Archive for the ‘Familie’ category

359!

5 mei 2012

359 staat er in het vet als ik Google Reader open. 359 ongelezen blogposts. Ik heb een beetje blogachterstand, dus. Wegens veel te druk en veel te weinig tijd. En ook, de moed om er aan te beginnen is omgekeerd evenredig met de grootte van het cijfertje in het vet…

En neen, ik doe niet aan ‘Mark as read’. Mijn neurotisch brein laat dat niet toe. Ik moet ze allemaal gelezen hebben, desnoods diagonaal. Mijn frequentie van reageren zal wel iets lager liggen dan anders.

En nu kan ik ook nog niet beginnen bijlezen, want mijnen wederhelft is bijna klaar met koken (Jaha! Ik heb een man die graag en goed kookt. Beetje jaloers nu? :) ) en straks moet ik een lijstje maken van wat we allemaal moeten meesleuren als we op familieweekend gaan volgende week. Beetje stress. En ook een uitgebreide boodschappenlijst omdat het onze beurt is om in te staan voor de voedselvoorraad en dergelijke. Beetje veel stress.

Maar dat ik er ook heel erg naar uitkijk, naar het familieweekend! 8 volwassenen en 9 kinderen. Een toffe bende!

Hier is ze dan!

26 november 2010

Hello Blogland,

Als papa mag ik het blijde nieuws brengen dat patatje nummer 3 geboren is!

Naam: Lena

Geboortedag: 26 november 2010 18u40

Lengte: 51 cm

Gewicht:  3560 gr

Speciaal detail: langste navelstreng in de carriere van de vroedvrouw, mogelijk een prijsvraag waard!

Bevalling in ’t kort: binnen rond 7u15, zelfde tergend langzame vooruitgang als bij Nora, maar wel met een “bliksem”bevalling, Tamara was (en is) fantastisch! Moeder en dochter stellen het goed, dochter was om 22 u al 2 maal succesvol “aangelegd”!

Tot binnenkort misschien!

Papa Jurgen

Zo zonde

22 juni 2009

Als ik zo’n nieuws lees of bekijk, dan vind ik dat erg en schandalig. Maar het blijft telkens toch ook een beetje een “ver van mijn bed show”.

Maar als de bejaarde vrouw van 79 uit Ninove waarover sprake is mijn eigen lieve levenslustige oma is, dan word ik héél erg boos en verdrietig. Hoe durven ze mijn oma zo aanvallen, zo pijn doen en zo desillusioneren. Het zou ongelofelijk zonde zijn als ze hierdoor niet meer buiten durft komen om te gaan winkelen of naar de kapper te gaan of een koffietje te gaan drinken met haar vriendinnen. En als ze toch nog durft buitenkomen zal het sowieso nooit meer zo zorgeloos zijn als voor vorige vrijdag. En dat door een jongen kind van 13 jaar die per se haar handtas wou hebben. Op 200 meter van haar huis, overdag, in een niet zo drukke straat, maar toch wel met minstens 4 getuigen.  Triestig en boos word ik daarvan. En een beetje gedesillusioneerd.

En dan heb ik het nog niet over het feit dat de daders alweer op vrije voeten zijn omdat er nergens plaats is…

Conjunctivitis II

28 februari 2009

Beter was het deze ochtend allerminst, integendeel. Ik kreeg m’n oog nauwelijks open:mijn  oogleden waren helemaal opgezwollen. Ik zag er echt een beetje monsterachtig uit. De zwelling verbeterde gelukkig, maar ondertussen is mijn ander oog ook ontstoken. Beide ogen zien vuurrood en oogleden staan nog wat dik, maar voorlopig nog steeds geen pijn, enkel een irriteren en irrtant gevoel en veel tranen en ander ehm vuil. 

Maar ach, er zijn veel ergere dingen en dat gaat allemaal over. Hopelijk is het morgen al ietsje beter en anders is het ook maar zo. Ik veronderstel dat er niet zo bijster veel zal gestaard worden naar mij als ik tussen massa’s verklede mensen loop.

Voor de rest was het vandaag een beestig drukke, maar heel erg gezellige dag! In de voormiddag en namiddag wreed in de weer geweest om alles in orde te maken en te zetten en in de namiddag waren we met 9 volwassenen en 5 kinderen om alvast Marie’s eerste verjaardag te vieren. Het was plezant. Vooral Nora heeft zich beestig goed geamuseerd, Marie was wat minder in form, ’t kind heeft alwéér koorts. Alweer tot 40°C, verder niets van klachten. Tandjes? Misschien, hoewel ik moelijk kan geloven dat ze daardoor zo hoge koorts maakt. Ma bon, dat passeert ook wel weer. Ze was alleszins heel erg onder de indruk van de massa’s cadeautjes en leek af en toe wel plezier te hebben tijdens een piekmoment. 

Ik heb er echt deugd van gehad, van zo’n familienamiddag.

Eén klein frustratietje: door alle drukte, georganiseer en rode-ogen-miserie was ik helemaal vergeten om een kroon te maken voor Marie. Op het moment van de taart, de kaars en de foto viel mijn euro en ik was zo kwaad op mezelf! Een verjaardag zonder kroon, tssss!  Maar bon, het is nog niet echt haar verjaardag en tegen maandag zal ze wel een kroon hebben. Veel tijd en moeite ga ik er wel niet insteken want ze heeft het niet zo voor mutsen, hoedjes en kronen. Als ze het ding 0,678 seconden zal aanhebben, zal het veel zijn. Net genoeg voor een bliksemsnelle foto.

Kerstvakantie

20 december 2008

Niet om jullie jaloers te maken ofzo, maar ’t ventje en ik hebben twee weken vakantie, jippie!
Leuke dingen doen, bijslapen, feestelijkheden, familiedingen en genieten. De twee weken zullen ongetwijfeld voorbijvliegen.

De eerste vakantiedag is alvast gestart met twee bijna altijd terugkerende fenomenen aan het begin van een vakantie:

1. De drang om alles te kuisen. En dat moet dan per se de eerste verlofdag gebeuren en ook nog het liefst alles op één dag, dat het gedaan is. Alsof ik (onbewust) pas helemaal kan genieten van mijn verlof als ik met een “schone lei” kan beginnen. Ook al besef ik dat ons huis er niet zo heel lang proper zal bijliggen met ons twee patatjes die nu ook meer gelegenheid hebben om de boel te bevuilen.
Gekuist in pyama trouwens, wegens een kort nachtje na een supergezellig etentje met mama, vriend van mama, broer en schoonzus ter ere van mijn mama haar 50ste verjaardag! Nog nen dikke proficiat eh, mama :)
Het is het jaar van de ronde, speciale verjaardagen trouwens: zij is er 50 geworden, ik (héél binnenkort) 30 *slik*

2. Ziekjes worden. Sinds vandaag voel ik weer de typische sinuspijn opkomen, een prikkel in de neus en het begin van een verstopte neus. Gezellig!
’t Is eigenlijk al de moeite geweest. Sinds oktober maximim één week snotvrij geweest, het ene virus volgt het andere op. Nu was ik welgeteld één dag hoestvrij. Niets ernstig, en gelukkig nooit erg genoeg om er echt ziek van te zijn, maar wel lastig soms.

Best vanavond eens vroeg in bed kruipen dus.

Doop

10 november 2008

’t Kind kon al bijna zelf naar de kerk en naar de doopvont kruipen, maar kijk, sinds gisteren is ze gedoopt, ons Marie.
Het was niet makkelijk om een datum te vinden die voor iedereen paste, maar het is toch gelukt. 20 volwassenen, 11 kinderen: een te grote groep om bij ons thuis te voorzien van eten en drank, dus gingen we na de doopviering naar feestzaaltje De Parel voor een aperitiefje, een broodje en een taartje. En dat het lekker was! En gezellig! Alles verliep vlotjes en naar wens. Een chance, want ik heb de gewoonte van nogal heel snel te stressen bij het minste dat verkeerd loopt.

Marie was voor-beel-dig. Tijdens haar doopviering keek ze heel geboeid rond, brabbelde ze en er konden zelfs lachjes af. Tijdens het doopritueel zelf, keek ze met grote ogen naar meneer pastoor en begon ze te lachen toen er water over haar hoofdje gegoten werd. En ik die schrik had dat ze haar keel luid ging openzetten uit vermoeidheid of verveling. Fout gedacht, oef!

En ook Nora was superflink. Uiteraard wou ze niet de ganse tijd stilzitten op haar stoel, maar dat moest ook niet. Ze liep wat rond, van haar stoel naar ons, naar Marie en naar het trapje om naar het altaar te gaan. Maar ze deed dit rustig en bleef mooi in onze buurt. Ik had nochtans verwacht dat ze naar het altaar zou gaan en achter het altaar, voorbij meneer pastoor en nog verder in de kerk, strict verboden terrein voor simpele leken die we zijn. Maar alweer fout gedacht! (ik ben nu eenmaal gezegend met een eerder pessimistische gedachtengang)
Behalve het paniekerige “Majie tutje efalleuh!” of de bijna geluidloze mondbewegingen als wij, de peter, de meter of iedereen aan het voorlezen waren, of het brabbelen tegen haar kleine zus, was ze zelfs heel stil en braaf aan het meevolgen.

Superschattig was ze toen ze Marie ook een aaike kwam geven nadat wij, de peter en de meter Marie een kruisje hadden gegeven op haar voorhoofd… Smelten deed ik!

Tijdens het doopfeestje in De Parel genoot Nora van de chocomelk, de “ocolaatjes”, de aandacht van haar oudere neven en (vooral) nichtjes en van haar tante Muriel die bang was van Nora’s leeuwengebrul wat bij Nora telkens een schaterlach teweegbracht. Marie genoot van het (op heel veel verschillende) schootjes zitten, van de fotosessie wegens alweer een viergeslacht (merci Joris!) waarop onze kleinste patat hoogstens eens een grimasje trok dat moest doorgaan voor een lachje (ondanks de verwoede en heel vaak lachwekkende – behalve voor Marie dan – pogingen om haar aan het lachen te krijgen) en van een kort dutje in haar reisbedje, temidden van de drukte en het geroezemoes. En dat terwijl Nora, anderhalf jaar geleden op haar doopfeestje, u-ren aan het brullen was wegens oververmoeidheid en niet kunnen/willen slapen. Ik herinner het me nog levendig: vreselijk was het. Uiteindelijk is Nora toen compleet uitgeput in slaap gevallen op mijn buik, voor een vol half uur. Maar dit geheel terzijde uiteraard.

’t Was geestig (om in de religieuze sfeer te blijven)!

(Foto’s volgen nog)

Dardennen: de foto’s

14 oktober 2008

Update: extra foto’s!
En ja, ook van de befaamde stoelendans. Maar ik ben wel tweemaal gewonnen, ha!