Archive for the ‘Reis’ category

Landal De Vlegge

26 augustus 2012

We gingen voor het derde jaar op rij een weekje op vakantie naar Nederland. Naar Sibculo, een dorpje in Overijssel, vlakbij de Duitse grens. We zijn begin juli vertrokken en ondertussen is de vakantie weer bijna voorbij, dus hoog tijd voor een verslagje en wat foto’s, me dunkt!

  • Deze keer gingen we een voor Landal vakantieparken in plaats van Roompot. Heel goed meegevallen! Verzorgd, proper park en huisje. Wel net iets moderner en properder afgewerkt dan bij Roompot was onze indruk.
  • Slecht weer gehad. Echt slecht weer gehad. Elke dag regen. Sommige dagen ganse dag door regen. Andere dagen een beetje zon tussen de buien door. We zaten in een park met een zwemvijver en strand en één namiddag hebben we daar toch een paar uurtjes kunnen vertoeven. Nora en Marie in zwembroek, wij in t-shirt en toch beetje bibberend.

  • En Nora doet al eens graag van fotomodel:

  • Gelukkig was er een binnenspeeltuin in de buurt. En Plopsa Indoor Coevorden! Ik vermoed dat dat bij de kinderen toch het hoogtepunt van de vakantie was. En daarvoor moet je dan 3u30 met de auto rijden… Maar goed.

  • Naar dierenpark Emmen zijn we ook geweest. “De mooiste dierentuin van Nederland”. In de regen jammer genoeg. Hoogtepunt daar was hoe een indrukwekkende leeuw die zich duidelijk verveelde, het op Nora gemunt had en haar ‘aanviel’. Gelukkig met glas ertussen. Uiteraard. Maar het zag er toch behoorlijk indrukwekkend uit. En Nora was helemaal niet bang, maar genoot vooral van de aandacht van de mensen rond haar. Vorig jaareen slang rond haar nek, dit jaar een klauwende leeuw, what’s next?


  • De zomervakantie was voor de Nederlanders nog niet gestart toen wij er waren. Voordeel: rustig in het vakantiepark, nauwelijks moeten aanschuiven in Plopsa Indoor, nergens grote drukte. Nadeel: nog geen kinderanimatie in het park. En bij het slechte weer was dat wel héél erg spijtig.
  • Lena heeft een zandfobie. Fobie, ja. Als ze nog maar zand ziet of – o wee – zand aan haar voeten voelt, trekt ze beentjes in, wil ze niet en ik zeg wel degelijk NIET in het zand gaan staan en begint ze hysterisch te brullen. En ze kan het lang volhouden, hebben we gemerkt. Haar lokken met een speeltuig op de speeltuin, water of zelfs een koekje, het helpt niet. Ze blijft stokstijf staan en hartverscheurend brullen. Tof zo in een park met zwemvijver en strand en een speeltuin met allemaal zand. “Gelukkig” was het niet echt strand- en speeltuinweer…

    Hoog en droog. En vooral zandloos. Dan kon ze wel lachen.

    Als iemand tips heeft trouwens om haar van die fobie te verlossen, shoot! Al zal het vanzelf ook wel overgaan, vermoed ik. Heb nog niet veel volwassen mensen zien hysterisch brullen op het strand. Then again, die vertonen zich dan ook gewoon niet op het strand waarschijnlijk. Maar toch. Het zal er wel uitgroeien zeker? Geen idee hoe ze het heeft opgelopen eigenlijk. Van gras was ze in begin ook niet zot, maar dat ging nog redelijk snel over.

  • Onszelf maar vooral de kinderen bezig houden bij regenweer en in een niet zo groot huisje: een uitdaging! Gelukkig hadden we een dvd speler, dvd’s, speelgoed, papier, potloden en gezelschapsspelletjes. Op den duur was een uitstap naar de supermarkt al een verademing!

  • Ik zeg het elke keer opnieuw als we in Nederland (of elders) zijn: dat we verdorie niet mogen klagen over de Belgische keuken en restaurants! Een eenvoudig pastaatje, al was het maar een gewone spaghetti is zo moeilijk te vinden. En een simpel belegd broodje kennen ze ook niet. Weinig variatie op de kaart ook. En vaak heel vettig bereide en wakke frietjes. Awoert!
  • Al bij al was het uiteraard wel fijn om eens weg te zijn uit de dagelijkse sleur en samen leuke dingen te doen. En hebben we ervan genoten!

 

En dat ons kleinste verdorie groot wordt!

Advertenties

Roompot in Renesse

21 juli 2011

We trokken er een weekje tussenuit naar Zeeland. Naar een Roompot Vakantiepark in Renesse. We deden voor de tweede keer van Roompot, trouwens. Ideale formule met kleine kindjes: vakantiehuisje, kinderanimatie in het park, speeltuin, strand of zwembad,…

Met het weer hadden we iets minder geluk dan vorig jaar. 2 dagen zon waarvan 1 dag in de namiddag heel strakke wind en regen, 2 dagen de godganse dag regen en 2 dagen bewolkt met af en toe een bui. Het kon beter dus. Maar we zijn toch twee maal naar het strand kunnen gaan, dus het kon veel slechter ook. En gewoon het feit van een weekje uit de dagelijkse (huishoudelijke) sleur te zijn waarbij alle aandacht naar ons en naar onze koters gaat en we met onze meisjes leuke dingen kunnen doen, is op zich ook al heel hard genieten.

Enkele feitjes:

– Ons huisje was groter en ook wel iets moderner dan vorig jaar wat toch wel aangenaam was. Alleen de isolatie lijkt nergens naar. Als de buren een stoel verschoven, leek het of er bij ons iets viel. Als het waaide (en dat heeft het heel veel gedaan), kwam de wind in het huis en konden we de deuren horen ‘klapperen’. Marie was de eerste ochtend trouwens overtuigd dat er een spook rond ons huis zat, want ze hoorde “boeeeee” ’s nachts. En ze had nog gelijk ook. Niet dat er spoken waren, maar wel dat het een luide loeiende wind was. Oh, en de combinatie veluxraam en regen: vreselijk!

– De meisjes associëren vakantie, zomerhuisje en Nederland nu helemaal met K3-korreltjes (lees: chocolade hagelslag). Met enkele witte chocoladen hartjes in. Geweldig dat ze dat vinden, ongelofelijk! Instant happiness als er toevallig zo’n hartje op hun boterham valt ’s morgens. Moeilijk te vinden hier in België. Misschien maar goed ook, want de ontgoocheling en de woedebuien als er eens geen hartje uit het doosje komt zijn omgekeerd evenredig met het enthousiasme…

– Valiezen maken terwijl de weersvoorspellingen van meteovista.be nog warm, zonnig en droog zijn, is geen goed idee. Resultaat: geen regenjassen voor niemand van ons gezin. Alleen gesloten schoenen voor manlief. Geen enkele lange broek voor de oudste dochters. En enkel een lange linnen broek voor mezelf. De derde dag zijn we dan maar gaan shoppen in Renesse: leggings en kawee’s voor de meisjes, een kawee voor de papa en een jeansbroek voor ondergetekende. En gelukkig kwam mijn moeder donderdag op bezoek en kon zij wat extra spullen meebrengen. Enfin, weer een lesje geleerd!

– Op restaurant gaan – wat we eigenlijk heel vaak gedaan hebben – met onze drie dochters gaat geweldig vlot. Zelfs Lena huilde nauwelijks uit verveling of vermoeidheid. Zolang ze maar in een eetstoel bij ons aan tafel kan zitten, haar zussen kan observeren en een plastieken lepeltje heeft om te spelen, is het kind blij en tevreden. Nora en Marie moeten wel een beetje afleiding hebben tijdens het wachten: tekengerief, boekjes, speeltuin, knuffel, spelletje. En de beste motivatie om het getreuzel en het “ik lust dat niet”-gezeur voor te zijn, is de belofte van een ijsje. Of noem het chantage, zoals je wil.

– En zo hebben ze véél ijsjes gegeten op vakantie. Heel veel. Bijna elke dag wel eentje, denk ik. Soms zelfs twee ijsjes op één dag. Erg, eigenlijk. Maar ach, op vakantie mag dat wel, zeker? We gebruikten het zelfs als chantagemiddel als het ’s avonds in bed niet stil genoeg was.

– Net zoals vorig jaar sliepen Nora en Marie samen in één kamer. Met hun bedden helemaal tegen elkaar geschoven. Gesjellig! Hoewel. Nora wou aanvankelijk niet samen slapen omdat ze niet wou dat Marie haar altijd wakker maakte. Maar omdat wet Lena in een aparte kamer wouden laten slapen, hebben we toch alle truuken bovengehaald om Nora te overtuigen. Allez ja, we hebben eigenlijk gewoon gezegd dat het moest en niet anders kon. De eerste avond was het (net zoals vorig jaar) rampzalig: giechelen, babbelen, roepen, zingen, kibbelen, ruziën,… Op den duur was Nora zo moe dat ze in slaap viel, maar Marie stampte haar altijd weer wakker waardoor Nora behoorlijk kwaad werd. En terecht natuurlijk. De volgende avonden gingen het slapen gaan wel heel vlot. ’s Morgens waren ze wel al rond 7u – 7u30 wakker, maar dankzij Nora haar aapjes-wekkertje bleven ze meestal wel relatief stil tot ongeveer 8 uur. Het was eigenlijk heel schattig en lief om te zien hoe ze samen sliepen en om hen ’s morgens bezig te horen: Nora die heel moederlijk een verhaaltje voorlas voor Marie, hoe ze samen met hun knuffels speelden, liedjes zongen, giechelden, elkaar opstookten om toch al uit de kamer te gaan enz. ’t Zijn echt vriendinnekes aan het worden.

– Nora heeft haar eerste kwallenbeet opgelopen op vakantie. Allez, dat denken we toch. Nadat ze de eerste keer even in de zee aan het ploeteren en spelen was, kloeg ze plots van een prikkend gevoel op haar onderbuik. We dachten eerst dat het wat irritatie was van het zeewater en zand, maar toen zag Jurgen dat er toch kleine kwalletjes in het water rondzwommen. Brrrrr! Het idee alleen al bezorgt mij al koude rillingen. Nora maakte er gelukkig niet teveel spel van en het hield haar niet tegen om de zee te trotseren. Ik daarentegen ben nooit verder dan mijn knieën in het water geweest en moest dan al mijn angst voor eventuele kwallen overmeesteren.

– Soms lijkt het dat Marie, vergeleken met Nora, de meest uitbundige, extraverte en dappere is. Maar als het erop aankomt, is Nora toch vooral de durver van de twee. In “Berkenhof ’s Tropical Zoo & Vlindertuin liep er een vrouw rond met een slang en iedereen mocht de slang een aaike geven. Nora maakte geen probleem om de slang te aaien en toen de vrouw vroeg of ze de slang eens in haar nek wou, zei ze zelfs ja. Man man, blinken van trots dat ze deed! Zo fier als een gieter maar fier kan zijn. En wij ook natuurlijk. En de kinderen en volwassenen rond haar waren precies ook wel onder de indruk. Onze stoere griet. Marie was iets minder dapper en durfde met moeite het dier een aaike te geven.

– In Nederland overdrijven ze lichtjes met hun boetes… Op zondag stonden de auto op een parking zodat we iets konden gaan eten in de brasserie vlakbij. Het was zondag dus gingen we ervanuit dat we geen parkeergeld moesten betalen. Het was ook hard aan het regenen dus veel tijd en goesting om dubbel te checken, hadden we niet. Toen we terugkwamen, zat er natuurlijk een briefje onder de ruitenwisser. Een parkeerboete van 53,20 €. Ja, u leest het goed, drieënvijftig komma twintig euro. Dat is er nu toch wel een beetje over? Op het begeleidende papiertje staat dat je kan wachten met betalen tot er een extra naheffingsaanslag wordt opgestuurd. En dat gaan we ook doen. En stiekem heel hard hopen dat we nooit zo’n extra briefje krijgen…

– Dat Lena een makkelijke, rustige baby was, wisten we al. Maar dat ze zó rustig en plezant en gemakkelijk ging zijn op vakantie, dat hadden we niet gedacht. Of durven hopen. Slapen op verplaatsing heeft ze wel niet veel gedaan, enkel hazeslaapjes van een half uurtje, maar ze bleef wel heel rustig en content. Ook al was ze bij momenten doodmoe. Als het wat te lastig was, neutte en zeurde ze wel even, maar dan volstond het om haar tuutje en haar knuffelkonijn te geven, wat rond te rijden met maxi-cosi of even met haar te spelen en te lachen.

– Nora en Marie waren stapelgek op de parkmascotte Koos Konijn. Maar echt, compleet zot. In de voormiddag passeerde Koos voorbij elk huisje en van zodra ze Koos zagen, sprongen ze alletwee bijna een gat in het plafond en begonnen ze te roepen en te krijsen zoals enkel meisjes dat kunnen.

En hier, de foto’s:

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Bospark Wolfsven

17 juli 2010

We hebben 5 daagjes bij onze noorderburen vertoefd. Meer bepaald in een RoomPot vakantiepark vlakbij Eindhoven. Een park met zwembad, speeltuin, zwemvijver en speelstrand. In een klein maar gerieflijk huisje met een gezellig terrasje in een prachtige omgeving. Gecombineerd met prachtig en (niet té) warm weer. Vooral dat laatste was een heel grote meevaller natuurlijk.

En het heeft deugd gedaan, amai niet! Vooral alles op het gemakje kunnen doen, zonder stress of tal van verplichtingen. Niets moet, alles kan. Echt heerlijk. En genieten van elkaar en van onze meisjes natuurlijk. Als zij content zijn, zijn wij dat ook.  Hun glunderende gezichtjes en hun wild gespetter in het water, hoe ze samen een riviertje in het natte zand maken en het vullen met water, hun gegibber om alles en niets, … Intens geluk, echt waar. De ruzietjes, de onverklaarbare hysterische huilbuien en het tegendraads gedoe, zowel van de oudste als van de jongste, daar hebben we het nu even niet over natuurlijk.

Water, zon en strand. Veel meer hebben ze voorlopig nog niet nodig, die twee patatten van ons. En een ijsje op tijd en stond.

Onze batterijen zijn weer volledig opgeladen!

Oh, deze foto wil ik jullie ook niet onthouden. Nora was enorm teleurgesteld toen de verborgen schat in het schatkistijsje geen tattoo bleek te zijn, maar een ordinaire sticker. Gelukkig en geheel toevallig zaten er in mijn rugzak nog enkele tattoo’s van kabouter Wesley die onlangs bij Humo zaten.

Ongelofelijk stoer toch, niet? ;)

Back @ Home

21 augustus 2008

We zijn al van dinsdagmorgen 5u terug thuis eigenlijk, maar wegens extreem moe zijn had ik geen tijd en vooral geen zin om te bloggen. Maar nu wel!

Hoe het was in Polen?

Vooral:
Vermoeiend! Gevolg van starten met een slaaptekort door ’s nachts te rijden, ginder niet echt kunnen bijslapen, ’s avonds niet vroeg genoeg in bed (de avond van het feest was het 2u30 en dan waren we nog een van de eersten die naar de hotelkamer gingen), de kindjes die extreem vroeg wakker waren (4u30 of 5u) en heel drukke dagen. De meisjes hebben twee keer een heel erg kort middagdutje gehad, dus die waren ook doodop.

Maar ook:

  • De autorit was een groot succes. In de heenweg ’s nachts hebben ze vooral geslapen. En als Nora even wakker werd, bleef ze goedgezind: ze begon te lachen, te tateren of een beetje te spelen met de grote tas speelgoed die naast haar stond. Ook Marie sliep rustig en dronk goed onderweg. Zalig. Zelfs op de terugweg toen we overdag reden, was Nora superflink: ze kon zich heel goed zelf bezighouden en heeft geen enkele keer geklaagd dat ze uit de auto wou. Toch wel verbazend voor zo’n kleine pruts nog! Marie had het op de terugweg iets moeilijker om te slapen (korte dutjes en steeds voorafgegaan door een ferme huilbui).
  • Het stadje Kalisz was best een charmant stadje met een gezellig pleintje. In het midden van het plein was er een groot platform met trapjes. En laat ‘trapje op, trapje af-klimmen’ nu toevallig een van Nora’s favoriete bezigheden zijn momenteel! Plezier dat ze had.
  • Een deel van Kalisz is omringd door een heel groot, mooi park waar we veel eekhoorntjes van dichtbij hebben kunnen zien.
  • Mijn schoonzus Aga heeft heel lieve, gastvrije ouders. Alleen jammer dat het Pools een onverstaanbaar taaltje is en we niet echt veel hebben kunnen babbelen. Maar daardoor konden we des te meer eten en genieten van de kookkunsten van Aga’s mama. Nogmaals een dikke merci voor de welkome ontvangst!
  • Met ons viertjes in een hotelkamertje slapen: het is een ware uitdaging! Allereerst puzzelen om de twee bedjes zodanig te plaatsen dat er ook nog wat bewegings- en speelruimte vrij was in de kamer. Maar ook niet evident om te vermijden dat de ene zus de andere wakker maakt tijdens de dutjes en ’s nachts. ’s Nachts sliepen ze allebei gelukkig door elkaars lawaai, maar ’s morgens niet meer waardoor ze rond 5u klaarwakker waren. Wij daarentegen… Zeker de ochtend na het feest kon ik – letterlijk – mijn ogen niet openhouden. Vreselijk. Ongelofelijk hoe kleine kindjes kunnen bruisen van energie zo ’s morgens vroeg ook al zijn ze zelf ook niet uitgeslapen, terwijl wij er slechtgezind en futloos bij lopen.
  • Zoals gevreesd, heeft Marie zich luid en duidelijk laten horen tijdens de huwelijksmis (correctie: het eerste kwartier heeft ze heel flink zitten spelen op de schoot van Ada). Zelf konden/mochten we haar niet troosten, maar gelukkig was er nicht Kim die Marie heeft kunnen afleiden en troosten door er een half uur op de arm mee rond te lopen en in cirkeltjes te draaien. Een goeie mama dat ze ooit zal worden, amai niet! Ze werd trouwens bijgestaan door Ada die zich vooral ontfermde over Nora die gans de kerk wou verkennen en dan vooral het gedeelte achter het altaar… Merci eh alletwee!
  • Het feest zelf was heel plezant. Veel ambiance, veel gedans, lekker en véél eten, leuk gezelschap en gelukkig werkte de babyfoon zodat we ongestoord konden genieten.
    En wat is er zo speciaal en anders aan een Pools trouwfeest? 1. Er is con-stant eten: ze brengen plateaus vol eten aan, nemen die na een tijdje weer weg en na 10 minuutjes zijn ze daar weer met iets anders. En dit tot op de allerlaatste minuut van het feest. 2. De volgorde van eten: we zijn begonnen met soep, dan een plateau met verschillende kipbereidingen, warme en koude groentjes, dan een ijscoupe (!) – somigen dachten al dat het gedaan was met boefen – , dan een plateau met gebak, dan de bruidstaart. En een uurtje later beginnen ze weer van voor af aan met een koude schotel en nadien brochetten (maar dat laatste hebben we gemist wegens al gaan slapen), enz. 3. Vodka! Vodka! Vodka! Ze drinken daar vodka zoals wij hier wijn drinken. Bij elk bord stond er een gevuld glaasje vodka en de fles stond ernaast. Tegen het einde van de nacht waren er dan ook verschillende feestvierders – waaronder broerlief aka bruidegom – die zo gehecht waren aan hun fles vodka dat ze er constant mee rondliepen en – uiteraard – van dronken. 4. Dansen dat de Polen kunnen! Tussen élk gerecht wordt er enthousiast gedanst, de hele avond en nacht door. Ik heb de dansvloer geen enkele seconde leeg gezien. En 5. Hun feest duurt enkele dagen. In ons geval twee dagen: zondag was er opnieuw eten, drank, muziek en dans van 14u tot 18u. Het leuke hieraan vooral was dat deze keer Nora kon meefeesten en dat ze zich te pletter heeft geamuseerd. Ze was niet weg te slaan van de dansvloer! Handjes draaien, springen, dansen, handjes klappen,… Op een bepaald moment deed ze zelfs haar schoenen uit om op blote voeten verder te dansen. Ze heeft meer dan één Pool gecharmeerd waaronder ook de zanger van het live-orkest die gehurkt op één knie een liedje zong, speciaal voor Nora (jaja, nù vinden we dat nog schattig…).En met de ballonnen spelen! En met haar nonkel Bjorn spelen (die nauwelijks een 5tal jaartjes ouder is dan zijzelf)! En zot dat ze is van “Born”. Ze liep er constant achteraan, gaf hem spontane knuffels en kusjes, ging er gaan op liggen (nog iets dat we nù nog schattig vinden…), riep heel luid en streng “Kom Boooorn kommm!”. En Bjorn genoot van de aandacht en was heel lief en zorgzaam voor zijn nichtje.

Kortom, ’t was plezant!

We zijn nu al aan het brainstormen waar en hoe we volgend jaar op vakantie gaan…

En hoe kunnen we ons dancing queen beter laten zien dan op een filmpje? Kijk maar mee:

My idziemy na Polska!

13 augustus 2008

Het is hier stress in huis! Vanavond vertrekken we met de auto naar Polen voor een dag of 5. Waarom we naar Polen gaan, heb ik al reeds enkele keren verteld. Een grote onderneming met twee kleine kindjes en vooral: veel gerief! De auto zal bomvol zitten en dan hebben we gelukkig nog wat spullen kunnen laten meenemen door broerlief. De draagmand moet mee anders kan Marie nauwelijks slapen op verplaatsing, de twee buggy’s, een reisbedje (gelukkig moeten er geen twee mee), een frigobox voor eten onderweg en de relax voor Marie sleuren we ook mee, op het eerste zicht overbodig maar aan de andere kant: ’t kind kan nog niet zitten, we zitten op hotel, dus als wij bvb willen gaan eten in het restaurant moeten we Marie toch ergens kwijt, ni waar…?
Enfin, ne grote verhuis…

En Nora lijkt ook te merken dat er iets op til is: mama constant in de weer met valiezen maken, papa die behoorlijk nerveus is (vooral voor de lànge autorit, namelijk 1300 km) en geen tijd om kleertjes aan te doen (en ook niet de moeite: straks gaan ze in bad en mogen ze meteen hun pyama aandoen).

De valiezen zijn ongeveer allemaal klaar (zalig om te kunnen schrappen op mijn lijstjes!), enkel het food-gedeelte moet ik nog bijeenrapen en dan mag alles in de auto gepropt worden.
Vanavond nog samen eten (spinaziestoemp zodat we zeker weten dat Nora een volle maag heeft!), Nora en Marie nog een flesje rond 19u30 en dan hupsakee ribbedebie! Spannend.

Vooral spannend…

… of de lange autorit mee-of tegenvalt. Normaalgezien zullen ze het grootste gedeelte van de rit slapen, tenzij ze toch geen u-ren aan een stuk kunnen slapen en we vannacht met twee wakkere, huilende meisjes zitten. Ik hou mijn hart al vast.
… of we de weg naar het hotel makkelijk zullen vinden. Voorbereid zijn we alleszins wel: we hebben zowel de GPS (mét Polen erin, want dat is ook nog niet zo evident) als een routebeschrijving.
… of we ter plaatse ’s nachts gaan kunnen slapen, zo met ons viertjes op één hotelkamertje.
… of Nora daar wat zal willen eten. Ik heb alleszins een 5tal kant-en-klaar-menuutjes mee voor de patat, maar het zou me verbazen als ze dat zal willen.
… of we gaan kunnen genieten van de huwelijksviering (die trouwens pas om 19u begint!) of dat we ons gaan opjagen omdat Nora en/of Marie de Poolse gemeenschap entertaint met hun geroep/gehuil/gekrijs. En aangezien we zelf getuigen zijn, kunnen we niet eventjes de kerk verlaten. We zullen dus moeten rekenen op de vakkundigheid, ervaring en creativiteit van de naaste familie om onze patatjes in toom te houden. Ik hou vooral mijn hart vast voor Marie die hysterisch kan wenen als ze moe is. Vandaar onder andere dat de buggy met draagmand meemoet.
… of het zal lukken om de meiden ‘rap rap’ in bed te steken tussen de huwelijksmis en het feest.
… of onze babyfoon zal werken. De feest vindt plaats in het hotel zelf, maar nog geen idee hoe ver onze kamer zich bevindt van de feestzaal. Als de babyfoon werkt, zal ik vrij gerust kunnen meefeesten (denk ik). Indien niet, dan moeten we ter plaatse nog een oplossing improviseren (ofwel met een beurtensysteem om het kwartier gaan kijken, ofwel een plaatselijke babysit die weliswaar enkel Pools praat, maar aangezien onze patatjes zullen slapen en over het algemeen goeie slapertjes zijn, is dit communicatieprobleem waarschijnlijk verwaarloosbaar) en zal ik veel minder gerust kunnen feesten.
… of (vooral) Marie niet helemaal ontregeld zal zijn en daardoor lastiger en huileriger.
… of ik het Poolse eten ga lusten, maar er is meestal héél véél eten dus er zal wel iets zijn dat ik lust zeker?
… of het mij gaat lukken om kordaat maar beleefd aan de vodka-zuip-toestanden te ontsnappen. Misschien moet ik een fles water meesmokkelen en ongemerkt water in plaats van vodka drinken. Ze zullen dan alleszins ferm onder de indruk zijn van hoeveel die Belgische mama kan drinken!

Maar ik kijk er ook wel naar uit om te vertrekken. Ik zie het als een avontuur, als een uitdaging en we zijn ook eens weg van de dagelijkse sleur en een beetje op vakantie.

Tot volgende week!

Shop ‘till you drop

10 augustus 2008

Kei-ein” zei Nora elke keer we haar schoentjes aandeden. En ook: “pij-ijn“. En ze deed constant zelf haar sandaaltjes uit, niet enkel in de auto (dat was al langer puur een gewoonte) maar ook thuis en bij de meter. En ze leken inderdaad wat klein en krap te worden, dus gisterenvoormiddag gingen Nora, papa en ik op jacht naar nieuwe “toetjes“. Marie deed ondertussen een dutje bij “moeke”. Toen we bij schoenen Muys binnenkwamen en we bij de rekken maatje 21 waren, viel mijn oog meteen op een leuk paar gesloten grasgroene sandaaltjes. Ik was er meteen weg van en Nora ook. Hoewel Nora (nog steeds) makkelijk te overhalen is om iets “vooooi” en goed te vinden met een staaltje over-acting van ons.
En de schoentjes waren nog in solden ook! Toch heb ik haar nog een drietal paar andere schoenen laten aandoen, twijfel is my middlename. En snel beslissen is niet altijd aan mij besteed. Maar het groene paar dat mij het eerst bekoorde, is het uiteindelijk wel geworden.

Oh, mag ik er ook nog even bij vermelden dat Nora meer dan superflink geweest is!? *keifier enzo* Haar voetje laten meten door de vriendelijke mevrouw deed ze voorbeeldig en gewillig, ze wou zelfs nog een keer. De mevrouw was vol lof en grapte dat Nora ideaal zou zijn voor een promotiefilmpje ofzo. Hey, als ze er wat centjes mee verdient, waarom niet? ’t Zijn harde economische tijden voor iedereen ;)
Schoentjes passen (een 5tal keer zelfs) deed ze in begin heel gewillig en enthousiast, op het einde ietsje minder enthousiast maar toch nog makkelijk te overhalen, op voorwaarde dat ze nadien telkens de ganse winkel eens mocht rondlopen, blinkend van trots met de nieuwe schoenen aan haar voetjes. En aangezien er bijna geen andere klanten waren en ze niets van de rekken trok of duwde, en het bovendien genieten was om haar zo te zien gibberen en genieten, lieten wij dat maar al te graag toe.
Een dikke dikke pluim voor onze patat dus!

Trouwens, raad eens hoeveel haar schoentjes gekost hebben? Heh? Heh? Ge weet het niet he! Wel, oorspronkelijk kostten ze 50€ en nu nog… slechts 10€! Als dat geen koopje is! En zo’n soldenkoopje op de kop kunnen tikken, geeft echt wel een kickje.

Dit zijn de ‘vooie toetjes‘:

Op de heenweg naar de schoenenwinkel, hadden we ook ontdekt dat er een speelgoed-rommelmarkt gaande was aan het winkelcentrum in Ninove. En het was ook nog mooi, zonnig weer. Dus konden we het uiteraard niet laten van daar ook eens rond te snuisteren. Voor Nora was het tegelijkertijd een feest en een hel. Een feest om al dat leuke speelgoed te zien, een hel omdat ze er wel even mee mocht spelen, maar niet (alles) mocht meenemen en steeds verder moest stappen. De papa had de eer en het genoegen om zich te ontfermen over Nora terwijl mama in sneltempo rondkeek en -kocht. En ook hier hebben we ferme koopjes gedaan! Totaal onverwacht zo’n mooie vondst doen: echt wel leuk. En voor de mensen die in de buurt van Ninove wonen: het is nog elke zaterdagvoormiddag van augustus speelgoedrommelmarkt!

Dit was onze buit: een houten schommelpaard, een stofzuiger, een gezelschapsspel met eendjes (vanaf 2 jaar), 2 puzzels, blokpuzzel van Dora en 2 telboekjes.

Voor amper 20€…

Vooral het schommelpaard, de stofzuiger en de puzzel met kip-schildpad-vis-hond zijn een groot succes.

Woensdagavond vertrekken we naar Polen (oh jee oh jee). Ik heb ondertussen mijn volledige outfit voor het trouwfeest, maar Jurgen moest nog een nieuw hemd hebben voor op zijn trouwkostuum. Gisterennamiddag zijn we dan met ons tweetjes naar Aalst getrokken om te gaan shoppen. Gelukkig had ik zijn trouwbroek mee om te kunnen matchen met de juiste kleur en gelukkig had ik hem aangeraden om de broek ook eens aan te doen als hij een hemd zou passen. Anders zouden we pas op zo’n 1200 km van hier en veel te laat ontdekt hebben dat zijn trouwkostuum niet meer paste! En neen, het was niet te klein, maar te groot! (“Met 3 vrouwen onder één dak wonen, ge zou voor minder vermageren, zeker?“, dixit de arme, betreurenswaardige echtgenoot) Zijn broek hing als een zak rond zijn – ehm – kruis en poep. ’t Trok echt op gene zak (allez, net wel, ma soit).
Dus ’t ventje heeft nu een volledig nieuw kostuum. En knap dat hij is! En sjiek! En yummie! Spijtig dat hij niet alle dagen in kostuum moet gaan werken… Misschien moet ik hem eens proberen overtuigen om na het werk zijn kostuum aan te doen *glunder*

Moet ik trouwens nog zeggen dat ik ook voor onze patatjes spulletjes gekocht heb? Neen? Ok, dan zeg ik dus niét dat ik voor Marie 2 tshirtjes, een jeansbroekje en een gewoon broekje gekocht heb en voor de twee zusjes een handige toilettas, voor hun allereerste echte reis. Waarschijnlijk ook totaal overbodig om te vermelden dat die spulletjes uit de Hema kwamen?

Het terrasje dat we met ons tweetjes in het zonnetje in het centrum van Aalst gedaan hebben, was trouwens vollenbak genieten. Effenaf.

Lijstjes

7 augustus 2008

Dat ik een lijstjespersoon ben, dat was hier al een beetje duidelijk. Van en voor àlles stel ik een lijstje op. En dat gaat veel verder dan het ordinaire boodschappenlijstje (ik ga bijna altijd naar de Colruyt en de boodschappen staan in lokatie-volgorde: ik weet wat waar staat en hetgeen ik eerst tegenkom staat bovenaan op mijn lijstje en onderaan staan de dingen die ik op het einde van mijn route tegenkom. Uiteraard volg ik ook steeds de vaste route in de Colruyt aangeduid met pijlen (ook al weet ik dat ik in de volgende twee rayons niets nodig heb) en vervloek ik de ellendelingen die durven in tegengestelde richting door de Colruyt te manoeuvreren), ik maak ook ‘To Do’ – lijstjes van wat ik wil/moet doen tijdens een verlof (met een concrete dagplanning erbij – die evenwel minder secuur opgevolgd wordt dan dat hij opgesteld wordt) en van wat er in huis nog moet gebeuren, zowel grote dingen als de allerkleinste klusjes.

Toen ik zwanger was van Nora en Marie, had ik twee complete stappenplannen ontworpen: een stappenplan ‘Wat te doen voor de geboorte’: administratieve taakjes, doopsuiker kiezen/ontwerpen, geboortekaartje bestellen, valies maken (met gedetailleerde inhoud),… inclusief deadlines voor elke taak + een stappenplan ‘Wat te doen na de geboorte’: gaande van welke papier moet ingevuld worden, door wie, in welk mapje het formulier in kwestie zit en waar het naartoe moet, tot naam en telefoonnummers van de mensen die verwittigd moeten worden (in volgorde van belangrijkheid), tot hoeveel glazen/bekers, hoeveel en welke drank manlief moet meebrengen van thuis (totaal overbodig want alles stond reeds op voorhand klaar in een grote doos), tot een gedetailleerde opsomming van welke kleertjes de nieuwgeborene tijdens haar ziekenhuisverblijf mocht aandoen.

Bij een klein uitstapje (naar zee bvb) maak ik één of twee dagen voordien een lijstje van wat we allemaal moeten bijhebben én een overzicht van wat in welke tas moet komen (strandgerief allemaal in één tas om te vermijden dat de gewone verzorgingstas vol zand komt te zitten), opnieuw heel gedetailleerd, zelfs met een beschrijving van welke kleertjes Nora en Marie zullen aantrekken en welke reservekleertjes ik meeneem (ik ken hun garderobe ongeveer uit mijn hoofd). Ik heb dan ook het liefst dat alles ingepakt is de avond voor vertrek. Dit geldt niet alleen voor echte reizen of uitstappen maar ook voor een bezoek van minstens een halve dag aan vrienden of familie.

Oh ja, elke avond zorg ik ervoor dat mijn en mijn patatjes hun kleren klaarliggen voor de dag nadien. Heel uitzonderlijk gebeurt dit niet, maar ik heb dan minstens wel al bedacht wat ik of zij zullen aantrekken, zodat ik het ’s morgens enkel nog uit de kleerkast moet vissen. Gelukkig stelt Nora (nog) geen eisen over wat ze wel of niet wil aantrekken. Marie ook nog niet trouwens. Bij Jurgen deed ik dit vroeger ook, maar om de een of andere reden nu niet meer. Misschien moet ik die gewoonte maar terug eens oppikken… :)

Oh, en nog iets: als we terug zijn van een uitstap of reis wil ik dat de tassen en valiezen liefst metéén uitgepakt worden. Toen ik na 5 dagen materniteit thuiskwam, doodop en doodmoe, kon ik écht niet op mijn gemak in de zetel ploffen zonder eerst alle valiezen uit te laden, alle geschenken op zijn plaats te zetten en de roze doos uit te sorteren.

Ik heb duidelijk een grote nood aan orde, rust en overzicht. Dan functioneer ik beter. En die basisbehoeften kan ik invullen met behulp van die lijstjes. Eens ik een lijstje gemaakt heb, maakt de chaos en paniek in mijn hoofd plaats voor rust en overzicht. En dan voel ik mezelf ook een pak rustiger en kan ik veel gerichter en ontspannender werken. Ik ben ook als de dood om iets te vergeten of teveel te moeten stressen vlak voor we vertrekken.
Kortom, ik ben een controlefreakJE.

Als ik weer eens teveel met lijstjes bezig ben, of als ik vlak voor ik ga slapen nog kleine dingen begin op te ruimen, of als ik meteen begin uit te pakken na een tripje, of als ik me weer eens overdreven erger omdat het huis er slordig en vuil bijligt, zegt Jurgen wel eens dat ik een ‘Monica’ aan het doen ben (je weet wel, die opgefokte Monica uit Friends)…

Dit allemaal om te zeggen dat ik vandaag ook een lijstje moet maken! Volgende week gaan we met ons viertjes voor een 5tal dagen naar Polen. Naar Polen!? Wat gaan die daar in godsnaam doen!?, vragen de meesten onder jullie zich wellicht af. Wel, mijn broertje trouwt! Hij is reeds getrouwd eigenlijk, voor de wet, en 16 augustus trouwen hij en zijn Pools vrouwtje voor de Kerk, in Polen dus. En Jurgen en ik zijn getuigen! Leuk, heel leuk.
Maar ook een heuse onderneming en uitdaging: een heel lange autorit met onze twee meiden van bijna 2 jaar en bijna 6 maanden. Geen idee hoe goed of slecht dit gaat meevallen, aangezien het de allereerste keer is. Maar ook veel vragen, twijfels, onzekerheden over hoe de meisjes zich gaan gedragen en reageren eens we daar zijn en hoe we het allemaal gaan aanpakken, vooral tijdens de huwelijksviering en het avondfeest (maar daarover later meer).
En ook: wat moeten we allemaal meenemen?? En wat kùnnen we allemaal meenemen in Jurgen zijn standaard voiture!?

Een lijstje maken dus. Een lijstje met kleren/verzorgingsspullen/slaapspullen/eetspullen/varia, zowel voor Nora als Marie. Een lijstje met spullen die ik in de auto nodig heb. Een lijstje met spullen die in de koffer mogen. Een lijstje met speelgoed voor in de auto bij de kindjes. Een lijstje met spullen (kledij/verzorging/voedsel/varia) voor ventje en mezelf. Een lijstje met wat er in de frigobox moet. En bij al die lijstjes ook een overzicht wat in welke valies/tas/doos moet komen…

Oh, en ook nog een lijstje van wat er last minute nog moet gebeuren: nieuwe autostoel kopen, checken of manlief of ik kunnen bellen met gsm in Polen, adressen in GPS steken, nieuw hemd kopen voor Jurgen, naar de kapper (typ ik al vloekend, want dat laatste was ik alweer vergeten, dat komt ervan zie als ik zo lang wacht met lijstjes te maken!), auto naar garage doen voor onderhoud, …
Nog zoveel te doen in zo weinig tijd!

Ik denk dat ik maar best eens begin aan mijn lijst
*ademt eens diep in en uit*