Archive for the ‘Marie’ category

Zussen in crime.

3 maart 2013

In het weekend mogen Nora en Marie al eens alleen naar beneden gaan om wat tv te kijken. Terwijl ik nog wat lig te soezen in bed en mijn moed bijeen raap om op te staan. Want om 7u opstaan in het weekend. Wennen doet dat toch niet.

Toen ik vorige zaterdag naar beneden kwam, zag ik onderaan de trap iets liggen. Een paar dikke lokken blond haar.

P1000283

Lap.

“Ehm meisjes, hoe komt het dat er blond haar aan de trap ligt?”

Bijna in koor: “Ik weet het niet!”
“Jullie zijn hier alleen beneden geweest, dus ik kan moeilijk geloven dat er niemand van iets weet. Ik zou toch graag weten wat er gebeurd is.”

Marie: “Nora heeft mijn haar geknipt!”
Nora: “Marie zei dat ik moest!”
Marie: “Das nieeeeet!”

Uhuh.

Ik hoopte nog dat er enkel wat haar opzij of achteraan geknipt werd wat nooit zou opvallen.
Tot ik dit zag (Noot: ze had dus een lange schuine frou die ze achter haar oren kon doen):

P1000279

Ik veronderstel dat ze eens voor een korte froufrou wou gaan.

Ze kregen een kleine preek. Dat dat wel niet de bedoeling is. Dat er in papier geknipt wordt, niet in de haren. Dat dat ook gevaarlijk is om in de ogen te steken. Dat dat gewoon niet mag.
Maar tegelijkertijd had ik het toch ook moeilijk om mijn lach in te houden en eigenlijk niet een beetje vertederd te zijn.

Wie heeft er als kind nu niet in eigen of andermans haar geknipt? (Ik, eigenlijk…)

Ik probeerde Marie’s nieuw hip kapsel toch een beetje te pimpen en te redden wat er te redden valt:

P1000281

Ze heeft nu een ultrakorte froufrou. Maar dat zal wel mode zijn, zeker?
En het is nog gemakkelijk ook. Geen gedoe met speldjes meer ’s morgens.

Het grappige is dat ik die avond in een verloren hoekje in huis ook enkele bruine haarlokken gevonden heb. Aandoenlijk hoe ze daar allebei geen woord over gerept hebben en elkaar niet verklikt hebben. Of ze waren het vergeten, dat kan ook natuurlijk.

Copyright Marie

16 december 2012

Sinds gisteren heb ik een nieuw compact digitaal fototoestel. Eindelijk weer eens echte foto’s in plaats van het gepruts met mijn camera op mijn HTC.

En zoals de meeste kinderen, vond Marie het de max om gedurende een half uur vrij spel te krijgen met het fototoestel om van alles en nog wat foto’s te trekken.

En ze heeft wel oog voor detail:

2012_12_16

 

 

En 3 keer raden wie dat schattig meisje met krulletjes is, daar rechts bovenaan ;)

Exit K1 en K3

30 juni 2012

Het schooljaar zit er weer op. Marie exit 1ste kleuter. Nora exit 3de kleuter. Ons oudste haar laatste dag in de kleuterklas zit erop. Help. Het deed vrijdagmorgen toch wel een beetje raar, moet ik zeggen. Einde van een tijdperkje.

In september naar het eerste leerjaar dus. Zo groot! Maar ook heel spannend en leuk. Ik kijk er bijna net zo hard naar uit als Nora zelf.

Opvallend was dat geen van beide eigenlijk verdriet hadden dat ze hun juf moesten verlaten. Ook al vinden ze hun juf geweldig en fantastisch, daar ben ik zeker van. Trots waren ze wel. Supertrots op de cadeautjes die ze aan hun juf mochten geven. Nora kon vrijdagmorgen niet snel genoeg op school zijn en Marie, die zich altijd al in extremen gedraagt, wist met zichzelf geen blijf uit enthousiasme. Ze huppelde en sprong. En gaf het zakje met het cadeautje erin  knuffels en kusjes…

En dit maakten ze:

 

Nora versierde een houten doos waar de juf een Kleenex doos kan in plaatsen. En Marie versierde met textielstift een keukenschort. Of knutselschort.

Gekocht in de Banier trouwens. En gelukkig was ik voorzienig en had ik van elk 2 exemplaren aangeschaft…

Kinderpraat

25 juni 2012

Na het badjesmoment. Marie is afgedroogd en aangekleed en mag al naar beneden gaan. Papa benadrukt dat ze heel voorzichtig moet zijn op de trap (nog wat natte, glibberige voetjes in combinatie met een uitbundige Marie, weetwel). Marie reageert – zoals gewoonlijk – helemaal niet op wat manlief zegt waarop papa nogmaals vraagt of ze hem gehoord heeft en of ze voorzichtig wil zijn op de trap.

Marie slaakt een diepe zucht, plaatst handen in haar zij, hoofd schuin en met overdreven veel expressie en vooral heel veel air antwoordt ze:

“Jaaaa-aaa papa! Is ’t nen nieuwen trap misschien ofwa?!”

Inclusief geroloog.

                                                  ***

Gisteren. Terwijl Nora en Marie met papa rijsttaart aan het maken waren en ik aan de laptop foto’s aan het sorteren was. Oh zo huiselijk. Enkel een wat omgekeerd rollenpatroon, maar goed.
Nora is de kom rijstpap aan het uitlikken met de pannenlikker. Met heel veel smaak.

Ineens zegt ze doodserieus:

“Ik ben een lekmeisje. Iedereen mag mij lekken.”

Oh boy!

Over sneetjes in boterhammen en gebroken dinokoeken

24 juni 2012

Toen je me vorig jaar deze tijd zou gevraagd hebben hoe dat nu is met drie kindjes zou ik gezegd hebben: “Awel, dat valt eigenlijk wel mee. Beetje druk soms ongetwijfeld. Maar het is te doen. En het is vooral leuk, gezellig en plezant.” Toen waren de dochters 4 en een half jaar, 3 jaar en 6 maanden oud.

Fast Forward. Een jaar.

Als ze me nu dezelfde vraag zouden stellen zou ik zeggen dat het toch behoorlijk pokkedruk is met een 5 en een half jarige, een 4 jarige en een anderhalf jarige. Drukker dan vorig jaar. En lastig soms. En uitputtend. En heel soms ook een beetje met gezucht, niet altijd evenveel geduld en met lichte tegenzin aan de avondspits beginnen. En ook de weekends zijn niet altijd een moment van rust. En stiekem ook een beetje uitkijken naar de moment dat ze alledrie wat ouder zijn. En het iets minder intensief wordt. Hoop ik toch althans.
Uiteraard is het ook nog wel heel leuk, gezellig en plezant. En zie ik mijn monsters doodgraag.

’t Ligt aan de leeftijd denk ik.

Lena was vorig jaar een half jaar en een gemakkelijke baby. Als je haar ergens legde of zette waar ze haar oudere zussen kon bekijken was die voor lange tijd content. En ze sliep nog in de voor- en namiddag. En was gemakkelijk afgeleid en entertainbaar. Easy.
Nu is ze bijna 19 maanden. En peuterpuberteit kicked in, hallelujah! Dat ze een eigen willetje heeft, amai niet. Spullen bewust op de grond gooien, hoofd tegen tafel of grond bonken, slaan, bijten, stampen met benen en voeten. The whole package. En dat je dat niet zou zeggen als je haar onschuldig lief engelengezichtje met haar blonde krulletjes ziet. En dat ze vaak heel luid moet roepen om boven het andere lawaai te komen. Irriterend tergend luid gekrijs. Soms omdat ze boos is. Maar soms ook zomaar. Voor de fun. Of om reactie uit te lokken.

Vooral reactie van Marie. Lena en Marie, 2 handen op 1 buik. Lena kijkt aan tafel bewust naar Marie, doet een beetje zot omdat ze weet dat Marie meteen (luid!) begint te lachen en mee onnozel te doen. En te dansen, wiebelen, prutsen. En morsen. Maar niet of nauwelijks eten. Geestig!
Marie die van de ‘terrible 2’ naar de ‘happy 3’ en nu naar de ‘vreselijke 4’ ging. Alsof hysterische buien stoppen als kinderen geen 2 meer zijn. Moe-ha. 5 op een dag gemiddeld. Brullen, krijsen, roepen, tieren. Om niets. Of ja, wel om iets: omdat papa het durfde om een piepklein sneetje in haar boterham met korreltjes te doen zodat ze haar boterham zelf makkelijker kon dichtdoen. Dat doe je natuurlijk niet, the horror. Resultaat: gebrul, gekrijs, getier. En een nieuwe boterham eisen (right). En nog duizend keer meer gebrul, gekrijs en getier als de tijd om is en ik de boterham in de frigo legde en ze zonder eten naar school mocht. En nadien nog een huilbui omdat haar dinokoek voor op school op de grond viel en brak en nadien opnieuw een huilbui omdat ik haar ondertussen een nieuw zakje dinokoeken gaf en boos werd omdat de koeken niet kapot waren en ze de koeken zélf moest breken voor in haar koekendoosje te stoppen. En dan schiet ik in de lach. En wordt ze nog wat bozer.
Geestig, dus, zo een temperamentvol Marie’tje.
Een Marie’tje ook DIE GEEN OREN HEEFT! Allez, ze heeft er wel uiteraard. En ze functioneren goed ook. Maar het is van niet willen. Alles 16 keer moeten vragen eer ze het doet. Ook simpele vragen of verzoeken. Zelfs verzoeken die ze niet erg vindt van te doen. Geen reactie. Ook geen ‘ok’ of ‘neen’. Niets. Doodirritant! En voortdurend afgeleid als ze met iets bezig is.
En elke keer als er haar iets niet aanstaat: luid beginnen roepen en wenen in plaats van rustig te zeggen wat het probleem is. Echt tergend luid. En niet willen stoppen. Ik word daar horendol van.
Ik heb ze nog graag hoor, ons Marie. Heel graag. Ze is nog steeds extreem schattig, lief, flink (bij momenten) en grappig . En we merken dat het soms sterker is dan zichzelf, dat ongewenst gedrag. Dus proberen we te negeren en te time-outen. Niet altijd gemakkelijk weliswaar…

En Nora. Nora is eigenlijk ongelofelijk voorbeeldig momenteel. Wel wat eigenwijs soms. En extreem willen beter weten. En altijd een stapje verder willen gaan. Bvb. als ik zeg “niet lopen” in een drukke straat of op een parking, begint ze te huppelen. “Ik loop toch niet, mama?” *insert roloog*. Of “Daar aan die paal wachten op ons, Nora” waarna ze 7 meter na die paal stopt. “Aaah dié paal! Ik had die wel niet gezien eh.” Right.
Maar bon. Ge kunt daar wel al eens mee babbelen en onderhandelen. En dingen uitleggen waar ze dan ook oren naar heeft.
Dat ze bijna 6 wordt, begot. En.naar.het.eerste.leerjaar.gaat. *ineenkrimpend hart*.
Maar ik kijk daar stiekem ook wel heel erg naar uit. Bijna net zo hard als zijzelf.

Tot zover het geklaag. Het is bijna vakantie. Ook voor mij. Anderhalve maand. Rust! Geen schooldruk! Geen opgejaagde ochtend- en avondspitsen!
Hoewel vakantie met drie klein kinders… Heel erg rustig zal het ook wel niet zijn. Maar leve de dans- en sportkampen!

Zo moeilijk, mama!

6 mei 2012

Gisteren ging ik op stap met mijn twee jongste ladies. Nora was een beetje ziek en slappekes en mocht thuisblijven bij papa.

Ongelofelijk alweer wat een verschil het is om met 1 of 2 meisjes op stap te gaan in plaats van met de 3 tesamen. Marie gedroeg zich flink, zeurde weinig tot niet en heeft gestapt zonder gezaag. Ze had natuurlijk geen partner in crime door wie ze zich kan laten opstoken of met wie ze kan samenspannen…

Ze werkte dus goed mee. Alleen zit ze in een piek van de “waarom (niet)”-fase:

“Marie, bijt eens niet in de buggy” (Terwijl ik de buggy duwde, hield zij ook het handvat vast. Niet alleen met haar handen, maar ook met haar tanden…)
“Goooh seg, waarom nu weer niet? Ik vind dat lekker”

“Marie! Doe uw voet eens weg van Lena haar hoofd!” (Toen ze, beide in de autostoel zittend, er niets beter op vond om schuin te zitten zodat ze haar been op Lena kon leggen en haar schoen bijna tegen Lena haar neus zat)
“Maar waarom mag dat eigenlijk niet, mama!?” *oprecht gepruil*

Gevat en eerlijk is ze ook wel:

Toen ik in Esprit naar een schoon geel giletje aan het kijken was:
“Mamaaa, je hebt dat toch al!”
Ehm. Ok dan.

“Marie’tje, blijf daar nu toch eens allemaal af” (Nadat ze in Kruidvat van zo goed als alle make-up testers schmink op haar kaken had gesmeerd…)
“Maar dat is zo moeilijk, mama!”

Marie Pruts

14 april 2012

Tijdens het ontbijt terwijl Marie alweer vanálles aan het doen is behalve voorteten: draaien op haar stoel, rechtstaan, met mes spelen, babbelen, onnozel doen, gekke bekken trekken,…

Papa: “Marie, ge zijt een pruts!”

Marie: “Dat is wel omdat de mensen die mij gemaakt hebben mij van pruts gemaakt hebben eh, papa!