Archive for the ‘Kinderklap’ category

Kinderpraat

25 juni 2012

Na het badjesmoment. Marie is afgedroogd en aangekleed en mag al naar beneden gaan. Papa benadrukt dat ze heel voorzichtig moet zijn op de trap (nog wat natte, glibberige voetjes in combinatie met een uitbundige Marie, weetwel). Marie reageert – zoals gewoonlijk – helemaal niet op wat manlief zegt waarop papa nogmaals vraagt of ze hem gehoord heeft en of ze voorzichtig wil zijn op de trap.

Marie slaakt een diepe zucht, plaatst handen in haar zij, hoofd schuin en met overdreven veel expressie en vooral heel veel air antwoordt ze:

“Jaaaa-aaa papa! Is ’t nen nieuwen trap misschien ofwa?!”

Inclusief geroloog.

                                                  ***

Gisteren. Terwijl Nora en Marie met papa rijsttaart aan het maken waren en ik aan de laptop foto’s aan het sorteren was. Oh zo huiselijk. Enkel een wat omgekeerd rollenpatroon, maar goed.
Nora is de kom rijstpap aan het uitlikken met de pannenlikker. Met heel veel smaak.

Ineens zegt ze doodserieus:

“Ik ben een lekmeisje. Iedereen mag mij lekken.”

Oh boy!

Advertenties

Zo moeilijk, mama!

6 mei 2012

Gisteren ging ik op stap met mijn twee jongste ladies. Nora was een beetje ziek en slappekes en mocht thuisblijven bij papa.

Ongelofelijk alweer wat een verschil het is om met 1 of 2 meisjes op stap te gaan in plaats van met de 3 tesamen. Marie gedroeg zich flink, zeurde weinig tot niet en heeft gestapt zonder gezaag. Ze had natuurlijk geen partner in crime door wie ze zich kan laten opstoken of met wie ze kan samenspannen…

Ze werkte dus goed mee. Alleen zit ze in een piek van de “waarom (niet)”-fase:

“Marie, bijt eens niet in de buggy” (Terwijl ik de buggy duwde, hield zij ook het handvat vast. Niet alleen met haar handen, maar ook met haar tanden…)
“Goooh seg, waarom nu weer niet? Ik vind dat lekker”

“Marie! Doe uw voet eens weg van Lena haar hoofd!” (Toen ze, beide in de autostoel zittend, er niets beter op vond om schuin te zitten zodat ze haar been op Lena kon leggen en haar schoen bijna tegen Lena haar neus zat)
“Maar waarom mag dat eigenlijk niet, mama!?” *oprecht gepruil*

Gevat en eerlijk is ze ook wel:

Toen ik in Esprit naar een schoon geel giletje aan het kijken was:
“Mamaaa, je hebt dat toch al!”
Ehm. Ok dan.

“Marie’tje, blijf daar nu toch eens allemaal af” (Nadat ze in Kruidvat van zo goed als alle make-up testers schmink op haar kaken had gesmeerd…)
“Maar dat is zo moeilijk, mama!”

Marie Pruts

14 april 2012

Tijdens het ontbijt terwijl Marie alweer vanálles aan het doen is behalve voorteten: draaien op haar stoel, rechtstaan, met mes spelen, babbelen, onnozel doen, gekke bekken trekken,…

Papa: “Marie, ge zijt een pruts!”

Marie: “Dat is wel omdat de mensen die mij gemaakt hebben mij van pruts gemaakt hebben eh, papa!

 

Girl talk in de auto

3 november 2011

Ik weet niet hoe dat bij jullie zit, maar hier worden de interessantste gesprekken met mijn meisjes in de auto gevoerd. Als ik zelf vraag hoe het op school was of wat ze gedaan hebben of met wie ze gespeeld hebben, lossen ze eigenlijk heel weinig. Maar in de auto, op onverwachte momenten kom ik soms plots heel veel te weten over school.

Zoals een tweetal weken geleden:

Nora: Mamaaaaa?

Ik: Ja schat?

Nora: Weet je? Ik heb een liefje op school. – En terwijl ze dit zegt, kijkt ze superverlegen en beschaamd weg en verstopt ze haar gezicht bijna helemaal in haar autostoel

Ik: Aaaah, is ’t waar? Amai amai. En, vertel ne keer. Wie is jouw lief?

Nora: Awel, C. eh. Allez ja, eigenlijk ben ik verliefd op A., ma ja, hij is verliefd op E. en E. ook op hem, dus da gaat ni eh dan. Dus dan moet ik iemand anders zoeken eh.

Ik: Aja, ok. Dat is wel goed gezien van u. En in welke klas zit C. dan? (Aangezien ik vrij zeker was dat er geen C. in haar klas zit…)

Nora: Ah, bij juf Judith eh  (Noot: Bij juf Judith zitten de peuterkes…)

Ik: Ah! Maar dan is hij veel jonger dan jou? Zelfs nog jonger dan Marie?

Nora: Jaja. Maar das ni erg eh. Want dan kan ik hem goed vastpakken om veel kusjes te geven.

Ik: Ahzo. En, ehm, hoeveel kusjes geef je hem dan zo? En zijn die kusjes dan op de kaak?

Nora: Maneen, op de mond eh! Maar C. wil niet zoveel kusjes geven. Hij draait zijn gezicht altijd weg.

Ik: Oei, en wat doe je dan?

Nora: Ah, hem toch kussen natuurlijk, ’t is wel mijn lief eh!

Ik: Maar vindt hij jou dan ook tof? Is hij ook verliefd op jou?

Nora: Ik denk het wel. Hij zegt dat toch.

Ik: Ah allez, das tof.

Nora: Maar ik vind het wel echt niet leuk dat hij altijd wegloopt als ik hem wil kussen.

Ik: Goh, misschien moet je eens proberen van hem niet zoveel en zo vaak kusjes te geven? Gewoon een handje geven ofzo. En hem niet meer zelf kussen. En dan na een tijdje zal hij wel weer een kusje willen en het zelf vragen of komen geven. Jongens vinden teveel kusjes krijgen niet altijd zo leuk eh zoeteke.

Nora: Mja. Ik zal wel zien eh morgen, mama.

Ik: Das goed, jong.

 

Als dat geen wijze liefdesles is.

 

En ook: arme C.

 

Mooie fluit

20 maart 2011

Nora zingt het refreintje uit ‘Engeltjes’ van Amika:

 

Er waren honderd engeltjes

ze komen uit mijn hart

ze vliegen naar boven toe

ze maken mij verward

geel of blauw of groen of roos

(“en dit heb ik zelf uitgevonden want ik weet het niet meer”, aldus Nora:)

als ik mijn ogen sluit

dan zie ik niks ni meer

van die mooie fluit


Zie hier voor de originele lyrics.

 

Roosjes

18 februari 2011

Aan de eettafel was ik met mijn twee grootste trezebezekes wat gezellig aan het kletsen over school en over klasgenootjes.

Ik: Wie is jouw beste vriendinnetje eigenlijk, Nora?
Nora: Alle meisjes.
Ik: Ah ok, das plezant.
Nora: Maar de leukerste is Floor!
(En dat terwijl het de laatste tijd duidelijk was (ook volgens de juf) dat ze vooral veel met Kaat optrok. Ze maken ook tekeningen voor elkaar enzo. Maar soit.)
Ik: Aha, dan is dat jouw beste vriendinnetje nu?
Nora: Ja
Ik: Ok
Nora: En van de jongens vind ik niemand leuk, behalve Andreas.
Ik: Aha, Andreas is wel een lieve jongen dan?
Nora: Jaaaaa *verlegen lachje*
Ik: Ben jij dan eigenlijk een beetje verliefd op Andreas, of niet?
(Ja, ik weet het, een nogal suggestieve vraag, maar ik kon het niet laten)
Nora: Jaaaa *lachje en giecheltje*
(Als Nora en Andreas samen de school verlaten, willen ze per se elkaars handje vasthouden. Nora gedraagt zich dan extreem opgewonden, wild en uitgelaten en loopt dan voortdurend te giechelen, te roepen en te lachen. Als een verliefd bakvisje dus. En als afscheid (aja, want ze moeten elkaar toch wel een avond en nacht missen) geeft Nora de arme jongen nog een dikke kus en knuffel. Geen ontkomen aan. Nuja, dat handje en kusje en knuffel geven doet ze eigenlijk bij iedereen met wie ze samen de school verlaat, zowel bij jongens als bij meisjes. Maar toch, bij Andreas is het enthousiasme niet te stuiten.)
Ik: En heb je dat dan al verteld aan Andreas?
Nora: Jaaaaa
Ik: Is ’t waar? Amai, zo tof. En wat zei hij dan?
Nora: Dat ik dan roosjes moest meebrengen voor hem.
Ik: Moh, is ’t waar? Echte roosjes of een tekening van roosjes?
Nora: Echte, maar da ga ni eh, want in de kou zijn er geen roosjes eh.
Ik: Neen, das waar. Maar misschien zal hij ook wel blij zijn met een tekening van roosjes eh. Of van een andere bloem.
Nora: Mja *trekt schouders eens op* En nu wil ik nog wat tv kijken, mama.
Ik: Ehm, ok. Allez dan.

’t Is zover, maat. Haar eerste liefde…

Ik moet er wel bijzeggen dat ik niet helemaal zeker ben of ze dat laatste deel van die roosjes verzonnen heeft of niet. Want tegenwoordig slaat haar fantasie een beetje op hol en is het moeilijk te achterhalen wat echt of niet echt gebeurd is op school.

 

Over Jezus en bloed afkuisen.

20 januari 2011

Nora droomt. Zoals elk normaal mens. Maar tegenwoordig kan ze soms haar droom ook navertellen ’s morgens. Of in de loop van de dag, heel plots. Zo had ze vorige zaterdag op het (haar eerste!) verjaardagsfeestje van een klasgenootje snoepjes van Hello Kitty gekregen en enkele dagen later vertelde ze dat ze had gedroomd dat haar snoepjes in het water gevallen waren. Bizar dat zoiets banaals als een tube Hello Kitty snoepjes zo’n belangrijke rol speelt in haar leventje dat ze erover droomt.

Maar volgende droom vind ik nog bizar-der. Ze gaat naar een katholieke basisschool dus uiteraard leert ze over Jezus en familie. Zeker rond Kerstmis. Maar deze droom had ze vorige week pas. Toch wel bijna een maand ná Kerstmis. Ze is er precies nogal veel mee bezig. Op een heel nonchalante manier weliswaar.

Nora: Ik heb van Jezus gedroomd en zijn mama, papa, oma en opa waren zijn bloed aan het afkuisen. Aja, want Jezus is dood natuurlijk.

Ik: Ah. En hoe is Jezus gestorven dan?

Nora: Pff, dat weet ik niet ze mama. Hij is gewoon al lang dood eh.

Ik: Ok. En was het dan een mooie droom?

Nora: Ja, heel mooi!

’t Is maar wat ge mooi noemt natuurlijk. Bloed afkuisen en al…