Archive for the ‘Gezin’ category

Landal De Vlegge

26 augustus 2012

We gingen voor het derde jaar op rij een weekje op vakantie naar Nederland. Naar Sibculo, een dorpje in Overijssel, vlakbij de Duitse grens. We zijn begin juli vertrokken en ondertussen is de vakantie weer bijna voorbij, dus hoog tijd voor een verslagje en wat foto’s, me dunkt!

  • Deze keer gingen we een voor Landal vakantieparken in plaats van Roompot. Heel goed meegevallen! Verzorgd, proper park en huisje. Wel net iets moderner en properder afgewerkt dan bij Roompot was onze indruk.
  • Slecht weer gehad. Echt slecht weer gehad. Elke dag regen. Sommige dagen ganse dag door regen. Andere dagen een beetje zon tussen de buien door. We zaten in een park met een zwemvijver en strand en één namiddag hebben we daar toch een paar uurtjes kunnen vertoeven. Nora en Marie in zwembroek, wij in t-shirt en toch beetje bibberend.

  • En Nora doet al eens graag van fotomodel:

  • Gelukkig was er een binnenspeeltuin in de buurt. En Plopsa Indoor Coevorden! Ik vermoed dat dat bij de kinderen toch het hoogtepunt van de vakantie was. En daarvoor moet je dan 3u30 met de auto rijden… Maar goed.

  • Naar dierenpark Emmen zijn we ook geweest. “De mooiste dierentuin van Nederland”. In de regen jammer genoeg. Hoogtepunt daar was hoe een indrukwekkende leeuw die zich duidelijk verveelde, het op Nora gemunt had en haar ‘aanviel’. Gelukkig met glas ertussen. Uiteraard. Maar het zag er toch behoorlijk indrukwekkend uit. En Nora was helemaal niet bang, maar genoot vooral van de aandacht van de mensen rond haar. Vorig jaareen slang rond haar nek, dit jaar een klauwende leeuw, what’s next?


  • De zomervakantie was voor de Nederlanders nog niet gestart toen wij er waren. Voordeel: rustig in het vakantiepark, nauwelijks moeten aanschuiven in Plopsa Indoor, nergens grote drukte. Nadeel: nog geen kinderanimatie in het park. En bij het slechte weer was dat wel héél erg spijtig.
  • Lena heeft een zandfobie. Fobie, ja. Als ze nog maar zand ziet of – o wee – zand aan haar voeten voelt, trekt ze beentjes in, wil ze niet en ik zeg wel degelijk NIET in het zand gaan staan en begint ze hysterisch te brullen. En ze kan het lang volhouden, hebben we gemerkt. Haar lokken met een speeltuig op de speeltuin, water of zelfs een koekje, het helpt niet. Ze blijft stokstijf staan en hartverscheurend brullen. Tof zo in een park met zwemvijver en strand en een speeltuin met allemaal zand. “Gelukkig” was het niet echt strand- en speeltuinweer…

    Hoog en droog. En vooral zandloos. Dan kon ze wel lachen.

    Als iemand tips heeft trouwens om haar van die fobie te verlossen, shoot! Al zal het vanzelf ook wel overgaan, vermoed ik. Heb nog niet veel volwassen mensen zien hysterisch brullen op het strand. Then again, die vertonen zich dan ook gewoon niet op het strand waarschijnlijk. Maar toch. Het zal er wel uitgroeien zeker? Geen idee hoe ze het heeft opgelopen eigenlijk. Van gras was ze in begin ook niet zot, maar dat ging nog redelijk snel over.

  • Onszelf maar vooral de kinderen bezig houden bij regenweer en in een niet zo groot huisje: een uitdaging! Gelukkig hadden we een dvd speler, dvd’s, speelgoed, papier, potloden en gezelschapsspelletjes. Op den duur was een uitstap naar de supermarkt al een verademing!

  • Ik zeg het elke keer opnieuw als we in Nederland (of elders) zijn: dat we verdorie niet mogen klagen over de Belgische keuken en restaurants! Een eenvoudig pastaatje, al was het maar een gewone spaghetti is zo moeilijk te vinden. En een simpel belegd broodje kennen ze ook niet. Weinig variatie op de kaart ook. En vaak heel vettig bereide en wakke frietjes. Awoert!
  • Al bij al was het uiteraard wel fijn om eens weg te zijn uit de dagelijkse sleur en samen leuke dingen te doen. En hebben we ervan genoten!

 

En dat ons kleinste verdorie groot wordt!

Advertenties

Over sneetjes in boterhammen en gebroken dinokoeken

24 juni 2012

Toen je me vorig jaar deze tijd zou gevraagd hebben hoe dat nu is met drie kindjes zou ik gezegd hebben: “Awel, dat valt eigenlijk wel mee. Beetje druk soms ongetwijfeld. Maar het is te doen. En het is vooral leuk, gezellig en plezant.” Toen waren de dochters 4 en een half jaar, 3 jaar en 6 maanden oud.

Fast Forward. Een jaar.

Als ze me nu dezelfde vraag zouden stellen zou ik zeggen dat het toch behoorlijk pokkedruk is met een 5 en een half jarige, een 4 jarige en een anderhalf jarige. Drukker dan vorig jaar. En lastig soms. En uitputtend. En heel soms ook een beetje met gezucht, niet altijd evenveel geduld en met lichte tegenzin aan de avondspits beginnen. En ook de weekends zijn niet altijd een moment van rust. En stiekem ook een beetje uitkijken naar de moment dat ze alledrie wat ouder zijn. En het iets minder intensief wordt. Hoop ik toch althans.
Uiteraard is het ook nog wel heel leuk, gezellig en plezant. En zie ik mijn monsters doodgraag.

’t Ligt aan de leeftijd denk ik.

Lena was vorig jaar een half jaar en een gemakkelijke baby. Als je haar ergens legde of zette waar ze haar oudere zussen kon bekijken was die voor lange tijd content. En ze sliep nog in de voor- en namiddag. En was gemakkelijk afgeleid en entertainbaar. Easy.
Nu is ze bijna 19 maanden. En peuterpuberteit kicked in, hallelujah! Dat ze een eigen willetje heeft, amai niet. Spullen bewust op de grond gooien, hoofd tegen tafel of grond bonken, slaan, bijten, stampen met benen en voeten. The whole package. En dat je dat niet zou zeggen als je haar onschuldig lief engelengezichtje met haar blonde krulletjes ziet. En dat ze vaak heel luid moet roepen om boven het andere lawaai te komen. Irriterend tergend luid gekrijs. Soms omdat ze boos is. Maar soms ook zomaar. Voor de fun. Of om reactie uit te lokken.

Vooral reactie van Marie. Lena en Marie, 2 handen op 1 buik. Lena kijkt aan tafel bewust naar Marie, doet een beetje zot omdat ze weet dat Marie meteen (luid!) begint te lachen en mee onnozel te doen. En te dansen, wiebelen, prutsen. En morsen. Maar niet of nauwelijks eten. Geestig!
Marie die van de ‘terrible 2’ naar de ‘happy 3’ en nu naar de ‘vreselijke 4’ ging. Alsof hysterische buien stoppen als kinderen geen 2 meer zijn. Moe-ha. 5 op een dag gemiddeld. Brullen, krijsen, roepen, tieren. Om niets. Of ja, wel om iets: omdat papa het durfde om een piepklein sneetje in haar boterham met korreltjes te doen zodat ze haar boterham zelf makkelijker kon dichtdoen. Dat doe je natuurlijk niet, the horror. Resultaat: gebrul, gekrijs, getier. En een nieuwe boterham eisen (right). En nog duizend keer meer gebrul, gekrijs en getier als de tijd om is en ik de boterham in de frigo legde en ze zonder eten naar school mocht. En nadien nog een huilbui omdat haar dinokoek voor op school op de grond viel en brak en nadien opnieuw een huilbui omdat ik haar ondertussen een nieuw zakje dinokoeken gaf en boos werd omdat de koeken niet kapot waren en ze de koeken zélf moest breken voor in haar koekendoosje te stoppen. En dan schiet ik in de lach. En wordt ze nog wat bozer.
Geestig, dus, zo een temperamentvol Marie’tje.
Een Marie’tje ook DIE GEEN OREN HEEFT! Allez, ze heeft er wel uiteraard. En ze functioneren goed ook. Maar het is van niet willen. Alles 16 keer moeten vragen eer ze het doet. Ook simpele vragen of verzoeken. Zelfs verzoeken die ze niet erg vindt van te doen. Geen reactie. Ook geen ‘ok’ of ‘neen’. Niets. Doodirritant! En voortdurend afgeleid als ze met iets bezig is.
En elke keer als er haar iets niet aanstaat: luid beginnen roepen en wenen in plaats van rustig te zeggen wat het probleem is. Echt tergend luid. En niet willen stoppen. Ik word daar horendol van.
Ik heb ze nog graag hoor, ons Marie. Heel graag. Ze is nog steeds extreem schattig, lief, flink (bij momenten) en grappig . En we merken dat het soms sterker is dan zichzelf, dat ongewenst gedrag. Dus proberen we te negeren en te time-outen. Niet altijd gemakkelijk weliswaar…

En Nora. Nora is eigenlijk ongelofelijk voorbeeldig momenteel. Wel wat eigenwijs soms. En extreem willen beter weten. En altijd een stapje verder willen gaan. Bvb. als ik zeg “niet lopen” in een drukke straat of op een parking, begint ze te huppelen. “Ik loop toch niet, mama?” *insert roloog*. Of “Daar aan die paal wachten op ons, Nora” waarna ze 7 meter na die paal stopt. “Aaah dié paal! Ik had die wel niet gezien eh.” Right.
Maar bon. Ge kunt daar wel al eens mee babbelen en onderhandelen. En dingen uitleggen waar ze dan ook oren naar heeft.
Dat ze bijna 6 wordt, begot. En.naar.het.eerste.leerjaar.gaat. *ineenkrimpend hart*.
Maar ik kijk daar stiekem ook wel heel erg naar uit. Bijna net zo hard als zijzelf.

Tot zover het geklaag. Het is bijna vakantie. Ook voor mij. Anderhalve maand. Rust! Geen schooldruk! Geen opgejaagde ochtend- en avondspitsen!
Hoewel vakantie met drie klein kinders… Heel erg rustig zal het ook wel niet zijn. Maar leve de dans- en sportkampen!

Over eitjes en bloemenprinsessen

8 april 2012
  • De eerste bewuste Pasen van Lena. Ongelofelijk toch hoe bijna elk kind gek is van chocola.
    Hoewel. Onze dames zijn echt zot van chocola, maar tegelijkertijd hebben ze er ook snel genoeg van.
  • Eitjes zoeken in de tuin. Ook al was het barkoud, maar gelukkig wel droog.
  • “De paashaas” ging om 6u30 eitjes verstoppen in de tuin en om 7u werd Nora wakker, popelend om toch al eens door haar raam te piepen. Een geluk dat ze geen half uur vroeger wakker werd…
  • Elk jaar nemen we ons voor om niet meer zoveel chocola te verstoppen, maar elk jaar is het een chocola overload.
  • We gingen, naar jaarlijkse traditie, naar het Paasfeest in De Gavers (in Geraardsbergen) waar de grootste meisjes naar kapsalon “De Kip Van Troje”  gingen. Twee enthousiaste, grappige madammen die bloemen, gekke staartjes, vlechtjes en lepels in kinderen hun haren deden. Ook al moesten Nora en Marie meer dan een uur wachten (en koud dat het was!), ze waren heel geduldig, deden enthousiast mee, zongen liedjes, demonstreerden de vogeltjesdans en waren nadien supertrots op hun bloemenprinsessenkapsels.
     

  • (Een mooie, spontane foto maken van Marie is heden ten dage een ware uitdaging!)
  • Vanaf morgen is het – bij mij althans – gedaan met de chocolade-overdaad en tellen we weer streng puntjes. Het zal  nodig zijn…

Buitenspeeldag

2 april 2012

Prachtig warm lenteweer en buitenspeeldag in Ninove. Dat konden we natuurlijk niet missen!

 

De meisjes vonden het heel leuk. Zij hebben dan ook niet veel meer nodig dan een springkasteel, wat dansen, geschminkt worden en een ijsje.

En net zoals haar grote zussen is Lena zot van dansen. Ze deed niets liever dan voortdurend door de mensenmassa te stappen en te dansen. En wij mochten achter haar aan lopen. Niet te dicht en zeker geen aanstalten doen om een handje te geven of ze werd boos, heel boos. Lees: roepen en krijsen.
Het enige wat haar voor even wat rustig hield, was een banaan. Of twee.

 

Fotoshoot – editie 2011

28 december 2011

Naar jaarlijkse gewoonte gingen we half november nog eens bij An Nelissen langs voor een gezinsfotoshoot. Vermoeiend en heel intensief om de dochters de ganse tijd enthousiast te houden en mee te laten werken! Elk jaar wordt dat precies een beetje moeilijker. Maar dankzij het enthousiasme van An is het toch goed gelukt. En het blijft super om professionele foto’s van ons en onze kroost te hebben om onze living te verfraaien. En te gebruiken als nieuwjaarskaartje. En als canvas om op de muur te hangen. En om af te geven aan meters, peters, grootouders enz. enz.

Ik ben trouwe fan!

Kijk en oordeel zelf maar. Een kleine selectie:

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Roompot in Renesse

21 juli 2011

We trokken er een weekje tussenuit naar Zeeland. Naar een Roompot Vakantiepark in Renesse. We deden voor de tweede keer van Roompot, trouwens. Ideale formule met kleine kindjes: vakantiehuisje, kinderanimatie in het park, speeltuin, strand of zwembad,…

Met het weer hadden we iets minder geluk dan vorig jaar. 2 dagen zon waarvan 1 dag in de namiddag heel strakke wind en regen, 2 dagen de godganse dag regen en 2 dagen bewolkt met af en toe een bui. Het kon beter dus. Maar we zijn toch twee maal naar het strand kunnen gaan, dus het kon veel slechter ook. En gewoon het feit van een weekje uit de dagelijkse (huishoudelijke) sleur te zijn waarbij alle aandacht naar ons en naar onze koters gaat en we met onze meisjes leuke dingen kunnen doen, is op zich ook al heel hard genieten.

Enkele feitjes:

– Ons huisje was groter en ook wel iets moderner dan vorig jaar wat toch wel aangenaam was. Alleen de isolatie lijkt nergens naar. Als de buren een stoel verschoven, leek het of er bij ons iets viel. Als het waaide (en dat heeft het heel veel gedaan), kwam de wind in het huis en konden we de deuren horen ‘klapperen’. Marie was de eerste ochtend trouwens overtuigd dat er een spook rond ons huis zat, want ze hoorde “boeeeee” ’s nachts. En ze had nog gelijk ook. Niet dat er spoken waren, maar wel dat het een luide loeiende wind was. Oh, en de combinatie veluxraam en regen: vreselijk!

– De meisjes associëren vakantie, zomerhuisje en Nederland nu helemaal met K3-korreltjes (lees: chocolade hagelslag). Met enkele witte chocoladen hartjes in. Geweldig dat ze dat vinden, ongelofelijk! Instant happiness als er toevallig zo’n hartje op hun boterham valt ’s morgens. Moeilijk te vinden hier in België. Misschien maar goed ook, want de ontgoocheling en de woedebuien als er eens geen hartje uit het doosje komt zijn omgekeerd evenredig met het enthousiasme…

– Valiezen maken terwijl de weersvoorspellingen van meteovista.be nog warm, zonnig en droog zijn, is geen goed idee. Resultaat: geen regenjassen voor niemand van ons gezin. Alleen gesloten schoenen voor manlief. Geen enkele lange broek voor de oudste dochters. En enkel een lange linnen broek voor mezelf. De derde dag zijn we dan maar gaan shoppen in Renesse: leggings en kawee’s voor de meisjes, een kawee voor de papa en een jeansbroek voor ondergetekende. En gelukkig kwam mijn moeder donderdag op bezoek en kon zij wat extra spullen meebrengen. Enfin, weer een lesje geleerd!

– Op restaurant gaan – wat we eigenlijk heel vaak gedaan hebben – met onze drie dochters gaat geweldig vlot. Zelfs Lena huilde nauwelijks uit verveling of vermoeidheid. Zolang ze maar in een eetstoel bij ons aan tafel kan zitten, haar zussen kan observeren en een plastieken lepeltje heeft om te spelen, is het kind blij en tevreden. Nora en Marie moeten wel een beetje afleiding hebben tijdens het wachten: tekengerief, boekjes, speeltuin, knuffel, spelletje. En de beste motivatie om het getreuzel en het “ik lust dat niet”-gezeur voor te zijn, is de belofte van een ijsje. Of noem het chantage, zoals je wil.

– En zo hebben ze véél ijsjes gegeten op vakantie. Heel veel. Bijna elke dag wel eentje, denk ik. Soms zelfs twee ijsjes op één dag. Erg, eigenlijk. Maar ach, op vakantie mag dat wel, zeker? We gebruikten het zelfs als chantagemiddel als het ’s avonds in bed niet stil genoeg was.

– Net zoals vorig jaar sliepen Nora en Marie samen in één kamer. Met hun bedden helemaal tegen elkaar geschoven. Gesjellig! Hoewel. Nora wou aanvankelijk niet samen slapen omdat ze niet wou dat Marie haar altijd wakker maakte. Maar omdat wet Lena in een aparte kamer wouden laten slapen, hebben we toch alle truuken bovengehaald om Nora te overtuigen. Allez ja, we hebben eigenlijk gewoon gezegd dat het moest en niet anders kon. De eerste avond was het (net zoals vorig jaar) rampzalig: giechelen, babbelen, roepen, zingen, kibbelen, ruziën,… Op den duur was Nora zo moe dat ze in slaap viel, maar Marie stampte haar altijd weer wakker waardoor Nora behoorlijk kwaad werd. En terecht natuurlijk. De volgende avonden gingen het slapen gaan wel heel vlot. ’s Morgens waren ze wel al rond 7u – 7u30 wakker, maar dankzij Nora haar aapjes-wekkertje bleven ze meestal wel relatief stil tot ongeveer 8 uur. Het was eigenlijk heel schattig en lief om te zien hoe ze samen sliepen en om hen ’s morgens bezig te horen: Nora die heel moederlijk een verhaaltje voorlas voor Marie, hoe ze samen met hun knuffels speelden, liedjes zongen, giechelden, elkaar opstookten om toch al uit de kamer te gaan enz. ’t Zijn echt vriendinnekes aan het worden.

– Nora heeft haar eerste kwallenbeet opgelopen op vakantie. Allez, dat denken we toch. Nadat ze de eerste keer even in de zee aan het ploeteren en spelen was, kloeg ze plots van een prikkend gevoel op haar onderbuik. We dachten eerst dat het wat irritatie was van het zeewater en zand, maar toen zag Jurgen dat er toch kleine kwalletjes in het water rondzwommen. Brrrrr! Het idee alleen al bezorgt mij al koude rillingen. Nora maakte er gelukkig niet teveel spel van en het hield haar niet tegen om de zee te trotseren. Ik daarentegen ben nooit verder dan mijn knieën in het water geweest en moest dan al mijn angst voor eventuele kwallen overmeesteren.

– Soms lijkt het dat Marie, vergeleken met Nora, de meest uitbundige, extraverte en dappere is. Maar als het erop aankomt, is Nora toch vooral de durver van de twee. In “Berkenhof ’s Tropical Zoo & Vlindertuin liep er een vrouw rond met een slang en iedereen mocht de slang een aaike geven. Nora maakte geen probleem om de slang te aaien en toen de vrouw vroeg of ze de slang eens in haar nek wou, zei ze zelfs ja. Man man, blinken van trots dat ze deed! Zo fier als een gieter maar fier kan zijn. En wij ook natuurlijk. En de kinderen en volwassenen rond haar waren precies ook wel onder de indruk. Onze stoere griet. Marie was iets minder dapper en durfde met moeite het dier een aaike te geven.

– In Nederland overdrijven ze lichtjes met hun boetes… Op zondag stonden de auto op een parking zodat we iets konden gaan eten in de brasserie vlakbij. Het was zondag dus gingen we ervanuit dat we geen parkeergeld moesten betalen. Het was ook hard aan het regenen dus veel tijd en goesting om dubbel te checken, hadden we niet. Toen we terugkwamen, zat er natuurlijk een briefje onder de ruitenwisser. Een parkeerboete van 53,20 €. Ja, u leest het goed, drieënvijftig komma twintig euro. Dat is er nu toch wel een beetje over? Op het begeleidende papiertje staat dat je kan wachten met betalen tot er een extra naheffingsaanslag wordt opgestuurd. En dat gaan we ook doen. En stiekem heel hard hopen dat we nooit zo’n extra briefje krijgen…

– Dat Lena een makkelijke, rustige baby was, wisten we al. Maar dat ze zó rustig en plezant en gemakkelijk ging zijn op vakantie, dat hadden we niet gedacht. Of durven hopen. Slapen op verplaatsing heeft ze wel niet veel gedaan, enkel hazeslaapjes van een half uurtje, maar ze bleef wel heel rustig en content. Ook al was ze bij momenten doodmoe. Als het wat te lastig was, neutte en zeurde ze wel even, maar dan volstond het om haar tuutje en haar knuffelkonijn te geven, wat rond te rijden met maxi-cosi of even met haar te spelen en te lachen.

– Nora en Marie waren stapelgek op de parkmascotte Koos Konijn. Maar echt, compleet zot. In de voormiddag passeerde Koos voorbij elk huisje en van zodra ze Koos zagen, sprongen ze alletwee bijna een gat in het plafond en begonnen ze te roepen en te krijsen zoals enkel meisjes dat kunnen.

En hier, de foto’s:

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Vaderdag!

13 juni 2011

Van zijn dochters:

van links naar rechts:

Lena: een “autoraamhanger” met: “Toffe papa aan boord” en een foto van een Lena in een blauwe Bumbo

Marie: een geschilderd plankje met een foto van oogappeltje Marie. “Ik heb met mijn vinger de rups groen gemaakt, papa!”

Nora: een houten plankje om sleutels aan te hangen. Met een geschilderd mannetje en regenboog. En trots dat ze is dat papa dat op zijn werk zal gebruiken!

Van zijn vrouw:

Hem laten uitslapen tot 9 uur én ontbijt op bed!
Samen met de meisjes klaargemaakt. En met – een beetje – stress opgegeten op bed. Croissants! Kruimels! Fruitsap! Morsen!

Maar ’t was wel gezellig!
De versjes-opzeg-momenten zijn echt zo extreem schattig en hartverwarmend…