Archive for the ‘School’ category

Exit K1 en K3

30 juni 2012

Het schooljaar zit er weer op. Marie exit 1ste kleuter. Nora exit 3de kleuter. Ons oudste haar laatste dag in de kleuterklas zit erop. Help. Het deed vrijdagmorgen toch wel een beetje raar, moet ik zeggen. Einde van een tijdperkje.

In september naar het eerste leerjaar dus. Zo groot! Maar ook heel spannend en leuk. Ik kijk er bijna net zo hard naar uit als Nora zelf.

Opvallend was dat geen van beide eigenlijk verdriet hadden dat ze hun juf moesten verlaten. Ook al vinden ze hun juf geweldig en fantastisch, daar ben ik zeker van. Trots waren ze wel. Supertrots op de cadeautjes die ze aan hun juf mochten geven. Nora kon vrijdagmorgen niet snel genoeg op school zijn en Marie, die zich altijd al in extremen gedraagt, wist met zichzelf geen blijf uit enthousiasme. Ze huppelde en sprong. En gaf het zakje met het cadeautje erin  knuffels en kusjes…

En dit maakten ze:

 

Nora versierde een houten doos waar de juf een Kleenex doos kan in plaatsen. En Marie versierde met textielstift een keukenschort. Of knutselschort.

Gekocht in de Banier trouwens. En gelukkig was ik voorzienig en had ik van elk 2 exemplaren aangeschaft…

My sweet Valentines!

14 februari 2012

Jaja, het is vandaag Valentijn. Blablabla. Ik vind dat een erg overbodig en vreselijk commercieel gedoe en “wij doen daar dus niet aan mee”. Toch niet meedoen in de zin van cadeautjes, etentjes, uitjes en dergelijke. Een klein kaartje kan dan weer wel.

Maar! Dat was duidelijk buiten Nora gerekend. Ik had daar helemaal niet bij stilgestaan, maar Nora associeert Valentijn blijkbaar met haar mama en papa die ze – blijkbaar – graag ziet(*). Ze maakte maandag twee tekeningen op school en stak die in een zelfgemaakte envelop. De juf hielp haar met de tekst op de envelop:

(Ze is tegenwoordig nogal into zeemeerminnen…)

Zo lief! Echt hartverwarmend. De schat.

En toen Marie zag hoe blij ik was met de verrassing van Nora kwam ze een kwartiertje later aandraven met dit:

 

“Omdat ik jou ook graag zie, mama! En omdat je mijn beste vriendin bent!”
De lieverd.

 

(*) En ook wel een beetje met haar “lief” R. voor wie ze ook een tekening knutselde. Een jongen uit het – hou u vast –  6de leerjaar! Ze houdt van variatie. En de liefde is groot. ’t Is te zeggen, van haar kant toch. Hij weet van niets. Elke dag neemt ze zich voor om iets te zeggen tegen hem, maar voorlopig zonder gevolg. En ze maakte al heel wat tekeningen voor hem, maar ze blijven stuk voor stuk in haar boekentas zitten. En er was ook concurrentie met klasgenootje K. die ook verliefd was op R. Ze maakten allebei een tekening en het plan was dat R. mocht trouwen met de persoon met de mooiste tekening. Maar R. zag de tekeningen nooit. En K. werd verliefd op een andere jongen. Maar Nora blijft fan van R. Ze hebben elkaar zelfs al gekust, jaja.  “Allez, niet echt gekust eh mama. Ik heb hem een kus op zijn poep gegeven maar hij heeft het niet gevoeld. Want het was met mijn hand.”

En ja, nu vinden we dat nog enorm schattig en aandoenlijk. Nu nog wel…

 

Een huis vol meisjes(geweld)!

24 september 2011

Al vanaf de eerste week van het nieuwe schooljaar begon de stress op te komen. Thuis of binnenspeeltuin of elders? Gans de klas (24 kleuters!), een deel van de klas? Wie wel, wie niet?
En eens beslist was dat de aanvankelijke 16 uitnodigingen toch net wat teveel van het goede waren en we tot een aanvaardbare 9 uitverkorenen kwamen, was er opnieuw stress: hoe gaan we die 11 (die er uiteindelijk 10 werden) uitgelaten dames 3 uur lang kunnen entertainen?

Wel, simpel: kadootjes verstoppen en zoeken-moment, vrij spel, knutselmoment, vrij spel, pannenkoeken, vrij spel, einde.

En zo was Nora’s eerste verjaardagsfeestjes voor enkele vriendinnetjes van haar klas een feit. Alleen maar meisjes, aja. “Jongens zijn veel te wild en willen alleen maar vechten”….

En amai, wat heb ik stress gehad en mij zorgen gemaakt voor niks! Het was zalig. Ben nog steeds aan het nagenieten.

  • Thank god voor het zalige weer! Tussen het binnenspelen en knutselen door konden ze zich buiten uitleven op het gras, de schommels en de glijbaan. En bestaat er eigenlijk één meisje dat niét graag schommelt? Onmogelijk, volgens mij :)
  • Een koffer met bergen verkleedkleren: prinsessen (uiteraard), dieren, roodkapje, popster,… Een schot in de roos! Het eerste half uur was ik bezig met rokjes, bloesjes en kronen rond lijfjes en op hoofden te zetten.
  • Een grote koekendoos vol juweeltjes: kettingen, armbanden, ringen, wat speelgoedshmink,…De max.
  • Het waren allemaal nogal ‘meisjes meisjes’, ja :)
  • En als ‘meisjes meisjes’ allemaal tegelijk beginnen lachen, giechelen, roepen, gillen, gibberen. Dan trillen mijn trommelvliezen. Letterlijk
  • Het was wel een uur zalig stil tijdens het knutselen: voor elk 3 vormpjes (ster, vierkant en hartje) geknipt uit magneetpapier die ze zelf mochten versieren met stift. En meenemen naar huis natuurlijk. Een voltreffer! Ze hielden het allemaal verbazend lang vol en veel meisjes vroegen nog extra magneetjes omdat ze er niet genoeg van kregen.
  • Kapitein Winokkio tijdens het knutselen = veel neuriënde en wiebelende kindertjes.
  • Een bende meiden wild zien gaan op een K3 cd, inclusief speelgoedmicro: topentertainment! Niet alleen voor hen, maar ook voor mezelf. Het was heel boeiend en leerrijk om de interactie tussen Nora en haar schoolvriendinnetjes gade te slaan. Straf ook hoe die meisjes zelf aan het overleggen waren en oplossingen aan het bedenken waren om te vermijden dat iedereen door elkaar zingt/roept waardoor niemand nog de muziek kon horen: ze mochten elk op toer op het “podium” staan en de rest was publiek in de zetel. En dat werkte nog ook! Mits af en toe kleine bijsturing.
  • Volgens mij bestaat er ook geen enkel kind dat geen pannenkoeken lust. Nora at er 4…
  • 10 uitgelaten trezekes die luidkeels: “Wij willen eten!” x 100 roepen en ondertussen met hun bestek op tafel kloppen: hilarisch :)
  • Papieren wegwerp bordjes en bekers zijn zo zalig makkelijk.
  • Spelletjes zoals Schipper Mag Ik Overvaren, Zakdoekje leggen, Slingertje-Tikkertje doen het nog steeds goed.
  • De tijd passeert vliegensvlug. Voor ik het goed en wel doorhad, was het al bijna 17u.
  • De stress tot op de laatste minuut dat ik te weinig activiteiten voorbereid had, was dus compleet overbodig.
  • We hebben nog lang getwijfeld of we een springkasteel zouden huren of niet. Achteraf gezien vooral blij dat we het niet gedaan hebben. Dan hadden ze misschien wat minder creatief en minder echt samen gespeeld. Denk ik.
  • Uw kot is tijdens en achteraf een complete (speelgoed-)ravage! Maar ook dat is heel snel verholpen met enkele helpende handen.
  • Veel helpende handen trouwens van Lieselot, Annebel en Sören. Zowel voor, tijdens als na het feestje. Nog eens nen welgemeenden dikke merci, dames en heer!

Om het met de woorden van Nora te zeggen: “Het was een veel leuk feestje he mama!”

Ja zenne, schat. En het was vooral zalig hartverwarmend om je zo hard te zien glunderen en genieten vandaag.

En morgen is het nog eens feest. Dan is het je échte verjaardag. En maandag nog eens in de klas.
5 worden is plezant, volgens mij!

Vertrokken!

2 september 2011

Marie vroeg al sinds half augustus elke avond wanneer ze bij juf Kristin mocht gaan.
Nora ’s gezicht glunderde elke keer toen ze op de kalender het boekentasje zag staan bij 1 september.

Dus ehm ja, ze keken er wel naar uit om opnieuw naar school gaan. ’t Is dat het hier thuis ongelofelijk saai is zeker? :)

En ze zijn heel vlot gestart. Eens ze samen met haar juf naar de klas kon, liet Marie papa los en stapte vrolijk haar klasje binnen. Ook Nora volgde haar vriendinnekes en juf zonder nog om te kijken. Toen we bij Nora eens gingen piepen in haar klasje, wuifde ze ons zelfs weg. Geen pottenkijkers!

Na school waren ze vooral doodmoe en versleten met een boos-zijn-en-huilen-om-niets-Nora als gevolg. Naar school gaan met een brede lach en terug naar huis gaan met tranen in de ogen. Ge moet het maar doen. Marie was vooral heel stillekes en lag meestal als een vodje in de zetel.

Zie ze hier eens blinken, pre-school:

 

Ze vertelden allebei jammer genoeg bitter weinig over hun eerste schooldag. En ook over hun tweede schooldag hadden ze niet zoveel te zeggen.

Behalve dan dat 2 vriendinnekes van Nora hadden gezegd dat haar nieuwe boekentas niet mooi is. Het lef! En ze was al niet zo wild enthousiast van haar boekentas die ik zonder haar gekocht heb. Een boekentas zonder inbreng van de dochter: ’t zijn fouten, ja, ik weet het. Maar ik dacht: hey, ’t is met roze, ’t zal wel ok zijn. Niet dus. De chinese retro-figuurtjes zijn waarschijnlijk nog wat moeilijk apprecieerbaar voor mijn bijna 5-jarig spook. Maar de oplossing was gelukkig snel en makkelijk. Blijkbaar wou ze haar boekentast heel graag dragen zoals grote mevrouwen hun handtas dragen: over de schouder. En toevallig zat er toch geen schouderriem bij de boekentas zeker! Ik heb nogal punten gescoord toen ik haar boekentas op 1 2 3 omtoverde in een schoudertas. Content dat ze was! En ik ook, ja. Alweer een crisis (ik! wil! die! boekentas! niet! meer! meedoen! naar! school! ik! wil! een! andere! boekentas!) vermeden. Hoera hoera.

Marie maakte gelukkig niet zoveel spel van haar nieuwe boekentas dat eigenlijk een cadeautje was voor Lena, maar de moeder des huizes vond het te zonde om die mooie boekentas nog 2 jaar ongebruikt te laten liggen. “Kijk eens Marie, ’t is met mooie groene bloemen! Juf Kristin zal dat zeker wel mooi vinden, seg!”. En ’t was ok.

Voila zie, we zijn weer vertrokken. Nog 10 maanden en ’t is weer grote vakantie! Woohoo! :)

Vakantie!

30 juni 2011

Voila se. ’t Schooljaar zit er weer op. Voor Nora is het de derde keer afscheid nemen van een juf, voor Marie nog maar de eerste keer. Hoewel voor hen het afscheid niet echt zwaar te noemen is, eerlijk gezegd. Nora is vooral gefocust op onze reis naar ons “zomerhuisje” in Zeeland binnenkort. En Marie kan niet wachten om naar juf Kristin te gaan in de 1ste kleuterklas. Ze vraagt namelijk al ongeveer 2 weken elke avond of ze dan morgen bij juf Kristin mag. Nog een klein beetje geduld, lieve schat…
Uiteraard gaan ze hun juf wel missen en uiteraard vonden ze het een superjuf. Dat heb ik gedurende het schooljaar genoeg gehoord en gemerkt. Hun juffen zijn hun goden. En terecht! Het zijn superjuffen. Nora en Marie zaten in twee monsterklassen: 29 2de kleuters, 33 peuters. En toch bleven de juffen elke dag even enthousiast, even lief en even gedreven. Chapeau. Echt.

Dus werden ze in de watten gelegd en zorgden we voor een kleine attentie: elk een notaschriftje dat gekaft werd met een tekening van de meisjes en nadien geplastificeerd. Met binnenin een (zelf bedacht, dames en heren!) versje.

 

Een ideetje van An Nelissen trouwens, waarvoor dank :)

En nu vakantie! Ook voor mij trouwens. Tot 16 augustus. Jaha, ik prijs mezelf heel gelukkig dat ik zoveel tijd mag doorbrengen met mijn drie bloedjes. Ik ga er vollenbak van genieten. Maar ik hou ook een klein beetje mijn hart vast voor de drukte. En ik hoop vooral dat ons middelste een klein beetje van haar kuren verliest want het niet luisteren, uitdagen, puur negeren, extreem tegendraads doen beginnen mij lichtjes tegen te steken van tijd tot tijd. Net nu de oudste iétsje minder boos, onbeleefd en arrogant aan ’t doen is, gaat Marie een beetje grenzen aftasten. Zo gaat dat dan natuurlijk met 2 of meer kinderen.

Maar goed, dat kunnen we wel aan. Morgen (relatief) uitslapen, op ’t gemakje aankleden, eventueel boterham in de zetel (om te vieren dat het vakantie is…) en samen wat gaan winkelen (met meter/moeke): ik ben er helemaal klaar voor!

Vaderdag!

13 juni 2011

Van zijn dochters:

van links naar rechts:

Lena: een “autoraamhanger” met: “Toffe papa aan boord” en een foto van een Lena in een blauwe Bumbo

Marie: een geschilderd plankje met een foto van oogappeltje Marie. “Ik heb met mijn vinger de rups groen gemaakt, papa!”

Nora: een houten plankje om sleutels aan te hangen. Met een geschilderd mannetje en regenboog. En trots dat ze is dat papa dat op zijn werk zal gebruiken!

Van zijn vrouw:

Hem laten uitslapen tot 9 uur én ontbijt op bed!
Samen met de meisjes klaargemaakt. En met – een beetje – stress opgegeten op bed. Croissants! Kruimels! Fruitsap! Morsen!

Maar ’t was wel gezellig!
De versjes-opzeg-momenten zijn echt zo extreem schattig en hartverwarmend…

Moederdag nr. 2 en nr. 3

10 mei 2011

Ik zou nog bijna vergeten de moederdagcadeautjes van mijn andere twee spookskes eervol te vermelden!

Vrijdag na school gingen ze samen met mijn mama de cadeautjes thuis verstoppen terwijl ik nog aan het werken was. We waren vrijdagavond nog geen 5 minuten thuis of Marie had al verraden dat haar cadeautje onder haar bed ligt en ik kon nog nét beletten dat ze in geuren en kleuren vertelde wát er precies onder haar bed lag. Nora kon wel zwijgen. Alleen maakte ze de fout om in het begin van de week mij te laten raden wat ze aan het maken is met als tip: het is iets wat je mooi vindt. Zonder nadenken antwoord ik: een bloem! Oh, wat keek ze teleurgesteld omdat ik het had geraden terwijl ze dat niet verwachtte… Ik heb haar moeten beloven dat ik het de volgende dag zeker en vast weer vergeten zou zijn. De dag nadien deed ik dan ook alsof ik het helemaal niet meer wist dat het een bloem was. Soms kan je ze nog veel wijsmaken… :)

Zondagmorgen dan. De meisjes prepareerden samen met de papa een ontbijt op bed terwijl ik met Lena in bed nog wat aan het snoezelen was. Het ontbijt was heel simpel maar lekker: geroosterd brood met confituur en siroop. Zonder drank wegens kans op gemors. En dan le moment suprème: de cadeautjes! Ik moest mijn ogen dicht doen en de dames gingen hun pakjes uit de verstopplaats halen. Trots dat ze waren! En ik nog duizend keer trotser! Zeker toen ze hun moederdagversje mooi, fier en perfect opzegden. Ik hield het niet meer droog. Ook al had ik de versjes al een 5tal keer gehoord. Ik zou het vroeger in mijn pre-kindjestijdperk nooit geloofd hebben, maar het doet mij wel wat, dat moederdaggedoe.

Van Nora kreeg ik een Hedera-plantje in een zelf geboetseerde bloempot. Van Marie een mooi versierde staander met een Memo-blokje.