Archive for the ‘Kleine Ergernissen’ category

Over sneetjes in boterhammen en gebroken dinokoeken

24 juni 2012

Toen je me vorig jaar deze tijd zou gevraagd hebben hoe dat nu is met drie kindjes zou ik gezegd hebben: “Awel, dat valt eigenlijk wel mee. Beetje druk soms ongetwijfeld. Maar het is te doen. En het is vooral leuk, gezellig en plezant.” Toen waren de dochters 4 en een half jaar, 3 jaar en 6 maanden oud.

Fast Forward. Een jaar.

Als ze me nu dezelfde vraag zouden stellen zou ik zeggen dat het toch behoorlijk pokkedruk is met een 5 en een half jarige, een 4 jarige en een anderhalf jarige. Drukker dan vorig jaar. En lastig soms. En uitputtend. En heel soms ook een beetje met gezucht, niet altijd evenveel geduld en met lichte tegenzin aan de avondspits beginnen. En ook de weekends zijn niet altijd een moment van rust. En stiekem ook een beetje uitkijken naar de moment dat ze alledrie wat ouder zijn. En het iets minder intensief wordt. Hoop ik toch althans.
Uiteraard is het ook nog wel heel leuk, gezellig en plezant. En zie ik mijn monsters doodgraag.

’t Ligt aan de leeftijd denk ik.

Lena was vorig jaar een half jaar en een gemakkelijke baby. Als je haar ergens legde of zette waar ze haar oudere zussen kon bekijken was die voor lange tijd content. En ze sliep nog in de voor- en namiddag. En was gemakkelijk afgeleid en entertainbaar. Easy.
Nu is ze bijna 19 maanden. En peuterpuberteit kicked in, hallelujah! Dat ze een eigen willetje heeft, amai niet. Spullen bewust op de grond gooien, hoofd tegen tafel of grond bonken, slaan, bijten, stampen met benen en voeten. The whole package. En dat je dat niet zou zeggen als je haar onschuldig lief engelengezichtje met haar blonde krulletjes ziet. En dat ze vaak heel luid moet roepen om boven het andere lawaai te komen. Irriterend tergend luid gekrijs. Soms omdat ze boos is. Maar soms ook zomaar. Voor de fun. Of om reactie uit te lokken.

Vooral reactie van Marie. Lena en Marie, 2 handen op 1 buik. Lena kijkt aan tafel bewust naar Marie, doet een beetje zot omdat ze weet dat Marie meteen (luid!) begint te lachen en mee onnozel te doen. En te dansen, wiebelen, prutsen. En morsen. Maar niet of nauwelijks eten. Geestig!
Marie die van de ‘terrible 2’ naar de ‘happy 3’ en nu naar de ‘vreselijke 4’ ging. Alsof hysterische buien stoppen als kinderen geen 2 meer zijn. Moe-ha. 5 op een dag gemiddeld. Brullen, krijsen, roepen, tieren. Om niets. Of ja, wel om iets: omdat papa het durfde om een piepklein sneetje in haar boterham met korreltjes te doen zodat ze haar boterham zelf makkelijker kon dichtdoen. Dat doe je natuurlijk niet, the horror. Resultaat: gebrul, gekrijs, getier. En een nieuwe boterham eisen (right). En nog duizend keer meer gebrul, gekrijs en getier als de tijd om is en ik de boterham in de frigo legde en ze zonder eten naar school mocht. En nadien nog een huilbui omdat haar dinokoek voor op school op de grond viel en brak en nadien opnieuw een huilbui omdat ik haar ondertussen een nieuw zakje dinokoeken gaf en boos werd omdat de koeken niet kapot waren en ze de koeken zélf moest breken voor in haar koekendoosje te stoppen. En dan schiet ik in de lach. En wordt ze nog wat bozer.
Geestig, dus, zo een temperamentvol Marie’tje.
Een Marie’tje ook DIE GEEN OREN HEEFT! Allez, ze heeft er wel uiteraard. En ze functioneren goed ook. Maar het is van niet willen. Alles 16 keer moeten vragen eer ze het doet. Ook simpele vragen of verzoeken. Zelfs verzoeken die ze niet erg vindt van te doen. Geen reactie. Ook geen ‘ok’ of ‘neen’. Niets. Doodirritant! En voortdurend afgeleid als ze met iets bezig is.
En elke keer als er haar iets niet aanstaat: luid beginnen roepen en wenen in plaats van rustig te zeggen wat het probleem is. Echt tergend luid. En niet willen stoppen. Ik word daar horendol van.
Ik heb ze nog graag hoor, ons Marie. Heel graag. Ze is nog steeds extreem schattig, lief, flink (bij momenten) en grappig . En we merken dat het soms sterker is dan zichzelf, dat ongewenst gedrag. Dus proberen we te negeren en te time-outen. Niet altijd gemakkelijk weliswaar…

En Nora. Nora is eigenlijk ongelofelijk voorbeeldig momenteel. Wel wat eigenwijs soms. En extreem willen beter weten. En altijd een stapje verder willen gaan. Bvb. als ik zeg “niet lopen” in een drukke straat of op een parking, begint ze te huppelen. “Ik loop toch niet, mama?” *insert roloog*. Of “Daar aan die paal wachten op ons, Nora” waarna ze 7 meter na die paal stopt. “Aaah dié paal! Ik had die wel niet gezien eh.” Right.
Maar bon. Ge kunt daar wel al eens mee babbelen en onderhandelen. En dingen uitleggen waar ze dan ook oren naar heeft.
Dat ze bijna 6 wordt, begot. En.naar.het.eerste.leerjaar.gaat. *ineenkrimpend hart*.
Maar ik kijk daar stiekem ook wel heel erg naar uit. Bijna net zo hard als zijzelf.

Tot zover het geklaag. Het is bijna vakantie. Ook voor mij. Anderhalve maand. Rust! Geen schooldruk! Geen opgejaagde ochtend- en avondspitsen!
Hoewel vakantie met drie klein kinders… Heel erg rustig zal het ook wel niet zijn. Maar leve de dans- en sportkampen!

Het was m’n dagje niet.

23 april 2012

Maandag is mijn vrije dag. Maar die ‘vrije’ dag verloopt soms drukker en stressvoller dan een werkdag. Zoals vandaag.

  • Om 8u45 thuiskomen na de 2 oudsten op school gedropt te hebben en plots beseffen dat de huissleutel nog in huis ligt. Inde gang op het schoenenkastje. En dat we van die deuren hebben die meteen in het slot vallen. Gevloekt heb ik! Pas om 10u konden we onze redster in nood (lees: mijn mama) verwachten. Waarvoor nogmaals een dikke merci!  Meer dan een uur tijd vullen zonder auto (autosleutels hangen aan de huissleutels) en zonder cafeetje of brasserietje in de buurt, hoe doe je dat? Paar keer het straatje over en weer lopen met Lena in de buggy. Heel even het straatje over en weer lopen met een stappende Lena die al gauw wil gepakt worden en die nadien niet meer in de buggy wil (lees: hysterisch brullen en stijf als een plank). Ik heb zelfs in de buurt materiaal gezocht om het slot proberen open te wrikken. Wat niet meteen een van mijn beste ideeën ooit was, maar goed. Rond 9u30 besloot ik dan om terug naar de school te stappen omdat het toch wat fris werd (ge-luk-kig regende het niet!), omdat het voor wat afleiding voor een zeurende Lena zou kunnen zorgen, omdat ik hoopte op een tasje warme koffie en omdat ik dringend moest plassen. Enfin, eind goed al goed. Om 10u15 konden we eindelijk weer binnen. Wehey!
    Dat het me niet meer zal overkomen? Ik vrees van wel. Het was namelijk nog maar van begin februari geleden dat ik Lena en mezelf buitensloot. En het zal echt niet de laatste keer zijn…
  • Toen we in de refter van de school aan het wachten waren, kwam Marie net met haar klas in de refter om hun fruit op te eten. In begin was ze heel verrast, verward en enthousiast om ons te zien. Maar toen ze besefte dat ik ook weer meteen weg ging, begon ze hartverscheurend te wenen: “Ik wil bij mama blijjjjjjjjjjven!”. Mijn mama was toen net gearriveerd dus “gelukkig” konden we ons snel uit de voeten maken na een dikke kus en knuffel van Marie. En mijn tranen een beetje verbijtend…
    Achteraf hoorde ik (en wist ik ook wel…) dat het wenen heel snel over was.
  • Met een uur vertraging vertrokken Lena en ik naar de Colruyt. Meestal doe ik Collect&Go, snel en gemakkelijk. Net vandaag toevallig niet uiteraard. En ook al was ze dood- en doodmoe (ze zit in een sprongetje de laatste dagen en is nogal humeurig, lastig en snel moe), ze hield zich superflink, de schat. Zolang ze iets had om te eten althans. En haar tuut en Konijn. En zolang ze uit colère haar hoofd niet boos tegen de winkelkar stoot. En zolang ik en de meneer aan de kassa van de Colruyt haar niet dwongen en forceerden om opnieuw in het stoeltje van de winkelkar te zitten. Veruit het enige nadeel aan het Colruyt kassa-systeem trouwens: ge moet uw kind even uit de kar halen en nadien weer in een andere kar, maar dat is dikke miserie als ze eigenlijk al een half uur gepakt willen worden…
  • Haar hoofd kreeg deze morgen ook al een ferme bonk te verduren. Ze liep met haar handen vol ik-weet-niet-wat-allemaal, struikelde, kon de val niet breken met haar handjes en viel dus vól met haar voorhoofd tegen de stenen vloer. Gebleit uiteraard. En een dik rood ei op haar hoofd.
  • Om 11u 45 thuisgekomen, Lena snel laten eten en in bed gezwierd. Zelf eten gemaakt en dan: 2 uurtjes rust!
  • Om 15u30 de oudste twee trezekes gaan halen en meteen doorgereden naar de kapper om Nora haar haar een beetje te laten bijknippen. Met de drie spookskes naar de kapper. Gelukkig had ik genoeg omkoopvoedsel bij: lekstokken, koeken en Jip en Janneke-snoepjes. Maar dat was allemaal niet nodig (behalve de lekstokken dan), want ze waren ongelofelijk flink! Wat niet van de kapster kon gezegd worden. Nauwelijks een goeiedag, geen enkel lachje of geruststellend woordje voor Nora . Maar echt niets he. Integendeel, als ze soms instructies moest geven, klonk het heel bot. Maar dé druppel was toch toen ze plots half geshockeerd verkondigde dat ik wel dringend haar haar moet behandelen tegen luizen. Say what!? “Ehm, neen hoor. Ze is 2 weken geleden wel behandeld tegen luizen, maar ze zijn allemaal weg. Je ziet enkel nog witte DODE neten in haar haar die er vanzelf gaan uitgroeien.” Waarop de kapster geïrriteerd repliceerde: “Ja, maar je weet nooit, er kunnen daar wel nog levende luizen in zitten. Ge moet die daar allemaal uit doen.” En ik nog geïrriteerder: “Ik ben zelf arts en ik kan u verzekeren dat in die witte dingetjes echt geen luizen meer zitten. En dat die er niet zomaar uit te halen zijn want dat die niet blijven zitten in een luizenkam.”
    “Dan moet ge een fijn kammeke gebruiken.”
    “Ehm, een luizenkam ìs al een heel fijn kammeke…” ”
    Jamaja, je hebt geluk. Een andere kapper zou er nu al niet meer aan begonnen zijn.”
    “Tja, ik kan u alleszins verzekeren dat ze voldoende behandeld is en ze geen levende luizen en neten meer heeft.”
    En toen nog grotere stilte dan ervoor. En nog minder goesting om mijn dochter haar haar te knippen. En nog een langer gezicht.
    Echt, het lef! Akkoord dat kappers niet enthousiast zijn om haar te knippen waar luizen en levende neten in zitten. Maar ik zweer het u, het waren enkel witte dode neten die al 5cm ver van de hoofdhuid zaten. Verder niets levends in haar haar. Anders zou mevrouw de kapster het zéker en vast wel gespot hebben en ermee staan zwieren hebben onder mijn neus.
    Als kapster zou je toch verwachten dat ze wéét dat in witte dode neten geen luizen meer zitten en er ook niet plots kunnen groeien? Ik word daar een beetje kwaad van. En ik word ook kwaad van bijna 12€ te moeten betalen voor een knipbeurt waar nauwelijks iets van te zien is, met een lang gezicht waar enkel dommigheid uit komt zonder een greintje (kind)vriendelijkheid. En dan heb ik het niet over een snoepje of glittertjes in het haar of een speciale kinderschort, maar gewoon over “hallo” zeggen, eens lachen, een knipoogje, één keer zeggen dat ze het goed doet. Is dat echt teveel gevraagd?
  • Thuis was het de gebruikelijke avondrush voor het slapen gaan. Waarbij Nora en Marie – alweer – flink meewerkten. Lena daarentegen. Een sprongetje, zoals ik al zei. Vooral aan tafel is het zenuwslopend. Niet in haar stoel willen zitten, maar op de schoot. Álles op haar boterham willen, maar dan toch niet. Beker melk nemen, op de grond gooien en huilen omdat haar beker weg is. Alles wat op tafel ligt wil ze vastgrabbelen, ook als ze daarvoor uit haar stoel moet klimmen op de tafel. Zomaar beginnen krijsen en brullen.Om dan nadien plots beginnen te lachen en gekke bekken te trekken. Beetje labiel, ja.
  • Oh, en ook een dag dat niét goed begon na mijn weegschaal-moment in de badkamer. Maar ik steek het op mijn hormonale storm in mijn lijf door mijn Mirena-spiraal die mij na 6 maanden een beetje aan het teleurstellen is. En waardoor ik de laatste weken ook behoorlijk labiel loop. En ik ben dan zo een laf mietje dat niet naar de Weight Watchers bijeenkomst gaat omdat ze niet te hard wil geconfronteerd worden met het feit dat er waarschijnlijk + 0,5 kg ging genoteerd worden op haar fiche. Maar kijk, jullie weten het wel. Dat telt toch ook, niet? :)

Maar bon, het is nog een vrij softe rotdag. Er zijn veel ergere dingen die kunnen gebeuren. En het blijven grotendeels luxeklachten. Maar op mijn blog mag ik wel eens wat zagen, toch? :)

 

Start 2 Jank

24 juni 2011

Ik doe weer van Start 2 Run met Evy Gruyaert in mijn oortjes. ’t Is te zeggen: ik was al eens begonnen begin april maar rond de paasvakantie opnieuw gestopt. Maar nu dus bijna 2 maanden later opnieuw de draad opgepikt. Ik weet zelfs niet meer welke mijn laatste les was, dus ik heb er ne slag in geslaan en terug begonnen met les 13.

En het gaat vlot en ik geniet zelfs van het lopen. Behalve de eerste twee minuten, dan ga ik telkens een beetje dood. Maar het doet wel deugd. Ik hoop dat ik de reeks kan uitlopen, want ik heb mezelf beloofd dat ik mezelf zo een registratieding voor aan mijn pols cadeau doe als ik 5 km kan lopen. In de hoop dat dat een stimulans is om af en toe blijven 5 km te lopen.
En in de hoop dat daardoor de kilo’s er weer afvliegen, want ondanks het toch echt wel redelijk strikt tellen van puntjes, blijf ik al 3 weken op hetzelfde gewicht hangen. Frustrerend, ik zeg het u. Maar we blijven volharden. Ze zullen er ooit wel afgaan. Het moet.

Maar eigenlijk is dit allemaal een inleiding voor wat ik eigenlijk wou vertellen.
Namelijk dat ik een nieuwe Start2Run-podcast gedownload heb. En betaald. 12,95€. Ketsjing. Ook met Evy Gruyaert maar met eens andere muziek. En dat mocht wel eens want na de lessenreeks al (minstens) 2 keer begonnen te zijn, was ik de muziek lichtekes beu gehoord. Vandaag trouwens gemerkt dat het loopschema precies ook verschilt met de vorige reeks. Het zijn nu 30 lessen (10 weken) in plaats van 27 lessen. Je kan ook kiezen voor 0 tot 5 km in 7 weken (21 lessen), maar dat leek mij een beetje te overmoedig.

En de reeks begon goed: Stromae met “Alors on danse”. Ideaal loopnummer, vind ik. Maar toen begon ik me lichtjes te ergeren aan het gezever en geleuter van Evy tussen en tijdens de loopsessies. Geleuter dat er bij de vorige reeks ook wel al bij was, maar nu dus véél meer aanwezig is. Aja, ze hebben nu ook een boek “Start 2 Run” dat vollenbak gepromoot moet worden. En ze slagen er zelfs in om via mijn oortjes reclame te maken voor het boek “Start 2 Veggie”. Ook met Evy Gruyaert. Evy’tje toch. Aja, want “Wist je dat veel sportmensen ook vegetariërs zijn? Denk maar aan Carl Lewis en *weetvoornaamnietmeer* Navratilova. En *enter belerend gezwets over vleesvervangingsprodukten*” Pas op, niets tegen vegetariërs, echt niet. Maar ik heb echt geen nood aan iemand die me probeert te overtuigen om dat lekker mals stukske vlees te laten als ik aan het afzien ben.

Maar bon, tot daar aan toe. Daar kan ik nog net mee leven.

Maar wat er wél compleet over is. Wat echt wel niet door de beugel kan.
Dat is dat mijn oren plots geteisterd werden door het gejank van die verdomde Justin Biebe. Dat is er echt over, Evy, echt waar. Dat zijn fouten, grote fouten.
Fouten die zelfs Stromae, Mika, Queens of The Stone Age nauwelijks kunnen compenseren.

Tenzij het de bedoeling is dat ik het harder op een lopen zet van miserie. Dat kan ook.

P.S.Weet je wat ik trouwens zonet ontdekt heb? Neen he? Awel, dat ik in september 2008 de lessenreeks al eens helemaal voltooid heb! En ik wist dat dus niet meer! Waar een blog al niet goed voor is. Ik was er echt van overtuigd dat ik al veel keren was begonnen met het loopschema maar nooit helemaal uitgelopen heb. Maar niet dus. Ik heb dus ooit 5 km aan één stuk kunnen lopen. Wauw. 

Norse Nora

25 april 2011

’t Zal weer de leeftijd zijn zeker? Of een fase.

Nora loopt ‘vies’ de laatste weken. Voor het minste wordt ze boos en begint ze te wenen. Luid en vals krokodillengehuil. Extreem overdreven. En uiterst irritant.

En het is ook nooit goed (genoeg) voor haar. Ook al doen we ons best om samen iets leuks te doen, ze heeft altijd wel commentaar. Als ik samen met Marie en haar paashoedjes wil knutselen, is ze kwaad omdat ze soms héél eventjes moet wachten omdat ik ook Marie moet helpen voor ik haar kan helpen. Of omdat het paashoedje te klein is voor haar (groot) hoofd. Of als we naar de speeltuin gaan, is het gezaag en geklaag omdat er gras is rond de speeltuin en geen zand. Of omdat de glijbaan ‘saai’ is.

En constant vergelijken met Marie. En zich voortdurend verongelijkt voelen. Aja, want we vragen áltijd eerst aan Marie wat ze op haar boterham wil. En we geven áltijd Marie eerst eten op haar bord en dan pas Nora. En Marie krijgt áltijd de roze beker en Nora nóóit. En Marie mag altijd een rokje/kleedje aandoen en Nora altijd een saaie broek/short. En Marie mag veel meer op de schoot zitten dan zij. Enz enz. Het dutske toch.

En de manier waarop ze dit allemaal uit. Dat vind ik nog het ergste eigenlijk. Rologen doet ze al lang. Daar verschieten we niet meer van. Maar die andere manierkes. Onbeleefde manieren. Heel erg arrogant gedoe eigenlijk. Stampvoeten, met dingen gooien, zo heel eventjes haar tong uitsteken als teken van ergernis, hoofd geërgerd heen en weer zwaaien, extreem boze blik. Oh, en blazen en zuchten natuurlijk. Niemand kan zo geërgerd, boos of verveeld zuchten als Nora. Echt. En wat er dan allemaal uitkomt:

“Goooh séééég, ik heb het wel al drie keer gezegd eh!” of “Jaaaa-aaa, derde keer al!”
“Jajaaaaaa, direct…”
“Ik wil niets meer van jou horen. Ik ben het beu!”
“Laat mij nu toch eens doen.”
“Neen, straks.”
“En ik doe het toch niet, kijk maar.”
“Ik mag hier nooit niks van jou.”
“Als ik niet mag buitenspelen, ga ik ook mijn pyama niet aandoen.”
“Ik luister toch lekker niet.”

Ik herinner me nu dat ze nog eens zo’n periode gehad heeft. Maar nu is het dus een graadje erger. Want veel minder grappig omdat het écht onbeleefd en arrogant overkomt.

Uiteraard heeft ze ook haar vrolijke, blije, flinke, fijne periodes. ’t Zou hier anders maar een trieste boel zijn. En ze zou anders ook al lang achter ons spreekwoordelijk behang plakken. En als ze zo’n goeie periode heeft, bekrachtigen we haar uiteraard extreem positief…

’t Zal wel weer vanzelf passeren zeker?

Flessenhaat, The Final!

15 april 2011

Ik ging ons derde dochter dus mamamelk geven. Gisterenavond. Toen ze aan het huilen was van de honger. Maar toen ik naar boven wou gaan, stopte ze met wenen en was ze in slaap gevallen. Dus heb ik haar geen mamamelk gegeven. We spraken wel af dat, als ze later op de avond of nacht wakker zou worden van honger, we eerst nog even de fles zouden proberen maar als ze weigerde, ik de borst zou geven. En dan zou blijven ’s morgens en ’s avonds voeden en we wel zouden zien wanneer ze zou drinken van de fles. En eventueel dan maar te starten met groentenpap.

Rond 24u werd ze wakker. Uiteindelijk toch nog 3 uur geslapen dus wreed hongerig zal ze dan toch ook niet geweest zijn, denk ik. Manlief raapte nog eens alle moed bijeen en gaf Lena een flesje. Eerst protest, maar dan, dames en heren, begon ze toch wel niet te zuigen aan de tut zeker!? Heel plots en onverwacht. Eerst wat likken aan de speen en dan zuigen en drinken alsof ze niets anders deed. 120 ml Beba. Eindelijk. Papa en mama – Lena: 1 – 0. Ze brak. Sorry, Lena-schattebol.
Het was dan ook van 6u30 die morgen geleden dat ze nog gedronken had. Meer dan 17 uur! Ik zou gelijk ook wel een beetje omvervallen van de honger.

En het was gelukkig geen toevalstreffer. Om 6 uur slurpte ze 90 ml naar binnen. Om 11 uur gaf mijn mama een flesje wegens wij in de Ikea zijnde, maar toen dronk ze maar 40 ml. Na haar dutje heeft ze wel nog vlotjes de rest van de fles (120 ml) leeggedronken. En om 18u30 was het mijn beurt en dronk ze in één teug 150 ml op! Zonder stoppen. Tot de laatste drup. En ik denk dat ze nog zou gedronken hebben moest de fles niet leeg geweest zijn. Ik heb wel wat bijgemaakt, maar dat moest ze dan weer niet hebben.

Ik kan jullie niet vertellen hoe opgeluchte en contente mensen wij zijn momenteel! Een grote last viel van onze schouders.

Enig klein minpuntje. Ik ben nu dus definitief gestopt met borstvoeding. Ik durf het risico nu niet nemen van toch ’s morgens en ’s avonds te voeden waardoor ze de fles misschien weer zou weigeren. Bovendien, als ik in mijn hoofd de klik heb gemaakt van te stoppen, dan stap ik daar nog moeilijk van af. En volgens mij is het trouwens vooral door de borstvoeding bruusk te stoppen dat ze beginnen drinken is. Omdat de honger té groot werd en ze niet anders kon dan toegeven en poedermelk drinken. Ik ben er persoonlijk vrij zeker van dat ze het nog dagen, zelfs weken zou volgehouden hebben om overdag bijna niets te drinken en de honger op te sparen voor ’s avonds (en ’s nachts!) wanneer ze dan bij mij kan drinken. Maar persoonlijk zag ik dat niet fantastisch goed zitten. Zoals reeds gezegd, zou ik het wel eens fijn vinden als de papa het laatste flesje kon geven en ik eens langer dan 5 uur kan slapen. En wie weet zou ze ’s nachts dan ook eens wat langer slapen dan de 5 à 6 uurtjes. En het altijd beschikbaar zijn om eten te geven, zeker als ze overdag niet zou drinken, had ik ook wel even gehad. Egoïstisch? Misschien. Hoewel, ik vind van niet. Ze heeft de volle 4,5 maanden borstvoeding gekregen. Ik vind dat niet slecht eigenlijk. En het is nu ook niet dat er vergif in die fles zit… Nu ze de klik gemaakt heeft en vlotjes drinkt van de fles, lijkt ze het toch wel lekker te vinden en ziet ze er behoorlijk content en voldaan uit.
Hoewel ik toch wel even last gehad heb van een schuldgevoel. Omdat ik haar nog meer honger deed lijden door helemaal te stoppen. Omdat ik haar ’s morgens en ’s avonds geen borstvoeding meer zal geven, ook al was ik dat oorspronkelijk wel van plan. Omdat ik de gemakkelijkste oplossing (hoewel…) koos en te snel opgaf.
Maar dat schuldgevoel viel helemaal van mij weg toen ze in mijn armen haar flesje met smaak en in één teug opdronk terwijl ze me indringend aankeek. Alsof ze wou zeggen dat het wel okee was.

Geen schuldgevoel dus, maar ik ga het wel missen, die borstvoeding. Het is wel wennen aan het idee: nooit meer borstvoeding. Het is toch iets heel speciaals en intiems waar ik héél erg van genoten heb. Drie keer op rij. Ergens steekt het een beetje dat ik geen echt afscheid heb kunnen nemen want de laatste keer borstvoeding was niet de geplande laatste keer. Maar ach, misschien is het wel beter zo. Er zullen nog veel ‘laatste keren’ komen die voor wat pijntjes in het hart zullen zorgen. Maar de vele ‘eerste keren’ zullen die pijntjes ongetwijfeld wel verzachten.

En het allerbelangrijkste:
Ze.drinkt.van.een.fles.

Hallelujah!

Flessenhaat II

14 april 2011

Man man man, wat maakt ze het ons moeilijk. Het is dus nog niet beter, het flesjesgedoe.

27 april moet ik terug gaan werken en wil ik dat Lena deels poedermelk drinkt en deels borstvoeding. Haar voorlaatste en eerste voeding mag ze nog van de borst drinken, de rest van de fles. Eens ze de fles gewoon is, start ik met groentenpap, nadien fruitpap. Dus tegen ik ga werken zou ze toch al minstens aan de groentenpap zitten. En aan de fles. Dat is het plan.
Ik kijk er eigenlijk wel naar uit dat de papa de laatste voeding eens kan geven zodat ik eens echt vroeg en ononderbroken kan slapen.

Enfin, we waren al een paar weken bezig met haar gewoon te laten worden aan de fles door haar eerst afgekolfde melk, nadien poedermelk aan te bieden voor haar voorlaatste voeding rond 19u. Zonder succes. Ze speelde met de speen, ze keek rond, maar dronk niet. Allez ja, soms eens 30ml of 40 ml maar zeer tegen haar zin.
Afgelopen maandag zijn we gestart met nog ’s morgens borstvoeding en de voorlaatste voeding ook. Om 11u, 16u en 23u kreeg ze flesje. Met Beba. We startten met Nutrilon, maar omdat Nora en Marie snel Beba dronken en graag dronken, ben ik daarop overgeschakeld.

Maandagmiddag om 11u was haar eerste exclusieve flesjesvoeding met Beba. En dronk ze! Hallelujah! “’t Is in de sjakosj! Joepie!”. Dachten we. 120 ml dronk ze. Zonder protest en vrij vlot. Om 16u nog een flesje. Noppes. Weigeren, boos worden en niets drinken. We panikeerden niet en dachten dat het aan de spuitjes lag die ze die dag kreeg bij Kind en Gezin. Ze had namelijk ook lichte koorts. Maar dinsdag en woensdag dronk ze ook niets/nauwelijks. Enkel tijdens haar flesje rond 23u kregen we kreeg de papa er soms al eens 60 ml in. ’t Is dus niet dat ze niet weet hoe ze melk uit de fles moet krijgen, want ze heeft maandag bewezen dat ze dat wel degelijk kan. En ze leek het nog ok te vinden ook. Het enige dat ik kan bedenken is dat ze van gedacht veranderd is en de Beba-melk niet (meer) lekker vindt.

Tot vandaag maakte ze zich ook niet heel erg boos als we aandrongen met de fles. Soms hield ze de speen in haar mond en keek ze wat rond, zonder te drinken. En als ze toevallig wat melk in haar mond kreeg, slikte ze het wel in, maar niet met graagte. Tussen haar (niet-)voedingen was ze ook vrolijk, speelde ze en deed ze dutjes zoals ze anders deed. Zelfs ’s nachts kan ze 4 uur overbruggen met slechts 50 of 60 ml melk.
Vandaag was ze echter al wat bozer en huilde ze meer tijdens het proberen met de fles. Wat nijdiger. En telkens ik haar opnam, begon ze te zoeken uiteraard en te wenen als ze niet mocht drinken.

Uiteraard zoog ze me hélemaal leeg als ze ’s avonds dan wel mocht drinken bij mij. En man, wat was ze content dan. Ik zág haar genieten. En ’s morgens kreeg ze ook nog een ladinkje mamamelk.

Blijkbaar zijn die 2 voedingen genoeg om de rest van de dag door te komen.

En daarom begon ik me af te vragen: Hoelang kan ze zo voortdoen met 2 voedingen per dag? Als ze tijdens die 2 momenten veel drinkt, misschien kan ze dat dan weken/altijd volhouden? Misschien heeft ze wel honger maar kan ze er wel tegen tot ’s avonds? Ze heeft reserve genoeg trouwens.

Vandaar dat we vanavond, een beetje uit wanhoop, besloten van volledig te stoppen zodat ze sneller zou beginnen drinken van de fles.

En ik zweer het u. Het kind wist al heel goed dat ze normaalgezien een uur geleden haar buikske vol mocht drinken. Om 19u probeerden we een Beba-fles zonder enig succes. Nadien speelde ze nog, maar begon ze te zeuren en te wenen. En echt, télkens ze mij zag en télkens ik haar opnam, begon ze fanatiek te zoeken en hartverscheurend te huilen als ze niet kon drinken. Ze wist het begot dat ze normaal mocht drinken, maar nu niet. Allez jong!? Ik vind dat straf.
En ik kon wel bleiten. Zo slecht dat ik me voelde. Een verwaarlozende, mishandelende moeder die haar kind eten ontzegt. M’n hart brak.

Maar bon, we zetten door en legden haar te slapen. 10 minuten was het stil. Maar nu is ze aan het huilen. Van honger uiteraard. En van verontwaardiging: “Allez moeder, ik weiger een ganse dag die vieze melk uit zo’n plastieken fles zodat ik ’s avonds lekkere mamamelk kan drinken en u mag ik niet ofwat? What did i do wrong?” Niks, mijn kind. Niks.

Ik ga haar mamamelk geven. Nu. Denk ik.

En er maar van uitgaan dat ze ook wel Beba zal beginnen drinken als ze dagen of weken aan een stuk maar 2 keer de borst krijgt. Ik hoop het echt, maar soms ben ik ervan overtuigd dat ze dat niet zal doen. Hopen jullie met mij mee? Alstublieft? Danku.

Flessenhaat

30 maart 2011

Zucht. Het is een ware wanhoopsstrijd om Lena aan de fles te krijgen.

Bijna 2 weken zijn we haar aan het proberen te laten wennen aan een fles.

Waarom? Omdat ik 27 april terug begin te werken en ik de eerste week van de paasvakantie zou willen stoppen met borstvoeding. 13 april gaan we trouwens een dagje weg zonder Lena en ’t zou interessant zijn moest ze tegen dan al overgeschakeld zijn. En aangezien we al een vermoeden hadden, uit ervaring met de andere twee, dat de overschakeling niet vlotjes zou verlopen, willen we haar al wat doen wennen aan melk die uit een fles komt in plaats van uit een borst.

In begin met moedermelk, nu poedermelk. Allebei hetzelfde effect.
Qua flessen hebben we – uiteraard – ook al het een en ander uitgeprobeerd.

Nuby fles – Dit leek in begin een succes, maar nu absoluut niet meer. De melk stroomt er ook spontaan uit wat voor hevige verslikpartijen en gesmos zorgt.
Avent fles – Momenteel iéts beter dan de Nuby fles eigenlijk. Compleet tegen alle verwachtingen in.
Avent fles met rubberen Chicco speen – weinig verschil met siliconen tut.
Fles met een siliconen ‘dental’ tut – Volgens mij het meest succesvol, maar het verschil is miniem.

Ik ben alleszins niet direct van plan om nog iets anders uit te proberen of ze wordt helemaal kierewiet. Morgen probeer ik de dental speen nog eens en nadien gaan we voor 1 soort fles en tuut.

Van het moment dat ze de speen voelt, draait ze haar hoofd en begin te wenen. In begin nog zachtjes, na 10 minuten hysterisch. Zuigen aan de speen heeft ze nog niét gedaan. Hoogstens misschien 3 keer een fractie van een seconde en dan protest. Elke keer heeft ze wel een 40tal cc binnen maar dat is enkel de melk die uit de speen lekt in haar mond en die ze dan uit pure miserie maar inslikt. De temperatuur is volgens mij goed. Heb al vergeleken met mijn melk.

Ik word eerlijk gezegd een beetje wanhopig en ben er momenteel van overtuigd dat we haar nooit aan de fles krijgen. Ik denk dat het misschien te maken heeft met het feit dat ze ook niet graag ‘tuut’. Enkel als ze ’s nachts wakker wordt, is ze te sussen met haar tut en valt ze opnieuw in slaap. Tijdens haar dutjes overdag wil ze zelfs geen tuut, behalve haar laatste dut in de vooravond, dan wel. Als ze wakker is, wil ze absoluut géén tuut. Ook niet om te troosten als ze wat neut, moe of lastig is. Net zoals bij het aanbieden van haar tut, wil ze van de fles gewoon niet zuigen.

Meestal geeft manlief de fles en hij probeert een half uur. En nadien voed ik haar. Niet meteen erna, eerst wordt ze wat gekalmeerd en verschoond en afgeleid. Kwestie dat ze niet zou denken: “Aha, als ik maar lang genoeg weiger, krijg ik direct toch mijn goesting”.

Maar kan ze eigenlijk al zo denken? Weet ze al dat ze sowieso nadien mag drinken aan de borst én zou ze daardoor alleen de fles weigeren? Indien ja, wat moet ik dan doen? Haar honger laten lijden en haar pas de volgende voeding laten drinken? (Neen toch?) Flesje proberen tussen de voedingen in als ze nog niet heel hongerig is, maar ook niet meteen de borst krijgt achteraf?

Pffft, ik weet het echt niet meer. Tips zijn welkom. Maar geen duusd verschillende voorstellen van flessen of spenen alstublieft. Volgens mij zit het vooral in haar koppeke en ligt het niet aan de soort speen…

En ja, ik zou ook de voedingen overdag kunnen vervangen door groenten- en fruitpap en ’s morgens, ’s avonds en ’s nachts nog voeden. Maar liever niet eigenlijk. Ik zou het wel fijn vinden als de papa de laatste voeding kan geven zodat ik eens extra vroeg kan gaan slapen bijvoorbeeld. Of eens een dag of avond kunnen weggaan zonder op tijd terug te moeten zijn.

Nora had ook extreme flessenhaat. De eerste 2 dagen bij de onthaalmoeder dronk ze NIETS. Pas de 3de dag is ze beetje bij beetje beginnen drinken uit de fles.

Bij Marie ging het vlotter. Ze dronk in begin wel heel weinig maar ze zoog tenminste wel van de fles. Dat doet Lena dus niet.

Flessenhaat en tepelkloven. Dat zijn voor mij toch met stip de twee grootste nadelen van borstvoeding…