Archive for the ‘Huis’ category

23 gilets. 21 pullekes.

5 januari 2012

Taakje van vandaag: onze kleerkast rek (*) uitkuisen. Kleding die al jaren niet gedragen werd of kleren die te groot zijn mochten weg zodat er wat extra ruimte gecrëerd werd en de stapeltjes weer netjes en proper konden liggen.

Ik dacht dat het maximum 2 uurtjes ging duren, maar uiteindelijk ben ik er toch een 4-tal uur aan bezig geweest. En eigenlijk vond ik het zelfs nog leuk om te doen ook. Hoe zot is dat.

Vooral het resultaat geeft een geweldige voldoening. 2 grote vuilzakken kleding voor spullenhulp. En 1 grote gewone zak met de mooiste stukken voor mijn 2 nichten die hopelijk met een deel ervan iets kunnen doen. Maar vooral: een kledingrek met mooie, nette, overzichtelijke stapeltjes T-shirts, kleedjes, rokken, truien,… Zalig, jong. Maar zalig! Ik heb mij er echt 5 minuten bij neergezet en ervan genoten. Beetje tureluut ik, soms.

Maar het geweldigste van al moet nog komen. In een hoekje van de slaapkamer lag een stapel kleding die te klein was. Daar letterlijk gesmeten toen ik zo’n jaar geleden op zoek was naar kleding die nog paste op mijn net bevallen lijf. Frus-tre-rend.
Maar nu zijn die kleren dus niet.meer.te.klein! Hoe zalig is dat, seg. Ok, sommige dingen zitten nog wat krap, maar met 6 kilo minder zal dat allemaal opgelost zijn. Positief denken, uhuh. Echt een plezant gevoel om ineens extra rokjes en kleedjes erbij te hebben zonder te moeten gaan shoppen.

Zo was er ook het kleedje dat me ooit paste en dat ik geweldig vond. Maar toen vreselijk te klein was. En ik compleet gefrustreerd en ervan overtuigd dat het me nooit meer zou passen. Ik wou het vandaag toch nog eens proberen aandoen en oh my god, het past terug! Content dat ik was! Zo content dat ik een foto nam. Ik ben soms een oppervlakkige trien, ja.

Oh, en een foto van ons rek na de make-over heb ik ook genomen. Jammer eigenlijk dat ik geen voor-foto heb.

Eén vierde van het rek (de linkse kolom) is van de wederhelft. Ál de rest is van mij, ja. Genoeg kleren, me dunkt. Alhoewel ik eigenlijk niet kan inschatten of ik meer of minder kledij heb dan de gemiddelde vrouw?
Hoewel. Ik heb heel toevallig eens geteld hoeveel gilet’jes en pulletjes ik heb (ná het sorteren). 23 gilet’jes en 21 pullekes. Ahum. Ik kan wel even voort, denk ik. Dus dat voornemen om minder te shoppen: poepsimpel! Ahum again.

(*) Ooit komt er een grote, degelijke, echte kleerkast. Met kapstokken om kleding aan te hangen in plaats van álles in stapeltjes te moeten leggen…

Advertenties

Doelmatige Fusie

25 juli 2010

Het is hier Huize Patatjes de gewoonte geworden om de kinderkamers pas te schilderen en af te werken als de slaapkamerbewoners al 2 jaar zijn of ouder. Nora was zelfs al ruim 3 jaar. Marie is nu bijna 2,5 jaar en haar slaapkamer is eindelijk wat meer ingericht én geschilderd. Voordeel is wel dat ze allebei de remake van hun slaapkamer bewust meegemaakt hebben. Niet dat ze zelf mochten kiezen, dat doen wij vooralsnog nog.
Hoewel Nora natuurlijk wel meer dan een beetje blij was met haar roze kamer. Een kleur die ze ongetwijfeld ook zelf zou gekozen hebben. Marie heeft een blauwe kamer. Oceaanblauw. Of: ‘Doelmatig’ volgens de kleurnaambedenkers van Histor. Gecombineerd met lichtgrijs (Fusie). Ik had het grijs wat donkerder verwacht en gewild, maar evengoed ben ik toch heel tevreden met het resultaat. En ook Marie is heel enthousiast over haar blauwe kamer. Het past ook mooi bij haar witte meubels, ook al kan je dat niet zo goed zien op de foto’s. Ze heeft een grote witte kleerkast en een witte ladekast. Haar wit groot bed staat nog in een Ikeapakket te wachten om ineengeknutseld te worden. Ik zou haar eigenlijk nu wel al in een groot bed willen zien slapen maar we gaan toch nog wachten tot september. Dan mag het houten spijlenbedje naar onze slaapkamer verhuizen voor Kamiel.

En binnenkort krijgt ze ook echte (fuchsia) gordijnen in plaats van een dekbedovertrek dat tegen het raam geplakt is. ’t Is al een verbetering want tot enkele dagen geleden was het aluminiumfolie dat tegen het raam gekleefd was dat dienst deed als gordijn…

Over stabilisé en blauwsteen en BBQ

16 april 2010

Eindelijk, ein-de-lijk hebben we een deftig, mooi, proper en groot terras aan ons huis waar we alreeds 2,5 jaar wonen. Ervoor hadden we iets dat moest doorgaan voor een  terras: een provisoir stabilisé-terras van 36m². De eerste zomer viel dat mee. We waren toen ook al content dat we iets hadden waar we een tafel en stoelen konden opzetten, want de rest van de tuin was nog één grote wildernis en puinhoop. Maar stabilisé blijft niet mooi. Vorige zomer was het al veranderd in een vuiligheid vol losse steentjes, doorgroeid met mos. Rondlopen op blote voeten was onmogelijk en pijnlijk, niet te doen welke vuiligheid we telkens binnenbrachten naar binnen en als de dochters eens met hun blote knietjes op dat terras vielen (wat al wel eens kon gebeuren), was het ook grote pijnlijke miserie. Allez ja, ik was die vuiligheid nogal kotsbeu. En ik vond – na een proefperiode van meer dan 2 jaar – het terras toch ook wat klein. En eigenlijk was het plan om vorige zomer al een nieuw terras te hebben maar een ‘verschot’ in de rug gooide roet in het eten…

Maar kijk, sinds deze week hebben we ons echt terras! Met blauwsteentegels. En vrij groot ook, 72m². Zalig groot. En ’t klopt wel: hoe langer je op iets moet wachten, hoe meer je er van kan genieten… Ik ben zo blij als een klein kind! En de meisjes ook, letterlijk als een klein kind dan.
Eigenlijk mogen we er pas zaterdag op, maar gisteren kon ik het niet meer houden en heb ik ons spiksplinternieuw terras als allereerste betreden om de was te drogen te hangen. Op kousenvoeten! Zalig dat dat was!

Vanaf morgen mogen we vollenbak gebruik maken van het terras. En hoe kan een nieuw terras het best ingewijd worden? Door een BBQ’tje te houden met vrienden en veel kindjes die rondcrossen op de nieuwe tegels natuurlijk!

Oké oké, een foto dan maar. U vraagt, wij draaien, Maaike en Jessie :p

Er is een hoek af aan ons terras, letterlijk dan. Dat is omdat de garage vlakbij het terras staat en er wat ruimte moest gecreëerd worden als we niet altijd met de banden van onze auto tegen de borduur van ons terras wouden rijden. En ook extra ruimte om met een machine of tractor nog op onzen hof te geraken.
En ja, het terras is – voorlopig – ook wel het énige dat een beetje presentabel is in onzen hof. De garage is volop in opbouw met de nodige onesthetische machines, grond en stenen tot gevolg en de tuin, tja. Vorig jaar is er gras gezaaid maar ’t is hier blijkbaar geen goeie grasgrond. Om het heel zacht uit te drukken.
Maar bon, we zijn wel van plan om hier nog ‘efkes’ te vertoeven, dus we hebben nog tijd genoeg. En neen hoor, ik ben vooral niet extreem ongeduldig ofzo. En ik wil het echt niet allemaal ineens in orde hebben. Zo alles in één keer laten doen, meteen zoals we willen.  Zijde zot? Dat zou toch wel saai zijn zeker. En hoegenaamd niet tof of plezant. Baneen…

Paradise Green & Hulahoop

5 november 2009

We hebben weer een stukje van ons huis “veroverd”. We hebben deze week namelijk nog eens geschilderd: onze slaapkamer en de kamer van Nora. Nu moeten we “enkel” nog de kamer van Marie, de badkamer, de toiletten boven en beneden, de gang boven, de traphal, berging 1 en berging 2 schilderen.

En *tromgeroffel* welke kleurtjes zijn het geworden!?

Wel, voor onze kamer wou ik al heel lang één muur in het groen. Donkergroen. Warmgroen. En de andere muren een lichtere, neutrale kleur. Niet té licht, want ik hou niet van lichte slaapkamers. Ik wil een warme, knusse, gezellige sfeer in een slaapkamer en ietwat donkere kleuren komen die sfeer wel tegemoet, vind ik. En de kamer is sowieso al ruim genoeg zodat een verruimend effect eigenlijk niet zo nodig is.
De kleuren van de slaapkamer werden dus: Paradise Green en Safari. Als dat niet duidelijk is!

En moest het niet duidelijk zijn, een kleine impressie:

DSC_0060

Mind you: het was niet gemakkelijk, zelfs wreed moeilijk, om een foto te maken waarop de kleuren waarheidsgetrouw zijn. Door de automatische flits werden de kleuren te licht en te fel. En het was even zoeken hoe ik de flits kon afzetten aangezien het niet ons eigen fototoestel was *.

En Nora’s kamer is een “pinsessenkamej” geworden. Roos natuurlijk. Zoals “de kamej van Kaatje eh mama!?“. Yep, maar dan ietske minder uitbundig en overweldigend roos. Gelukkig.
Ook in haar kamer één contrastmuur en de andere muren in een neutrale kleur: HulaHoop roos en Klei grijs.
Best wel geslaagd, vind ik, alhoewel ik het roos eigenlijk nog ietsje donkerder en minder fel wou. Maar dat zijn details. Nora vindt haar prinsessenmuur geweldig en elke keer ze in haar kamer komt, vraagt ze of we de andere muren ook roos willen verven. Neen, schattepatat, dat willen we niet.

Wat we wel gaan doen is op een van de grijze muren ‘iets’ schilderen in hetzelfde HulaHoop roze. En op de roze muur moet ook nog iets komen om de kleur wat te breken. Nog geen idee wat precies. Hopelijk brengt het internet inspiratie. Als we het aan Nora vragen, wil ze Kaatje op de muur hebben. Maar ehm neen, schattepatat, ook dat gaan we niet doen :)

Ziehier, Nora’s prinsessenkamertje:

2009_04_24

(*) Na bijna exact 4 jaar trouwen dienst heeft ons fototoestel er plots de brui aan gegeven! Heel lastig, aangezien we heel vaak foto’s maken. Gelukkig mogen we af en toe het toestel van de vriend van mijn mama gebruiken tot we een nieuw toestelletje hebben.

 

Krijtmuur

27 juli 2009

Omdat het handig is om bvb. een boodschappenlijst op te noteren,
Omdat bijna alle kindjes het leuk vinden om op een krijtbord te schrijven en tekenen,
Omdat er ruimte was op een stukje muur tussen het keukenraam en de keukenkasten,

… heb ik met krijtbordverf een krijtmuur gemaakt. Hoog genoeg voor de grote mensen om iets te schrijven en laag genoeg voor de kleinere menskes om hun ding te doen.

Nora en Marie vinden het alleszins gewéldig.

Pimping den bureau

27 juli 2009

Voor & Na: wegens gesukkel met foto’s (ik vind WordPress fantastisch behalve als je foto’s wilt plaatsen, ik snap er geen bal van) is het enkel gelukt om via fotogalerij de drie foto’s na elkaar te tonen. De eerste twee foto’s zijn NA, de eerste VOOR. ’t Moet niet altijd logisch zijn…

Eigenlijk geen echte voor-foto wegens reeds geschilderde muren,maar de echte voor-foto is dus hetzelfde maar met witte muren…

(Klikken voor grote foto’s!)


Tussenin:

– Hoofdgebreek over hoe we het samenstelbaar tafelblad van Galant en de noodzakelijke opberkasten en klasseerkasten gingen opstellen.
– Op één avond (en een deel van de daaropvolgende nacht) de bureau geverfd (3 lagen!). We zijn ondertussen al een beetje volleerde schilders aan het worden… Des te beter want gans ‘den boven’ moet nog geschilderd worden. Ooit.
– 6 uur Ikea! Waarvan 1 uur eetpauze. Dat was zelfs voor mij – een verstokte Ikea-liefhebber – een beetje teveel van het goede. Marie hebben we (achteraf gezien een geluk) naar de crèche gedaan, Nora was wel mee. En was vooral súperflink. Uiteraard werd ze het af en toe wel eens beu, zaagde ze eens en wou ze rondstappen op momenten dat het echt niet ging. Maar we konden haar nog vrij makkelijk afleiden met vanalles en nog wat, maar vooral met een klein zakje berensnoepjes waar ze mocht van eten als ze flink luisterde. En een flesje fruitsap.  Ongelofelijk hoe goed die omkoperij werkte, pure magie.
Maar toch dikke chapeau voor ons oudste patat! Ik stond er zelf heel erg versteld van hoe geduldig en braaf ze bleef. Achteraf zei ze zelfs dat ze het leuk vond in de “gjoooooote winke”. Het feit dat ze alleen mee mocht en kon genieten van een portie exclusieve aandacht, zal ook wel meegeholpen hebben. Maar toch, maar toch!
In het restaurant zijn we trouwens Ivan tegen het lijf gelopen met zijn vrouw en heel schattige dochters. Heel grappig om mensen die je ‘kent’ van foto in het ‘echt’ tegen te komen. En ondertussen weten we ook wat hun Ikea-doel was :)
– Een hoe-zet-ik-de-kast-in-elkaar-boekskes-overdosis.
– Eindelijk verlost van die grote, lompe verzorgingskast  midden in de living (ze staat nu in Nora’s kamer aangezien het eigenlijk een meubel is uit haar slaapkamerassortiment): de verschoningshoek hebben we kunnen verplaatsen naar de bureau. Het is nog steeds niet ideaal: neemt ruimte in en is een beetje esthetisch onverantwoord, maar bon, ’t is tijdelijk.

Nu nog alleen maar de living, de eetruimte, de badkamer en àlle slaapkamers nog (her)inrichten. En dan heb ik het nog niet over de tuin, het terras, de voortuin, afsluitingen,… We zijn nog wel even bezig.

Al wie da ni springt…

21 juli 2009

De buren hebben een (grote) trampoline gekocht. Met veiligheidsnet, gelukkig. En gewéldig dat Nora dat vindt. Ze staat op en gaat slapen met de vraag: “Siejun (Siegrun) thuis, mama? Ik mag spjingeuh, mama?”. Ah ja, want uiteraard mag Nora enkel op de trampoline als de buurkindjes thuis zijn. Het buurmeisje van twee huizen verder vindt het ook geweldig. En wij ook! Het plezier en gemak van een trampoline zonder de financiële aderlating ;) En het is goed voor Nora’s motoriek, want toeval of niet, sinds die trampoline kan ze nog beter met twee voeten samen springen en springt ze constant, ook binnen, zonder trampoline. En ze is er zo trots op, ons springkonijn. Wat ze misschien nog geweldiger vindt dan gewoon springen is haar laten vallen op de trampoline of op buik (of rug) gaan liggen terwijl de andere kindjes rond haar springen: pret verzekerd!

En aangezien er nog geen afsluiting is tussen ons en de buren, kunnen we het klein springgeweld een beetje in de gaten houden:

(Zoek Nora)

Eén klein minpuntje: ook al is de neiging soms groot om eens wild te doen en zelf eens te springen als zot, ik durf dat precies toch niet op de trampoline van de buren…