Archive for the ‘Lena’ category

Twee jaar, miljaar!

16 december 2012

Alweer een rijkelijk late verjaardagsblogpost.

Mijn baby’tje Lena werd bijna een maand geleden 2! Twee jaar, miljaar. Het lijkt nog maar van gisteren (of toch nog maar van een half jaar geleden ofzo) dat ze op mijn buik gelegd werd…

Een fel dametje. Inclusief hysterische huilbuien en laten vallen langzaam gaan liggen op de grond en boos spartelen. Geduw, gebijt (vandaag nog heel hard in Marie haar bovenbeen doorheen haar jeansbroek met een dikke donkere blauwe plek als gevolg), gegil, gebrul als ze haar zin niet krijgt. Of: diep fronsen en “whoaaaa!” roepen en armen in de lucht gooien. Hilarisch.

En het is een sport om ‘neen’ te zeggen. Ook op dingen die ze eigenlijk wel wil. Zeker nadat ze zich even ervoor boos maakte over een futiliteit. “Wil je dan je konijntje, Lena?” “Neen!” inclusief wegdraaiend hoofd en gekruiste armen. “Ok dan, zoeteke”. Waarna ze nog een minuutje boos kijkt, naar haar knuffel lonkt en pruilend “Nijntje ebbe” brabbelt. Moeha. Koppig trientje.

Maar meer nog is ze een extreem vrolijk dingske. Bijna altijd lachen en goed gezind. Huppelend, dansend, brabbelend.

Zot van poppen en knuffels. En van haar zussen. Zo zalig om die drie samen te zien. Altijd weer meer interactie en samen spelen. Super. Als Nora of Marie wenen uit kwaadheid, verdriet of omdat ze zich pijn gedaan hebben, is Lena er als de kippen bij om hen een spontane dikke knuffel te geven. *megasmelt*

Net zoals bij Nora en Marie is haar praten eerder laat in gang geschoten, maar ze is vertrokken! Je ziet ze experimenteren met klanken, woorden en zinnen.  Het zijn vooral nog éénwoordzinnen, heel af en toe eens tweewoordzinnetjes. Maar elke dag vergroot haar woordenschat.

Haar allerschattigste woordje momenteel is toch wel: niet ordinair “boke”, maar “brooteram”

En koppig als ze is, lacht ze enkel als ze dat zelf wil. Niet als wij het vragen, smeken of onnozel doen voor dood om haar toch een beetje aan het lachen krijgen:

P1000151

Over sneetjes in boterhammen en gebroken dinokoeken

24 juni 2012

Toen je me vorig jaar deze tijd zou gevraagd hebben hoe dat nu is met drie kindjes zou ik gezegd hebben: “Awel, dat valt eigenlijk wel mee. Beetje druk soms ongetwijfeld. Maar het is te doen. En het is vooral leuk, gezellig en plezant.” Toen waren de dochters 4 en een half jaar, 3 jaar en 6 maanden oud.

Fast Forward. Een jaar.

Als ze me nu dezelfde vraag zouden stellen zou ik zeggen dat het toch behoorlijk pokkedruk is met een 5 en een half jarige, een 4 jarige en een anderhalf jarige. Drukker dan vorig jaar. En lastig soms. En uitputtend. En heel soms ook een beetje met gezucht, niet altijd evenveel geduld en met lichte tegenzin aan de avondspits beginnen. En ook de weekends zijn niet altijd een moment van rust. En stiekem ook een beetje uitkijken naar de moment dat ze alledrie wat ouder zijn. En het iets minder intensief wordt. Hoop ik toch althans.
Uiteraard is het ook nog wel heel leuk, gezellig en plezant. En zie ik mijn monsters doodgraag.

’t Ligt aan de leeftijd denk ik.

Lena was vorig jaar een half jaar en een gemakkelijke baby. Als je haar ergens legde of zette waar ze haar oudere zussen kon bekijken was die voor lange tijd content. En ze sliep nog in de voor- en namiddag. En was gemakkelijk afgeleid en entertainbaar. Easy.
Nu is ze bijna 19 maanden. En peuterpuberteit kicked in, hallelujah! Dat ze een eigen willetje heeft, amai niet. Spullen bewust op de grond gooien, hoofd tegen tafel of grond bonken, slaan, bijten, stampen met benen en voeten. The whole package. En dat je dat niet zou zeggen als je haar onschuldig lief engelengezichtje met haar blonde krulletjes ziet. En dat ze vaak heel luid moet roepen om boven het andere lawaai te komen. Irriterend tergend luid gekrijs. Soms omdat ze boos is. Maar soms ook zomaar. Voor de fun. Of om reactie uit te lokken.

Vooral reactie van Marie. Lena en Marie, 2 handen op 1 buik. Lena kijkt aan tafel bewust naar Marie, doet een beetje zot omdat ze weet dat Marie meteen (luid!) begint te lachen en mee onnozel te doen. En te dansen, wiebelen, prutsen. En morsen. Maar niet of nauwelijks eten. Geestig!
Marie die van de ‘terrible 2’ naar de ‘happy 3’ en nu naar de ‘vreselijke 4’ ging. Alsof hysterische buien stoppen als kinderen geen 2 meer zijn. Moe-ha. 5 op een dag gemiddeld. Brullen, krijsen, roepen, tieren. Om niets. Of ja, wel om iets: omdat papa het durfde om een piepklein sneetje in haar boterham met korreltjes te doen zodat ze haar boterham zelf makkelijker kon dichtdoen. Dat doe je natuurlijk niet, the horror. Resultaat: gebrul, gekrijs, getier. En een nieuwe boterham eisen (right). En nog duizend keer meer gebrul, gekrijs en getier als de tijd om is en ik de boterham in de frigo legde en ze zonder eten naar school mocht. En nadien nog een huilbui omdat haar dinokoek voor op school op de grond viel en brak en nadien opnieuw een huilbui omdat ik haar ondertussen een nieuw zakje dinokoeken gaf en boos werd omdat de koeken niet kapot waren en ze de koeken zélf moest breken voor in haar koekendoosje te stoppen. En dan schiet ik in de lach. En wordt ze nog wat bozer.
Geestig, dus, zo een temperamentvol Marie’tje.
Een Marie’tje ook DIE GEEN OREN HEEFT! Allez, ze heeft er wel uiteraard. En ze functioneren goed ook. Maar het is van niet willen. Alles 16 keer moeten vragen eer ze het doet. Ook simpele vragen of verzoeken. Zelfs verzoeken die ze niet erg vindt van te doen. Geen reactie. Ook geen ‘ok’ of ‘neen’. Niets. Doodirritant! En voortdurend afgeleid als ze met iets bezig is.
En elke keer als er haar iets niet aanstaat: luid beginnen roepen en wenen in plaats van rustig te zeggen wat het probleem is. Echt tergend luid. En niet willen stoppen. Ik word daar horendol van.
Ik heb ze nog graag hoor, ons Marie. Heel graag. Ze is nog steeds extreem schattig, lief, flink (bij momenten) en grappig . En we merken dat het soms sterker is dan zichzelf, dat ongewenst gedrag. Dus proberen we te negeren en te time-outen. Niet altijd gemakkelijk weliswaar…

En Nora. Nora is eigenlijk ongelofelijk voorbeeldig momenteel. Wel wat eigenwijs soms. En extreem willen beter weten. En altijd een stapje verder willen gaan. Bvb. als ik zeg “niet lopen” in een drukke straat of op een parking, begint ze te huppelen. “Ik loop toch niet, mama?” *insert roloog*. Of “Daar aan die paal wachten op ons, Nora” waarna ze 7 meter na die paal stopt. “Aaah dié paal! Ik had die wel niet gezien eh.” Right.
Maar bon. Ge kunt daar wel al eens mee babbelen en onderhandelen. En dingen uitleggen waar ze dan ook oren naar heeft.
Dat ze bijna 6 wordt, begot. En.naar.het.eerste.leerjaar.gaat. *ineenkrimpend hart*.
Maar ik kijk daar stiekem ook wel heel erg naar uit. Bijna net zo hard als zijzelf.

Tot zover het geklaag. Het is bijna vakantie. Ook voor mij. Anderhalve maand. Rust! Geen schooldruk! Geen opgejaagde ochtend- en avondspitsen!
Hoewel vakantie met drie klein kinders… Heel erg rustig zal het ook wel niet zijn. Maar leve de dans- en sportkampen!

Het was m’n dagje niet.

23 april 2012

Maandag is mijn vrije dag. Maar die ‘vrije’ dag verloopt soms drukker en stressvoller dan een werkdag. Zoals vandaag.

  • Om 8u45 thuiskomen na de 2 oudsten op school gedropt te hebben en plots beseffen dat de huissleutel nog in huis ligt. Inde gang op het schoenenkastje. En dat we van die deuren hebben die meteen in het slot vallen. Gevloekt heb ik! Pas om 10u konden we onze redster in nood (lees: mijn mama) verwachten. Waarvoor nogmaals een dikke merci!  Meer dan een uur tijd vullen zonder auto (autosleutels hangen aan de huissleutels) en zonder cafeetje of brasserietje in de buurt, hoe doe je dat? Paar keer het straatje over en weer lopen met Lena in de buggy. Heel even het straatje over en weer lopen met een stappende Lena die al gauw wil gepakt worden en die nadien niet meer in de buggy wil (lees: hysterisch brullen en stijf als een plank). Ik heb zelfs in de buurt materiaal gezocht om het slot proberen open te wrikken. Wat niet meteen een van mijn beste ideeën ooit was, maar goed. Rond 9u30 besloot ik dan om terug naar de school te stappen omdat het toch wat fris werd (ge-luk-kig regende het niet!), omdat het voor wat afleiding voor een zeurende Lena zou kunnen zorgen, omdat ik hoopte op een tasje warme koffie en omdat ik dringend moest plassen. Enfin, eind goed al goed. Om 10u15 konden we eindelijk weer binnen. Wehey!
    Dat het me niet meer zal overkomen? Ik vrees van wel. Het was namelijk nog maar van begin februari geleden dat ik Lena en mezelf buitensloot. En het zal echt niet de laatste keer zijn…
  • Toen we in de refter van de school aan het wachten waren, kwam Marie net met haar klas in de refter om hun fruit op te eten. In begin was ze heel verrast, verward en enthousiast om ons te zien. Maar toen ze besefte dat ik ook weer meteen weg ging, begon ze hartverscheurend te wenen: “Ik wil bij mama blijjjjjjjjjjven!”. Mijn mama was toen net gearriveerd dus “gelukkig” konden we ons snel uit de voeten maken na een dikke kus en knuffel van Marie. En mijn tranen een beetje verbijtend…
    Achteraf hoorde ik (en wist ik ook wel…) dat het wenen heel snel over was.
  • Met een uur vertraging vertrokken Lena en ik naar de Colruyt. Meestal doe ik Collect&Go, snel en gemakkelijk. Net vandaag toevallig niet uiteraard. En ook al was ze dood- en doodmoe (ze zit in een sprongetje de laatste dagen en is nogal humeurig, lastig en snel moe), ze hield zich superflink, de schat. Zolang ze iets had om te eten althans. En haar tuut en Konijn. En zolang ze uit colère haar hoofd niet boos tegen de winkelkar stoot. En zolang ik en de meneer aan de kassa van de Colruyt haar niet dwongen en forceerden om opnieuw in het stoeltje van de winkelkar te zitten. Veruit het enige nadeel aan het Colruyt kassa-systeem trouwens: ge moet uw kind even uit de kar halen en nadien weer in een andere kar, maar dat is dikke miserie als ze eigenlijk al een half uur gepakt willen worden…
  • Haar hoofd kreeg deze morgen ook al een ferme bonk te verduren. Ze liep met haar handen vol ik-weet-niet-wat-allemaal, struikelde, kon de val niet breken met haar handjes en viel dus vól met haar voorhoofd tegen de stenen vloer. Gebleit uiteraard. En een dik rood ei op haar hoofd.
  • Om 11u 45 thuisgekomen, Lena snel laten eten en in bed gezwierd. Zelf eten gemaakt en dan: 2 uurtjes rust!
  • Om 15u30 de oudste twee trezekes gaan halen en meteen doorgereden naar de kapper om Nora haar haar een beetje te laten bijknippen. Met de drie spookskes naar de kapper. Gelukkig had ik genoeg omkoopvoedsel bij: lekstokken, koeken en Jip en Janneke-snoepjes. Maar dat was allemaal niet nodig (behalve de lekstokken dan), want ze waren ongelofelijk flink! Wat niet van de kapster kon gezegd worden. Nauwelijks een goeiedag, geen enkel lachje of geruststellend woordje voor Nora . Maar echt niets he. Integendeel, als ze soms instructies moest geven, klonk het heel bot. Maar dé druppel was toch toen ze plots half geshockeerd verkondigde dat ik wel dringend haar haar moet behandelen tegen luizen. Say what!? “Ehm, neen hoor. Ze is 2 weken geleden wel behandeld tegen luizen, maar ze zijn allemaal weg. Je ziet enkel nog witte DODE neten in haar haar die er vanzelf gaan uitgroeien.” Waarop de kapster geïrriteerd repliceerde: “Ja, maar je weet nooit, er kunnen daar wel nog levende luizen in zitten. Ge moet die daar allemaal uit doen.” En ik nog geïrriteerder: “Ik ben zelf arts en ik kan u verzekeren dat in die witte dingetjes echt geen luizen meer zitten. En dat die er niet zomaar uit te halen zijn want dat die niet blijven zitten in een luizenkam.”
    “Dan moet ge een fijn kammeke gebruiken.”
    “Ehm, een luizenkam ìs al een heel fijn kammeke…” ”
    Jamaja, je hebt geluk. Een andere kapper zou er nu al niet meer aan begonnen zijn.”
    “Tja, ik kan u alleszins verzekeren dat ze voldoende behandeld is en ze geen levende luizen en neten meer heeft.”
    En toen nog grotere stilte dan ervoor. En nog minder goesting om mijn dochter haar haar te knippen. En nog een langer gezicht.
    Echt, het lef! Akkoord dat kappers niet enthousiast zijn om haar te knippen waar luizen en levende neten in zitten. Maar ik zweer het u, het waren enkel witte dode neten die al 5cm ver van de hoofdhuid zaten. Verder niets levends in haar haar. Anders zou mevrouw de kapster het zéker en vast wel gespot hebben en ermee staan zwieren hebben onder mijn neus.
    Als kapster zou je toch verwachten dat ze wéét dat in witte dode neten geen luizen meer zitten en er ook niet plots kunnen groeien? Ik word daar een beetje kwaad van. En ik word ook kwaad van bijna 12€ te moeten betalen voor een knipbeurt waar nauwelijks iets van te zien is, met een lang gezicht waar enkel dommigheid uit komt zonder een greintje (kind)vriendelijkheid. En dan heb ik het niet over een snoepje of glittertjes in het haar of een speciale kinderschort, maar gewoon over “hallo” zeggen, eens lachen, een knipoogje, één keer zeggen dat ze het goed doet. Is dat echt teveel gevraagd?
  • Thuis was het de gebruikelijke avondrush voor het slapen gaan. Waarbij Nora en Marie – alweer – flink meewerkten. Lena daarentegen. Een sprongetje, zoals ik al zei. Vooral aan tafel is het zenuwslopend. Niet in haar stoel willen zitten, maar op de schoot. Álles op haar boterham willen, maar dan toch niet. Beker melk nemen, op de grond gooien en huilen omdat haar beker weg is. Alles wat op tafel ligt wil ze vastgrabbelen, ook als ze daarvoor uit haar stoel moet klimmen op de tafel. Zomaar beginnen krijsen en brullen.Om dan nadien plots beginnen te lachen en gekke bekken te trekken. Beetje labiel, ja.
  • Oh, en ook een dag dat niét goed begon na mijn weegschaal-moment in de badkamer. Maar ik steek het op mijn hormonale storm in mijn lijf door mijn Mirena-spiraal die mij na 6 maanden een beetje aan het teleurstellen is. En waardoor ik de laatste weken ook behoorlijk labiel loop. En ik ben dan zo een laf mietje dat niet naar de Weight Watchers bijeenkomst gaat omdat ze niet te hard wil geconfronteerd worden met het feit dat er waarschijnlijk + 0,5 kg ging genoteerd worden op haar fiche. Maar kijk, jullie weten het wel. Dat telt toch ook, niet? :)

Maar bon, het is nog een vrij softe rotdag. Er zijn veel ergere dingen die kunnen gebeuren. En het blijven grotendeels luxeklachten. Maar op mijn blog mag ik wel eens wat zagen, toch? :)

 

Over eitjes en bloemenprinsessen

8 april 2012
  • De eerste bewuste Pasen van Lena. Ongelofelijk toch hoe bijna elk kind gek is van chocola.
    Hoewel. Onze dames zijn echt zot van chocola, maar tegelijkertijd hebben ze er ook snel genoeg van.
  • Eitjes zoeken in de tuin. Ook al was het barkoud, maar gelukkig wel droog.
  • “De paashaas” ging om 6u30 eitjes verstoppen in de tuin en om 7u werd Nora wakker, popelend om toch al eens door haar raam te piepen. Een geluk dat ze geen half uur vroeger wakker werd…
  • Elk jaar nemen we ons voor om niet meer zoveel chocola te verstoppen, maar elk jaar is het een chocola overload.
  • We gingen, naar jaarlijkse traditie, naar het Paasfeest in De Gavers (in Geraardsbergen) waar de grootste meisjes naar kapsalon “De Kip Van Troje”  gingen. Twee enthousiaste, grappige madammen die bloemen, gekke staartjes, vlechtjes en lepels in kinderen hun haren deden. Ook al moesten Nora en Marie meer dan een uur wachten (en koud dat het was!), ze waren heel geduldig, deden enthousiast mee, zongen liedjes, demonstreerden de vogeltjesdans en waren nadien supertrots op hun bloemenprinsessenkapsels.
     

  • (Een mooie, spontane foto maken van Marie is heden ten dage een ware uitdaging!)
  • Vanaf morgen is het – bij mij althans – gedaan met de chocolade-overdaad en tellen we weer streng puntjes. Het zal  nodig zijn…

Buitenspeeldag

2 april 2012

Prachtig warm lenteweer en buitenspeeldag in Ninove. Dat konden we natuurlijk niet missen!

 

De meisjes vonden het heel leuk. Zij hebben dan ook niet veel meer nodig dan een springkasteel, wat dansen, geschminkt worden en een ijsje.

En net zoals haar grote zussen is Lena zot van dansen. Ze deed niets liever dan voortdurend door de mensenmassa te stappen en te dansen. En wij mochten achter haar aan lopen. Niet te dicht en zeker geen aanstalten doen om een handje te geven of ze werd boos, heel boos. Lees: roepen en krijsen.
Het enige wat haar voor even wat rustig hield, was een banaan. Of twee.

 

Over knutselen en krijsen, deel 2

26 maart 2012

Maaike heeft gelijk in de reacties. Mijn vorige post vraagt om bewijsmateriaal.

Vandaar, ziehier!

Enkele kunstwerkjes van de dochters op foto…

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Over knutselen en krijsen

25 maart 2012

Dat het al efkes geleden is dat er hier nog iets verscheen over de dochters.

De dochters die heel snel groot worden trouwens. Vooral Nora is steeds minder een kleuter. Ze wordt zich steeds meer bewust van zichzelf. Hoe ze zich gedraagt, hoe ze eruitziet. En ze wil vooral zelf ook al groot zijn, inclusief maniertjes en gedragingen die niet zouden misstaan bij een tiener of een volwassene… En waarbij ik vaak mezelf terugzie. Heel confronterend. Heel erg confronterend. En niet altijd op een positieve manier. Het groot worden en voelen gaat uiteraard gepaard met wat onbeleefd en soms zelfs arrogant gedoe. Maar de laatste tijd ook met ‘wijs’ gedrag. Ze verliest zichzelf al iéts minder snel in een boze bui en geeft soms al eens iets sneller toe alsof ze lijkt te beseffen dat toegeven soms toch meer opbrengt dan koppig en boos zijn. Als ze moe is, is dat besef compleet verdwenen en is het oppassen dat ze niet ineens helemaal flipt door iets kleins dat haar niet aanstaat.
Ze helpt ook heel veel. Ook pro-actief. Alsof ze bewust conflicten wil vermijden. Zo spoort ze ook Marie om aan om voort te doen zodat ik mij niet moet boos maken. En ten opzichte van Lena voelt ze zich een echte mama. Soms een beetje te…

Echt. Tegen dat de zomer voorbij is, is het klein beetje kleuter dat nog in haar zit, hélemaal weg. Slik.

Marie daarentegen zit nog volop kleuterkuren. Ze kan tegelijk zo vreselijk irritant zijn (6 keer na elkaar zeggen: “Marie, schoenen aandoen” en dan toch nog een 5-tal keren afgeleid worden door iets of gekke bekken trekken in de spiegel. Tijdens het eten voort-du-rend prutsen aan álles. En wriemelen. En draaien en keren. En als er nog wat tijd over is eventueel ook wat eten. Voor het minste extreem boos worden en krijsen en brullen en niet meer voor rede vatbaar zijn. Een dramaqueen ten top) en tegelijkertijd zo ongelofelijk schattig en grappig. En een showbeest. En willen opvallen. Zeker als er publiek is (en als de eerste quasi verlegenheid weg is).

Wat de oudste gemeen hebben is hun voorliefde voor knutselen. Tekenen, kleuren, knippen, plakken,… Ze krijgen er niet genoeg van. ’s Morgens voor we naar school vertrekken moéten ze nog even kunnen tekenen. Na school is het eerste wat ze doen aan de knutseltafel zitten en een tekening  maken. Duusd witte papieren zijn er hier al verslonden (ecologische voetafdruk, slik). Vooral Nora is niet te houden soms. En creatief dat ze is! Zelf kronen maken, paasmandjes, een tekening van een vlinder waarvan de vleugels echt kunnen bewegen en los zitten, combinatie van hartjes tekenen, knippen en plakken,… Straf.
Marie’s enthousiasme is iets minder, maar haar kleur- en tekenvaardigheden zijn de laatste weken ook veel geëvolueerd. Tekenen blijft nog eerder abstract en zelden iets echt herkenbaar. Maar kleuren doet ze heel graag en goed. Ik denk dat bij haar de druk van Nora wel een beetje parten speelt. Niet door ons, want wij gaan nooit bewust vergelijken en bemoedigen en bekrachtigen haar wel genoeg, denk ik. Maar ze zit letterlijk naast Nora en ziet Nora prachtige prinsessen en bloemen en bomen en slingers tekenen. Niet makkelijk om dat te evenaren. Ze vraagt soms zelf of Nora voor haar een kindje of een boom wil tekenen…

En Lena… die maakt er een sport van om elke losliggende stift vast te grabbelen om dan heel snel weg te lopen. Het liefst wat papieren op de grond gooiend in haar vlucht.

Ons Lena’tje hyena’tje dat nog steeds een vrolijk maar vinnig ding is. Bijna altijd content, maar ook heel luid en boos als er haar iets niet aanstaat. Ze heeft trouwens al slechte punten gekregen van de crèche. Omdat ze vecht met andere kindjes als die speelgoed van haar willen afpakken. Ze krijst dan heel luid en slaat recht in het gezicht. Niet een beetje in het wilde weg slaan, maar echt gericht en bewust slaan in het gezicht. Niet goed, natuurlijk. En als je meteen streng zegt: “Neen, mag niet!”, begint ze meteen te aaien. Tegenwoordig is ze zelfs al zo geconditioneerd dat ze eerst pijn doet (slaan of pitsen) en meteen spontaan aaike begint te geven. Alsof het zo dan wel toegestaan is…
Typisch voor een derde kind, denk ik. Hier thuis moet ze ook haar mannetje staan ten opzichte van haar grote zussen die ‘samen spelen met Lena’ nogal eens verwarren met ‘alles afpakken en zelf spelen’.

Maar ze kan toch wel heel luid en hard krijsen, die Lena. Een ware aanslag op de trommelvliezen. Als ze maar een glimp van de poes ziet, bijvoorbeeld, begint ze te krij-sen. Omdat ze weet dat de poes telkens hard wegloopt als ze dat doet. En ze dat dus blijkbaar leuk vindt. Echt, als we een krijsende Lena horen, weten we: aha, de poes is daar.

’t Is een zotte doos, ons kleinste.