Archive for the ‘Nora’ category

Zussen in crime.

3 maart 2013

In het weekend mogen Nora en Marie al eens alleen naar beneden gaan om wat tv te kijken. Terwijl ik nog wat lig te soezen in bed en mijn moed bijeen raap om op te staan. Want om 7u opstaan in het weekend. Wennen doet dat toch niet.

Toen ik vorige zaterdag naar beneden kwam, zag ik onderaan de trap iets liggen. Een paar dikke lokken blond haar.

P1000283

Lap.

“Ehm meisjes, hoe komt het dat er blond haar aan de trap ligt?”

Bijna in koor: “Ik weet het niet!”
“Jullie zijn hier alleen beneden geweest, dus ik kan moeilijk geloven dat er niemand van iets weet. Ik zou toch graag weten wat er gebeurd is.”

Marie: “Nora heeft mijn haar geknipt!”
Nora: “Marie zei dat ik moest!”
Marie: “Das nieeeeet!”

Uhuh.

Ik hoopte nog dat er enkel wat haar opzij of achteraan geknipt werd wat nooit zou opvallen.
Tot ik dit zag (Noot: ze had dus een lange schuine frou die ze achter haar oren kon doen):

P1000279

Ik veronderstel dat ze eens voor een korte froufrou wou gaan.

Ze kregen een kleine preek. Dat dat wel niet de bedoeling is. Dat er in papier geknipt wordt, niet in de haren. Dat dat ook gevaarlijk is om in de ogen te steken. Dat dat gewoon niet mag.
Maar tegelijkertijd had ik het toch ook moeilijk om mijn lach in te houden en eigenlijk niet een beetje vertederd te zijn.

Wie heeft er als kind nu niet in eigen of andermans haar geknipt? (Ik, eigenlijk…)

Ik probeerde Marie’s nieuw hip kapsel toch een beetje te pimpen en te redden wat er te redden valt:

P1000281

Ze heeft nu een ultrakorte froufrou. Maar dat zal wel mode zijn, zeker?
En het is nog gemakkelijk ook. Geen gedoe met speldjes meer ’s morgens.

Het grappige is dat ik die avond in een verloren hoekje in huis ook enkele bruine haarlokken gevonden heb. Aandoenlijk hoe ze daar allebei geen woord over gerept hebben en elkaar niet verklikt hebben. Of ze waren het vergeten, dat kan ook natuurlijk.

6!

13 november 2012

Nora wordt verdorie groot. 6 jaar begot!

Bijna 2 maanden geleden al eigenlijk *schaam*.  Maar die blogstilte he…

Toch nog een superdikke proficiat voor mijn lief, mooi, koppig, soms snel boos, uiterst behulpzaam, slim, verantwoordelijk, bemoederend, oudste spook.

En wat worden ze snel  groot vanaf het 1ste leerjaar en 7de levensjaar. Een echt meisje, lang geen kleuter meer. Een mini-persoontje. Met wie je nog beter kan onderhandelen, babbelen en redeneren. I luv it. And her.

 

 

Exit K1 en K3

30 juni 2012

Het schooljaar zit er weer op. Marie exit 1ste kleuter. Nora exit 3de kleuter. Ons oudste haar laatste dag in de kleuterklas zit erop. Help. Het deed vrijdagmorgen toch wel een beetje raar, moet ik zeggen. Einde van een tijdperkje.

In september naar het eerste leerjaar dus. Zo groot! Maar ook heel spannend en leuk. Ik kijk er bijna net zo hard naar uit als Nora zelf.

Opvallend was dat geen van beide eigenlijk verdriet hadden dat ze hun juf moesten verlaten. Ook al vinden ze hun juf geweldig en fantastisch, daar ben ik zeker van. Trots waren ze wel. Supertrots op de cadeautjes die ze aan hun juf mochten geven. Nora kon vrijdagmorgen niet snel genoeg op school zijn en Marie, die zich altijd al in extremen gedraagt, wist met zichzelf geen blijf uit enthousiasme. Ze huppelde en sprong. En gaf het zakje met het cadeautje erin  knuffels en kusjes…

En dit maakten ze:

 

Nora versierde een houten doos waar de juf een Kleenex doos kan in plaatsen. En Marie versierde met textielstift een keukenschort. Of knutselschort.

Gekocht in de Banier trouwens. En gelukkig was ik voorzienig en had ik van elk 2 exemplaren aangeschaft…

Kinderpraat

25 juni 2012

Na het badjesmoment. Marie is afgedroogd en aangekleed en mag al naar beneden gaan. Papa benadrukt dat ze heel voorzichtig moet zijn op de trap (nog wat natte, glibberige voetjes in combinatie met een uitbundige Marie, weetwel). Marie reageert – zoals gewoonlijk – helemaal niet op wat manlief zegt waarop papa nogmaals vraagt of ze hem gehoord heeft en of ze voorzichtig wil zijn op de trap.

Marie slaakt een diepe zucht, plaatst handen in haar zij, hoofd schuin en met overdreven veel expressie en vooral heel veel air antwoordt ze:

“Jaaaa-aaa papa! Is ’t nen nieuwen trap misschien ofwa?!”

Inclusief geroloog.

                                                  ***

Gisteren. Terwijl Nora en Marie met papa rijsttaart aan het maken waren en ik aan de laptop foto’s aan het sorteren was. Oh zo huiselijk. Enkel een wat omgekeerd rollenpatroon, maar goed.
Nora is de kom rijstpap aan het uitlikken met de pannenlikker. Met heel veel smaak.

Ineens zegt ze doodserieus:

“Ik ben een lekmeisje. Iedereen mag mij lekken.”

Oh boy!

Over sneetjes in boterhammen en gebroken dinokoeken

24 juni 2012

Toen je me vorig jaar deze tijd zou gevraagd hebben hoe dat nu is met drie kindjes zou ik gezegd hebben: “Awel, dat valt eigenlijk wel mee. Beetje druk soms ongetwijfeld. Maar het is te doen. En het is vooral leuk, gezellig en plezant.” Toen waren de dochters 4 en een half jaar, 3 jaar en 6 maanden oud.

Fast Forward. Een jaar.

Als ze me nu dezelfde vraag zouden stellen zou ik zeggen dat het toch behoorlijk pokkedruk is met een 5 en een half jarige, een 4 jarige en een anderhalf jarige. Drukker dan vorig jaar. En lastig soms. En uitputtend. En heel soms ook een beetje met gezucht, niet altijd evenveel geduld en met lichte tegenzin aan de avondspits beginnen. En ook de weekends zijn niet altijd een moment van rust. En stiekem ook een beetje uitkijken naar de moment dat ze alledrie wat ouder zijn. En het iets minder intensief wordt. Hoop ik toch althans.
Uiteraard is het ook nog wel heel leuk, gezellig en plezant. En zie ik mijn monsters doodgraag.

’t Ligt aan de leeftijd denk ik.

Lena was vorig jaar een half jaar en een gemakkelijke baby. Als je haar ergens legde of zette waar ze haar oudere zussen kon bekijken was die voor lange tijd content. En ze sliep nog in de voor- en namiddag. En was gemakkelijk afgeleid en entertainbaar. Easy.
Nu is ze bijna 19 maanden. En peuterpuberteit kicked in, hallelujah! Dat ze een eigen willetje heeft, amai niet. Spullen bewust op de grond gooien, hoofd tegen tafel of grond bonken, slaan, bijten, stampen met benen en voeten. The whole package. En dat je dat niet zou zeggen als je haar onschuldig lief engelengezichtje met haar blonde krulletjes ziet. En dat ze vaak heel luid moet roepen om boven het andere lawaai te komen. Irriterend tergend luid gekrijs. Soms omdat ze boos is. Maar soms ook zomaar. Voor de fun. Of om reactie uit te lokken.

Vooral reactie van Marie. Lena en Marie, 2 handen op 1 buik. Lena kijkt aan tafel bewust naar Marie, doet een beetje zot omdat ze weet dat Marie meteen (luid!) begint te lachen en mee onnozel te doen. En te dansen, wiebelen, prutsen. En morsen. Maar niet of nauwelijks eten. Geestig!
Marie die van de ‘terrible 2’ naar de ‘happy 3’ en nu naar de ‘vreselijke 4’ ging. Alsof hysterische buien stoppen als kinderen geen 2 meer zijn. Moe-ha. 5 op een dag gemiddeld. Brullen, krijsen, roepen, tieren. Om niets. Of ja, wel om iets: omdat papa het durfde om een piepklein sneetje in haar boterham met korreltjes te doen zodat ze haar boterham zelf makkelijker kon dichtdoen. Dat doe je natuurlijk niet, the horror. Resultaat: gebrul, gekrijs, getier. En een nieuwe boterham eisen (right). En nog duizend keer meer gebrul, gekrijs en getier als de tijd om is en ik de boterham in de frigo legde en ze zonder eten naar school mocht. En nadien nog een huilbui omdat haar dinokoek voor op school op de grond viel en brak en nadien opnieuw een huilbui omdat ik haar ondertussen een nieuw zakje dinokoeken gaf en boos werd omdat de koeken niet kapot waren en ze de koeken zélf moest breken voor in haar koekendoosje te stoppen. En dan schiet ik in de lach. En wordt ze nog wat bozer.
Geestig, dus, zo een temperamentvol Marie’tje.
Een Marie’tje ook DIE GEEN OREN HEEFT! Allez, ze heeft er wel uiteraard. En ze functioneren goed ook. Maar het is van niet willen. Alles 16 keer moeten vragen eer ze het doet. Ook simpele vragen of verzoeken. Zelfs verzoeken die ze niet erg vindt van te doen. Geen reactie. Ook geen ‘ok’ of ‘neen’. Niets. Doodirritant! En voortdurend afgeleid als ze met iets bezig is.
En elke keer als er haar iets niet aanstaat: luid beginnen roepen en wenen in plaats van rustig te zeggen wat het probleem is. Echt tergend luid. En niet willen stoppen. Ik word daar horendol van.
Ik heb ze nog graag hoor, ons Marie. Heel graag. Ze is nog steeds extreem schattig, lief, flink (bij momenten) en grappig . En we merken dat het soms sterker is dan zichzelf, dat ongewenst gedrag. Dus proberen we te negeren en te time-outen. Niet altijd gemakkelijk weliswaar…

En Nora. Nora is eigenlijk ongelofelijk voorbeeldig momenteel. Wel wat eigenwijs soms. En extreem willen beter weten. En altijd een stapje verder willen gaan. Bvb. als ik zeg “niet lopen” in een drukke straat of op een parking, begint ze te huppelen. “Ik loop toch niet, mama?” *insert roloog*. Of “Daar aan die paal wachten op ons, Nora” waarna ze 7 meter na die paal stopt. “Aaah dié paal! Ik had die wel niet gezien eh.” Right.
Maar bon. Ge kunt daar wel al eens mee babbelen en onderhandelen. En dingen uitleggen waar ze dan ook oren naar heeft.
Dat ze bijna 6 wordt, begot. En.naar.het.eerste.leerjaar.gaat. *ineenkrimpend hart*.
Maar ik kijk daar stiekem ook wel heel erg naar uit. Bijna net zo hard als zijzelf.

Tot zover het geklaag. Het is bijna vakantie. Ook voor mij. Anderhalve maand. Rust! Geen schooldruk! Geen opgejaagde ochtend- en avondspitsen!
Hoewel vakantie met drie klein kinders… Heel erg rustig zal het ook wel niet zijn. Maar leve de dans- en sportkampen!

Troostprijs

1 juni 2012

Sinds een paar maanden gaan Nora en Marie (opnieuw) naar een dansschool en volgen ze elke zaterdagvoormiddag dansles. En is er zelfs een dansshow binnenkort. Volgende week zaterdag. Waar ze allebei (maar toch vooral Nora) heel erg hard naar uitkijken. Het zijn echte podiumbeestjes, die meisjes van mij. Geen zenuwen, geen faalangst, geen pleinvrees. Zalig.

Maar dus, het dansoptreden waar ze zo erg naartoe leven. 

Tot vandaag.

Vandaag kreeg Nora een uitnodiging voor een verjaardagsfeestje. Van haar beste vriendinnetje. En dat feestje vindt plaats, je raadt het al, volgende week zaterdag. Op hetzelfde moment als hun dansoptreden.

Dju toch!

“Dan ga ik niet gaan dansen!” was haar eerste reactie toen ik de dubbele boeking uitlegde.

Maar dat was voor mij geen optie. Ze is ingeschreven, we hebben daarvoor betaald en ze rekenen op haar. Bovendien zou het voor Marie ook niet leuk zijn als ze plots ‘alleen’ moet dansen (vooral omdat zij wel nog een beetje last heeft van kortdurende verlegenheid). En alleen al praktisch zou het niet lukken want er is niemand om haar te droppen en te halen. Bovendien ben ik er zeker van dat ze het achteraf ook heel jammer zou vinden moest ze de show missen (ook al beweert zij bij hoog en laag van niet).  

Allemaal goed in theorie, maar in de praktijk waren er tranen. Heel veel, dikke tranen. Echt oprecht gemeend verdriet omdat ze het feestje van haar vriendinnetje zou moeten missen. En mijn hart brak ook. Want ik kon me haar teleurstelling, frustratie en verdriet eigenlijk wel heel goed voorstellen. 
Maar zo is het leven soms, zeker? Keuzes maken of liever: anderen die soms keuzes voor jou maken…

Maar het deed me pijn. Teveel pijn. Ik wou een compromis vinden. Een soelaas. Een troostprijs.

De belofte van zeker eens in de grote vakantie af te spreken om bij elkaar te spelen was niet genoeg. Ook het voorstel om dan eens samen met ons gezinnetje naar de speeltuin te gaan werd ook resoluut afgekeurd. Ze wou én de binnenspeeltuin én haar vriendinnetje.

Dus stelde ik voor om te bellen naar de mama van het meisje in kwestie en – op goed geluk – te vragen of het vriendinnetje morgen kon en wou meegaan met ons naar de binnenspeeltuin…

Met de nadrukkelijke boodschap dat de kans groot is dat ze voor morgen al andere plannen heeft, het plan niet kan doorgaan en dat het dan nog altijd zo is dat ze wel meedoet aan de dansshow en niet naar het feestje kan.

Ik moest di-rect bellen van Nora. En ze was met heel bange verwachtingsvolle ogen aan het meeluisteren tijdens het gesprek en toen ze hoorde dat het plan kon doorgaan, was ze zo enthousiast en dolgelukkig dat ik er zelf tranen van in mijn ogen kreeg.

Dus ga ik morgen met 3 uitgelaten meisjes naar een binnenspeeltuin. Hiep hiep hoi…

Maar wat ik me achteraf afvroeg.
Was ik niet te toegeeflijk? Te meegaand? Was die troostprijs eigenlijk wel nodig? Had ik ze niet ‘gewoon’ moeten laten doorbijten en the hard way laten voelen dat het leven soms kl*te is? Dat ze niet altijd kan krijgen wat ze wil?

Misschien wel. Misschien niet.

Ik kreeg het alleszins écht niet over mijn hart.

Maar ik besef ook dat er ook nog veel dagen zullen komen dat ik geen troostprijs uit mijn mouw zal kunnen toveren en ik haar groot verdriet niet zal kunnen wegnemen. 

Maar voorlopig ga ik toch nog voor de troostprijzen, zolang het kan…

 

Natuurtalent

23 mei 2012

*stoefmodus aan*

Nora krijgt sinds gisterenavond privé-zwemles.
Waarom? Omdat ik het wel belangrijk vind dat ze kan zwemmen of toch een beetje haar plan kan trekken in (diep) water, aja. En omdat ik niet zo geloof in leren zwemmen tijdens de zwemlessen op school. Geen idee trouwens of dat nog aangeleerd wordt tijdens schoolzwemmen? En ook wel omdat ze er zelf al een ganse tijd naar vroeg. ’t Is te zeggen, als we gingen zwemmen vroeg ze aan papa hoe ze haar benen en armen moet bewegen om te kunnen zwemmen. En was ze voortdurend aan het proberen en experimenteren door met haar benen en armen heen en weer te slaan in de hoop een paar meters vooruit te geraken.
En aangezien ik weet dat het belangrijk is dat ze van in begin de juiste zwemtechniek aangeleerd krijgt, vond ik het wel de moment.

Dinsdagavond 19u30. Beetje laat, want rond dat uur ligt ze meestal in bed, of zijn we toch minstens al een verhaaltje aan het lezen. Alternatief was 18u maar dat was nog moeilijker haalbaar. En ach, de volgende dag is het woensdag en kan ze in de namiddag wat rusten als ze echt te moe is.

Gisterenavond dus de eerste les. Ze vond het zelf heel erg spannend: “Mama, ik zal vanaf hier wel alleen gaan, ik weet de weg wel. Of neen, ga toch maar mee, mama, want ik weet de weg niet helemaal zeker en ik vind het veel spannend en ik ben zo benieuwd!”

We waren 10 minuutjes te vroeg en in die 10 minuten mocht ze eventjes vrij spelen in het zwembad. “Blijf een beetje aan de kant van de trapjes dat je de juf en de kindjes niet stoort he tijdens het zwemmen.” Right. Als Nora water ziet, is ze niet in te tomen. Springen in het water. Zich in het water laten vallen, kopje onder. Zo diep mogelijk duiken. Zo lang mogelijk duiken. Hoofd onder water en ‘wildslag’ en dan meten aan de hand van waar ik stond hoe ver ze vooruit geraakt is. Het kon niet op.

En toen begon haar zwemles. Nog steeds su-per-ent-hou-siast! En trots vooral dat ze echt mocht leren zwemmen.

En ik mocht beschikken. Naar de cafetaria met een cola (light) en mijn HTC en met zicht op een ploeterende Nora. Zalig! Enkele keren kruisten onze blikken en telkens stak ze haar duim in de lucht. En ik was bijna aan het bleiten van trots :)

Na een half uurtje mocht ik ze terug gaan halen. De juf had niets dan lof. Ze zei dat Nora een echt natuurtalent is. Dat ze niet veel meer moest uitleggen. Dat ze zich normaal de eerste lessen enkel focust op de beenbeweging en nog niet op de armbeweging maar dat ze bij Nora wel al gestart is met de armen omdat ze met enkel de benen al goed vooruit ging. En dat ze snel zal kunnen zwemmen, als ze zo verder blijft evolueren. Enig klein werkpuntje: ze is zodanig gewoon van te duiken en te ploeteren met haar hoofd onder water dat ze echt moet leren haar hoofd goed hoog te houden tijdens het zwemmen. Maar dat komt wel goed.

Man, blinken dat ik deed!

En Nora ook. Nadat ik haar uitlegde wat ‘natuurtalent’ wil zeggen :)
En nu verkondigt ze aan iedereen die het horen wil dat ze een natuurtalent is!

We gaan voor haar eerste brevet, woohoo!

*stoefmodus uit*

En dan ben ik extra blij dat we al die watergewenningslessen doorlopen hebben bij Nora, Marie en momenteel ook bij Lena. Ze zijn alledrie vertrouwd met en verzot op water.

Het was m’n dagje niet.

23 april 2012

Maandag is mijn vrije dag. Maar die ‘vrije’ dag verloopt soms drukker en stressvoller dan een werkdag. Zoals vandaag.

  • Om 8u45 thuiskomen na de 2 oudsten op school gedropt te hebben en plots beseffen dat de huissleutel nog in huis ligt. Inde gang op het schoenenkastje. En dat we van die deuren hebben die meteen in het slot vallen. Gevloekt heb ik! Pas om 10u konden we onze redster in nood (lees: mijn mama) verwachten. Waarvoor nogmaals een dikke merci!  Meer dan een uur tijd vullen zonder auto (autosleutels hangen aan de huissleutels) en zonder cafeetje of brasserietje in de buurt, hoe doe je dat? Paar keer het straatje over en weer lopen met Lena in de buggy. Heel even het straatje over en weer lopen met een stappende Lena die al gauw wil gepakt worden en die nadien niet meer in de buggy wil (lees: hysterisch brullen en stijf als een plank). Ik heb zelfs in de buurt materiaal gezocht om het slot proberen open te wrikken. Wat niet meteen een van mijn beste ideeën ooit was, maar goed. Rond 9u30 besloot ik dan om terug naar de school te stappen omdat het toch wat fris werd (ge-luk-kig regende het niet!), omdat het voor wat afleiding voor een zeurende Lena zou kunnen zorgen, omdat ik hoopte op een tasje warme koffie en omdat ik dringend moest plassen. Enfin, eind goed al goed. Om 10u15 konden we eindelijk weer binnen. Wehey!
    Dat het me niet meer zal overkomen? Ik vrees van wel. Het was namelijk nog maar van begin februari geleden dat ik Lena en mezelf buitensloot. En het zal echt niet de laatste keer zijn…
  • Toen we in de refter van de school aan het wachten waren, kwam Marie net met haar klas in de refter om hun fruit op te eten. In begin was ze heel verrast, verward en enthousiast om ons te zien. Maar toen ze besefte dat ik ook weer meteen weg ging, begon ze hartverscheurend te wenen: “Ik wil bij mama blijjjjjjjjjjven!”. Mijn mama was toen net gearriveerd dus “gelukkig” konden we ons snel uit de voeten maken na een dikke kus en knuffel van Marie. En mijn tranen een beetje verbijtend…
    Achteraf hoorde ik (en wist ik ook wel…) dat het wenen heel snel over was.
  • Met een uur vertraging vertrokken Lena en ik naar de Colruyt. Meestal doe ik Collect&Go, snel en gemakkelijk. Net vandaag toevallig niet uiteraard. En ook al was ze dood- en doodmoe (ze zit in een sprongetje de laatste dagen en is nogal humeurig, lastig en snel moe), ze hield zich superflink, de schat. Zolang ze iets had om te eten althans. En haar tuut en Konijn. En zolang ze uit colère haar hoofd niet boos tegen de winkelkar stoot. En zolang ik en de meneer aan de kassa van de Colruyt haar niet dwongen en forceerden om opnieuw in het stoeltje van de winkelkar te zitten. Veruit het enige nadeel aan het Colruyt kassa-systeem trouwens: ge moet uw kind even uit de kar halen en nadien weer in een andere kar, maar dat is dikke miserie als ze eigenlijk al een half uur gepakt willen worden…
  • Haar hoofd kreeg deze morgen ook al een ferme bonk te verduren. Ze liep met haar handen vol ik-weet-niet-wat-allemaal, struikelde, kon de val niet breken met haar handjes en viel dus vól met haar voorhoofd tegen de stenen vloer. Gebleit uiteraard. En een dik rood ei op haar hoofd.
  • Om 11u 45 thuisgekomen, Lena snel laten eten en in bed gezwierd. Zelf eten gemaakt en dan: 2 uurtjes rust!
  • Om 15u30 de oudste twee trezekes gaan halen en meteen doorgereden naar de kapper om Nora haar haar een beetje te laten bijknippen. Met de drie spookskes naar de kapper. Gelukkig had ik genoeg omkoopvoedsel bij: lekstokken, koeken en Jip en Janneke-snoepjes. Maar dat was allemaal niet nodig (behalve de lekstokken dan), want ze waren ongelofelijk flink! Wat niet van de kapster kon gezegd worden. Nauwelijks een goeiedag, geen enkel lachje of geruststellend woordje voor Nora . Maar echt niets he. Integendeel, als ze soms instructies moest geven, klonk het heel bot. Maar dé druppel was toch toen ze plots half geshockeerd verkondigde dat ik wel dringend haar haar moet behandelen tegen luizen. Say what!? “Ehm, neen hoor. Ze is 2 weken geleden wel behandeld tegen luizen, maar ze zijn allemaal weg. Je ziet enkel nog witte DODE neten in haar haar die er vanzelf gaan uitgroeien.” Waarop de kapster geïrriteerd repliceerde: “Ja, maar je weet nooit, er kunnen daar wel nog levende luizen in zitten. Ge moet die daar allemaal uit doen.” En ik nog geïrriteerder: “Ik ben zelf arts en ik kan u verzekeren dat in die witte dingetjes echt geen luizen meer zitten. En dat die er niet zomaar uit te halen zijn want dat die niet blijven zitten in een luizenkam.”
    “Dan moet ge een fijn kammeke gebruiken.”
    “Ehm, een luizenkam ìs al een heel fijn kammeke…” ”
    Jamaja, je hebt geluk. Een andere kapper zou er nu al niet meer aan begonnen zijn.”
    “Tja, ik kan u alleszins verzekeren dat ze voldoende behandeld is en ze geen levende luizen en neten meer heeft.”
    En toen nog grotere stilte dan ervoor. En nog minder goesting om mijn dochter haar haar te knippen. En nog een langer gezicht.
    Echt, het lef! Akkoord dat kappers niet enthousiast zijn om haar te knippen waar luizen en levende neten in zitten. Maar ik zweer het u, het waren enkel witte dode neten die al 5cm ver van de hoofdhuid zaten. Verder niets levends in haar haar. Anders zou mevrouw de kapster het zéker en vast wel gespot hebben en ermee staan zwieren hebben onder mijn neus.
    Als kapster zou je toch verwachten dat ze wéét dat in witte dode neten geen luizen meer zitten en er ook niet plots kunnen groeien? Ik word daar een beetje kwaad van. En ik word ook kwaad van bijna 12€ te moeten betalen voor een knipbeurt waar nauwelijks iets van te zien is, met een lang gezicht waar enkel dommigheid uit komt zonder een greintje (kind)vriendelijkheid. En dan heb ik het niet over een snoepje of glittertjes in het haar of een speciale kinderschort, maar gewoon over “hallo” zeggen, eens lachen, een knipoogje, één keer zeggen dat ze het goed doet. Is dat echt teveel gevraagd?
  • Thuis was het de gebruikelijke avondrush voor het slapen gaan. Waarbij Nora en Marie – alweer – flink meewerkten. Lena daarentegen. Een sprongetje, zoals ik al zei. Vooral aan tafel is het zenuwslopend. Niet in haar stoel willen zitten, maar op de schoot. Álles op haar boterham willen, maar dan toch niet. Beker melk nemen, op de grond gooien en huilen omdat haar beker weg is. Alles wat op tafel ligt wil ze vastgrabbelen, ook als ze daarvoor uit haar stoel moet klimmen op de tafel. Zomaar beginnen krijsen en brullen.Om dan nadien plots beginnen te lachen en gekke bekken te trekken. Beetje labiel, ja.
  • Oh, en ook een dag dat niét goed begon na mijn weegschaal-moment in de badkamer. Maar ik steek het op mijn hormonale storm in mijn lijf door mijn Mirena-spiraal die mij na 6 maanden een beetje aan het teleurstellen is. En waardoor ik de laatste weken ook behoorlijk labiel loop. En ik ben dan zo een laf mietje dat niet naar de Weight Watchers bijeenkomst gaat omdat ze niet te hard wil geconfronteerd worden met het feit dat er waarschijnlijk + 0,5 kg ging genoteerd worden op haar fiche. Maar kijk, jullie weten het wel. Dat telt toch ook, niet? :)

Maar bon, het is nog een vrij softe rotdag. Er zijn veel ergere dingen die kunnen gebeuren. En het blijven grotendeels luxeklachten. Maar op mijn blog mag ik wel eens wat zagen, toch? :)

 

En toen was er Van Katoen!

14 april 2012

Ook al ben ik een absolute naaileek en heb ik nog geen naaimachine aangeraakt in mijn leven (en dat is behoorlijk letterlijk te nemen), ging ik toch naar Van Katoen. Ik vond tussen het ruime aanbod workshops eentje waarvoor NUL ervaring met een naaimachine vereist was: Knuffels maken. Leek me meteen iets leuk om samen met Nora te doen.

Omdat Lena nog te klein is om mee te sleuren en we geen opvang voor Lena vonden, en ook wel omdat het me wel eens leuk leek om enkel met Nora op stap te gaan, gingen we  met ons tweetjes op stap.
Man, wat was dat plezant! Ik heb van elke seconde genoten. Wat was ze flink en behulpzaam en meegaand. Ongelofelijk. Nora die op andere momenten ook wel heel flink kan zijn, maar tegelijk ook wel vrij snel kan beginnen zeuren, boos doen en een werkelijk-niets-is-goed-bui kan hebben, gedroeg zich voorbeeldig, lief en groot. Mijn god, wat wordt ze groot. Ik ben er trouwens zeker van dat ze zelf ook heel hard genoot van de exclusieve aandacht en van het feit dat ze samen met mij iets mocht doen waarvoor Marie nog te klein was. Ze glunderde de ganse namiddag van trots en contentement.

Een portie geduld had ons oudste ook wel nodig bij momenten want de tocht naar het MIAT in Gent verliep niet zo vlot. Grote wegomlegging in Aalst – Parking op de Vrijdagmarkt volzet – ik die mijn baan absoluut niet ken met de auto in Gent en compleet gestresseerd de P-Route pijltjes trachtte te volgen zonder duidelijk doel tot ik besloot weer helemaal terug te keren en me op de parking aan het Zuid te zetten en met de tram naar Korenmarkt en dan verder te voet te gaan. Fjew. 20 minuten rond gereden voor niets dus – ikzelf die wat overmoedig was en dacht dat we geen jassen nodig hadden want dat dat enkel extra balast is en we toch niet veel zouden moeten buiten stappen. Moeha. Niet dus. Arme Nora in haar onderlijveke, T-shirt met korte mouwen en giletje. Een chance dat ’t kind nog niet te snel kou heeft…

Maar goed. Van Katoen, dus. Ik had al via Facebook opgevangen dat het er in de voormiddag al heel druk was, dus ik hield m’n hart al een beetje vast. We arriveerden om iets na 15u en het was er inderdaad heel druk. Maar doordat het een groot gebouw is, was het wel nog te doen. Alleen op het 1ste verdiep aan het  Van Katoen Kraam was het op dat moment over de koppen lopen. Ik heb enkel snel hét boek van het moment gekocht: Allemaal Rokjes van Mme ZsaZsa (*). Na de workshop ben ik wel teruggekeerd en kon ik al iets meer op mijn gemak rondkijken en kiezen. De keuze zal wel minder geweest zijn dan een paar uur ervoor maar heb toch nog leuke spullen op de kop kunnen tikken!

Ziehier de buit:

Ik had Marie beloofd dat ik iets leuks zou kopen voor haar en ze gaf mij haar wishlist door: “Iets rood met paddenstoelen.” Hmmz. En toen zag ik dat nog ene rood t-shirtje liggen met kleine paddenstoelen. Super! Marie’s enthousiasme was iets minder, maar dat lag aan de oververmoeidheid. Ze vond het wel een beetje mooi en vond het leuk dat er ook sterretjes op staan…

Nora werd ook nog geshminkt als een “grote mevrouw”. Wat ze ook geweldig vond uiteraard.

Vooral de rode lippenstift:

En dan de workshop Knuffel Maken natuurlijk. Nora was in haar nopjes, amai. Na wat uitleg begon ze meteen haar idee te tekenen op een kladblad, ging ze helemaal zelf stofjes kiezen en nemen uit de doos. En versierselkes en oogjes en lintjes. Zij zei hoe de knuffel er moest uitzien en ik mocht uitvoeren. En zelfs dat vond ze een beetje lastig, want moest het aan haar gelegen hebben, zou ze álles zelf gedaan hebben.

En zo werd “Regenboog” geboren. Een kleurrijk ijsje. Het idee, de tekening, de vorm zijn helemaal ontworpen door Nora.

En lieve hemel, wat is ze ZOT van haar knuffel! Onafscheidelijk zijn ze. Op weg naar huis in de auto heeft ze de ganse rit tegen het ding gepraat en hem overladen met kusjes en knuffels. “Ooooh jij bent mijn beste vriend” en “Ik wou dat je echt was zodat je alles kan doen wat ik graag doe.” en “Je mag voor altijd bij mij slapen, mijn liefste Regenboogje” *smak smak*.
Ik moest er bijna van bleiten, begot :)

Een formidabel geslaagd half dagje uit met mijn oudste dochter dus. En een geweldig geslaagde Van Katoen! Met een dikke proficiat aan de organisatie en vrijwilligers. Mooi uitgewerkt concept, ongelofelijk gezellig, leuke, gemoedelijke sfeer en sympathieke mensen. En met oog voor detail; zoals een patroon om een papieren bootje te vouwen op de toiletdeur :)

Ik had verwacht van een massa blogmadammen tegen te komen trouwens, maar dat viel eigenlijk wel nog mee. Ik zag wel in de vlucht de mama van Emma en Mona, Liezelmoedertje en Tante Hilde. Maar ik heb ze uiteraard niet aangesproken. Deels omdat ik het raar vind om iemand aan te spreken die ik “ken” terwijl zij mij totaal niet kennen en deels ook omdat ik een mietje ben natuurlijk :) Annelyse en Sara ken ik wel al en met hen kon ik wel even kletsen. En de inmiddels beroemde Mme ZsaZsa zag ik natuurlijk ook in de vlucht passeren.

(*) Ik weet dus van geen kanten hoe een naaimachine werkt, hoe patronen opgesteld zijn, wat al die naaitermen willen zeggen, maar toch kocht ik hét boek van Mme ZsaZsa. Of hoe zot ge kunt gemaakt worden door een hype eigenlijk. Ben wel heel blij dat ik het gekocht heb. (En ook dat ik het vóór de workshop kocht, want om 17u30 waren alle boeken uitverkocht…) Het heeft mij goesting en kriebels doen krijgen om me er zelf ook eens aan te wagen. Ooit. Misschien in september eens starten met naailessen. Het voordeel van het boek is dat ik nu én eenvoudige én mooie én heel duidelijke patronen in mijn bezit heb. Waardoor de drempel en de stap om te beginnen naaien iets kleiner wordt.
Nuja, we zien wel hoe ver we geraken met de grootse voornemens van vandaag :)

Ik heb het boek al eens doorbladerd en ook al snap ik nog steeds niet veel van al die termen en verwoordingen, ik was al meteen verslaafd aan al die prachtige foto’s (van Elza D.), de mooie, leuke lay-out en de grappige, originele schrijfstijl! En wat ruikt zo’n nieuw boek toch heerlijk…

Over eitjes en bloemenprinsessen

8 april 2012
  • De eerste bewuste Pasen van Lena. Ongelofelijk toch hoe bijna elk kind gek is van chocola.
    Hoewel. Onze dames zijn echt zot van chocola, maar tegelijkertijd hebben ze er ook snel genoeg van.
  • Eitjes zoeken in de tuin. Ook al was het barkoud, maar gelukkig wel droog.
  • “De paashaas” ging om 6u30 eitjes verstoppen in de tuin en om 7u werd Nora wakker, popelend om toch al eens door haar raam te piepen. Een geluk dat ze geen half uur vroeger wakker werd…
  • Elk jaar nemen we ons voor om niet meer zoveel chocola te verstoppen, maar elk jaar is het een chocola overload.
  • We gingen, naar jaarlijkse traditie, naar het Paasfeest in De Gavers (in Geraardsbergen) waar de grootste meisjes naar kapsalon “De Kip Van Troje”  gingen. Twee enthousiaste, grappige madammen die bloemen, gekke staartjes, vlechtjes en lepels in kinderen hun haren deden. Ook al moesten Nora en Marie meer dan een uur wachten (en koud dat het was!), ze waren heel geduldig, deden enthousiast mee, zongen liedjes, demonstreerden de vogeltjesdans en waren nadien supertrots op hun bloemenprinsessenkapsels.
     

  • (Een mooie, spontane foto maken van Marie is heden ten dage een ware uitdaging!)
  • Vanaf morgen is het – bij mij althans – gedaan met de chocolade-overdaad en tellen we weer streng puntjes. Het zal  nodig zijn…