Archive for the ‘Gedrag’ category

Zussen in crime.

3 maart 2013

In het weekend mogen Nora en Marie al eens alleen naar beneden gaan om wat tv te kijken. Terwijl ik nog wat lig te soezen in bed en mijn moed bijeen raap om op te staan. Want om 7u opstaan in het weekend. Wennen doet dat toch niet.

Toen ik vorige zaterdag naar beneden kwam, zag ik onderaan de trap iets liggen. Een paar dikke lokken blond haar.

P1000283

Lap.

“Ehm meisjes, hoe komt het dat er blond haar aan de trap ligt?”

Bijna in koor: “Ik weet het niet!”
“Jullie zijn hier alleen beneden geweest, dus ik kan moeilijk geloven dat er niemand van iets weet. Ik zou toch graag weten wat er gebeurd is.”

Marie: “Nora heeft mijn haar geknipt!”
Nora: “Marie zei dat ik moest!”
Marie: “Das nieeeeet!”

Uhuh.

Ik hoopte nog dat er enkel wat haar opzij of achteraan geknipt werd wat nooit zou opvallen.
Tot ik dit zag (Noot: ze had dus een lange schuine frou die ze achter haar oren kon doen):

P1000279

Ik veronderstel dat ze eens voor een korte froufrou wou gaan.

Ze kregen een kleine preek. Dat dat wel niet de bedoeling is. Dat er in papier geknipt wordt, niet in de haren. Dat dat ook gevaarlijk is om in de ogen te steken. Dat dat gewoon niet mag.
Maar tegelijkertijd had ik het toch ook moeilijk om mijn lach in te houden en eigenlijk niet een beetje vertederd te zijn.

Wie heeft er als kind nu niet in eigen of andermans haar geknipt? (Ik, eigenlijk…)

Ik probeerde Marie’s nieuw hip kapsel toch een beetje te pimpen en te redden wat er te redden valt:

P1000281

Ze heeft nu een ultrakorte froufrou. Maar dat zal wel mode zijn, zeker?
En het is nog gemakkelijk ook. Geen gedoe met speldjes meer ’s morgens.

Het grappige is dat ik die avond in een verloren hoekje in huis ook enkele bruine haarlokken gevonden heb. Aandoenlijk hoe ze daar allebei geen woord over gerept hebben en elkaar niet verklikt hebben. Of ze waren het vergeten, dat kan ook natuurlijk.

Advertenties

Over sneetjes in boterhammen en gebroken dinokoeken

24 juni 2012

Toen je me vorig jaar deze tijd zou gevraagd hebben hoe dat nu is met drie kindjes zou ik gezegd hebben: “Awel, dat valt eigenlijk wel mee. Beetje druk soms ongetwijfeld. Maar het is te doen. En het is vooral leuk, gezellig en plezant.” Toen waren de dochters 4 en een half jaar, 3 jaar en 6 maanden oud.

Fast Forward. Een jaar.

Als ze me nu dezelfde vraag zouden stellen zou ik zeggen dat het toch behoorlijk pokkedruk is met een 5 en een half jarige, een 4 jarige en een anderhalf jarige. Drukker dan vorig jaar. En lastig soms. En uitputtend. En heel soms ook een beetje met gezucht, niet altijd evenveel geduld en met lichte tegenzin aan de avondspits beginnen. En ook de weekends zijn niet altijd een moment van rust. En stiekem ook een beetje uitkijken naar de moment dat ze alledrie wat ouder zijn. En het iets minder intensief wordt. Hoop ik toch althans.
Uiteraard is het ook nog wel heel leuk, gezellig en plezant. En zie ik mijn monsters doodgraag.

’t Ligt aan de leeftijd denk ik.

Lena was vorig jaar een half jaar en een gemakkelijke baby. Als je haar ergens legde of zette waar ze haar oudere zussen kon bekijken was die voor lange tijd content. En ze sliep nog in de voor- en namiddag. En was gemakkelijk afgeleid en entertainbaar. Easy.
Nu is ze bijna 19 maanden. En peuterpuberteit kicked in, hallelujah! Dat ze een eigen willetje heeft, amai niet. Spullen bewust op de grond gooien, hoofd tegen tafel of grond bonken, slaan, bijten, stampen met benen en voeten. The whole package. En dat je dat niet zou zeggen als je haar onschuldig lief engelengezichtje met haar blonde krulletjes ziet. En dat ze vaak heel luid moet roepen om boven het andere lawaai te komen. Irriterend tergend luid gekrijs. Soms omdat ze boos is. Maar soms ook zomaar. Voor de fun. Of om reactie uit te lokken.

Vooral reactie van Marie. Lena en Marie, 2 handen op 1 buik. Lena kijkt aan tafel bewust naar Marie, doet een beetje zot omdat ze weet dat Marie meteen (luid!) begint te lachen en mee onnozel te doen. En te dansen, wiebelen, prutsen. En morsen. Maar niet of nauwelijks eten. Geestig!
Marie die van de ‘terrible 2’ naar de ‘happy 3’ en nu naar de ‘vreselijke 4’ ging. Alsof hysterische buien stoppen als kinderen geen 2 meer zijn. Moe-ha. 5 op een dag gemiddeld. Brullen, krijsen, roepen, tieren. Om niets. Of ja, wel om iets: omdat papa het durfde om een piepklein sneetje in haar boterham met korreltjes te doen zodat ze haar boterham zelf makkelijker kon dichtdoen. Dat doe je natuurlijk niet, the horror. Resultaat: gebrul, gekrijs, getier. En een nieuwe boterham eisen (right). En nog duizend keer meer gebrul, gekrijs en getier als de tijd om is en ik de boterham in de frigo legde en ze zonder eten naar school mocht. En nadien nog een huilbui omdat haar dinokoek voor op school op de grond viel en brak en nadien opnieuw een huilbui omdat ik haar ondertussen een nieuw zakje dinokoeken gaf en boos werd omdat de koeken niet kapot waren en ze de koeken zélf moest breken voor in haar koekendoosje te stoppen. En dan schiet ik in de lach. En wordt ze nog wat bozer.
Geestig, dus, zo een temperamentvol Marie’tje.
Een Marie’tje ook DIE GEEN OREN HEEFT! Allez, ze heeft er wel uiteraard. En ze functioneren goed ook. Maar het is van niet willen. Alles 16 keer moeten vragen eer ze het doet. Ook simpele vragen of verzoeken. Zelfs verzoeken die ze niet erg vindt van te doen. Geen reactie. Ook geen ‘ok’ of ‘neen’. Niets. Doodirritant! En voortdurend afgeleid als ze met iets bezig is.
En elke keer als er haar iets niet aanstaat: luid beginnen roepen en wenen in plaats van rustig te zeggen wat het probleem is. Echt tergend luid. En niet willen stoppen. Ik word daar horendol van.
Ik heb ze nog graag hoor, ons Marie. Heel graag. Ze is nog steeds extreem schattig, lief, flink (bij momenten) en grappig . En we merken dat het soms sterker is dan zichzelf, dat ongewenst gedrag. Dus proberen we te negeren en te time-outen. Niet altijd gemakkelijk weliswaar…

En Nora. Nora is eigenlijk ongelofelijk voorbeeldig momenteel. Wel wat eigenwijs soms. En extreem willen beter weten. En altijd een stapje verder willen gaan. Bvb. als ik zeg “niet lopen” in een drukke straat of op een parking, begint ze te huppelen. “Ik loop toch niet, mama?” *insert roloog*. Of “Daar aan die paal wachten op ons, Nora” waarna ze 7 meter na die paal stopt. “Aaah dié paal! Ik had die wel niet gezien eh.” Right.
Maar bon. Ge kunt daar wel al eens mee babbelen en onderhandelen. En dingen uitleggen waar ze dan ook oren naar heeft.
Dat ze bijna 6 wordt, begot. En.naar.het.eerste.leerjaar.gaat. *ineenkrimpend hart*.
Maar ik kijk daar stiekem ook wel heel erg naar uit. Bijna net zo hard als zijzelf.

Tot zover het geklaag. Het is bijna vakantie. Ook voor mij. Anderhalve maand. Rust! Geen schooldruk! Geen opgejaagde ochtend- en avondspitsen!
Hoewel vakantie met drie klein kinders… Heel erg rustig zal het ook wel niet zijn. Maar leve de dans- en sportkampen!

15 maandertje

26 februari 2012

15 maanden is ons kleinste patotter al. We zien ze groeien, veranderen en evolueren met de dag. Zo boeiend en plezant om onze baby te zien veranderen in een peuter met een eigen karakter en persoonlijkheid.

Tijd voor een overzichtje!

Motoriek:

  • Stappen doet ze heel vlot nu. Het snelste stapt ze als ze iets gedaan of genomen heeft waarvan ze weet dat het niet mag: half lonken naar ons, geniepig lachje en maken dat ze snel weg is!
  • Klimmen. Overal en altijd. In de kleine zeteltjes van haar zussen, in de grote zetel, op de trap, op de salontafel. Heel voorzichtig en behendig. En breed lachen als ze erop geraakt is. En met haar handjes op haar bovenbenen kletsen. Om er dan weer af te klimmen (wat soms minder vlot gebeurt) en weer op. En af. En op. En…
    Of zodanig klauteren dat ze vast komt te zitten in de speelgoedbuggy:
  • Vallen doet ze af en toe ook wel, maar niet vaak eigenlijk. En als ze valt, verschiet ze even, kijkt even naar ons om in te schatten hoe erg wij het vinden en in het beste geval wrijft ze eens over de zere plek en stapt/klimt ze voort.
  • Dansen doet ze graag en veel. Kan ook niet anders met haar immer dansende zussen. Handjes draaien, armen heen en weer zwaaien, zwieren met de poep, zittend op en neer wippen,… Koddig!
  • Fijn motorisch ook geen probleem. Stofjes op de mat, kleine snippers aan de knutseltafel van de zussen, kruimeltjes op de keukenvloer,… Ze blijft proberen tot ze het vastheeft en komt het ostentatief tonen aan ons. En zelfs flink afgeven.

Taal:

Produktie:

  • Nog niet zoveel woordjes eigenlijk. Bij Nora hadden we daar indertijd wat zorgen over en waren we er vooral veel meer mee bezig, maar nu weten we dat onze kinderen niet overdreven snel zijn met het beginnen praten. Eerder (laat) gemiddeld. Maar als we nu Nora en vooral Marie bezig horen, maken we ons hoegenaamd geen zorgen meer en weten we 200% zeker dat die schade ruimschoots zal ingehaald worden…
  • “dada”, “mama” (zegt ze al een tijdje, maar eigenlijk sinds deze week nog maar redelijk bewust. Ze zegt tegen papa, Nora en Marie ook wel “mama”, er moet dus nog wat aan gewerkt worden), “papa” soms, “tuutj” (= tuut. zegt ze al een tijdje, maar laatste tijd weer wat minder), “oes” (haar maar enkele keren horen (na)zeggen tegen de poes. we kunnen het ons ook inbeelden…), “koek” (tegen eten in het algemeen, heb ik de indruk), “wasda” (= wat is dat? dit zegt ze zo’n 198 keer per dag. en ik verdenk er haar van dat ze het niet alleen zegt als ze wil weten wat iets is, maar vooral als ze iets ziet wat ze wil hébben).
  • Heel veel brabbelen. Inclusief intonatie, pauzes, verschil in hoogte. Vooral in de auto. Alsof ze wil vertellen wat ze allemaal deed in de crèche… Ongelofelijk schattig.

Begrip:

  • Dingen die ze begrijpt en waarop ze reageert: “geef eens aaike” (dan wrijft ze heel lief en zachtjes over onze kaak, terwijl ze “aaaaa” zegt), “we gaan boke eten” (neemt ons hand vast en trekt ons mee naar de keuken), “kom we gaan slapen bij het konijntje” (wijst naar de deur en roept “dada”), “ga maar jasje en schoentjes halen” (stapt ze richting gang en neemt effectief haar rode schoentjes op de kast), “speel maar op de speelmat” (ze wéét wat we daarmee bedoelen, maar de keren dat ze dan ook gedwee naar haar speelmat wandelt zijn op één hand te tellen…), “geef *iets* maar aan mama/papa/Nora/Marie” (we moeten het een paar keer herhalen maar uiteindelijk zal ze zich wel verplaatsen naar de persoon en het voorwerp min of meer afgeven. Of wenen en brullen als wij het nemen en zij niet akkoord is), “gooi tuutje maar in bed” (als we ze uit bed halen),…
  • Ook kan ze soms al anticiperend knikken. Als we iets vragen met een duidelijke vraagintonatie knikt ze vaak van ja (overdreven hevig haar hoofd op en neer bewegen, zalig), ook al klopt het niet steeds met de inhoud van de vraag.
    “Heb je kaka gedaan?” *knikt ja* (ook indien geen kaka…)
  • Als we aan het puzzelen zijn en ze kan een stuk van de legpuzzel niet maken, geeft ze het stuk aan ons en begint ze heel verwoed en enthousiast ja te knikken waarbij gans haar lijfje meebeweegt. Net zolang tot we het puzzelstuk goed leggen, dan begint ze te klappen..

Karakter

  • Heel vrolijk. Bijna altijd content. Heel veel lachen. Als ze mag eten. Als ze doorheeft dat we “dada” gaan (vooral als het richting crèche is). Als ik haar uit de auto haal. Als ze naar bed mag (als ze moe is).
  • Heel makkelijk te entertainen: een sleutelbos, een plastieken lepel, een stuk koek,…
  • Maar ook: áls ze boos is, is ze serieus boos! Net zoals Marie vroeger (en nu) trouwens… Niet roepen, maar krijsen. Verbeten blik op haar gezicht (opgetrokken neus en bovenlip, gefronste wenkbrauwen, boze ogen). Alles wat in haar buurt ligt, wordt hard weggegooid. En als er niets in de buurt is, kruipt ze tot ze iets vastheeft waarmee ze kan gooien. En aan de haren trekken. En slaan en zwieren met haar armen. Tegenwoordig ook meer gericht slaan op ons gezicht als ze boos is. Of krabben. En niet per ongeluk, maar bewust krabben. En dan verwonderd en benieuwd onze reactie afwachten natuurlijk. En dan toch maar een beetje beginnen aaikes te geven om het goed te maken…
    Wat ze ook doet als ze haar zin niet krijgt: gaan zitten (als ze rechtstaat) en haar hoofd (zachtjes!) tegen de grond gooien vleien. Gooien doet ze niet meer sinds ze na zo’n 65 keer gemerkt heeft dat dat toch behoorlijk pijn kan doen. Wat ze ondertussen ook geleerd heeft, is dat de vloer harder aanvoelt dan de mat. Als ze nu boos is, kruipt ze dan ook eerst naar de mat voor ze haar hoofd neervleit.
  • En wanneer wordt ze extreem boos? Als wij of de zussen iets van haar afpakken, natuurlijk. Of als ze aan de eettafel niet krijgt wat ze wil, wat wil zeggen: álles. Alles wat op tafel staat wil ze ook eten. En liefst allemaal tegelijk. En o wee als we daar niet op ingaan. Dan vliegt álles tegen de grond. Zeker als ze ziet dat wij iets anders eten dan zij. Wat we tegenwoordig dan ook zoveel mogelijk proberen te vermijden. Maar ook als Nora of Marie te dicht in de buurt komt. Het is al vaak gebeurd dat de zussen (vroeger vooral) te snel iets afnamen van Lena of haar teveel aanraken of opnemen en nu begint Lena soms op voorhand al te panikeren. En te gillen. Dat doet ze in de crèche trouwens ook: als er een ander kindje nog maar een beetje in haar buurt komt als ze aan het spelen is, begint ze te gillen en te slaan… Een snel ontvlambaar dametje, jaja.
  • Maar dat krijsen is dus bij momenten wel vreselijk. Heel luid, hoog en schel. Een varken dat gekeeld wordt. Niet alleen als ze boos is, dus, maar ook als ze enthousiast is of wild gemaakt wordt door haar zus(sen) of soms ook gewoon zomaar. Ik voel mijn trommelvliezen letterlijk trillen. En soms ook moeilijk om te weten hoe ermee om te gaan. Negeren? Boos en kordaat reageren? En dan vooral in combinatie met een Marie die niet praat, maar roept. En nogal snel begint te gillen, als iets haar niet aanstaat (in plaats van gewoon te zeggen wat er scheelt). Een aanslag op mijn trommelvliezen en mijn geduld, i tell ya!

Sociaal

  • De interactie met haar grote zussen wordt natuurlijk steeds groter en uitgebreider. Wat vooral opvalt is dat ze aan de eettafel geëvolueerd is van onschuldig mee-etertje naar geniepig stokertje. Marie heeft tijdens het eten nogal de neiging om snel te beginnen spelen, prutsen, onnozel doen, lachen, roepen, gillen en krijgt daar dan ook geregeld opmerkingen over. En we merken dat Lena tegenwoordig Marie uitdaagt door te lachen naar haar, door vanachter de melkdoos kiekeboe te doen, door zelf te beginnen roepen waardoor Marie het ook niet kan laten van te lachen en te roepen. Echt wel supergrappig om gade te slaan. Maar soms ook – ehm – lastig. Vooral ’s morgens tijdens een school- of weekdag…
    Ze is alleszins GEK op haar zussen. En omgekeerd ook. Nora waant zich echt een (tweede) mama van Lena. Zo graag bemoederen, soms een beetje te. Altijd lief bedoeld, maar soms een beetje verstikkend naar Lena toe. Haar constant willen oppakken, handje geven, knuffelen, speelgoed uit haar handen nemen en aan Lena tonen hoe het moet om haar te helpen enz. Ze zal nog moeten leren hoe ver ze erin kan en mag gaan. Toen Lena onlangs “mama” zei tegen Nora en ik aan Lena verduidelijkte dat het Nora is, zei Nora heel snel en beslist: “Maar ze mag ook wel mama zeggen tegen mij, hoor”. Jaja, dat zal wel! :)
  • Net zoals elke peuter weet ze goed genoeg wat mag en niet mag, maar doet ze het toch. Met een heel ondeugende blik naar de laptop komen die in de zetel ligt, vingertje in de aanslag en dan met een geniepig lachje aanstalten maken om op de grote on/off knop te duwen. Of iets nemen dat ze niet mag hebben, een stift bvb., en vanaf ze merkt dat we het gezien hebben sneller beginnen stappen, stift stevig tegen zich aan gedrukt, hoofd wegdraaien maar tegelijkertijd proberen gluren naar ons en vooral: breed lachen. Geen idee of ik dan moet boos worden of lachen.
  • Een knuffelmie! Hoofdje verbergen in onze nek of in onze schoot. Als we haar oppakken schouderklopjes geven. Als we thuiskomen of we pikken haar op in de crèche komt ze naar ons toe gelopen en verbergt ze haar hoofd tussen onze benen en pakt ze ons stevig vast. Genieten!
    En kusjes geven! Ze doet haar mond wagenwijd open en brengt haar mondje naar onze kaak. Geen kusgeluidje, geen smak, gewoon mondje open en tegen onze kaak duwen. Maar oh zo lief! En nadat ze één kaak gehad heeft, beweegt ze zelf haar gezichtje naar onze andere kaak. Echt zo geweldig schattig.
  • Heel opvallend: ze is eigenlijk nooit echt vreemd geweest. Misschien enkele keren beginnen huilen als een wildvreemde wat te dicht kwam of te luid praatte, maar de keren zijn op één hand te tellen. Als een vreemde in haar buurt komt, zal ze wel heel serieus kijken, beetje argwanend. Of verlegen wegkijken, glurend. Maar niet of toch zelden wenen. Paar dagen geleden waren we in Hasselt in een café’tje waar ze wat aan het rondstappen was. Een meneer was al de ganse tijd wat aan het lachen en zwaaien naar haar en toen ze nog eens voorbijstapte bij hem, pakte hij Lena op zijn schoot. En ze gaf geen kik. Ze lachte ook niet, maar ze leek toch wel op haar gemak te zitten. 5 minuten later passeerde ze opnieuw en stak ze begot zelf haar armen uit bij diezelfde meneer om gepakt te worden. De fleemster!
  • Ook in de crèche heeft ze nooit – echt nooit – gehuild toen we haar afzetten. Ook niet in het begin. Integendeel, in de week ’s morgens aan tafel weet ze goed genoeg dat ze naar de crèche gaat en kan het niet snel genoeg gaan. Half boterhammeke op en madam begint te zeuren en te klagen omdat ze weg wil. Al lachend steekt ze haar armen uit naar Leen of Vicky als we arriveren en gunt ze me nog nauwelijks een blik. Soms kan er wel een snelle “dada” af. Leuk, natuurlijk. En beter zo dan omgekeerd!
  • Lena en onze poes, dat is ook een killer combinatie. Het heeft een tijd geduurd om haar af te leren om aan zijn staart te trekken en hem te nijpen en te pitsen. Maar het is gelukt, ze geeft nu lieve aaikes. Meestal. Tenzij ze geen kans krijgt omdat de poes met de staart tussen de poten wegrent nadat ze aan het krijsen is. Want tegenwoordig is het eerste wat ze doet als ze de poes ziet, krijsen en gillen. Alsof ze weet dat de poes dan wegloopt en – vooral – alsof ze dat net het leuke eraan vindt. De hooligan :)

Spelen

  • Het is niet evident om Lena te laten spelen met háár speelgoed. Ze is veel meer geïnteresseerd in alles waar Nora en Marie mee bezig zijn: stiften, potloden, puzzels, My Little Pony’s, … Ze heeft een eigen speelmat maar ze zit meer in de speelhoek van de zussen. Wat ze daar vooral leuk vindt: gerief uit een speelgoedbak halen, eens kijken en bepotelen, op de grond gooien en volgend item uit bak halen. Enzovoort. Met indien mogelijk, álle bakken. Maar bon, als ze daarmee content is… De onderste bakken zijn uiteraard Lena-proof gemaakt.
  • Als ze wel eens wil spelen met ‘haar’ speelgoed zijn het vooral dingen die muziek maken die haar boeien: houten xylofoon, trommel, koetje dat rijdt en lawaai maakt, de Tiny Love Stapel Olifant. Maar ook boekjes zijn een topper: 235 x “wasda?”.  Laatste tijd is ze plots ook geïnteresseerd in legpuzzels en vormblokken (of hoe heet zo’n speelgoed waarbij ze blokken in de juiste vorm in een doos moeten steken…?). De vormen beginnen een beetje te lukken, maar de legpuzzels zijn nog wat veel gevraagd. Ze geeft de stukken dan aan ons en heeft er het grootste plezier in als wij de puzzel maken terwijl ze hevig ja knikt.
  • Knuffels en poppen knuffelt ze als een echt moedertje. Heel af en toe hebben we haar ook al een flesje zien geven aan een van de duizend poppen in huis. Keischattig.
  • Wat ze ook geweldig vindt, is kiekeboe spelen. En vooral als ze zelf kiekeboe mag doen. Handjes voor de ogen en weg. 123 keer na elkaar.
  • En dansen. Zelf, maar nog leuker als we haar oppakken en door de living dansen, wiegen, zwieren, springen, lopen. Gibberen, gibberen, gibberen!

Slapen

  • We zijn gezegend met 3 goeie slapertjes. (Ok, we hebben het dan even niet over hysterisch Marie’tje die het ’s nachts af en toe leutig vindt om te roepen en te gillen en als we dan bij haar komen niet goed weet wat ze nu weer zou kunnen uitvinden voor wat nachtelijke aandacht en maar vanalles probeert zoals dorst, knietje pijn, enge droom, deken dat niet goed ligt, kleine teen die jeukt, snot uit neus,… Soms tot 4 keer per nacht. Neen, dat rekenen we even niet mee). Lena gaat slapen tussen 19u en 20u en slaapt tot 7u. Soms slaapt ze dan nog door tot 8u nadat ze wat water en tuutje kreeg. Enkel in de late avond, zo tussen 23u en 24u, wordt ze huilend wakker. We nemen haar even uit haar bedje, waarbij ze half slapend met dat ieniemienie vingertje naar de kast wijst waar een beker met water staat. Ze drinkt heel gulzig en met gesloten ogen enkele grote teugen water en duwt de fles weg. Nog een minuutje samen knuffelen met haar warm hoofdje in mijn nek tot ze er genoeg van heeft en zelf naar haar bedje wijst waarna ik haar terug in bed leg, samen met haar tuutje en knuffelkonijn. En stiekem vind ik dat zelf een leuk ritueel waar ik zelf minstens even hard van geniet als zij. Hoewel de eerlijkheid mij gebiedt te zeggen dat het meestal de papa is die het ritueel uitvoert wegens ik al aan het slapen of toch bijna :)
  • Nora en Marie hadden dat volgens mij minder, maar Lena is heel erg gehecht aan haar ‘konijntje’. Een witte, zachte knuffeldoek met een konijnenhoofd uit de Hema. Zo hartverwarmend hoe ze het konijntje vasthoudt en tegen haar gezicht duwt. Je ziet ze rustig worden en ontspannen met haar konijntje bij haar. <3

Eten

  • Eet graag en zowat alles. Zolang.het.maar.hetzelfde.is.als.wat.wij.eten. Anders is het dikke ambras en vliegt het eten in het rond uit colère. Warm eten mag niet meer geprakt en gemengd worden, anders ziet ze niet dat ze hetzelfde heeft als wij en wil ze het niet. Als we brood eten zou ze graag van alle soort beleg tegelijk een stuk willen hebben. Om dan eens te bijten en dan weer weg te leggen. Of gooien. Groot drama natuurlijk als wij dat niet zo ok vinden. But she’ll learn.
  • Het liefste eet ze nog een droge snee brood. Of met beleg waarbij ze het beleg er uiteraard vantussen prutst. En banaan! En stukjes kiwi. En druiven. Geen fruitpap meer. Heel bizar, maar alledrie mijn dochters hadden snel genoeg van fruitpap en hadden liever stukjes fruit. Maar kijk, de situatie lost zichzelf op, want nu eet Nora héél graag fruitpap en raakt de voorraad fruitpap in pottekes ook wel op.
  • De laatste week of weken eet ze eigenlijk heel wat minder. Vermoedelijk gewoon normaal met het ouder worden. Of te wijten aan het vele ziek zijn. Of de tandjes. 4 kiezen tegelijk krijgt ze. Al weken aan een stuk, eigenlijk. Autsj.
  • Wat ze van in begin al deed, is heel grote stukken brood, fruit, koek in haar mond proppen. En nagenoeg zonder probleem opeten. Maar het ziet er soms wel eng uit. Ik zou eens moeten filmen hoe ze soms een banaan eet: de helft van een banaan krijgt ze in haar hand, banaan in mond en met haar handje duwt ze  het andere uiteinde steeds dieper in haar mond terwijl ze hapt en slikt. Zotjes.
    En al vragen, roepen voor een extra stuk koek als haar mond nog vol koek zit én er al een reservekoek in haar één handje zit. Een kleine veelvraat!

Maar ik ben ook een veelvraat. Want heel vaak moet ik toch de neiging onderdrukken om ons schattig, vrolijk, grappig koddig ding niet helemaal op te fretten :)

<3 Lena <3

Norse Nora

25 april 2011

’t Zal weer de leeftijd zijn zeker? Of een fase.

Nora loopt ‘vies’ de laatste weken. Voor het minste wordt ze boos en begint ze te wenen. Luid en vals krokodillengehuil. Extreem overdreven. En uiterst irritant.

En het is ook nooit goed (genoeg) voor haar. Ook al doen we ons best om samen iets leuks te doen, ze heeft altijd wel commentaar. Als ik samen met Marie en haar paashoedjes wil knutselen, is ze kwaad omdat ze soms héél eventjes moet wachten omdat ik ook Marie moet helpen voor ik haar kan helpen. Of omdat het paashoedje te klein is voor haar (groot) hoofd. Of als we naar de speeltuin gaan, is het gezaag en geklaag omdat er gras is rond de speeltuin en geen zand. Of omdat de glijbaan ‘saai’ is.

En constant vergelijken met Marie. En zich voortdurend verongelijkt voelen. Aja, want we vragen áltijd eerst aan Marie wat ze op haar boterham wil. En we geven áltijd Marie eerst eten op haar bord en dan pas Nora. En Marie krijgt áltijd de roze beker en Nora nóóit. En Marie mag altijd een rokje/kleedje aandoen en Nora altijd een saaie broek/short. En Marie mag veel meer op de schoot zitten dan zij. Enz enz. Het dutske toch.

En de manier waarop ze dit allemaal uit. Dat vind ik nog het ergste eigenlijk. Rologen doet ze al lang. Daar verschieten we niet meer van. Maar die andere manierkes. Onbeleefde manieren. Heel erg arrogant gedoe eigenlijk. Stampvoeten, met dingen gooien, zo heel eventjes haar tong uitsteken als teken van ergernis, hoofd geërgerd heen en weer zwaaien, extreem boze blik. Oh, en blazen en zuchten natuurlijk. Niemand kan zo geërgerd, boos of verveeld zuchten als Nora. Echt. En wat er dan allemaal uitkomt:

“Goooh séééég, ik heb het wel al drie keer gezegd eh!” of “Jaaaa-aaa, derde keer al!”
“Jajaaaaaa, direct…”
“Ik wil niets meer van jou horen. Ik ben het beu!”
“Laat mij nu toch eens doen.”
“Neen, straks.”
“En ik doe het toch niet, kijk maar.”
“Ik mag hier nooit niks van jou.”
“Als ik niet mag buitenspelen, ga ik ook mijn pyama niet aandoen.”
“Ik luister toch lekker niet.”

Ik herinner me nu dat ze nog eens zo’n periode gehad heeft. Maar nu is het dus een graadje erger. Want veel minder grappig omdat het écht onbeleefd en arrogant overkomt.

Uiteraard heeft ze ook haar vrolijke, blije, flinke, fijne periodes. ’t Zou hier anders maar een trieste boel zijn. En ze zou anders ook al lang achter ons spreekwoordelijk behang plakken. En als ze zo’n goeie periode heeft, bekrachtigen we haar uiteraard extreem positief…

’t Zal wel weer vanzelf passeren zeker?

Flessenhaat, The Final!

15 april 2011

Ik ging ons derde dochter dus mamamelk geven. Gisterenavond. Toen ze aan het huilen was van de honger. Maar toen ik naar boven wou gaan, stopte ze met wenen en was ze in slaap gevallen. Dus heb ik haar geen mamamelk gegeven. We spraken wel af dat, als ze later op de avond of nacht wakker zou worden van honger, we eerst nog even de fles zouden proberen maar als ze weigerde, ik de borst zou geven. En dan zou blijven ’s morgens en ’s avonds voeden en we wel zouden zien wanneer ze zou drinken van de fles. En eventueel dan maar te starten met groentenpap.

Rond 24u werd ze wakker. Uiteindelijk toch nog 3 uur geslapen dus wreed hongerig zal ze dan toch ook niet geweest zijn, denk ik. Manlief raapte nog eens alle moed bijeen en gaf Lena een flesje. Eerst protest, maar dan, dames en heren, begon ze toch wel niet te zuigen aan de tut zeker!? Heel plots en onverwacht. Eerst wat likken aan de speen en dan zuigen en drinken alsof ze niets anders deed. 120 ml Beba. Eindelijk. Papa en mama – Lena: 1 – 0. Ze brak. Sorry, Lena-schattebol.
Het was dan ook van 6u30 die morgen geleden dat ze nog gedronken had. Meer dan 17 uur! Ik zou gelijk ook wel een beetje omvervallen van de honger.

En het was gelukkig geen toevalstreffer. Om 6 uur slurpte ze 90 ml naar binnen. Om 11 uur gaf mijn mama een flesje wegens wij in de Ikea zijnde, maar toen dronk ze maar 40 ml. Na haar dutje heeft ze wel nog vlotjes de rest van de fles (120 ml) leeggedronken. En om 18u30 was het mijn beurt en dronk ze in één teug 150 ml op! Zonder stoppen. Tot de laatste drup. En ik denk dat ze nog zou gedronken hebben moest de fles niet leeg geweest zijn. Ik heb wel wat bijgemaakt, maar dat moest ze dan weer niet hebben.

Ik kan jullie niet vertellen hoe opgeluchte en contente mensen wij zijn momenteel! Een grote last viel van onze schouders.

Enig klein minpuntje. Ik ben nu dus definitief gestopt met borstvoeding. Ik durf het risico nu niet nemen van toch ’s morgens en ’s avonds te voeden waardoor ze de fles misschien weer zou weigeren. Bovendien, als ik in mijn hoofd de klik heb gemaakt van te stoppen, dan stap ik daar nog moeilijk van af. En volgens mij is het trouwens vooral door de borstvoeding bruusk te stoppen dat ze beginnen drinken is. Omdat de honger té groot werd en ze niet anders kon dan toegeven en poedermelk drinken. Ik ben er persoonlijk vrij zeker van dat ze het nog dagen, zelfs weken zou volgehouden hebben om overdag bijna niets te drinken en de honger op te sparen voor ’s avonds (en ’s nachts!) wanneer ze dan bij mij kan drinken. Maar persoonlijk zag ik dat niet fantastisch goed zitten. Zoals reeds gezegd, zou ik het wel eens fijn vinden als de papa het laatste flesje kon geven en ik eens langer dan 5 uur kan slapen. En wie weet zou ze ’s nachts dan ook eens wat langer slapen dan de 5 à 6 uurtjes. En het altijd beschikbaar zijn om eten te geven, zeker als ze overdag niet zou drinken, had ik ook wel even gehad. Egoïstisch? Misschien. Hoewel, ik vind van niet. Ze heeft de volle 4,5 maanden borstvoeding gekregen. Ik vind dat niet slecht eigenlijk. En het is nu ook niet dat er vergif in die fles zit… Nu ze de klik gemaakt heeft en vlotjes drinkt van de fles, lijkt ze het toch wel lekker te vinden en ziet ze er behoorlijk content en voldaan uit.
Hoewel ik toch wel even last gehad heb van een schuldgevoel. Omdat ik haar nog meer honger deed lijden door helemaal te stoppen. Omdat ik haar ’s morgens en ’s avonds geen borstvoeding meer zal geven, ook al was ik dat oorspronkelijk wel van plan. Omdat ik de gemakkelijkste oplossing (hoewel…) koos en te snel opgaf.
Maar dat schuldgevoel viel helemaal van mij weg toen ze in mijn armen haar flesje met smaak en in één teug opdronk terwijl ze me indringend aankeek. Alsof ze wou zeggen dat het wel okee was.

Geen schuldgevoel dus, maar ik ga het wel missen, die borstvoeding. Het is wel wennen aan het idee: nooit meer borstvoeding. Het is toch iets heel speciaals en intiems waar ik héél erg van genoten heb. Drie keer op rij. Ergens steekt het een beetje dat ik geen echt afscheid heb kunnen nemen want de laatste keer borstvoeding was niet de geplande laatste keer. Maar ach, misschien is het wel beter zo. Er zullen nog veel ‘laatste keren’ komen die voor wat pijntjes in het hart zullen zorgen. Maar de vele ‘eerste keren’ zullen die pijntjes ongetwijfeld wel verzachten.

En het allerbelangrijkste:
Ze.drinkt.van.een.fles.

Hallelujah!

Flessenhaat II

14 april 2011

Man man man, wat maakt ze het ons moeilijk. Het is dus nog niet beter, het flesjesgedoe.

27 april moet ik terug gaan werken en wil ik dat Lena deels poedermelk drinkt en deels borstvoeding. Haar voorlaatste en eerste voeding mag ze nog van de borst drinken, de rest van de fles. Eens ze de fles gewoon is, start ik met groentenpap, nadien fruitpap. Dus tegen ik ga werken zou ze toch al minstens aan de groentenpap zitten. En aan de fles. Dat is het plan.
Ik kijk er eigenlijk wel naar uit dat de papa de laatste voeding eens kan geven zodat ik eens echt vroeg en ononderbroken kan slapen.

Enfin, we waren al een paar weken bezig met haar gewoon te laten worden aan de fles door haar eerst afgekolfde melk, nadien poedermelk aan te bieden voor haar voorlaatste voeding rond 19u. Zonder succes. Ze speelde met de speen, ze keek rond, maar dronk niet. Allez ja, soms eens 30ml of 40 ml maar zeer tegen haar zin.
Afgelopen maandag zijn we gestart met nog ’s morgens borstvoeding en de voorlaatste voeding ook. Om 11u, 16u en 23u kreeg ze flesje. Met Beba. We startten met Nutrilon, maar omdat Nora en Marie snel Beba dronken en graag dronken, ben ik daarop overgeschakeld.

Maandagmiddag om 11u was haar eerste exclusieve flesjesvoeding met Beba. En dronk ze! Hallelujah! “’t Is in de sjakosj! Joepie!”. Dachten we. 120 ml dronk ze. Zonder protest en vrij vlot. Om 16u nog een flesje. Noppes. Weigeren, boos worden en niets drinken. We panikeerden niet en dachten dat het aan de spuitjes lag die ze die dag kreeg bij Kind en Gezin. Ze had namelijk ook lichte koorts. Maar dinsdag en woensdag dronk ze ook niets/nauwelijks. Enkel tijdens haar flesje rond 23u kregen we kreeg de papa er soms al eens 60 ml in. ’t Is dus niet dat ze niet weet hoe ze melk uit de fles moet krijgen, want ze heeft maandag bewezen dat ze dat wel degelijk kan. En ze leek het nog ok te vinden ook. Het enige dat ik kan bedenken is dat ze van gedacht veranderd is en de Beba-melk niet (meer) lekker vindt.

Tot vandaag maakte ze zich ook niet heel erg boos als we aandrongen met de fles. Soms hield ze de speen in haar mond en keek ze wat rond, zonder te drinken. En als ze toevallig wat melk in haar mond kreeg, slikte ze het wel in, maar niet met graagte. Tussen haar (niet-)voedingen was ze ook vrolijk, speelde ze en deed ze dutjes zoals ze anders deed. Zelfs ’s nachts kan ze 4 uur overbruggen met slechts 50 of 60 ml melk.
Vandaag was ze echter al wat bozer en huilde ze meer tijdens het proberen met de fles. Wat nijdiger. En telkens ik haar opnam, begon ze te zoeken uiteraard en te wenen als ze niet mocht drinken.

Uiteraard zoog ze me hélemaal leeg als ze ’s avonds dan wel mocht drinken bij mij. En man, wat was ze content dan. Ik zág haar genieten. En ’s morgens kreeg ze ook nog een ladinkje mamamelk.

Blijkbaar zijn die 2 voedingen genoeg om de rest van de dag door te komen.

En daarom begon ik me af te vragen: Hoelang kan ze zo voortdoen met 2 voedingen per dag? Als ze tijdens die 2 momenten veel drinkt, misschien kan ze dat dan weken/altijd volhouden? Misschien heeft ze wel honger maar kan ze er wel tegen tot ’s avonds? Ze heeft reserve genoeg trouwens.

Vandaar dat we vanavond, een beetje uit wanhoop, besloten van volledig te stoppen zodat ze sneller zou beginnen drinken van de fles.

En ik zweer het u. Het kind wist al heel goed dat ze normaalgezien een uur geleden haar buikske vol mocht drinken. Om 19u probeerden we een Beba-fles zonder enig succes. Nadien speelde ze nog, maar begon ze te zeuren en te wenen. En echt, télkens ze mij zag en télkens ik haar opnam, begon ze fanatiek te zoeken en hartverscheurend te huilen als ze niet kon drinken. Ze wist het begot dat ze normaal mocht drinken, maar nu niet. Allez jong!? Ik vind dat straf.
En ik kon wel bleiten. Zo slecht dat ik me voelde. Een verwaarlozende, mishandelende moeder die haar kind eten ontzegt. M’n hart brak.

Maar bon, we zetten door en legden haar te slapen. 10 minuten was het stil. Maar nu is ze aan het huilen. Van honger uiteraard. En van verontwaardiging: “Allez moeder, ik weiger een ganse dag die vieze melk uit zo’n plastieken fles zodat ik ’s avonds lekkere mamamelk kan drinken en u mag ik niet ofwat? What did i do wrong?” Niks, mijn kind. Niks.

Ik ga haar mamamelk geven. Nu. Denk ik.

En er maar van uitgaan dat ze ook wel Beba zal beginnen drinken als ze dagen of weken aan een stuk maar 2 keer de borst krijgt. Ik hoop het echt, maar soms ben ik ervan overtuigd dat ze dat niet zal doen. Hopen jullie met mij mee? Alstublieft? Danku.

“Ik wil K drieeeee-eeeeeeee!”

3 oktober 2010

Nora was nogal redelijk content met haar schoenen botjes die ze kreeg van haar meter voor haar verjaardag. Nuja, ’t is een meisje en de dochter van haar moeder voor iets natuurlijk.

De ongelofelijke hysterische scènes die eraan voorafgegaan zijn, proberen we uit alle macht te vergeten. Aja, want ze mocht haar nieuwe winterlaarsjes mee helpen kiezen en passen. Vroeger ging dat probleemloos en vond ze ongeveer mooi wat ik mooi vond. En omgekeerd. Maar je kan het al raden. Deze.Keer.Niet.
Hallelujah, was me dat een uitstap from hell! Achteraf gezien een ge-luk dat Marie er niet bij was en dat ik assistentie had van mijn mama…
De eerste (en enige eigenlijk) schoenenwinkel die we bezochten was den Torfs. Nora was heel flink, heel meegaand, protesteerde niet toen ik voorzichtig zei dat ik felroze Dora-sportschoenen toch niet zo mooi vond en die ook niet warm genoeg zijn voor in de winter.

Tot…

Tot ze schoendozen en schoenen zag van… K3. Aan de schoenen zag je nauwelijks dat het K3-schoenen waren, maar aan de schoendozen die erachter stonden wel vaneigens. Man, wat heb ik die mensen van de winkel meermaals vervloekt omdat ze die schoendozen er vlakbij zetten, anders had ze het waarschijnlijk niet eens gemerkt. Aan elke schoen hing enkel een klein blinkend K3-hangertje. Waar ze uiteraard ook zot van was.
Enfin, ze wou dus absoluut enkel en alleen K3-schoenen. De andere bekeek ze niet meer. Want “Iedereen van mijn klas heeft die en iedereen van mijn klas gaat die mooi vinden” en “Ik vind K3 zoooo leuuuuuuuuk, mamaaaaaaa” en “Toeeeeeee, mamaaaaaaaaa!” en “Ik wil K drieeeeeeeeeeee, K drieeeeeeeeeeee, K DRIEEEEEEEEEEEEEEEEEE!”.

En echt, moest ik ze nu een beetje mooi vinden eh, die K3-laarsjes, ik zou misschien nog gezwicht zijn. Maar ik zweer het u, ze waren niét mooi. Saai en lelijk. Ik vond er niets aan.

Drama natuurlijk toen ik herhaaldelijk zei dat ik geen enkele K3-schoen mooi vond en dat we die dan ook niet gingen kopen, want dat ze mag meekiezen maar dat mama en meter de schoenen óók mooi en degelijk moeten vinden. Dat had ik trouwens ook op voorhand met haar afgesproken.

Ze was vreselijk hysterisch. Een krijsende, boze Nora in een – ondertussen pokkewarme – schoenenwinkel op een drukke zaterdagnamiddag. Joy! Maar ik zwichte niet, voor geen geld ter wereld. Zo’n mottige laarsjes, seg.
Ik liet aan Nora de keuze: ofwel stopte ze met te zeuren achter K3 schoenen en koos ze met ons een ander mooi paar laarsjes ofwel gingen we gewoon naar buiten en waren het géén winterlaarsjes en moest ze maar de winter doordoen op haar sandalen.

2 keer ben ik de winkel uitgestapt met een krijsende Nora op de arm. 2 keer zei ze dat ze terug flink ging zijn. De eerste keer lukte dat niet, de tweede keer wel. Een beetje.
Maar we hebben veel truuken uit de doos moeten halen:

  • We gaan straks naar de speelgoedwinkel* en dan mag je wel iets kiezen van K3. Maar geen schoenen”
  • “Kijk hier, Nora, laarsjes met bloemetjes, zo mooi!”
  • “Oh en kijk, Nora, laarsjes met versieringskes, zo tof!”

Uiteindelijk waren er twee paar laarsjes in de running. Een paar bruine met veters (zonder tralala) en een paar zwarte met een bloem op. Ik vond ze allebei op ’t eerste zicht mooi. Maar dan mocht ze passen. En vond ik het zwarte paar lelijk en lomp en mottig en combat-shoe-achtig. En de bruine heel mooi en tof. En vond Nora die bruine maar niets en die zwarte geweldig… omdat er een bloem op stond. *zucht*
Haar voor een ultimatum stellen kreeg ik toen niet meer over mijn hart dus heb ik nog meer truuken uit de doos moeten halen om haar te overtuigen van de bruine te nemen. Uit zichzelf, niet uit dwang. Ook omdat anders de kans groot is dat ze ze nooit wil aandoen natuurlijk.

  • Maar Nora’tje zoeteke, die zwarte zijn eigenlijk wat te groot. Je kan er niet zo goed mee stappen en ze hebben geen maatje kleiner (right…).”
  • “En kijk eens, die bruine, met veters! Zo stoer! En cool!”
  • “En die bruine passen veel beter op uw rokjes en kleedjes”

Maar wat dé doorslag gaf – na een kwartier onderhandelen en geduldig blijven-, was dit argument:

  • Ik ben zeker eh schat, dat de juf die bruine ook de mooiste gaat vinden. Echt waar. Ik denk dat de juf bruin mooier vindt dan zwart en zeker met die veters. Kijk, we zullen ze kopen en na je verjaardag mag je ze aandoen voor naar school te gaan en dan kan je het haar zelf vragen. Ok?” Nora: “Ok dan…”

Yes! En ondertussen werd dat zwart paar heel snel weer terug in het schoenenrek gezet en uit haar zicht gehouden.

Enfin, uiteindelijk is het gelukt maar ’t heeft ons allemaal veel zweet en geduld gekost. En fantasie. En creativiteit. En ook hoera voor de snoepjes en de ballonnen in de Torfs die haar tussendoor een beetje konden troosten.

*Aja, want we gingen nadien naar de speelgoedwinkel waar ze ook samen met ons een speelgoedcomputer mocht kiezen voor haar verjaardag. Ook daar een drama natuurlijk. Zij wou oh zo graag de prinsessencomputer. Wij niet. (Want te weinig opties en te weinig variatie en ze zou hem veel sneller beu of uitgespeeld zijn dan een andere roze van VTech). Uiteindelijk wonnen wij wel weer de strijd. In ruil kreeg ze armbandjes van de prinsessen waar ze ook extreem content mee was.

Ik vraag me vaak af of we ze hadden moeten meenemen of niet. Voor die speelgoedcomputer, achteraf gezien, misschien niet. Het brak toen ook wel mijn hart om de teleurstelling in haar ogen te zien toen ze de prinsessencomputer niet mocht meenemen. Ook al was het verdriet relatief snel geweken met de prinsessenarmbandjes. En ook al is ze met haar huidige computer ook heel content. Maar anderzijds, ze moeten toch ook een beetje leren dat ze niet telkens hun zin krijgen en ze soms een compromis moeten sluiten? En voor schoenen moeten ze toch mee om te kunnen passen?

Het enige waar we in ’t vervolg misschien best wel voor zorgen is dat ze zo geen twee grote teleurstellingen en hysterische buien op één dag moet meemaken. Dat was er misschien een beetje over.