. Natuurlijk klaag, zaag, zucht en blaas ik heel frequent. Maar genieten doe ik ook nog steeds. Het idee dat het mijn allerlaatste dagen zijn met een dikke, zwangere buik en dat het de allerlaatste (vaak pijnlijke!) stampen en schoppen zijn, ik word er toch een beetje verdrietig van. Ook heel deze magische, spannende, mysterieuze periode momenteel: Wanneer zal het beginnen? Haal ik deze dag nog of niet? Zijn we volgende week deze tijd een dochter rijker of nog niet? Naar de winkel gaan met altijd de spanning: gaat mijn water hier breken? Ik ga dat missen, ja. Heel erg.

Wat ik echter niét zal missen aan het zwanger zijn en die dikke buik:

  • De mottigheid de eerste maanden. Een primeur bij deze zwangerschap, dus extra verrassend en extra lastig.
  • De overweldigende vermoeidheid. De eerste maanden, maar ook de laatste maanden. Slapen verloopt ondertussen wel wat moeizamer. Inslapen is geen probleem, maar als ik ’s nachts voor ’t een of ’t ander wakker word, kan ik heel moeilijk opnieuw inslapen. Ik heb ook vaak last van een slapende arm of pijnlijke schouder en pijn in de rug. Gelukkig ben ik overdag zalig alleen thuis en kan ik het rustig aan doen.
  • Die verdomde olifantenpoten! Nog nooit zoveel last gehad van vocht in mijn benen en handen als nu. Schoenen aandoen is een hatelijke job geworden. Ik heb het heel lang volgehouden om met mijn Birkenstocks buiten te komen, maar dat is nu toch al een paar maanden niet meer mogelijk. En mijn meeste andere schoenen zijn momenteel te klein. En die die nog net passen, zijn botten en echt wel moeilijk aan te doen. Elke keer is het vloeken en zuchten. En ’t is niet dat die dikke buik het mij echt gemakkelijk maakt om te bukken of voorover te buigen zonder dat ik pijn heb of buiten adem geraak. Miserie! Ik ga blij zijn als ik mijn eigen vertrouwde slanke(re) voetjes en enkels ga terugzien, amai niet.
    Door het vocht in mijn handen en armen, heb ik ook vaak last van tintelende en gevoelloze vingers.
  • Die bekkeninstabiliteit. Hoewel ik er godzijdank bij deze zwangerschap veel minder last van had dan toen ik zwanger was van Marie. Maar toch, vooral ’s nachts is het afzien: draaien in bed is een ware marteling en ’s morgens opstaan ook. Ook de plotse pijnscheuten in rug en schaambeen zijn momenteel weer toegenomen, ook overdag.
  • Het minder mobiel zijn op het einde. Opstaan, rechtstaan, stappen, in en uit auto stappen,… Het gebeurt allemaal véééél trager en moeizamer en al kreunend en zuchtend. En ik ben dat zo beu, dat gezucht van mezelf. En constant buiten adem zijn bij de mínste inspanning. Ik kijk ernaar uit om weer eens te kunnen zot doen en rollebollen met mijn dochters zonder constant te moeten zeggen: pas op, niet te hard! Neen schat, dat kan ik niet meer. Neen, ik kan u echt niet meer pakken nu. Toe zoeteke, een beetje rustiger. Enz.
  • Overal tegenaan botsen met mijn buik: deurklinken, keukenschuiven, tafels, kasten, mensen,… Ik onderschat de omvang van mijn buik nog vaak blijkbaar.
  • Niet meer gemakkelijk zitten op een stoel. Zeker niet in de auto.
  • Gebrek aan kleding! Amai! Dat ben ik ook spuugzat. Altijd diezelfde zwangerschapskleren. Aja, want momenteel zijn er eigenlijk nog maar 1, misschien 2 broeken die echt comfortabel zitten. En ik ga momenteel 100% voor comfortabel. Maar ge wordt dat beu, altijd diezelfde outfit. Na het bevallen zal het zo mogelijk nog frustrerender zijn, want wanneer oh wanneer zal ik weer mijn normale kleren aankrijgen natuurlijk. Want bij mij verdwijnen die zwangerschapskilo’s echt niet als sneeuw voor de zon tijdens de borstvoeding. Nuja, aangezien deze derde zwangerschap ook wat nieuwe elementen bevatte, zullen mijn kilo’s misschien deze keer wél gemakkelijk slinken. Wie weet.

En dit is mijn buik nu. Waarschijnlijk de allerallerallerlaatste zwangere buikfoto ooit. *Slik*
Zelf heb ik de indruk dat hij sinds de vorige keer een stuk gegroeid is, hoewel het op de foto wat minder duidelijk is precies. Ofwel is hij gezakt en voelt het daardoor anders.

Oh ja, en de weddenschap! Het wordt spannend! Diegenen die dachten dat ik de 40 weken niet ging halen, zitten er alleszins al naast, maar geen nood: wie het dichtst bij het geboortegewicht zit, ook al is de datum verkeerd, maakt ook nog kans op een doopsuikerke natuurlijk.
Succes! :)

Bijna 39

9 november 2010

38 weken en 5 dagen zwanger. Helemaal voldragen, zoals ze zeggen. En ook: any day now. Ook al voel ik weinig tekenen van beginnende uitdrijving. Maar bij Nora en Marie had ik dat ook niet, het kan weer heel plots beginnen. Toch ook wel een heel mysterieuze, magische en spannende periode; een dag die gewoon begint maar plots niet meer gewoon is door de start van een bevalling en geboorte. Ik probeer er toch ook wel van te genieten.  Zolang het niet te lang duurt natuurlijk.

En we voelen ons nog steeds redelijk. Alles gaat wel wat trager en moeizamer, maar kom, ik heb deze voormiddag toch nog de slaapkamers en de trap kunnen stofzuigen zonder al teveel last. En gisteren vrij veel gewandeld, aan een slakkentempo weliswaar, maar ik geraak vooruit. Slapen op zich lukt ook nog. Ik slaap heel makkelijk in, alleen word ik elke keer wakker als ik me wil draaien. En draaien in bed wordt elke nacht een beetje pijnlijker en lastiger. Door dat frequent wakker worden, word ik blijkbaar ook steeds gewekt tijdens een droom. Het zijn altijd heel bizarre, beetje enge dromen, maar ik kan me nooit precies herinneren waarover ze gingen. Ik herinner me enkel het onaangename gevoel erbij. En heel soms heb ik het ook moeilijk om terug in te slapen als ik weer eens wakker geworden ben om te draaien. ’s Morgens voel ik me dan ook zelden echt uitgeslapen. Gelukkig kan ik overdag wel wat rusten. En eens meer dan 2 dagen op rij echt vroeg gaan slapen, zou misschien ook wel helpen.

En ik blijf met een wreed beweeglijk minimeisje in mijn buik zitten. Minder plaats of niet, she doesn’t care. Ik daarentegen… Mijn blaas en spieren krijgen het hard te verduren. Vorige week had ik zelfs een paar uur een felle, stekende spierpijn in mijn buikspieren. Enkel aan de rechterkant. Bijna ondraaglijke pijn. Soms twijfelde ik zelfs of het geen weeën waren, de pijn ging min of meer op en af, maar de lokatie en de soort pijn was niet echt typisch voor weeën. En plots was de pijn weg. Waarschijnlijk had ze zich zo gedraaid dat ze enorm hard op mijn buikspieren duwde en die spieren dat niet zo tof vonden.

Dit is mijn buik nu:

 

Persoonlijk zie ik heel weinig verschil met  3 weken geleden. Zelfs mijn tenue is hetzelfde ;). Wat vinden jullie?
Al bij al toch geen heel grote buik om bijna 39 weken zwanger te zijn. Zeker met een reuzenbaby erin. Het blijft een onwerkelijk en raar idee dat er in dat dik buikje een echte volgroeide stevige baby zit.

Nog 4 weken! Of meer. Of minder.

19 oktober 2010

Bijna 36 weken zwanger dus. 35w en 6 dagen om precies te zijn.

Stand van zaken:

  • Nog minder dan een maand! Help! Enerzijds heerst er hier af en toe lichte paniek, anderzijds lijk ik het nog niet helemaal te beseffen dat ons leven zoals het nu is binnenkort weer helemaal op zijn kop gegooid zal worden.
  • Waar ik naar uitkijk: Een klein, hulpeloos, schattig (allez ’t is te hopen natuurlijk) boeleke om voor te zorgen en te koesteren. Het verliefd zijn op dat minimensje. De reacties van de 2 grote zussen die nu al z.o.t. zijn van baby’s en kindjes. Vooral Nora is heel erg teder en zacht en lief. Toen Marie geboren werd, was Nora te klein en te jong om alles goed te beseffen, maar nu zeker wel.
  • Waar ik tegen op kijk: De slapeloze, gebroken nachten. De oververmoeidheid. Het rekening houden met dutjes en voedingen en iets minder vrij zijn. Het verdwijnen van het de-meisjes-liggen-eindelijk-in-bed-en-nu-kan-ik-efkes-lui-in-de-zetel-ploffen-en-niks-meer-doen-moment.
    Het grote voordeel is: na twee kindjes weten we nu echt wel zeker dat die meest vermoeiende en drukke periode écht voorbij gaat.
  • Het zwanger zijn verloopt vlot. Minder last van bekkeninstabiliteit dan bij Marie, raar maar waar. ’s Nachts draaien in bed of opstaan blijft wel een pijnlijke marteling en ’s morgens uit bed geraken is – voor een buitenstaander althans – vrij hilarisch: kreunend en puffend en steunend. Maar na enkele passen verbeteren de klachten spectaculair. Alleen als ik een tijd heb neergezeten moet ik oppassen dat ik niet te snel rechtsta of ik krimp ineen van de pijn. En oh ja, rugpijn natuurlijk, zeker als ik iets fysieks “enorm” inspannend heb gedaan zoals vegen, stofzuigen of strijken…
  • Nog steeds olifantenpoten en – benen. Vooral links. Na een dagje laarzen dragen zien mijn onderbenen eruit als een heuvellandschapje…
  • Sneller moe en nog steeds de slechte, vreselijke gewoonte van niet of toch heel moeilijk op tijd in bed te kruipen. En als het dan eens lukt, voel ik me de volgende avond overmoedig en ga ik toch opnieuw te laat gaan slapen.
  • Alles van het ToDo-lijstje af hebben tegen begin oktober was het originele plan, maar is absoluut niet gelukt. Heel lang was het qua voorbereiding zelfs heel triestig gesteld, maar sinds deze week is er eindelijk heel wat kunnen gedaan geraakt: het kaartje is drukklaar, de enveloppen zijn geschreven, het materiaal voor doopsuiker is er allemaal, behalve één (allez ja, 100 eigenlijk) onderdeel (en ’t is verdorie te hopen dat dit deze week nog verzonden wordt *beetje stress*) en moet dus enkel nog gevuld worden, bedje staat klaar (de bodem moet wel nog verhoogd worden en de lakentjes liggen klaar), kleerkastje staat naast het bed en is gevuld met vers gewassen 50/56 kleertjes. Verzorgingskussen ligt klaar (maar is eigenlijk nog nooit verdwenen sinds Nora geboren is).
  • Mijn valies maken is nog wat voorbarig. Vandaag nog op controle geweest en alles zit nog meer dan potdicht. De gyne zei dat ik er best maar weer van uitga dat ik de datum (18 november) met gemak haal of zelfs zal overschrijden. Niet erg, mijn planning laat toch maar toe om te bevallen vanaf 15 november, zodat ik Marie’s eerste week school toch van dichtbij en van thuis kan meemaken.
  • 22/11 lijkt me wel een mooie datum.
  • Nog 7.  Nog zeven werkdagen. En dan start mijn verlof. En oh, wat tel ik af. Ik werk graag en eens ik bezig ben met werken, vind ik het wel leuk en plezant. En fysiek lukt het ook wel nog, de ene dag al wat beter dan de andere natuurlijk. Het is vooral mentaal dat de laatste loodjes zwaar wegen. Ik wil me nu eigenlijk enkel en alleen focussen op dat baby’tje dat eraan komt en al de voorbereidingen errond. En er op een rustige(re) manier naartoe leven. Even cocoonen, thuis, met mijn twee patatjes en mijn mannetje voor ons leven er weer helemaal anders zal uitzien.
  • ’t Is een heel beweeglijk kind. Als ik een half uur niets van beweging voel, is het al heel lang. En weinig plaats of niet, ’t kind trekt het haar niet aan: ze blijft schoppen en draaien en shaken. Marie had de gewoonte om tegen mijn ribben te schoppen, deze buikbewoonster vindt het leuker om haar poep of benen naar buiten toe te bewegen. Maar lieve schat, dat doet pijn.
  • Oh, en ’t zal weer een reuzenbaby worden. Aldus de gyne. ’t Kind moet nog 4 weken in de buik blijven en weegt nu al – hou u vast –  3kg 385gr. Dat is een normaal, zelfs meer dan gemiddeld geboortegewicht. En ze gaat ongeveer nog 150 gr/week bijkomen. Ik moest toch efkes slikken bij deze mededeling van de gynaecoloog. Ik dacht zelfs even dat het een schatting van het geboortegewicht was, maar – ehm – niet dus. Het geboortegewicht zal zeker 4 kg zijn, heel waarschijnlijk zelfs een ‘ietsje’ meer. Ok, het blijven schattingen en benaderingen en er zal zeer zeker een foutmarge opzitten, maar veel minder dan 4 kg zal ze toch niet wegen. Vrees ik. En ja, beter wat teveel wegen dat te weinig. Uiteraard. Al zal dat voor mij pas ná de bevalling een troost zijn…
  • Laat ik er anders ook een weddenschapje van maken, in navolging van Ninfita. Wiens gok het dichtst de geboortedatum en het gewicht (of een van de twee) benadert, krijgt een kaartje en een doopsuikerke. Let the bets begin :)
  • En dit is mijn buik:

    Valt nog altijd wel mee, vind ik. Zeker wetende dat er daar al een mensje van bijna 3,4 kg inzit…

  • En dit ben ik helemaal:

32w 4d

29 september 2010

En het gaat vooruit…

Bijna 33 weken, jong. Nog minder dan 2 maand. Deze zwangerschap is echt voorbijgevlogen, ongelofelijk. En ’t is dan nog de laatste. Dubbele gevoelens toch wel, want ik ben wel graag zwanger. Hoewel de momenten dat ik die buik en die rug en dat bekken vervloek steeds wel frequenter worden. Na deze week nog 4 weken werken voor ik thuis ben. En deze week was de eerste keer dat ik me afvroeg of ik dat ga halen en hoe.

En dan die nestdrang. Het enige dat klaar is, is het ontwerp van het kaartje. Ontwerp van doopsuiker is in ontwikkeling, maar het materiaal moet nog allemaal gekocht worden. De enveloppen moeten nog geschreven worden (en neen, we werken niet met etiketten). Het bedje steekt wel al in elkaar. Ahja, want Marie slaapt er nog in. Marie haar groot bed steekt ook al in elkaar, maar staat nog in een andere kamer. We moeten eerst nog een matras en donsdeken kopen vooraleer we ons huidige jongste in een groot bed kunnen droppen en het babybedje op ons kamer installeren. Het park moet nog in elkaar gezet worden. Kleertjes gewassen en tentoon gespreid in een boekenkastje annex kleerkastje.
Het is een feit dat bij een derde de voorbereidingen minder werk zijn omdat je zo goed als alles al hebt en al dat gerief gewoon op zolder staat. Maar het is ook een feit dat als je minder moet doen, je het ook veel langer uitstelt. En dat de tijd ook eerder schaars is als je nog twee andere patatjes moet verzorgen en aandacht geven. En dat voltijds werken doet er ook niet veel goeds aan. Als de meisjes ’s avonds in bed liggen, heb ik, na een werkdag, echt weinig of geen fut meer om nog meer te doen dan zetel hangen. Enkel tijd dus in de weekends en die zijn ook al aardig volgeboekt.

Maar bon, het komt allemaal ongetwijfeld wel in orde. Toch?

En aja, mijn buik. Volgens sommigen valt hij nog mee qua grootte. Volgens de meesten echter is hij al immens en vallen ze bijna omver als ik zeg dat ik nog bijna 2 maanden moet…

Ikzelf vind het meestal nog wel meevallen eigenlijk. Maar dat vind ik bijna altijd eigenlijk. Oordeel zelf maar:

En vergelijk met 4 weken geleden.

25 weken

4 augustus 2010

Of toch bijna.

En dit is de buik:

(Edit: de aandachtige lezer heeft ongetwijfeld gemerkt dat er hier nu een andere buikfoto staat te pronken dan gisteren. Tja, what can i say :) Ik vond die foto van gisteren eigenlijk niet mooi (kunstlicht, flits,…), dus vanmorgen gauw in de spiegel met gewoon daglicht zelf een foto genomen en deze vind ik toch iets beter :))

Tussen 20 en 22 weken was er een heuse groeispurt, de laatste weken blijft het buikvolume echter redelijk status quo. En dat is maar goed ook. Er zal nog buik genoeg bijkomen, denk ik zo.

Ik vind het precies nog meevallen eigenlijk. Hij zit ook nog niet echt in de weg en ik kan nog vrijwel alles ongestoord doen. Behalve op mijn buik liggen, dat wordt door mijn buikbewoner niet echt geapprecieerd. En terecht. Wel lastig voor een fervente buikslaper als ik, maar leve het worstkussen (lees: borstvoedingskussen).
Waar ik voor de eerste keer sinds mijn drie zwangerschappen wel last van heb, is lage bloeddruk. Gisteren vooral voelde ik mij duizelig, slap, lichthoofdig en futloos wat achteraf gezien niet zo verwonderlijk was met een bloeddruk van 90/60. Niets verontrustends, perfect normaal zwanger zijnde maar soms wel heel ambetant om te blijven functioneren, zeker met twee kleine energievretende, maar gelukkig over het algemeen wel flinke pagadders in de buurt. Veel water drinken en veel zout eten zou helpen. Voor mij een pakske chips zout, alstublieft!

De meisjes lijken het ook meer en meer te beseffen. Nora vooral. Op tijd en stond geeft ze naamsuggesties waarbij we elke keer duidelijk zeggen dat mama en papa de naam wel zullen kiezen en dat we pas een naam gaan kunnen bedenken als ’t baby’tje geboren is (moeha!). De vraag: “Wanneer wordt dat baby’tje nu eindelijk geboren?” is ook al vaak de revue gepasseerd. “Nog 3 maanden” is uiteraard een te abstract antwoord voor een bijna 4-jarige. Ik heb het al eens aangeduid op onze jaarkalender maar ’t blijft moeilijk te vatten natuurlijk. Marie is ook steeds enthousiaster aan het worden, vooral omdat ik samen met hen een knuffel gekocht heb die ze samen mogen afgeven aan Kamiel als hij/zij geboren is. Een kadootje voor de kleine broer/zus van de twee grote zussen. Bijna elke keer als de baby ter sprake komt, springt en roept ons jongste supertrots: “Ik knuffel konijn gefeuh aan beebietje ast geboren is!“. Superschattig wel.

Hoewel ik toch vermoed dat diezelfde jongste het toch wel een beetje moeilijk zal krijgen eens de baby er is. Vooral eens ze beseft dat die baby er altijd is en niet voor efkes om mee te spelen. Ik heb zo een donkerbruin vermoeden dat ze nogal jaloers aangelegd is, ons hevig klein spook. Nora is vooral superlief en bezorgd en zorgend tegenover andere baby’s. Een echt klein moedertje. Ook nog af te wachten natuurlijk of dat bezorgde en enthousiasme zal blijven duren. Maar dat zijn zorgen voor later. Eerst nog ons hoofd breken over het juiste geboortekaartje en over de doopsuiker. Toch weer een moeilijk bevalling (hahaha!), vind ik. Aangezien ik september en oktober opnieuw – eventjes – voltijds werk, wou ik alles of toch zoveel mogelijk in orde hebben tegen eind augustus, maar vooral voor het geboortekaartje zal dat al zeker niet lukken. Voor de doopsuiker hebben we wel al min of meer een idee. En de geboortelijst is ook al internetgewijs samengesteld. Dat blijft toch iets geweldigs: vanalles mogen kiezen zonder het te moeten betalen. Zalig! En de eerste jumpsuits zijn ook al – zo goed als – besteld. Ik kan al bijna niet wachten om ons derde patatje in die geweldige pakskes te zien schattig wezen. Nog een week of 15.